I SA/Sz 344/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 rok oddala skargę. Decyzją z [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. uchylił decyzję organu pierwszej instancji – Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] r. o nr [...] w całości i określił A. T. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za maj 2009 r. w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał postanowienie, na podstawie którego wszczął z urzędu wobec A. T. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2009 r. Po zakończeniu postępowania prowadzonego w tej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję z [...] r., na mocy której określił A. T. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za maj 2009 roku w wysokości [...] zł. Przesłanką do dokonania wymiaru podatku akcyzowego w decyzji było ustalenie, że w maju 2009 r. podatniczka posiadała 64,80 kg tytoniu do palenia, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy, a który to tytoń został sprzedany za pośrednictwem portalu aukcyjnego. Według ustaleń dokonanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w S., A. T. nie zadeklarowała w tych okolicznościach podatku akcyzowego w stosownej deklaracji oraz nie dokonała zapłaty należnej akcyzy, co skutkowało koniecznością wydania powyższej decyzji. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, podatniczka złożyła do Dyrektora Izby Celnej w S. odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 122 w związku z art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność uiszczenia podatku akcyzowego we właściwej wysokości od wyrobów tytoniowych znajdujących się w jej posiadaniu, podczas gdy przepisy te zobowiązują organ podatkowy do wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zebranie dowodów i wyczerpujące ich rozpatrzenie, - art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2010 roku, sygn. akt IV Ks 87/10, wydanego w toku postępowania karnego skarbowego, z którego wynika, że dokonane przez stronę uszczuplenie w podatku akcyzowym za okres od maja 2009 r. do października 2009 r. wynosi w sumie [...] zł, podczas gdy przepis ten statuuje związanie organu podatkowego treścią dokumentu urzędowego, a co za tym idzie, również treścią prawomocnego wyroku w postępowaniu karnym skarbowym w zakresie kwoty uszczuplenia. Na tej podstawie A. T. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o przeprowadzenie, na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej, następujących dowodów: - z trzech zdjęć wykonanych przez stronę, na których pokazane są punkty sprzedaży wyrobów tytoniowych, w których nabywała ona tytoń objęty niniejszym postępowaniem, - zwrócenie się do zarządcy budynku położonego w S. przy ul. [...] - celem ustalenia właściciela lokalu znajdującego się w tym budynku i oznaczonego jako sklep z papierosami - aby przekazał informację, kto jest właścicielem tego lokalu i ustalenia osoby prowadzącej ten punkt sprzedaży oraz czy podatek akcyzowy od oferowanego przez nią w maju 2009 r. tytoniu "[...]" i "[...]" został zapłacony poprzez przesłuchanie tej osoby oraz zażądanie od niej stosownych dokumentów księgowych, - zwrócenie się do zarządcy targowiska "[...]" celem ustalenia, kto prowadzi punkt sprzedaży wyrobów tytoniowych oraz uzyskania informacji, kto jest właścicielem tego lokalu, celem ustalenia osoby prowadzącej ten punkt sprzedaży i czy podatek akcyzowy od oferowanego przez nią w maju 2009 roku tytoniu "[...]" i "[...]" został zapłacony poprzez przesłuchanie tej osoby oraz zażądanie od niej stosownych dokumentów księgowych, - zwrócenie się do zarządcy targowiska "[...]", aby przekazał informację o osobach, które w maju 2009 r. prowadziły na terenie tego targowiska sprzedaż wyrobów tytoniowych - celem ustalenia osób prowadzących takie punkty sprzedaży i czy podatek akcyzowy od oferowanego przez nich w maju 2009 roku tytoniu "[...]" i "[...]" został zapłacony poprzez przesłuchanie tych osób oraz zażądanie od nich stosownych dokumentów księgowych. Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia powyższych dowodów. Następnie, wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej w S. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie określił A.T. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za maj 2009 r. w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ, po dokonaniu analizy przywołanych przepisów o podatku akcyzowym wskazał, że z wyjaśnień podatniczki złożonych w toku postępowania karnego skarbowego, wynikało, że nabywała ona tytoń w punktach handlowych w S. celem jego dalszej odsprzedaży za pomocą portalu internetowego. Podatniczka nie wskazała nazw tych punktów, ani danych personalnych osób, u których kupowała tytoń, nie posiadała też dowodów dokumentujących te transakcje. Podała, że nie pamięta, czy na opakowaniach tytoniu była wydrukowana cena, lecz były na nich znaki akcyzy. Zdaniem organu odwoławczego, podatniczka, prowadząc działalność gospodarczą powinna zarejestrować ją zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). W ocenie Dyrektora Izby Celnej, z zebranego materiału dowodowego wynikało, że podatniczka nabyła tytoń poza legalnym obrotem w celu jego dalszej odsprzedaży i posiadała wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, co stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Z tego tytułu podatniczka stała się podatnikiem podatku akcyzowego, obowiązanym do złożenia deklaracji podatkowej i wyliczenia w niej kwoty podatku akcyzowego oraz jego zapłaty. Czynności tych podatniczka nie wykonała. Następnie, organ podatkowy przywołał treść art. 99 ust. 2 i ust. 9, art. 166, art. 73 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 lutego 2009 r. w sprawie minimalnej stawki akcyzy na papierosy (Dz. U. Nr 22, poz. 123) i przedstawił sposób wyliczenia podatku akcyzowego za dany miesiąc, wyjaśniając przyczynę odmiennego określenia wysokości tego podatku w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku, że w sprawie nie naruszono przepisów proceduralnych, a do obowiązków posiadacza wyrobów akcyzowych, prowadzącego działalność gospodarczą, którym niewątpliwie była podatniczka, należał obowiązek ustalenia faktu zapłaty podatku akcyzowego za dany towar na poprzednim etapie obrotu. Odnośnie przywoływanego przez podatniczkę wyroku sądu karnego, organ wskazał, że przedmiot i cel postępowania podatkowego istotnie różni się do przedmiotu i celu postępowania karnego skarbowego. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, podatniczka złożyła skargę na do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, Dyrektor Izby Celnej w S. wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 122 w zw. z art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez: a) nieuwzględnienie wniosków dowodowych o zwrócenie się do zarządcy budynku położonego w S. przy ul. [...] - celem ustalenia właściciela lokalu położonego w tym budynku i oznaczonego jako sklep z papierosami (przedstawiony na zdjęciu nr 1 i 2 załączonych do akt sprawy) - aby przekazał informacje kto jest właścicielem tego lokalu i ustalenie osoby prowadzącej ten punkt sprzedaży oraz czy podatek akcyzowy od oferowanych przez nią w miesiącu maju 2009 r. tytoniu "[...]" i "[...]" został zapłacony przez przesłuchanie tej osoby oraz zażądanie od niej stosownych dokumentów, zwrócenie się do zarządcy targowiska "[...]" - celem ustalenia kto prowadził punkt sprzedaży wyrobów tytoniowych (przedstawiony na zdjęciu 2 załączonym do akt sprawy) - aby przekazał informację, kto jest właścicielem tego lokalu celem ustalenia osoby prowadzącej ten punkt sprzedaży i czy podatek akcyzowy od oferowanych przez nią w maju 2009 r. tytoniu "[...]" i "[...]" został zapłacony, poprzez przesłuchanie tej osoby oraz zażądanie od niej stosownych dokumentów księgowych, zwrócenie się do zarządcy targowiska "[...]", aby przekazała informację o osobach, które w maju 2009 r. prowadziły na terenie tegoż targowiska sprzedaż wyrobów tytoniowych - celem ustalenia osób prowadzących takie punkty sprzedaży i czy podatek akcyzowy od oferowanych przez nich w maju 2009 r. tytoniu "[...]" i "[...]" został zapłacony poprzez przesłuchanie tej osoby oraz zażądanie od niej stosownych dokumentów księgowych; b) brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność uiszczenia podatku akcyzowego we właściwej wysokości od wyrobów tytoniowych znajdujących się w posiadaniu skarżącej, podczas gdy powołane przepisy zobowiązują organ podatkowy do wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zebranie dowodów i wyczerpujące ich rozpatrzenie, 2) art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2010 r. - sygn. akt IV Ks 87/10 wydanego w toku postępowania karnego skarbowego, z którego wynika, że dokonane przez skarżącą uszczuplenie w podatku akcyzowym za okres od maja 2009 r. do października 2009 r. wynosi w sumie [...] zł podczas gdy przywołany przepis statuuje związane organu podatkowego treścią dokumentu urzędowego, a co za tym idzie, również treścią prawomocnego wyroku w postępowaniu karnym skarbowym w zakresie kwoty uszczuplenia. Mając na względzie powyższe, skarżąca wniosła o : uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w S.; przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji; zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w S. na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych Dyrektor Izby Celnej w S., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje Po rozpoznaniu sprawy sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a.") - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszono prawo dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Na wstępie, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów natury proceduralnej, wskazać należy, że w ocenie Sądu organy nie naruszyły art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a strona na żadnym z etapów postępowania nie została pozbawiona, zagwarantowanego w art. 123 Ordynacji podatkowej, prawa czynnego udziału w tym postępowaniu. Sąd nie ma również wątpliwości, że materiał dowodowy sprawy został zgromadzony zgodnie z, wynikającą z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie ulega wątpliwości, że to strona, a nie organ, zobowiązana jest wskazywać dowody na poparcie tez przez siebie tez podnoszonych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wskazywana przez skarżącą możliwość ustalenia, czy od posiadanego przez nią tytoniu na wcześniejszym etapie obrotu uiszczono należną akcyzę, na podstawie przesłuchania bliżej nieokreślonej osoby, która nie odegrała do tego żadnej roli w procesie obrotu tym wyrobem (zarządca targowiska), czy w oparciu o przesłuchania osoby wskazanej kolejno przez tę osobę, nie poparta zarazem przedstawieniem przez skarżącą jakichkolwiek dowodów wskazujących na faktyczne uiszczenie należnej akcyzy, uzasadniał pominięcie takiego wniosku dowodowego z uwagi na brak jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się tej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy. Na posiadaczu wyrobów akcyzowych spoczywa obowiązek ustalenia, czy podatek akcyzowy od posiadanych wyrobów został zapłacony, a wykazanie, że podatek akcyzowy został już zapłacony, zwalnia go z takiego obowiązku jako podmiot występujący w kolejnej fazie obrotu. Jeśli natomiast podatek ten nie został na tym etapie zapłacony, bądź nie ustalono, że został on zapłacony, to zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.) podatek ten zobowiązany jest zapłacić posiadacz wyrobu akcyzowego. Niewątpliwie zatem, to na posiadaczu wyrobów akcyzowych spoczywa obowiązek ustalenia we własnym zakresie i w dobrze pojętym interesie, czy podatek akcyzowy od posiadanych wyrobów został zapłacony. Ustalenie to winno mieć miejsce już na etapie nabycia wyrobów, bowiem to nabywca lub posiadacz staje się podatnikiem podatku akcyzowego w przypadku, gdy od tego wyrobu nie zapłacono podatku akcyzowego. Dlatego też to na posiadaczu wyrobów akcyzowym spoczywa ciężar prezentacji dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie przez organy podatkowe, że akcyza została już zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu. W ramach tego obowiązku podatnik musi wskazać wszystkie okoliczności faktyczne pozwalające organowi dokonać ustaleń, że w poprzedniej fazie obrotu podatek został zapłacony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2011 roku, sygn. akt I GSK 523/10 oraz z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt I GSK 1581/11 – dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby zatem w stosunku do posiadacza wyrobów akcyzowych nie powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, winien on sprawdzić swego kontrahenta, od którego nabył wyroby, jak również zweryfikować udokumentowanie poprzednich transakcji w sposób, który by mu pozwalał na, niebudzące wątpliwości, stwierdzenie faktu wcześniejszej zapłaty podatku akcyzowego od nabywanych wyrobów akcyzowych. W postępowaniu podatkowym obowiązuje tzw. zasada współdziałania, w związku z czym w zakresie zasad gromadzenia materiału dowodowego organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów. Organy podatkowe mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale z drugiej strony mają to być jedynie działania niezbędne (art. 122 Ordynacji podatkowej). Chodzi więc o takie działania, które są konieczne oraz istotne dla wyjaśnienia sprawy. Postępowanie organu podatkowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego nie musi tym samym pozostawać w zgodzie z oczekiwaniami strony co do wyboru środków dowodowych. Wystarczające jest, jeśli działania podjęte przez organ podatkowy mają charakter niezbędnych, tj. służących ustaleniu stanu faktycznego. Ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie strona, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Ważna w tym przypadku jest inicjatywa strony zmierzająca do aktywnego dostarczania materiału dowodowego. Jeżeli więc podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca jako posiadacz wyrobu akcyzowego, prowadząc działalność gospodarczą, która była zarobkową działalnością handlową, zobowiązana była ustalić fakt zapłaty podatku akcyzowego na poprzednim etapie obrotu. A zatem, zobligowana była również wskazać podmiot, który zapłacił od nabywanego przez nią wyrobu akcyzę lub powołać się na dowody, które w sposób nie budzący wątpliwości wskazywałyby, że posiadane wyroby akcyzowe pochodziły z legalnego źródła dystrybucji oraz, że na poprzednim etapie obrotu została od nich uiszczona należna akcyza. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie nie udało się ustalić źródła pochodzenia tytoniu do palenia posiadanego i sprzedanego przez podatniczkę. Skarżąca nie przedstawiła też dowodów, jak i okoliczności świadczących o zapłacie akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu tym wyrobem. Za uzasadnione należało zatem uznać stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie określenia stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2009 r. a także odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z nieuwzględnieniem przez organ treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV Ks 87/10, wydanego w toku postępowania karnego skarbowego, z którego wynika, że dokonane przez podatniczkę uszczuplenie w podatku akcyzowym za okres od maja 2009 r. do października 2009 r. wynosi w sumie [...] zł, podczas gdy - jak wskazała skarżąca - przepis ten statuuje związanie organu podatkowego treścią dokumentu urzędowego, a co za tym idzie, również treścią prawomocnego wyroku w postępowaniu karnym skarbowym w zakresie kwoty uszczuplenia, wskazać należy, że A. T. została skazana za czyn z art. 54 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r., poz. 186 ze zm.), dalej "K.k.s.", tj. za czyn powodujący narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie w podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 54 § 1 K.k.s., podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego, określonego w § 1, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych (art. 54 § 2 K.k.s.). Mając na uwadze powyższe oraz brzmienie art. 11 p.p.s.a., który stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny oraz przywołanego powyżej art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie, a także organy, związane były stanowiskiem wynikającym ze wskazanego powyżej prawomocnego wyroku, co do uznania skarżącej za podatnika, obowiązanego do uiszczenia podatku akcyzowego w związku ze sprzedażą przedmiotowego tytoniu w określonym czasie i miejscu oraz narażeniem Skarbu Państwa na uszczuplenie w tym podatku na skutek jego niezapłacenia. Kwota podatku narażonego na uszczuplenie ma zasadniczy wpływ na zakwalifikowanie czynu osoby podejrzanej o popełnienie czynu zabronionego, jako przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Kwestia wysokości uszczuplenia wskazana przez sąd karny w wymienionym wyroku nie wiąże więc sądu administracyjnego, ani organów podatkowych, które mogą w tym zakresie przeprowadzić swoje ustalenia i określić wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości. Do właściwości sądu karnego należy orzekanie w wyroku o winie i karze sprawcy przestępstwa skarbowego, do właściwości organu podatkowego natomiast należy określenie zobowiązania podatkowego w decyzji, co wynika bezpośrednio z art. 21 Ordynacji podatkowej. A zatem, przedmiot i cel postępowania podatkowego istotnie różni się od przedmiotu i celu postępowania karnego skarbowego. Dla postępowania podatkowego istotne jest - jak w rozpatrywanym przypadku - stwierdzenie faktu posiadania przez podatnika wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Okoliczność, że posiadanie takich wyrobów akcyzowych ma, oprócz podatkowych, konsekwencje również na gruncie prawa karnego skarbowego, pozostaje więc bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Orzeczenie o odpowiedzialności karnej skarbowej, chociaż związane z tym samym zdarzeniem faktycznym, nie stanowi zagadnienia wstępnego dla decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, brak jest bowiem zależności pomiędzy tymi postępowaniami. Reasumując, podkreślić należy, że organ podatkowy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności związane z przedmiotową sprawą, a zaskarżona decyzja została wydana na podstawie prawidłowo zastosowanych i przywołanych przepisów prawa. Organ podatkowy zgromadził także w sposób wyczerpujący całość materiału dowodowego i dokonał jego prawidłowej oceny. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.