I SA/Sz 320/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Zygmunt Chorzępa po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.W. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie z Jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. W dniu 29 marca 2009 r. skarżący K.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], w którym organ uznał zarzut skarżącego błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony. W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2009 r. (wpływ do Sądu w dniu 20 lipca 2009 r. za pomocą faxu, w dniu 24 lipca 2009 r. za pośrednictwem Poczty) skarżący K.W. wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że co prawda samo zgłoszenie zarzutów nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych to jednak ustawodawca przewidział możliwość wstrzymania postępowania egzekucyjnego w uzasadnionych wypadkach. Podał, że prowadzone postępowanie egzekucyjne w stosunku do jego osoby spowodowało, że pracodawca zagroził mu rozwiązaniem umowy o pracę oraz nakazał ostateczne wyjaśnienie sytuacji. W konsekwencji utrata przez skarżącego jedynego źródła utrzymania spowoduje dla niego i jego przyszłej rodziny niepowetowaną szkodę. Wskutek prowadzonej egzekucji administracyjnej pozostaje mu na utrzymanie [...] miesięcznie, co po dokonaniu koniecznych wydatków na mieszkanie i wyżywienie daje mu kwotę [...]. Zdaniem skarżącego za wstrzymaniem egzekucji przemawia również ważny interes z uwagi na toczące się postępowanie karne przeciwko K.S., którego wynik będzie miał istotne znaczenie dla uznania zgłoszonych zarzutów za uzasadnione. Podsumowując skarżący stwierdził, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i powołując się na postanowienie NSA oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł jak na wstępie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wyjaśnić, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do wydania postanowienia o wstrzymaniu egzekucji. Wniosek w tej sprawie podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy uprawnione do jej przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenia organów egzekucyjnych podlegają kontroli sądowej w zakresie oznaczonym przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnienie sądu administracyjnego do stosowania tymczasowej ochrony sądowej określone zostało w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i dotyczy możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności, które zostały zaskarżone do sądu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem sprawy, w której wydane zostało zaskarżone do sądu administracyjnego postanowienie Dyrektora Izby Celnej, jest ocena zasadności zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Jest to orzeczenie o charakterze procesowym, formalnym - dotyczące określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację zobowiązanego w toku wskazanego postępowania, tj. wyraża stanowisko wierzyciela co do zasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tychże zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Orzeczenie tego rodzaju nie posiada przymiotu wykonalności, a tylko takie akty lub czynności organów administracji publicznej podlegają wstrzymaniu wykonania w trybie przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy. Z tej przyczyny niemożliwe było uwzględnienie wniosku skarżącego.