I SA/Sz 327/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r., Nr [...], określającą A. O. zam. w R., ul. [...], zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że skarżąca w dniu [...] r. rozszerzyła prowadzaną działalność gospodarczą o sprzedaż detaliczną wyrobów cukierniczych, sprzedaż detaliczną napojów bezalkoholowych, pozostałe placówki gastronomiczne oraz wynajem nieruchomości na własny rachunek. W oświadczeniu złożonym do Urzędu Skarbowego w G. skarżąca zadeklarowała, opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Przed rozpoczęciem działalności, nie zarejestrowała się jako podatnik podatku od towarów i usług, korzystała zatem z podmiotowego zwolnienia z tego podatku. Na podstawie złożonego w Urzędzie Skarbowym w G. zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28) za rok [...], ustalono że skarżąca osiągnęła za ten rok przychód w wysokości [...] zł. Na podstawie ww. dokumentów, a także rachunków: -nr [...] z dnia [...] r. wystawionego dla Z. "R." Sp. z o.o., Ś., za wynajem pomieszczeń na kwotę [...] zł; -nr [...] z dnia [...] r. wystawionego dla Z. "R." Sp. z o.o., Ś., za wynajem pomieszczeń na kwotę [...] zł; -nr [...] z dnia [...] r. wystawionego dla "D." H. C., ul. [...], G. za dzierżawę pomieszczeń na kwotę [...] zł; ustalono, iż skarżąca w ewidencji przychodu wykazała przychody uzyskane w ramach sprzedaży usług gastronomicznych, natomiast wymienione rachunki dokumentują najem (dzierżawę) pomieszczeń. Nadto ustalono, iż skarżąca w zgłoszeniu rejestracyjnym podała dzień [...] r. jako datę rozpoczęcia działalności. Niemniej jednak pierwsze przychody wykazała w dniu [...] r. dokonując sprzedaży usług gastronomicznych. Począwszy od tej daty korzystała w [...] r. ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). stanowiącym, iż podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 ww. ustawy w trakcie roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty określonej w ust. 1, tj. 10.000 euro. Do wartości tej nie wlicza się kwoty podatku. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 229, poz. 1949), wydanego na podstawie art. 113 ust. 14 ustawy o podatku od towarów i usług, wartość sprzedaży opodatkowanej, uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług, odpowiadającej kwocie 10.000 euro, wynosi 39.200 zł. Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. stwierdził, iż w związku z rozpoczęciem działalności gospodarczej w trakcie [...] r., kwota podlegająca zwolnieniu w zakresie podatku od towarów i usług dla skarżącej wyniosła [...] zł, przedstawiając w uzasadnieniu szczegółowo sposób jej wyliczenia. Ponieważ wartość sprzedaży od dnia [...] r. do dnia [...] r. osiągnęła kwotę [...] zł, a więc przekroczyła kwotę [...] zł, skarżąca utraciła prawo do zwolnienia podmiotowego z dniem [...] r. Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. na podstawie ewidencji przychodu za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., a także rachunków: * [...] ( dzierżawa pomieszczenia) z dnia [...] r., * [...] ( dzierżawa pomieszczenia) z dnia [...] r., ustalił, że za [...] r. wartość sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wynosi [...] zł, przy czym uznał, że powyższa wartość zawiera już w sobie podatek należny w wysokości [...] zł. Mimo tego skarżąca nie złożyła zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R, wobec czego nie wywiązała się z obowiązku nałożonego przez art. 96 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług zostało złożone w dniu [...] r., informując o utracie zwolnienia z dniem [...] r. Ponadto, skarżąca nie składała deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7 i nie wpłacała podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Dalej w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji wskazano, iż biorąc pod uwagę treść przepisów art. 86 ust. 1, ust. 5, ust. 10, ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., stwierdził, iż skarżącej przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez S. S., ul. [...], [...] S., na kwotę netto [...] zł oraz podatku od towarów i usług [...] zł. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., decyzją z dnia [...] r., nr [...] określił skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...]r. w wysokości [...] zł, przedstawiając w uzasadnieniu szczegółowo sposób jej wyliczenia. Nie zgadzając się z powyższy rozstrzygnięciem A. O. pismem z dnia [...] r. wniosła od niego odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. oraz umorzenie postępowania , zarzucając naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego określonych w art. 120 - 125, art. 145 § 2, art. 180, art. 187 § 1 art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a także pominięcie w powołanej podstawie prawnej art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła dwie istotne w jej ocenie, okoliczności: 1) materialną: czy, a jeżeli to kiedy strona utraciła zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług; 2) formalną: czy organ mógł pominąć w sprawie pełnomocnika. W odniesieniu do pierwszej kwestii skarżąca wskazała, iż organ błędnie przyjął, że skarżąca dokonała w dniu [...] r. zgłoszenia działalności gospodarczej, wskazując, iż zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wydanym przez Wójta Gminy R. pod numerem [...], datą rozpoczęcia działalności gospodarczej jest dzień [...] r. Dalej zarzuciła organowi, że nie potrafił rozróżnić rozpoczęcia działalności w trakcie roku podatkowego (ust. 9 art. 113 ustawy o VAT), od kontynuowania działalności, chociażby w cyklu sezonowym, okresu prowadzonej sprzedaży który w żadnym przypadku nie jest tożsamy z datą wystawienia czy też datą zaewidencjonowania utargu, nie wspominając już o obowiązku podatkowym z momentem przekroczenia kwoty limitu. Zauważyła również, że wynajem majątku prywatnego zlokalizowanego w R. przy ul. [...], udokumentowany rachunkami w latach [...]r. i [...]r, w świetle orzecznictwa ETS, Dyrektywy UE oraz jednolitej linii orzecznictwa krajowych sądów administracyjnych, jest wyłączony z opodatkowania VAT z uwagi na brak znamion działalności gospodarczej. Tym samym objęcie przychodu z w/w tytułów przez Urząd Skarbowy w G. decyzją określającą jest niezgodne z przepisami. W dalszej części uzasadnienia odwołania skarżąca wskazała, iż sprawą bezsporną jest, że w dnia [...]r., złożyła w Urzędzie Skarbowym w G., oryginał pełnomocnictwa z prawidłowo uiszczoną opłatą skarbową. Bezsporny jest również zakres umocowania. Tymczasem organ podejmując czynności sprawdzające w trybie art. 272 pkt 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzedzające postępowanie podatkowe pominął pełnomocnika. Pełnomocnictwo zostało złożone za pośrednictwem kancelarii Urzędu Skarbowego w G., który jest właściwy dla skarżącej zarówno w zakresie podatku dochodowego jak i podatku od towarów i usług. Nie istnieje zatem konieczność "poszukiwania" pełnomocnictwa w innym urzędzie. Wobec powyższego, nieuzasadnione jest żądanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy. A. O. zarzuciła także Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., iż mimo nieuznania pełnomocnictwa udzielonego w prowadzonych postępowaniach podatkowych, korespondował z pełnomocnikiem, przyjmując udzielane wyjaśnienia oraz wykorzystując przesyłane dokumenty w prowadzonych postępowaniach podatkowych. Reasumując skarżąca podniosła, iż skarżona decyzja wydana została w sposób wadliwy i nierzetelny. W jej ocenie, organ błędnie ocenił stan faktyczny na tle stanu prawnego w zakresie prawa do kontynuowania zwolnienia podmiotowego oraz daty rozpoczęcia działalności gospodarczej. We wszystkich czynnościach procesowych pomijany był pełnomocnik. Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w S., wskazał, iż w celu określenia podatnikowi rozpoczynającemu działalność w ciągu roku podatkowego, limitu wartości sprzedaży uprawniającego do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług należy, stosownie do obowiązujących przepisów których treść przytoczył, ustalić datę dokonania pierwszej sprzedaży oraz czas faktycznie prowadzonej sprzedaży w stosunku do całego roku podatkowego. Dla ustalenia limitu zwolnienia, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, istotne znaczenie ma więc data pierwszej sprzedaży, a nie data rozpoczęcia działalności. Decydujące znaczenie ma w tym przypadku dzień wystawienia dowodu dokumentującego pierwszą sprzedaż, w którym została ona dokonana. Organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, skarżąca rozpoczęła w [...] r. działalność gospodarczą wybierając zwolnienie od podatku od towarów i usług. Nie budzi również wątpliwości fakt, iż pierwszej sprzedaży dokonała w dniu [...] r. co udokumentowane zostało zapisem w ewidencji przychodu -sprzedaż usług gastronomicznych. Łączna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej w [...] r. przez podatniczkę działalności gospodarczej wyniosła [...] zł. W rezultacie w rozpoznawanej sprawie, organ podatkowy I instancji prawidłowo stwierdził, iż skarżąca w [...] r. prowadziła działalność przez [...] dni. Kwota powodująca utratę prawa do zwolnienia, obliczona w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży wynosi więc [...] zł. Prawidłowo także uznał, iż ze względu na sprzedaż skarżącej, która w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. osiągnęła wartość [...] zł, skarżąca w dniu [...] r. przekroczyła kwotę uprawniającą do korzystania ze zwolnienia z danego podatku i od tego dnia, stała się podatnikiem podatku od towarów i usług ze wszelkimi konsekwencjami prawnymi stąd wynikającymi. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżąca nie dopełniła w/w czynności, tj. na dzień przekroczenia kwoty uprawniającej do zwolnienia nie złożyła zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R i nie złożyła deklaracji podatkowej VAT-7 za [...] r., a tym samym nie rozliczyła się z budżetem państwa z danego podatku. Nadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., prawidłowo uznał, iż zgodnie z art. 86 ust. 1, ust. 5, ust. 10, ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, skarżącej przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez S. S., ul. [...] S. na kwotę netto [...] zł oraz podatku od towarów i usług [...] zł. Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podkreślił, iż zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia kwoty uprawniającej do zwolnienia. Z momentem jej przekroczenia powstaje obowiązek podatkowy, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę. Za zgodą Naczelnika Urzędu Skarbowego podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów celnych oraz o kwotę podatku zapłaconą od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a także o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia, pod warunkiem: 1) sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w ust. 1, oraz 2) przedłożenia w urzędzie skarbowym spisu, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia. Jednakże w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedłożyła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. spisu z natury, sporządzonego na dzień utraty zwolnienia z danego podatku. W dalszej części uzasadnienia, Dyrektor Izby Skarbowej w S. ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. W odniesieniu do zarzutu, iż organ podatkowy nie rozróżnia rozpoczęcia działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego od jej kontynuowania oraz, że okres prowadzonej sprzedaży w żadnym przypadku nie jest tożsamy z datą wystawienia rachunku czy też z datą zaewidencjonowania utargu organ odwoławczy wskazał, przytaczając treść przepisu art. 113 ust. 9 i ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, iż przy określeniu limitu nie decyduje data wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bądź data zmiany wpisu, lecz dzień rozpoczęcia sprzedaży. Istotne jest bowiem faktyczne, a nie formalne rozpoczęcie sprzedaży. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prawidłowo określił datę rozpoczęcia sprzedaży, a co za tym idzie limit uprawniający do korzystania ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług ustalił we właściwej wysokości. Odnośnie zarzutu, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. niezgodnie z przepisami objął obrotem najem majątku prywatnego skarżącej udokumentowany fakturami, gdyż w świetle orzecznictwa sądów krajowych, a także Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, najem majątku prywatnego jest wyłączony z opodatkowania z uwagi na brak znamion działalności gospodarczej, organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż skarżąca świadczyła usługi najmu lokali magazynowych na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Ponadto, sama skarżąca wykazała usługi w zakresie wynajmu nieruchomości we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz opodatkowała podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychody z działalności gospodarczej. W deklaracji VAT-7 za [...] r. złożonej w dniu [...] r. w dokonywanych dostawach uwzględniła również obrót z wynajmu nieruchomości. Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przytaczając treść przepisów art.15 ust.1, ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług dowodził, iż spełnione zostały przesłanki uznania najmu za działalność gospodarczą. Najem jest usługą wymienioną w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej (PKWiU 70.20.1 - usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości na własny rachunek), a umowa najmu ma charakter ciągły i jest zawierana w celu zarobkowym. Twierdzenie zatem zawarte w odwołaniu, iż najem (w tym przypadku najem lokali magazynowych) jest zwolniony z opodatkowania podatkiem od towarów i usług z uwagi na brak znamion działalności gospodarczej nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Dyrektor Izby Skarbowej w S., za bezzasadny uznał również zarzut, iż pominięty został pełnomocnik posiadający pełnomocnictwo rodzajowe o charakterze stałym. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 137 § 3 w/w ustawy dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest złożenie do akt sprawy dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika, przy czym postanowienie z dnia [...] r. wszczynające postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] r. zawierało, m.in. pouczenie w tym przedmiocie. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy jest związany faktem złożenia pełnomocnictwa, nie od momentu jego udzielenia, ale od momentu przedłożenia tego dokumentu do akt danej sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej, co do naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 187 § 1 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, organ podatkowy II instancji uznał, iż są one nietrafne i nie znajdują uzasadnienia w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w S., w przedmiotowej sprawie nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa czy to materialnego, czy też proceduralnego. Organy podatkowe jako dowód dopuściły, zgodnie z dyspozycją art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Realizując wyrażoną w art. 122 cyt. ustawy zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym organ podatkowy I instancji przestrzegał wszystkich określonych w ustawie reguł postępowania dowodowego, a zwłaszcza przepisu art. 187 § 1w/w ustawy. Skarżącej zapewniono czynny udział we wszystkich stadiach postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Decyzja organu I instancji zawiera obszerne uzasadnienie rozstrzygnięcia, realizując normy prawne z art. 125 ustawy Ordynacja podatkowa. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Gryfinie zgromadził materiał dowodowy umożliwiający prawidłowe rozstrzygnięcie i nastąpiło to w ustawowo przewidzianych terminach. Nadto, organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuca naruszenie art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, nie określając jednak w jakim zakresie przepis ten został naruszony, natomiast w ocenie organu odwoławczego, przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenie art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niewymienienie w sentencji decyzji organu podatkowego I Instancji, art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wydana została m.in. na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis ten nie został powołany w sentencji decyzji, ale umieszczono go w uzasadnieniu prawnym. Organ odwoławczy powołując się na wyrok z dnia [...] r. NSA, sygn. akt: V SA 2762/99 stwierdza, że decyzja organu podatkowego I instancji spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w uzasadnieniu wyraźnie wskazuje przepisy prawne mające zastosowanie w odniesieniu do stanu faktycznego, a także sposób w jaki określono wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego. Z tego względu Dyrektor Izby Skarbowej w S. konwalidował nieprawidłowość w postaci braku powołania przepisu art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w sentencji decyzji. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 210 § 1 w/w ustawy poprzez nie podanie podstawy prawnej w sentencji decyzji uznał za nietrafny. Zaskarżając opisaną na wstępie decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., skarżąca wniosła o umorzenie postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] r. w całości. Powyższej decyzji zarzuciła naruszenie: zasady praworządności, zasady zaufania, zasady informowania, zasady prawdy obiektywnej i bezstronności oraz czynnego udziału strony -określonych w przepisach art. 120 do 123 Ordynacji podatkowej a także zignorowanie norm art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej - co spowodowało naruszenie kardynalnych norm procesu podatkowego, a w efekcie zmaterializowało się błędnym ustaleniem stanu faktycznego, na tle stanu prawnego. Odrębnym zagadnieniem jest formalne nieuznanie pełnomocnictwa przez obydwa organy podatkowe z równoczesnym dopuszczeniem umocowanego do wybranych czynności w postępowaniu. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji. Wskazała, iż pominięcie pełnomocnika którego umocowała do działania na piśmie, dopełniając wymogu formalnego poprzez złożenie oryginału, bezpośrednio w Urzędzie Skarbowym w G., [...] r. z opłaconą w prawidłowej wysokości opłatą skarbową, miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca podkreśliła, że organ wybrane czynności w sprawie realizował za pośrednictwem pełnomocnika, kierując na jego adres domowy, np. wezwanie z dnia [...] r., w którym jako adresata wskazywano skarżącą, a pismo faktycznie przesłał na adres biura wskazany przez pełnomocnika jako adres do doręczeń. W toku czynności kontrolnych a następnie czynności procesowych, organ podatkowy otrzymał od pełnomocnika żądane dokumenty, które po wykorzystaniu zwracał na wskazany przez pełnomocnika adres z pismem przewodnim oznaczonym znakiem sprawy. W innym piśmie organ podatkowy I instancji wezwał skarżącą do udzielenia wyjaśnień za pośrednictwem pełnomocnika - pismo zostało wysłane na adres korespondencyjny pełnomocnika. Skarżąca zauważa również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego G. potwierdził, iż posiada w aktach pełnomocnictwo dla Pana G. B., przez wysłanie wezwania na adres podany w ww. pełnomocnictwie. W ocenie skarżącej, została ona pozbawiona ochrony procesowej, a tym samym poddana ograniczeniu w prezentowaniu dowodów stanowiących o merytorycznej zasadności skarżonych decyzji. Dalej w uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż Dyrektor Izby Skarbowej w S., błędnie określił rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej na dzień [...] r. W archiwach skarżącej zachowała się bowiem karta podatkowej księgi przychodów i rozchodów o nr [...] poświadczona urzędowo dnia [...] r. stanowiącą dowód podjęcia działalności gospodarczej na zasadach ogólnych pod nazwiskiem rodowym T.. Z dniem [...] r. skarżąca objęta została zwolnieniem podmiotowym w podatku VAT. Nadto, A. O. wskazała, że pismem z dnia [...] r. zawiadomiła o zaprzestaniu działalności w zakresie przetwórstwa mięsnego. Kontynuowała jednak działalność w zakresie turystyki w oparciu o zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr 186 Urzędu Gminy w R. Świadczy o tym zmiana wpisu z dnia [...] r. Podjętą od dnia [...] r. działalność gospodarczą skarżąca rozszerzyła w dniu [...] r. o dwa nowe obszary, tj. handel i gastronomię oraz wynajem (działalność o charakterze sezonowym). Ponieważ nie przekroczyła limitu obrotów dla celów podatku od towarów i usług nie była czynnym podatnikiem. Równocześnie A. O. zawiadomiła o rozszerzeniu działalności Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. składając zgłoszenie aktualizacyjne na formularzu NIP-1. Dalej skarżąca oświadczyła, że nigdy nie złożyła jako przedsiębiorca deklaracji NIP-3 informującej o zaprzestaniu działalności jako osoba fizyczna. Działalność sezonową opodatkowała ryczałtem ewidencjonowanym, składając w obowiązujących terminach zeznanie roczne PIT-28. Zauważyła również, iż Urząd Skarbowy w G. w uzasadnieniu decyzji odpowiednio z dnia [...] r. przyjął, iż dokonała zgłoszenia działalności gospodarczej, wskazując dzień [...] r. jako datę rozpoczęcia działalności W ocenie skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie skorzystał z możliwości merytorycznego zbadania sprawy, a w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Nie dopatrzył się także wad formalnych, związanych z pominięciem pełnomocnika, pomimo że analizując pisma przesyłane do niej miał wiedzę, iż część tych pism adresowana była wyłącznie do pełnomocnika. A. O. zarzuciła także Dyrektorowi Izby Skarbowej w S., że błędnie przyjął, iż rozpoczęła działalność z dniem uzyskania pierwszego obrotu, tj. w dniu [...] r. Dalej w uzasadnieniu wskazała, że organy podatkowe błędnie zrównały usługi związane z wynajmem nieruchomości, ujawnionych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, które miały charakter zawodowy z tzw. wynajmem prywatnym. Podniosła, iż na przestrzeni wielu lat prowadziła działalność gospodarczą w zakresie wynajmu pokoi gościnnych w sezonie dla wczasowiczów. Działalność tę realizowała w obiektach przy ul. [...] i ul. [...] w R. Obydwa te punkty były ujęte w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej oraz NIP-1. Działalności w tym zakresie nie prowadziła jednak w [...] r. i [...] r. Skarżąca wyjaśniła, że w latach [...] wynajmowała wolne pomieszczenie magazynowe wybierając opodatkowanie w formie ryczałtu ewidencjonowanego. Jest to jej prywatna posesja zlokalizowana przy ul. [...] w R. Pięć rachunków, które wystawiła dotyczyły tego samego podmiotu – R. Spółka z o.o. Faktem jest, że rachunki te zostały ostemplowane pieczątką używaną w działalności z zakresu handlu i gastronomii, jednak w ocenie skarżącej nie miało to znaczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o oddalenie skargi, wskazał, iż podtrzymuje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i ustosunkował się do zarzutów skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zarejestrowanie działalności gospodarczej na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej / Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm./ nie jest równoznaczne z rozpoczęciem działalności gospodarczej w świetle prawa podatkowego. Przedsiębiorca może zarejestrować kilka działalności, lecz opodatkowaniu będzie podlegał dopiero po dokonaniu czynności podlegających konkretnym podatkom. Faktem jest, że skarżąca posiadała zarejestrowaną działalność gospodarczą od [...]r. pod nr ewidencyjnym [...] w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy R. i w dniu [...]r. dokonała zmiany wpisu poprzez, m.in. określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej- [...] wynajem nieruchomości na własny rachunek. W tym też dniu złożyła w Urzędzie Skarbowym w G. zgłoszenie osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą NIP-1, gdzie w pkt C.1. poz. 58 wskazała [...]r. jako dzień rozpoczęcia działalności, a w poz. [...], m.in. wynajem nieruchomości na własny rachunek. Ponadto, tego dnia złożyła w Urzędzie zawiadomienie, że od [...]r. rozpoczyna działalność gospodarczą wybierając opodatkowanie na zasadzie ryczałtu ewidencyjnego i wskazała, iż przychody będzie uzyskiwać z najmu według stawki 8,5% oraz gastronomii i handlu według stawki 3% przychodu ( k.[...] ). Organ podatkowy wskazał, że skarżąca nie składała zeznań podatkowych za [...]r., co podatniczka potwierdziła ( k.[...] protokół rozprawy z [...]r.). Ostatnie zeznanie podatkowe skarżąca złożyła za rok [...] oraz w dniu [...]r. złożyła NIP-1 o zawieszeniu działalności. Powyższe świadczy, że skarżąca nie prowadziła zarejestrowanej ewidencji działalności gospodarczej i dopiero w dniu [...]r. dokonała pierwszej czynności opodatkowanej ujawnionej w ewidencji sprzedaży firmy H. A. O. Prawidłowo zatem, organ podatkowy przyjął, że dzień [...]r. jest dniem pierwszej sprzedaży, który ma znaczenie w rozumieniu art. 113 ust. 9 i ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Art. 113 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w [...]r.) określał, że zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę. Za zgodą naczelnika urzędu skarbowego podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów celnych oraz o kwotę podatku zapłaconą od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a także o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia, pod warunkiem: 1) sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w ust. 1, oraz 2) przedłożenia w urzędzie skarbowym spisu, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia ( ust.5). Podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 w trakcie roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8 ( ust. 9). Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1 lub w ust. 8, zwolnienie określone w ust. 9 traci moc z momentem przekroczenia kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8. Opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad wartość określoną w zdaniu poprzednim, a obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej wartości. Przepis ust. 5 zdanie trzecie stosuje się odpowiednio ( ust.10). W niniejszej sprawie podatniczka, rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu [...]r. (data dokonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu), co oznacza, że była zwolniona od podatku od towarów i usług do momentu gdy, wartość dokonanej przez nią sprzedaży nie przekroczyła, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 229, poz. 1949), wydanego na podstawie art. 113 ust. 14 ustawy o podatku od towarów i usług, wartość sprzedaży opodatkowanej, uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług, odpowiadającej kwocie 10.000 euro, wynosiła 39.200 zł. Po przekroczeniu kwoty [...] zł ( kwota ustalona na podstawie art. 113 ust. 9 w/w ustawy), podatniczka winna zarejestrować się jako podatnik podatku od towarów i usług, składać stosowne deklaracje i wpłacać należny podatek na konto urzędu skarbowego. Skarżąca tego nie uczyniła, pomimo utraty prawa do zwolnienia w dniu [...]r., co miało wpływ na rozliczenie w/w podatku w [...]r. Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo określił skarżącej w/w podatek za miesiąc [...]r. Sąd za bezzasadny uznał zarzut skargi, pominięcia pełnomocnik strony posiadającego pełnomocnictwo rodzajowe o charakterze stałym. Zgodnie z art. 137 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest złożenie do akt sprawy dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Wskazać należy, że organ podatkowy jest związany faktem ustanowienia pełnomocnika, nie od momentu udzielenia pełnomocnictwa, ale od momentu przedłożenia dokumentu potwierdzającego ustanowienie pełnomocnika do akt danej sprawy. Jak wynika z akt, postanowienie z dnia [...] r. wszczynające postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] r. zawierało, m.in. pouczenie w tym przedmiocie. Skarżącej, zaś zapewniono czynny udział we wszystkich stadiach postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ podatkowy prawidłowo zebrał i rozważył materiał dowodowy w sprawie. Nieuzasadnione są wobec tego zarzuty skargi, naruszenia przez organ podatkowy art. od 120 do 123, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.