I SA/Sz 325/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. C., J.G. - byłych wspólników s.c. "I" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III, V, VII 2001r. oraz odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe w tym podatku oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 3, art. 53, art. 56, art. 115 ustawy z dnia 26 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołań D. B. - pełnomocnika J.G. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...]r., znak:[...] oraz J.C. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. znak: [...]określających Spółce "I" zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: - marzec 2001 r. w wysokości [...] zł; - maj 2001 r. w wysokości [...] zł; - lipiec 2001 r. w wysokości [...] zł oraz orzekających o odpowiedzialności J. G. i J. C. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za: - marzec 2001 r. w kwocie [...] zł i odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie [...] zł, obliczonych na dzień wydania decyzji; - maj 2001 r. w kwocie [...]zł i odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie [...] zł, obliczonych na dzień wydania decyzji; - lipiec 2001 r. w kwocie [...] zł i odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie [...] zł, obliczonych na dzień wydania decyzji, utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy wskazując, że: W dniach [...] r. i [...]r. pracownicy Drugiego Urzędu Skarbowego przeprowadzili kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości naliczania i deklarowania przez Spółkę Cywilną "I", w składzie osobowym: J. G. i J. C., należności podatkowych w podatku od towarów i usług za maj 2001 r. W wyniku ww. kontroli oraz przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że Spółka w rejestrze sprzedaży za maj 2001 r. uwzględniła faktury VAT o łącznej wartości netto [...]zł i podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł. Kontrolujący ustalili także, że Spółka uwzględniła w deklaracji podatkowej VAT-7 za maj 2001 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w kwocie [...] zł oraz opodatkowane zakupy towarów pozostałych związanych wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną o wartości netto 300,00 zł i podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł. Wobec nieuregulowania przez stronę w terminie zobowiązań podatkowych za marzec, maj i lipiec 2001 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wystawił jej w dniu [...] r. tytuły wykonawcze, które dnia [...] r. zostały przekazane do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. Prowadzone przez Pierwszy Urząd Skarbowy postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Decyzją z[...] r., znak: [...], Urząd Miejski, wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej wpis, dotyczący działalności gospodarczej Spółki. W dniu [...]r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w zakresie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego za miesiące: marzec, maj i lipiec 2001 r. oraz przeniesienia odpowiedzialności na wspólników Spółki tj. J.G i J.C.. Następnie, organ pierwszej instancji wezwał J.C. i pełnomocnika J. G. do przedstawienia ewidencji sprzedaży i zakupu prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług za marzec i lipiec 2001 r. oraz dokumentów źródłowych dot. ww. okresów. 18 września 2006 r. oraz 25 października 2006 r. wpłynęły do organu podatkowego pisma J. C, z treści których wynika, że Spółka została zlikwidowana z dniem 31 marca 2001 r. przez co utraciła byt prawny. Nadto, J. C. poinformował, że od momentu założenia Spółki współpraca pomiędzy nim a J. G. układała się źle. Począwszy od września 2000 r. nie uczestniczył on czynnie w żadnych pracach Spółki, nie przebywał w jej siedzibie, nie miał dostępu do dokumentów, a jedynie wystawił korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za marzec 2001 r. po otrzymaniu błędnych, w jego ocenie, danych na dyskietce. W odpowiedzi na wezwanie z 25 września 2006 r., pełnomocnik J. G. poinformował z kolei, że w wyniku zalania pomieszczeń, w których była przechowywana dokumentacja Spółki uległy zniszczeniu dokumenty źródłowe takie jak: dowody sprzedaży towarów, dowody zakupu towarów, ewidencja sprzedaży i zakupu prowadzona na potrzeby podatku od towarów i usług za okres od 1 marca 2001 r. do 31 marca 2001 r. oraz od 1 lipca 2001 r. do 31 lipca 2001 r. Po przesłuchaniu J. C. w charakterze strony oraz przeprowadzeniu oględzin dokumentacji podatkowej, będącej w posiadaniu J. G., Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, decyzjami z [...] r., określił Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: marzec 2001 r. w wysokości [...]zł, maj 2001 r. w wysokości [...]zł, lipiec 2001 r. w wysokości [...] zł oraz orzekł, na podstawie art. 107 §1 i § 2 pkt 2 oraz art. 115 Ordynacji podatkowej,o odpowiedzialności J.C i J.G za zaległości podatkowe Spółki wraz z odsetkami. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem J. C., że Spółka cywilna "" została, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, wykreślona z dniem [...] r. z ewidencji działalności gospodarczej, przez co utraciła byt prawny, bowiem z przepisów art. 88 i w związku z art. 88 e ust. 3 ww. ustawy wyraźnie wynika, że wykreślenie podmiotu z ewidencji następuje w drodze decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, a decyzja taka została wydana dopiero [...] r. Dalej organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że w przypadku rozwiązania spółki cywilnej, za zaległości spółki odpowiadają jej wspólnicy, których odpowiedzialność została uregulowana przepisami art. 107 § 1, art. 115 § 1, 2, 3 i 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto, stosownie do art. 107 § 2 pkt 2 ww. ustawy, wspólnicy - osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Nie zgadzając się z taki rozstrzygnięciem, J.C. i J.G. złożyli odwołania wskazując, że zaskarżone decyzje naruszyły przepisy ustawy o podatku od towarów i usług z 1993 r., która została uchylona w całości mocą art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz przepisy Ordynacji podatkowej, bowiem oparcie rozstrzygnięcia o przepisy, które już nie obowiązują stanowi naruszenie zasady działania organu w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, określonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. Nadto, pełnomocnik J.G. zarzucił organowi podatkowemu pierwszej instancji chybione uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w zakresie statusu spółek cywilnych w świetle ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, gdyż w związku z faktem niedokonania przez wspólników Spółki wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, jako samodzielnego przedsiębiorcy, Spółka z dniem [...]r. utraciła byt prawny. J. C. wskazał z kolei, że cała sprawa jest pomyłką i nadgorliwością, gdyż kontrola przeprowadzona przez Urząd Skarbowy w zakresie podatku od towarów i usług wykazała nadwyżkę podatku w kolejnych miesiącach, sporne zobowiązanie podatkowe się przedawniło a organ nie wyjaśnił, czy jego działanie, polegające na złożeniu korekty deklaracji, nie było przekroczeniem zwykłego zarządu. Nadto, zdaniem J. C., Spółka nie mogła kontynuować, po dniu 31 marca 2001 r., prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, bez złożenia przez niego i jego wspólniczkę stosownych oświadczeń o kontynuacji tej działalności. Po rozpatrzeniu odwołania oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zarzuty podniesione przez podatników nie zasługują na uwzględnienie. Następnie, po przytoczeniu stosownych przepisów organ odwoławczy wskazał, że skoro decyzja Urzędu Miejskiego o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej Spółki "I", wydana została [...]r., na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej, bezspornym jest, że Spółka przestała być podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a co za tym idzie - podatnikiem podatku od towarów i usług z dniem wydania ww. decyzji, nie zaś jak twierdzi pełnomocnik J.G. - z dniem [...]r. czy J.C. - z dniem [...] r. Niewątpliwym zatem, w ocenie organu, jest, że spółka była podatnikiem tego podatku w okresie marzec, maj i lipiec 2001 r., a w związku z tym ciążyły na niej obowiązki wynikające z przepisów, obowiązującej w tych miesiącach, ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Skoro zatem strona nie dopełniła obowiązku, wynikającego z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego określił spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług odpowiednio za marzec, maj i lipiec 2001 r. Zasadnie także, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową Spółki w podatku od towarów i usług za ww. miesiące wraz z odsetkami, bowiem, zgodnie z 115 § 1 Ordynacji podatkowej wspólnik spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki lub wspólników, wynikające z działalności spółki, a ww. przepis stosuje się również do byłego wspólnika, jeżeli wynikające z działalności spółki zaległości podatkowe spółki oraz innych wspólników powstały w okresie, gdy był on wspólnikiem (§ 2). Organ odwoławczy wskazał też na treść art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowych spółki oraz art. 107 § 2 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z którym osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Odnosząc się następnie do zarzutów podniesionych w odwołaniach, organ odwoławczy podkreślił, że powstałe obowiązki jak i uprawnienia ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w przedziale czasowym, z którym są związane, a zatem jeżeli powstałe na gruncie przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zobowiązanie podatkowe nie wygasło na skutek zdarzeń opisanych w art. 59 ustawy - Ordynacja podatkowa to istnieje nadal, pomimo, że od 1 maja 2004 r., ustawa ta już nie obowiązuje. W ocenie organu, przedmiotowe zobowiązanie nie przedawniło się gdyż do zobowiązań podatkowych za marzec, maj i lipiec 2001 r. został zastosowany skutecznie środek egzekucyjny w postaci zajęcia w dniu [...]r. rachunku bankowego, o którym powiadomiono [...] r. Bank [...], a [...] r. Spółkę "I" Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy jest argument J. C., że miał on złe kontakty z J. G.. Odnosząc się natomiast do zarzutu J. C., dotyczącego niewyjaśnieni, czy jego działanie, jako wspólnika Spółki Cywilnej "I", nie było przekroczeniem zwykłego zarządu, Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył uregulowania umowy Spółki z dnia [...]r., zawartej pomiędzy J. G. a J. C., z której wynika, że każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki nie przekraczających zakresu zwykłego zarządu. Stosownie zaś do treści § (2) ww. umowy zakres zwykłego zarządu przekraczają zobowiązania lub wydatki przekraczające kwotę stanowiącą równowartość [...] zł, a zatem, w ocenie organu odwoławczego, J. C., jako wspólnik Spółki cywilnej "I", był uprawniony do prowadzenia spraw Spółki i był też uprawniony do podpisania korekty deklaracji podatku od towarów i usług za marzec 2001 r., gdyż wykonanie obowiązku złożenia korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 mieści się w zakresie zwykłego zarządu. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem, podatnicy wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej decyzja organu odwoławczego naruszyła: - art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust.1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez zastosowanie przez organ ww. uregulowań w czasie gdy ustawa ta utraciła moc obowiązującą; - art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 art. 108, art. 115 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy podatkowe nie uwzględniły wyniku kontroli w zakresie podatku VAT za kwiecień 2001 r., na tle którego można wysnuć wniosek, że stan faktyczny niniejszej sprawy stoi w sprzeczności z ustaleniami, będącymi podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, korekta deklaracji VAT 7 została sporządzona wadliwie i nie powinna być przez organ brana pod uwagę, Spółka utraciła byt prawny z dniem [...] r. Mając na uwadze powyższe, zdaniem pełnomocnika skarżącej, powyższe uchybienia powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. J. C. podniósł w swojej skardze, że nie posiadał informacji niezbędnych do wystawienia korekty deklaracji VAT, nie został powiadomiony o egzekucji, od 31 marca 2001 r. nie prowadził żadnej działalności i przestał być wspólnikiem Spółki. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu [...] r. skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom, że wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa polegającym na wskazaniu w podstawie prawnej przepisów nieobowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług, a także z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, tj. aty. 120, 210 § 1 pkt 4i 6 oraz art. 247 § 1. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny, rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa, regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie tut. Sądu, organy podatkowe działały na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów, nie dopuszczając się ich naruszenia. Zgodnie z art. 107 § 1 ustawy z dnia 26 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w przypadkach i w zakresie przewidzianym w rozdziale 15 za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl zaś art. 115 § 1 wspólnik spółki cywilnej (...) odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki lub wspólników, wynikające z działalności spółki. Przepis art. 115 § 2 cyt. ustawy stanowi natomiast, że przepis § 1 stosuje się również do byłego wspólnika, jeżeli wynikające z działalności spółki zaległości podatkowe spółki oraz innych wspólników powstały w okresie, gdy był on wspólnikiem. Zgodnie zaś z art. § 4 ww. przepisu orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowych spółki. Stosownie do art. 107 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Z treści przepisu art. 53 § 1 ww. ustawy wynika zaś, że od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. Z akt sprawy wynika, iż Spółka Cywilna "I" w składzie osobowym: J. G., J. C. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług internetowych, reklamowych, wydawniczych, promocyjnych i szkoleniowych na podstawie umowy spółki z dnia [...]r. [...]r. Urząd Miejski - Wydział Rozwoju Gospodarczego i Promocji wpisał Spółkę w ewidencję działalności gospodarczej pod numerem [...]. Następnie, [...] r. strona złożyła w Pierwszym Urzędzie Skarbowym zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego VAT-R. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe wynika także decyzja Urzędu Miejskiego o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej Spółki Cywilnej "I", wydana została [...] r. na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że niewątpliwym jest, że Spółka była podatnikiem podatku VAT w marcu, maju i lipcu 2001 r., a w związku z tym ciążyły na niej obowiązki wynikające z przepisów, obowiązującej w tych miesiącach, ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy podatnicy obowiązani są składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy (...). Stosownie zaś do art. 26 ust. 1 ww. ustawy podatnicy są obowiązani bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego, (...). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika także, że Spółka złożyła deklaracje podatkowe VAT-7 za miesiące objęte zaskarżonymi decyzjami, jednakże nie uregulowała zobowiązań podatkowych wykazanych w deklaracjach za marzec i lipiec 2001 r. Natomiast, na poczet zobowiązania podatkowego za maj 2001 r. dokonała wpłaty ogółem jedynie w wysokości [...] zł. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że za prawidłowe należy uznać stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej , że strona nie dopełniła obowiązku, wynikającego z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W związku z tym uzasadnione było określenie Spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec, maj i lipiec 2001 r. we wskazanych w decyzji wysokościach, a także orzeczenie o odpowiedzialności J. C. i J. G. za zaległość podatkową Spółki w podatku od towarów i usług za ww. miesiące i określenie wysokości odsetek za zwłokę od tej zaległości, obliczonych na dzień wydania decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie można podzielić poglądu pełnomocnika skarżącej, że organy podatkowe naruszyły przepisy: - art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust.1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez zastosowanie ww. uregulowań w czasie, gdy ustawa ta utraciła moc obowiązującą albowiem, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, powstałe obowiązki jak i powstałe uprawnienia ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w przedziale czasowym, z którym są związane, a zatem skoro Spółka była podatnikiem podatku VAT w okresie marzec, maj i lipiec 2001 r., ciążyły na niej obowiązki wynikające z przepisów, obowiązującej w tych miesiącach, ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym; - art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 art. 108, art. 115 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, ponieważ z analizowanej decyzji wynika, że wymienione przepisy organ odwoławczy wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się następnie do podniesionej w skardze kwestii, że w związku z niedokonaniem wpisu w ewidencji działalności gospodarczej Spółka utraciła byt prawny w dniu 1 stycznia 2001 r., przytoczyć należy przepis art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 770 ze zm.), który stanowi, że osoby fizyczne, które do dnia 31 grudnia 2000 r. wykonywały działalność gospodarczą, jako wspólnicy spółek cywilnych, były obowiązane w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia wżycie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej dostosować formę wykonywania działalności do wymagań tej ustawy. Powołana powyżej ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. weszła w życie 1 stycznia 2001 r. W art. 2 ust. 2 i 3 stanowi ona, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą (...), za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1. Następnie, przypomnieć należy, że przepisem art. 88g ww. ustawy wprowadzona została zasada, iż z dniem 1 stycznia 2001 r. ewidencja działalności gospodarczej prowadzona na podstawie ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (DZ. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), stała się ewidencją działalności gospodarczej w rozumieniu nowej ustawy, a dokonane w niej wpisy zachowały moc z zastrzeżeniem art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sadowym. Jednocześnie w art. 88i ustawy - Prawo działalności gospodarczej postanowiono, że wpisy do tej ewidencji jednostek organizacyjnych, które w dniu 1 stycznia 2001 r. nie są przedsiębiorcami, podlegają wykreśleniu z urzędu z uwzględnieniem art. 88e ust. 3, który wprost stanowi, że wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej następuje w drodze decyzji administracyjnej. A zatem, wbrew twierdzeniom skargi, z przytoczonych przepisów nie można wywieść wniosku, że wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej podmiotu, który nie dopełnił w wyznaczonym terminie warunku dostosowania do nowych form działalności, następuje z mocy samego prawa, i że taki fakt miał miejsce w stosunku do Spółki "I", która w 2001 r. nadal funkcjonowała i wystawiała faktury i deklaracje VAT. Co do wadliwości faktury wystawionej przez J. C. wskazać należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w marcu 2001 r. J. C. otrzymał od pracownika Spółki nośnik danych informatycznych, tj. dyskietkę komputerową, zawierającą dane potrzebne do sporządzenia korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7, a zatem, zasadnie jest stanowisko organu odwoławczego, że dysponował on informacjami niezbędnymi do skorygowania deklaracji podatkowej. Za nietrafny należy też uznać zarzut pełnomocnika J. G., dotyczący sprzeczności w stanie faktycznym, wykazanym w protokole kontroli przeprowadzonej za kwiecień i maj 2001 r. z ustaleniami, będącymi podstawą rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego za marzec 2001 r. wobec faktu, że upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej, o której nadmienia pełnomocnik w skardze, dotyczyło okresu od kwietnia do maja 2001 r., zatem brak było podstaw prawnych do sprawdzenia dokumentacji podatkowej Spółki za marzec 2001 r. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut, podniesiony w skardze przez J. C., że nie został on w żaden sposób poinformowany o skutecznej egzekucji, która przerwałaby wobec jego osoby 5 letni okres przedawnienia, bowiem z akt sprawy wynika, że do zobowiązań podatkowych za marzec, maj i lipiec 2001 r. został zastosowany skutecznie środek egzekucyjny w postaci zajęcia, o którym powiadomiono Spółkę "I". W świetle powyższych ustaleń organów podatkowych nie zasługuje uzasadnienia także zarzut J. C., że zaprzestał on działalności gospodarczej w Spółce z dniem [...] r. i że pozostawał w konflikcie ze swoją wspólniczką. Tym samym nie zachodzi naruszenie wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, dotyczących postępowania, a także warunków jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie decyzji. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, względnie przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako niezasługującej na uwzględnienie.