I SA/Sz 357/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 oddala skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] z siedzibą w O z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą L M przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2011 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w dniu 10 maja 2011 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O wpłynął wniosek L M o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na 2011 r. Wniosek ten dotyczył prowadzonej produkcji rolnej w trzecim roku udziału wnioskodawcy w programie rolnośrodowiskowym. W treści wniosku została zadeklarowana realizacja pakietu - 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone w ramach wariantu 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni 13,36 ha na działce ewidencyjnej 13/62 obręb M. Po przeprowadzeniu kontroli w zakresie definicji trwałych użytków zielonych zadeklarowanych na działkach rolnych B, C, E Kierownik Biura Powiatowego w O stwierdził nieprawidłowości w związku z czym wystosował do producenta wezwanie do złożenia wyjaśnień w przedmiocie zadeklarowania do płatności wariantu 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na działkach rolnych B, C, E z uprawą w plonie głównym - łąka trwała, pomimo, że łączna suma powierzchni tych działek przekroczyła powierzchnię użytków zagregowanych typu: trwałe użytki zielone. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona wyjaśniła, że deklarowane trwałe użytki zielone na deklarowanych działkach rolnych B, C i E są użytkami zielonymi zgodnie z zapisem z rejestru gruntów oraz, że zostały wysiane w 2009 r. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy, w chwili rozpoczęcia realizacji działalności rolnośrodowiskowej działki rolne B, C i E nie były położone na obszarze NATURA 2000. Po dokonaniu wizualizacji, w ocenie pracownika działki rolne nie leżały na obszarze NATURA 2000. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, w związku z niespełnieniem kryterium trwałego użytku zielonego na działkach rolnych B, C i E w ramach realizacji wariantu 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach. W odwołaniu od tej decyzji, wnioskodawca nie zgodził się z przyjętym przez organ I instancji rozstrzygnięciem. Argumentując swoje odwołanie, wnioskodawca wskazał na nieprawidłowe postępowanie organu poprzez wadę formalną decyzji w związku z brakiem jej uzasadnienia. Wskazano, że organ przywołując dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie przedstawił uzasadnienia prawnego wskazującego na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy dowodami oraz związku logicznego między stanem faktycznym a przepisami prawa oraz między tymi przesłankami a decyzją organu. Zdaniem odwołującego, organ nie wskazał przepisów prawa, które stanowiły podstawę do odmowy przyznania płatności. Strona w piśmie odwoławczym podniosła także kwestie obowiązujących przepisów prawnych, wskazując, że na przestrzeni lat 2009-2011 przepisy nie uległy zmianie, a więc zmiana stanowiska organu budzi zdziwienie, zwłaszcza, że nie została w żaden sposób uzasadniona w decyzji. Zdaniem wnioskodawcy, decyzja o odmowie przyznania płatności na rok 2011 w kwestionowanym kształcie jest zaprzeczeniem decyzji z poprzednich lat, które zostały wydany w oparciu o te same przepisy prawa. W opinii strony, niedopuszczalna jest sytuacja, w której w trakcie realizacji wieloletniego programu rolnośrodowiskowego zmianie uległo stanowisko Agencji w trakcie jego trwania. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji po ponownym rozpoznaniu sprawy wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając, iż wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy producent spełniał warunki do przyznania płatności w ramach realizacji wariantu 3.1.1 na podstawie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.), zaś powodem odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej był brak spełnienia warunków ustanowionych przepisem § 9 ust. 3 tego rozporządzenia. Następnie organ przywołał przepisy regulujące warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w 2011 r., tj. § 2 ust. 1 pkt 1-4 oraz § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia podkreślając, iż tylko łączne spełnienie przez producenta rolnego wszystkich wymienionych w § 2 przesłanek, stanowi podstawę przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Organ wskazał także na definicję "trwałych użytków zielonych", zawartą w art. 2 rozporządzenia nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. stanowiącego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zgodnie z którą za trwałe użytki zielone uznaje się grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączonych do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej. Organ przywołał także przepisy art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady, wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, wskazując na zasadność przeprowadzonej kontroli. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że na gruncie omawianej sprawy zasadniczą kwestią było ustalenie prawidłowości powierzchni zadeklarowanej przez stronę w ramach płatności rolnośrodowiskowej, mając na względzie definicję trwałego użytku zielonego. W szczególności ustalenie, czy grunty rolne wnioskodawcy, położone na działce ewidencyjnej nr 13/62, tj. działkach rolnych oznaczonych identyfikatorami C, B i E o łącznej powierzchni 13,36 ha spełniały warunki do przyznania płatności za realizacje pakietu - 3.1 Ekstensywne trwałe użytki zielone. W wyniku weryfikacji wniosku, jak również w oparciu o posiadane przez ARiMR dokumenty oraz Bazę Danych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdzono, iż na przedmiotowej działce ewidencyjnej nr 13/62 w latach 2006, 2007 i 2008 były deklarowane uprawy rolne: szparagi, rzepak, owies a także krzewy ozdobne. Taki sposób użytkowania gruntów w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku w sposób bezpośredni wpływał na brak możliwości zaliczenia zadeklarowanych gruntów do grupy trwałych użytków zielonych, o których mowa w art. 2 rozporządzenia 1120/2009, co w dalszym toku sprawy dyskwalifikowało grunty takie z prawa do otrzymania płatności. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w piśmie odwoławczym w zakresie braku uzasadnienia merytorycznego i prawnego decyzji organu I instancji, organ wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i na jego podstawie ocenił, jakie okoliczności zostały udowodnione. Wnioski wyprowadzone z tak zgromadzonego materiału dowodowego były spójne i logiczne, czego odzwierciedleniem było uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Ustosunkowując się do zarzutu odwołującego w zakresie zmiany stanowiska organu administracji względem przyznawania płatności do spornych działek w poprzednich latach, Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wyjaśnił, że każdorazowe złożenie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na dany rok inicjuje nową indywidualną sprawę i są to odrębne postępowania administracyjne. Dyrektor jako organ nadzorujący pracę Kierownika Biura Powiatowego podejmie stosowne kroki w celu wyjaśnienia zaistniałych okoliczności. Końcowo organ podkreślił, że wnioskodawca składając wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych, składając własnoręczny podpis na ostatniej stronie wniosku w sekcji IX: "Oświadczenia i zobowiązania" oświadczył, iż znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów: - art. 6, art. 8, art. 9 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego; - § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r.; - art. 2 rozporządzenia 1120/2009 z 29 października 2009 r., - art. 39 rozporządzenia Rady Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji wyprowadzenie wniosków nie mających uzasadnienia ani w stanie faktycznym ani w obowiązujących przepisach prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ w żaden sposób nie udowodnił, że stan faktyczny na działce rolnej B, C i E jest inny niż określony w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Skarżący stwierdził, że posiada dowody wskazujące, iż w momencie zakupu nieruchomości - a miało to miejsce w 2005 r. - działka ewidencyjna nie była użytkowana rolniczo i jej przywrócenie do prawidłowej gospodarki na użytkach zielonych wymagało przeprowadzenia prac melioracyjnych (dowód nr 1 - dokumentacja z wykonania projektu). Przed wykonaniem prac na nieruchomości na dziko było wypasane bydło, rosły drzewa i krzewy, jednak zły stan melioracji uniemożliwiał użytkowanie rolnicze. Zdaniem skarżącego, w uzasadnieniu decyzji organ przytoczył definicje trwałego użytku zielonego w myśl art. 2 rozporządzenia 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r., podkreślając składnik definicji: "niewłączonych do płodozmianu w gospodarstwie rolnym przez 5 lat lub dłużej. Tymczasem ustawowa definicja w tym zakresie brzmi: niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres 5 lat lub dłużej [....] co oznacza, że organ dokonał samoistnej interpretacji normy prawa materialnego. Ponadto skarżący zarzucił organowi, że w uzasadnieniu decyzji nie wykazał związku przyczynowo -skutkowego między definicjami a wnioskowaniem logicznym, na podstawie którego wywiódł konieczność rozpatrywania użytków zielonych przez 5 lat wstecz. Skarżący podniósł, że taka interpretacja organu administracji jest całkowicie sprzeczna z celem i ideą programu rolnośrodowiskowego. Według skarżącego nie jest zrozumiałe, na jakiej podstawie organ wywiódł, że na powierzchni była prowadzona produkcja rolna-rzepak, warzywa i rośliny ozdobne skoro całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej nr 13/62 wynosi 22,4829 ha z czego łąki, pastwiska i zadrzewienia stanowią łącznie 13,9922 ha, natomiast różnice między tymi powierzchniami stanowi las i teren zalany wodami. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2012 r. złożonym na rozprawie skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny tego, czy skarżący spełniał warunki do przyznania płatności rolnośrodowiskowych do działek rolnych C, B, E o łącznej powierzchni 13,36 ha w ramach realizacji wariantu 3.1.1. Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach pakiet 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone w kontekście definicji trwałych użytków zielonych, co skutkowało odmową przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2011 r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.). W treści art. 1 ww. ustawy ustawodawca, określając zakres regulacji, wskazał na rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), powołując się na przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie tego rozporządzenia oraz wskazując, że przepisy ustawy normują kompetencje organów, zasady i tryb wspierania rozwoju obszarów wiejskich z wymienionego Funduszu wyłącznie w zakresie nieokreślonym w prawie wspólnotowym, bądź wskazanym w tym prawie do uregulowania przez prawo krajowe. W art. 2 ustawa powołuje przepisy prawa europejskiego, które mają bezpośrednie zastosowanie do postępowania odnośnie różnego rodzaju pomocy, w szczególności zaś kontroli i nadzoru nad prawidłowością jej przyznawania. Jak wynika z treści art. 10 cyt. ustawy pomoc przyznawana jest na wniosek, m.in. osoby fizycznej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach prawa unijnego i przepisach określonych w aktach wykonawczych. Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie z § 9 ust. 3. ww. rozporządzenia w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 (tj. Pakietu 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone) płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Definicja trwałych użytków zielonych zawarta jest w art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.2009.316.1), zgodnie z którym trwałe użytki zielone oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005; a w tym celu "trawy lub inne pasze z roślin zielonych" oznaczają wszelkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania użytków zielonych lub łąk w państwie członkowskim (wykorzystywanych bądź nie do wypasania zwierząt). Państwa członkowskie mogą uwzględnić rośliny uprawne wyszczególnione w załączniku I. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż z analizy wniosków składanych przez skarżącego w latach poprzedzających wynikało, że w 2006 r. na powierzchni 12,86 ha był uprawiany rzepak, warzywa na powierzchni 0,18 ha oraz rośliny ozdobne na powierzchni 0,80 ha. Z kolei w 2007 i 2008 r. skarżący uprawiał rośliny z grupy Jednolitej i Uzupełniającej Płatności Obszarowej. Według Sądu, okoliczności takie wskazują na fakt, iż na gruntach przedmiotowej działki ewidencyjnej nr 13/62 deklarowanej jako łąka trwała, obejmującej działki rolne C, B i E o łącznej powierzchni 13,36 ha nie prowadzono działalności łąkowej w 2006, 2007 i 2008 r., w związku z czym prawidłowo organy obu instancji uznały, iż nie może zostać do niej przyznane wsparcie za realizację programu rolnośrodowiskowego ze względu na fakt, że sporne działki nie spełniały definicji trwałego użytku zielonego, gdyż przedmiotowe działki zostały włączone do płodozmianu w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku. Taki sposób użytkowania gruntów w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku w sposób bezpośredni przesądził o braku możliwości zaliczenia zadeklarowanych gruntów do grupy trwałych użytków zielonych, o których mowa w art. 2 rozporządzenia 1120/2009, co w dalszym toku sprawy wyeliminowało te grunty z prawa do otrzymania płatności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1386/09, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012r., sygn. akt III SA/Wr 542/11). Odnosząc się do zarzutu błędnego przytoczenia przez organ II instancji definicji trwałego użytku zielonego podnieść należy za organem, iż powyższa nieścisłość, będąca oczywistą omyłką pisarką, została sprostowana postanowieniem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. nr [...] i nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie zasługiwały na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz błędnej oceny materiału dowodowego, skutkującej wyprowadzeniem wniosków nie mających uzasadnienia w stanie faktycznym ani w przepisach prawa ponieważ zaskarżona decyzja wydana została na podstawie prawidłowo i wyczerpująco zebranego materiału dowodowego, a przy jego ocenie nie doszło do przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Odnosząc się natomiast do twierdzeń strony dotyczących zmiany stanowiska przez organy w stosunku do przedmiotowej płatności w porównaniu z wcześniejszymi decyzjami dotyczącymi lat ubiegłych wskazać należy, iż złożenie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na dany rok wszczyna nową, indywidualną sprawę, stanowiąc odrębne postępowanie administracyjne. W związku z tym Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę orzekał jedynie w stosunku do decyzji, objętej przedmiotem skargi, dotyczącej roku 2011, natomiast kwestie dotyczące lat poprzednich powinny być wyjaśnione przez organy administracyjne w odrębnym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę oddalił.