I SA/Sz 33/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi J.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r. znak 3201-IEW.4261.45.2021.2., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Koszalinie z 11 sierpnia 2021 r., znak: 3211-SEW.4261.131.2021 odmawiające J. N. przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku o umorzenie zaległości w podatku dochodowym. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Pismem z 13 maja 2021 r. J. N. (dalej: "wnioskodawca", "strona", "skarżący") wniósł o udzielenie ulgi poprzez umorzenie zaległości. W sytuacji uznania umorzenia za niezasadnego, wnioskodawca wniósł także o rozłożenie płatności na raty lub odroczenie terminu płatności zaległości podatkowych w podatku dochodowym z tytułu zatrudniania pracowników (PIT-4) za 2020 r. Pismem z 21 czerwca 2021 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę m.in. do dostarczenia informacji z zakresu pomocy publicznej poprzez wypełnienie załączonego formularza, wskazując, że niedostarczenie tych informacji w oznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Postanowieniem z 8 lipca 2021 r. znak 3211-SEW.4261.132.2021, organ podatkowy pozostawił bez rozpatrzenia wniosek w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym z tytułu zatrudniania pracowników (PIT-4) za 2020 r., z uwagi na to, że wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie. Pismem z 12 lipca 2021 r. wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na ww. wezwanie Wyjaśnił, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek problemów zdrowotnych i problemów, które zostały wygenerowane przez osoby trzecie. Do pisma dołączył m.in.: formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, oświadczenie osoby fizycznej występującej z wnioskiem o ulgę. W dniu 28 lipca 2021 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia istnienia przesłanek do przywrócenia terminu. Wnioskodawca nie odpowiedział na to wezwanie. Postanowieniem z 11 sierpnia 2021 r., znak: 3211-SEW.4261.131.2021 organ I instancji odmówił wnioskodawcy przywrócenia terminu do uzupełnienia prośby złożonej w sprawie udzielenia ulg (umorzenie, raty, odroczenie) w zakresie zaległości podatkowych w podatku dochodowym z tytułu zatrudniania pracowników (PIT-4) za 2020 r. Uzasadniając zajęte stanowisko, organ wskazał, że wniosek był zbyt ogólny i niewystarczający, aby rozpatrzyć go pozytywnie. Dodatkowo organ nie mógł dokonać weryfikacji czy podanie o przywrócenie terminu zostało wniesione w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem organu I instancji i pismem z 1 września 2021 r. złożył zażalenie, zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie przepisów art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił, że przyczyną, która uzasadniała przywrócenie terminu do uzupełnienia prośby w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym z tytułu zatrudniania pracowników (PIT-4) za 2020 r. była choroba, tj. okoliczność podnoszona w orzecznictwie sądowym. Dodatkowo okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny zostać uprawdopodobnione, a nie udowodnione, dlatego wniósł o uchylenie tego postanowienia. Organ odwoławczy, wskazanym na wstępie postanowieniem z 22 listopada 2021 r., znak 3201-IEW.4261.45.2021.2 utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia, organ odwoławczy powołał treść art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540), dalej: O.p. i wskazał na przesłanki warunkujące przywrócenie terminu. Następnie stwierdził, że wnioskodawca spełnił pierwszą przesłankę, ponieważ pismem z 12 lipca 2021 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu. Dopełnił także czynności dla której określony był termin (trzecia przesłanka), ponieważ do pisma tego dołączył formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz oświadczenie osoby fizycznej występującej z wnioskiem o ulgę. Nie dopełnił jednak pozostałych przesłanek tj. nie wykazał, że zachował 7- dniowy termin do złożenia wniosku, a także nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Organ odwoławczy, wskazał, że wezwanie z 21 czerwca 2021 r. do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone stronie 30 czerwca 2021 r. i powinna uzupełnić braki w ciągu 7 dni od otrzymania wezwania organu, a zatem do 7 lipca 2021 r. Ponadto, wskazano, że aby zachować termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu wnioskodawca powinien wykazać, że w okresie od 1.07.2021 r. do 7.07.2021 r. wystąpiła przeszkoda, która uniemożliwiła uzupełnienie braków w terminie, a także wykazać, kiedy ta przeszkoda ustąpiła. W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca nie wskazał konkretnej daty wystąpienia przeszkody, ani daty jej ustąpienia, mimo tego, że organ I instancji w wezwaniu poinformował stronę o tym. Wobec tego, zdaniem organu odwoławczego, nie można więc uznać, że wnioskodawca wykazał zachowanie powyższego terminu do uzupełnienia braków wniosku. W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca nie wykazał też, aby wystąpiła przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, gdyż choroba nie jest wystarczającą przesłanką do tego, aby przywrócić termin do dokonania czynności procesowej. Nie każda choroba uzasadnia uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu. Zdaniem organu odwoławczego, przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu będzie choroba nagła (wymagająca leżenia, pobytu w szpitalu) oraz uniemożliwiająca złożenie odwołania (czy innego pisma) osobiście przez stronę lub zlecenie dokonania czynności procesowej przez inną osobę. Końcowo, organ odwoławczy poinformował stronę, że postanowieniem z 13 października 2021 r. znak 3201-IEW.4261.33.2021.3 uchylił do ponownego rozpatrzenia postanowienie organu I instancji z 8 lipca 2021 r., pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek złożony 18 maja 2021 r. A zatem wniosek z 13 maja 2021 r. (złożony 18 maja 2021 r.) o udzielenie ulgi poprzez umorzenie zaległości podatkowych, ewentualnie, o rozłożenie płatności na raty lub odroczenie terminu płatności - zostanie ponownie rozpatrzony przez organ podatkowy l instancji. Skarżący wywiódł skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania. Powołał się na wyrok WSA w Warszawie z 19.12.2017 r. sygn. akt I SA/Wa 812/17, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu przywraca się go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (...). Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę strony (uczestnika) przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do podjęcia określonej czynności. Skarżący podkreślił, że organ podatkowy I instancji znając sytuację podatnika nie przyznał mu żadnej ulgi. Podatnik nie posiada majątku ani źródła dochodu, z którego możliwe byłoby wyegzekwowanie środków przewyższających koszty egzekucyjne - dlatego wniósł zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej i wniosek o umorzenie postępowania. Sprawy te są w toku. Skarżący dalej szczegółowo opisał postępowanie związane ze złożonym sprzeciwem w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Pomimo braku przesłanek (pożar w miejscu pracy, oszustwo firmy lichwiarskiej, sprawa sądowa która doprowadziła do problemów finansowych i zdrowotnych, objęcie zaległości postępowaniem uznaniowym) organ odwoławczy postanowieniem z 29 lipca 2021 r. znak 3201-IEW.720.8.2021.3 utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Koszalinie z 18 czerwca 2021 r. znak 3211-SEW.720.170.2021 odmawiające uwzględnienia sprzeciwu skarżącego w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych wskazanych w zawiadomieniu z 30.03.2021 r. Do skargi skarżący załączył: - kopię postanowienia Sądu Rejonowego w K., I Wydziału Cywilnego z [...].01.2018 r. sygn. akt I Co [...]; - kopię pisma Państwowej Straży Pożarnej w S. [...].05.2019 r. znak [...]; - kopię pisma Prokuratury Okręgowej w L., Wydziału II ds. Przestępczości Gospodarczej z [...].07.2019 r. sygn. akt PO II [...] Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja bądź postanowienie może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W świetle natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając kontrolowaną sprawę, w tak zakreślonych ramach kontroli, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżącego o udzielenie ulg podatkowych (umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia płatności). Na wstępie należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Rozważenia wymaga zatem kwestia spełnienia przez skarżącego ustawowych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ulgi. Art. 162 O.p. ustanawia następujące warunki, jakie musi spełnić wnioskodawca, aby uzyskać przywrócenie terminu, przy czym warunki te występują łącznie: - uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu po stronie zainteresowanego; - wniesienie podania o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu; - dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której ustanowiony był termin podlegający przywróceniu. Spór pomiędzy stronami dotyczy przede wszystkim pierwszej przesłanki - uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony skarżącej. Problematyczna jest również kwestia wniesienia podania o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, chociaż skarga nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że powołana powyżej norma nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, iż jakiekolwiek niedbalstwo wnioskującego, każdy - nawet najlżejszy stopień jego zawinienia w uchybieniu terminu - wyłącza możliwość zastosowania wobec niego przedmiotowej instytucji. Kryterium braku winy jako przesłanka wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, na który powołuje się organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż przeszkody powodujące uchybienie terminu muszą mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego. Przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie (por wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 533/12). Trzeba przy tym brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Do takich okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się miedzy innymi przerwę w komunikacji, chorobę wymagającą hospitalizacji, czy inną nagłą i obłożną chorobę, która nie pozwoliła na dokonanie czynności procesowej lub posłużenie się osobą trzecią w celu dokonania czynności w zakreślonym terminie. Podkreślenia również wymaga, że dla przywrócenia terminu nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego według reguł określonych w Ordynacji podatkowej, ponieważ wystarczy uprawdopodobnienie, że zainteresowany nie dotrzymał terminu bez swojej winy. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, który nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Z treści art. 162 § 1 O.p. wynika dla wnioskodawcy wymóg uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W konsekwencji na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności a mimo to dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. To zainteresowany posiada bowiem najpełniejszą wiedzę o przyczynach takiego uchybienia i powinien je przejrzyście i wiarygodnie przedstawić. Obowiązkiem organu jest natomiast dokonanie oceny przedstawionej argumentacji w oparciu o obiektywne przesłanki (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1289/10). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ulgi, skoro wezwanie do uzupełnienia jego braków formalnych zostało doręczone skarżącemu 30 czerwca 2021 r., termin na ich uzupełnienie upływał w dniu 7 lipca 2021 r., zaś braki zostały uzupełnione w dniu 12 lipca 2021 r. Ponadto, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku został złożony przez uprawniony podmiot oraz jednocześnie dokonano czynności, tj. przedłożono brakującą informację z zakresu pomocy publicznej na formularzu oraz oświadczenie osoby fizycznej ubiegającej się o ulgę podatkową. Pozostałe przesłanki w postaci uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, a także wykazania, że strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu podlegały ocenie. Skarżący we wniosku wskazał, że do uchybienia terminu doszło na skutek choroby oraz działania osób trzecich. W niniejszej sprawie organ nie zakwestionował faktu złego stanu zdrowia skarżącego, wskazując, że choroba może być okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie terminu, niemniej musi to być schorzenie nagłe i uniemożliwiające dokonanie danej czynności samodzielnie oraz uniemożliwiające wyręczenie się inną osobą. Ze stanowiskiem tym Sąd się zgadza. Skarżący w ogóle nie opisał na czym polegała jego choroba, a na dowód swojego stanu zdrowia, nie przedstawił żadnych dowodów, np. zaświadczeń o stanie zdrowia etc., z których ewentualnie mógłby wynikać powód niedyspozycji (rodzaj choroby, dolegliwości), czas jej trwania, ani zalecenia (konieczność) co do izolacji, sposobu leczenia, czy np. konieczności leżenia, itp. To, że stan zdrowia, czy też działanie osób trzecich wywołały błędne przyjęcie (przekonanie) o terminie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ulgę świadczy o braku należytej staranności w działaniu. Akta sprawy nie potwierdzają bowiem, że stan zdrowia skarżącego, czy osoby trzecie uniemożliwiły skarżącemu dokonanie czynności prawnej, tj. wypełnienie i wysłanie (w tym przez inne osoby, np. dorosłego domownika, czy pełnomocnika) brakujących dokumentów, niezbędnych do rozpoznania wniosku o ulgi. Zdaniem Sądu, należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymagała, aby skarżący podjął odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów, w tym związanych z realizacją swoich uprawnień procesowych. Wówczas skarżący mógłby uzupełnić swój wniosek o ulgę w wyznaczonym terminie. Ogólnikowa argumentacja strony zaprezentowana we wniosku kłóci się z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, albowiem nie sposób przyjąć, że nieudokumentowany stan choroby, której nie sposób przypisać cechy zdarzenia nagłego, spowodowałby, że nie był w stanie prawidłowo określić terminu do uzupełnienia braków wniosku, jak też przedsiębrać działania mające na celu dokonania czynności choćby z pomocą innych osób. Sąd podziela pogląd, że co do zasady choroba strony nie może stanowić o wyłączeniu winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie podnosi się, iż choroba strony usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i wymaga leżenia w łóżku, a strona nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą. W związku z tym nawet: "samo zwolnienie lekarskie nie wystarcza do przyjęcia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi. Nie jest ono przecież równoznaczne z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez osobę trzecią" (tak np. NSA wyroku z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1162/08). Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie organów, że skarżący nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem, że gołosłowne powoływanie się na chorobę, czy niesprecyzowane działanie osób trzecich, nie stanowiły przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć ani przewidzieć nawet przy dołożeniu najwyższej staranności, wykluczającej jej winę w uchybieniu terminowi . Reasumując, w ocenie Sądu uznać należało, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku nastąpiło w wyniku niezachowania przez skarżącego należytej staranności, a więc nie zaistniały podstawy do przyjęcia, że uchybienie terminu było niezawinione. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że skarżący wskazał we wniosku wyjątkowe i nagłe okoliczności, które uniemożliwiły dochowanie uchybionego terminu. Prawidłowo organy zwróciły również uwagę, że skarżący nie wykazał, kiedy ustała przyczyna uzasadniająca uchybienie terminu i nie sposób zbadać, czy wniosek został złożony w terminie. Okoliczność ta nie miała jednak istotnego znaczenia w sprawie, skoro nie uprawdopodobniono przesłanki braku winy i kwestia terminu nie mogłaby zmienić kierunku zapadłego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do okoliczności podawanych w skardze oraz dołączonych dokumentów, w ocenie Sądu, pozostają bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy, dotyczą bowiem odrębnych postępowań toczących się z udziałem skarżącego, a nie sprawy poddanej kontroli Sądu. Nie są to okoliczności tego rodzaju by mogły stanowić o braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia wniosku o umorzenie. Na marginesie wskazać jedynie należy, o czym poinformował organ odwoławczy zarówno w zaskarżonym postanowieniu jak i w odpowiedzi na skargę, a na co wskazuje sam skarżący w skardze, wniosek o ulgi podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu i sprawa jest w toku. Sąd nie dopatrzył się więc żadnych negatywnych skutków uchybienia terminu w niniejszej sprawie. W świetle powyższego Sąd uznał, że kontrolowane postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. Organy rozpoznały wniosek skarżącego w oparciu o właściwe przepisy, sporządziły uzasadnienia postanowień odpowiadające wymogom określonym w Ordynacji podatkowej (art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4). W przypadku rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu to wnioskodawca powinien dołączyć do składanej prośby takie dokumenty, albo przedstawić taką argumentację, które uprawdopodobnią przesłanki określone w przepisach art. 162 O.p. Jak wyżej wskazano, ciężar dowodu został przez ustawodawcę nałożony na zainteresowanego, co wprost zostało wyartykułowane w przepisie art. 162 § 1 O.p. Nie jest w takim przypadku rolą organu poszukiwanie dowodów na okoliczności podniesione przez wnioskodawcę, skoro to zainteresowany powołuje się na określone przeszkody, które uniemożliwiły mu dokonanie czynności procesowej w przepisanym terminie i te okoliczności powinien uprawdopodobnić. Z podanych względów, stosownie do art. 151 p.p.s.a., skarga jako niezasadna została oddalona. Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.