I SA/Sz 37/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Krzysztof Kapelczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm. ), art. 138 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004), art. 2 pkt 10, 22, 35, art. 51 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.), Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę "P.-C." odwołania od Decyzji Kierownika Biura Powiatu G. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z [...] odmawiającej przyznania płatności z tytułu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2006 r. z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych, utrzymał w mocy ww. decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że 11 maja 2006 r. E. S. złożył w imieniu Spółki "P.-C." w Biurze Powiatu G. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na 2006 rok. Do wniosku dołączono trzy załączniki graficzne. Do dopłat zgłoszone zostały działki rolne położone na działkach ewidencyjnych o numerach [...], [...] i [...], obręb G. o ogólnej powierzchni 296,96 ha. Podczas kontroli administracyjnej krzyżowej, przeprowadzonej w dniu 6 września 2006 r., okazało się, że na działki wyszczególnione we wniosku Spółki "P.-C." wniosek złożyła również K. P. E. S. wezwany do wyjaśnień przesłał do Biura Powiatowego oświadczenie z dnia 10 października 2006 r. w którym stwierdził, że: • gruntami zgłoszonymi do płatności Spółka "P.-C." (na podstawie powierzonego jej zarządu) zarządzała do końca marca 2006 r., • po ustaniu zarządu "P.-C." nie użytkowała przedmiotowych gruntów, • obecnie Spółka nie użytkuje wskazanych we wniosku gruntów, bowiem nie posiada ku temu prawnego. Mając na uwadze powyższe ustalenia, 13 kwietnia 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję o nr [...] o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych. Jednocześnie, na podstawie art. 138 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) 973/2004 naliczono sankcje, które wyniosły: z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej - 82 044,11 zł, z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej - 93 082,11 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, iż naliczono sankcje, bowiem w czasie kontroli administracyjnej stwierdzono, procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosi więcej niż 50% obszaru wyznaczonego do płatności. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem producent wniósł odwołanie wnioskując o uchylenie przedmiotowej decyzji w części, dotyczącej nałożenia sankcji. W ocenie pełnomocnika Spółki "P.-C.", organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego krajowego oraz unijnego poprzez błędne przyjęcie, że producent rolny któremu odmówiono w całości uprawnienia do ubiegania się o płatności obciążony może być sankcjami potrącanymi w okresie trzech kolejnych lat kalendarzowych po roku, w którym stwierdzono niezgodności. Następnie, w uzasadnieniu odwołania, wskazano, że zdaniem odwołującego się, sankcje mogą zostać nałożone wyłącznie na takiego producenta rolnego, któremu przyznano płatność jednolitą lub/i uzupełniającą w wielkości niższej niż wnioskowana, tj. jeśli stwierdzono rozbieżność miedzy danymi zawartymi we wniosku a danymi faktycznymi, natomiast nie może nimi zostać obciążony producent rolny, który co prawda złożył wniosek o płatności ale odmówiono mu przyznania płatności uznając go za nieuprawnionego do żądania ich wypłaty. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego, po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją o nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy podkreślił, że E. S., działając w imieniu Spółki "P.-C." złożył we właściwym miejscowo biurze powiatowym oraz w terminie zakreślonym na składanie wniosków o przyznanie płatności wniosek o płatności bezpośrednie do gruntów na 2006 r., który to wniosek nie posiadał braków formalnych, tj. zawierał wszystkie informacje niezbędne do ustalenia uprawnień do otrzymania pomocy zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) 796/2004 bowiem wypełnione zostały wszystkie jego sekcje, podając także numer producenta ([...]) uzyskany w wyniku złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów. Ponadto, organ odwoławczy podkreślił, że wniosek podpisała osoba uprawniona do reprezentacji, oświadczając tym samym, iż podała dane rzeczywiste, bowiem zna zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz znane są jej skutki składania fałszywych oświadczeń w tym zakresie. Dodatkowo, E. S., jako reprezentant Spółki, zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności bezpośrednich oraz o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, a w szczególności jeśli zmiana ta dotyczyłaby wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, że wbrew zarzutom odwołania, nie istniały przesłanki do odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania przed jego merytorycznym rozpatrzeniem. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że Spółka "P.-C." jest producentem rolnym, bowiem wpisana została do ewidencji producentów, posiadała i nadal posiada numer producenta, bowiem nie zgłaszała kierownikowi biura powiatowego Agencji żadnej zmiany danych zawartych we wniosku o wpis do ewidencji producentów - w tym również takiej, iż przestała być producentem rolnym, do czego była zobowiązana w przypadku zaistnienia takiej zmiany zgodnie z art.14 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw i ewidencji wniosków o płatności. Tak więc, Spółka była uprawniona do ubiegania się o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych, które są wsparciem dochodu rolniczego. Następnie organ wskazał, że to producent rolny decyduje czy z tego rodzaju wsparcia korzysta, a jeżeli tak to w jakim zakresie, bowiem może z niego nie korzystać wcale, a może także zgłaszać do płatności wszystkie posiadane grunty rolne bądź też tylko ich część. Z kolei, jak w dalszym ciągu podkreślił organ odwoławczy, wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych rozpatrywane są na zasadzie "dobrej wiary" jednak w celu uniknięcia nienależnego, wielokrotnego przyznawania tej samej pomocy, do tych samych gruntów, w odniesieniu do tego samego roku gospodarczego przeprowadzana jest kontrola administracyjna krzyżowa, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Ponieważ w trakcie tej kontroli wykryto, że na wszystkie działki rolne zgłoszone we wniosku Spółki "P.-C." wniosek złożył również inny producent rolny, tj. K. P., min. na podstawie wyjaśnienia złożonego przez E. S. ujawniono, że sporny wniosek złożono pomimo, że Spółka nie była, w chwili jego składania, posiadaczem gruntów zadeklarowanych do płatności. Tak więc, mając na uwadze, brzmienie rozdziału 14 Rozporządzenia Komisji (WE) 1973/2004 i art. 138 ust. 2 ww. aktu prawnego, organ odwoławczy wskazał następnie, że z uwagi na fakt, że producent rolny zgłosił działki rolne (pszenżyto, pszenica) do Jednolitej jak i Uzupełniającej Płatności Obszarowej, które to działki nie znajdowały się w jego posiadaniu konieczne było naliczenie stosownych sankcji, tj.: jeżeli chodzi o Jednolitą Płatność Obszarową (obszar deklarowany do jednolitej płatności - 296,96 ha, obszar stwierdzony do płatności - 0,00 ha, różnica między obszarem deklarowanym a stwierdzonym wynikała z nieścisłości popełnionych umyślnie i stanowiła 100% obszaru deklarowanego) odmówiono przyznania płatności, a dodatkowo, mając na względzie, że ujawniona różnica przekraczała 20% obszaru stwierdzonego do płatności, Spółce naliczono sankcje do wysokości tej różnicy (296,96 ha x 276,28 zł = 82044,11 zł), wskazując jednocześnie, że kwota ww. sankcji będzie odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w trakcie trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. Jeżeli chodzi o Uzupełniającą Płatność Obszarową organ odwoławczy, wskazując na brzmienie rozporządzenie 1973/2003, które odsyła do art. 51 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia (WE) 796/2004, stanowiącego, że jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany do płatności obszarowej przekracza obszar zatwierdzony i jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przykazana żadna pomoc obszarowa, a jeżeli różnica ta przekracza 50% rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równiej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym, mając na względzie powyższe ustalenia, wskazał, że zasadnie było odmówienie przyznania płatności oraz naliczenie sankcji w wysokości 93082,11 zł, która to kwota będzie odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w trakcie trzech lat kalendarzowych po upływie 2006 r. Reasumując, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że ustalenia organu pierwszej instancji były prawidłowe, a decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa krajowego i unijnego, co uzasadniało utrzymanie jej w mocy. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru poprzez błędne przyjęcie, że skarżący spełniał przesłanki uznania go za producenta rolnego w rozumieniu ww. przepisu, - art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący spełniał przesłanki do uznania go za rolnika w rozumieniu ww. przepisu, - art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący objęty był zakresem podmiotowym ww. przepisu, w szczególności poprzez nałożenie na niego sankcji regulowanych ww. przepisem w sytuacji nie objęcia skarżącego zakresem podmiotowym tego przepisu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przyznała, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy odnośnie terminu posiadania przez skarżącą gruntów zgłoszonych do dopłat są właściwe, bowiem w dniu 11 maja 2006 r., czyli w dniu składania wniosku o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych za 2006 r. nie była ona ich posiadaczem, ponieważ z dniem 27 marca 2007 r. wygasł zarząd egzekucyjny nieruchomości. Z powyższej okoliczności strona wywodzi, iż ani na dzień składania wniosku o płatności (11 maja 2006 r.) ani na dzień wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji (13 kwietnia 2007 r.) nie spełniała ona przesłanek do uznania jej za "producenta rolnego" w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, jak i za "rolnika" w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 bowiem nie posiadała ona gospodarstwa rolnego (art. 2 lit. b ww. rozporządzenia) i nie prowadziła działalności (art. 2 lit. c rozporządzenia). Z tego też względu nie była ona uprawniona do składania wniosku o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych. Tak więc, zdaniem skarżącej, błędnie złożony wniosek winien zostać odrzucony przez organ administracyjny pierwszej instancji; ewentualnie wszczęte postępowanie, z chwilą stwierdzenia wyżej wskazanych okoliczności, powinno zostać umorzone. Skarżąca podniosła także, że w wyniku błędnego uznania jej za stronę, organ pierwszej instancji rozpatrzył wniosek merytorycznie i dodatkowo zastosował przepisy sankcyjne odnoszące się do podmiotów spełniających przesłanki uznania ich za producenta rolnego. Wprawdzie art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 przewiduje stosowanie sankcji, w przypadku wykrycia niezgodności między danymi deklarowanymi we wniosku o płatności o gruntów rolnych a danymi faktycznymi, jednak sankcje te, jej zdaniem, mogą być stosowane wyłącznie wobec podmiotów uprawnionych do ubiegania się o przyznanie płatności. W ocenie skarżącej natomiast, że skoro nie spełniała ona kryteriów uznania jej za rolnika, to w związku z tym nie mogą być na nią nakładane sankcje. Reasumując, w skardze podkreślono, że skarżącej nie należą się dopłaty, bowiem nie jest producentem rolnym, i z tego samego powodu, z uwagi na ochronę jej interesów, nie powinny być na nią nałożone sankcje pieniężne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Kontrola taka dokonana w niniejszej sprawie pozwoliła stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a wydając ją organ odwoławczy nie naruszył przepisów proceduralnych, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytaczając na wstępie obowiązujący stan prawny wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych o oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40 ze zm.) "osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi". Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha (ust. 2). Płatności obejmują min. jednolitą płatność obszarową, płatności uzupełniające do powierzchni upraw (ust. 3). Płatność na wniosek producenta rolnego przyznawana jest w drodze decyzji administracyjnej (art. 3 ust. 1). Producent składa wniosek o przyznanie płatności na formularzu udostępnionym przez Agencję (art. 3a). W przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji o przyznaniu płatności nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta, płatność przysługuje temu producentowi (art. 4 ust. 1). Wskazany powyżej akt prawny określa min. warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich określonych w przepisach art. 143b i art. 143c rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (...) - (Dz. U.UE.L.03.270.1). Do celów ww. rozporządzenia mają zastosowanie definicje przytoczone w art. 2 tego aktu prawnego. I tak, w art. 2 lit. a wskazano, że "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną, bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz które prowadzą działalność rolniczą. Szczegółowe zasady składania wniosków pomocowych oraz ich treść reguluje Rozporządzenie Komisji (WE) o nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U.UE.L.04141.18). I tak w art. 12 i następnych ww. rozporządzenia wskazano, jaką treść powinien zawierać wniosek, jakiego rodzaju oświadczenia zobowiązany jest złożyć rolnik, a także jaki jest tryb składania, poprawiania i wycofywania złożonych wniosków pomocowych, bowiem każdy wniosek o przyznanie pomocy może być w każdej chwili wycofany w całości lub w części po pisemnym zawiadomieniu, co sprawia, że ubiegający się o dopłaty znajdzie się w sytuacji sprzed złożenia takiego wniosku, z tym, że jeżeli rolnik został powiadomiony o nieprawidłowościach wniosku lub zamiarze przeprowadzenia kontroli, wycofanie nie będzie zatwierdzone w odniesieniu do części wniosku, w której wykryto nieprawidłowości (art. 22 ust. 1 i ust. 2). "Nieprawidłowości" to, w rozumieniu wskazanego aktu prawnego, każdy przypadek nieprzestrzegania zasad przydzielania pomocy (art. 2 pkt 10). Omawiane rozporządzenie określa także zasady przeprowadzania kontroli oraz podstaw do obliczenia pomocy, zmniejszania płatności i wykluczeń od płatności (Tytuł IV). Zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, które to przepisy znajdują zastosowanie w stosunku do Uzupełniających Płatności Obszarowych, jeżeli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany do płatności obszarowej przekracza obszar zatwierdzony i jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przykazana żadna pomoc obszarowa, a jeżeli różnica ta przekracza 50% rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równiej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym, przy czym kwota ww. sankcji będzie podlegała odliczeniu do płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu wsparcia, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, lub w ramach dodatkowej kwoty pomocy ustanowionej w art. 12 tego rozporządzenia, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, jakie złożył w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeżeli chodzi natomiast o Jednolitą Płatność Obszarową wskazać należy na art. 138 ust. 2 Rozporządzenia 1973/2004, który stanowi, że jeżeli różnice między areałem zadeklarowanym a określonym wynikają z nieścisłości popełnionych umyślnie, to pomoc do jakiej rolnik byłby uprawniony, nie jest przyznawania za dany rok kalendarzowy, o ile różnica taka jest większa niż 0,5% powierzchni zadeklarowanej lub jedne hektar, a jeżeli różnica taka przekracza 20% wyznaczonego obszaru, to rolnik jest wykluczony ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a wyznaczonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w trakcie trzech lat kalendarzowych p upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. W sprawie bezsporne jest to, że E. S., działając w imieniu Spółki "P.-C." złożył we właściwym miejscowo biurze powiatowym oraz w terminie zakreślonym na składanie wniosków o przyznanie płatności wniosek o płatności bezpośrednie do gruntów na 2006 r., chociaż w dniu 11 maja 2006 r., czyli w dniu składania wniosku Spółka nie była posiadaczem tych gruntów, ponieważ z dniem 27 marca 2007 r. wygasł zarząd egzekucyjny nieruchomości. Jednocześnie, wskazać należy, że E. S., jako osoba uprawniona do złożenia i podpisania wniosku, złożył oświadczenie, że podał dane rzeczywiste, bowiem zna zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz zna skutki składania fałszywych oświadczeń w tym zakresie. Dodatkowo ww., jako reprezentant Spółki, zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności bezpośrednich oraz o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, a w szczególności jeśli zmiana ta dotyczyłaby wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. W tym miejscu wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, wbrew twierdzeniom skargi, że Spółka "P.-C." jest producentem rolnym, bowiem wpisana została do ewidencji producentów, posiadała w toku prowadzonego postępowania numer producenta, bowiem nie zgłaszała kierownikowi biura powiatowego Agencji żadnej zmiany danych zawartych we wniosku o wpis do ewidencji producentów - w tym również takiej, iż przestała być producentem rolnym, do czego była zobowiązana w przypadku zaistnienia takiej zmiany zgodnie z art.14 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw i ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), która to ewidencję tworzy i prowadzi Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, celem wykorzystywania min. w zakresie: przyznawania i wypłaty płatności, nadzoru nad przestrzeganiem przepisów dotyczących płatności realizowanych przez Agencję, postępowania w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconych płatności, postępowania w sprawie wymierzania kar pieniężnych lub zastosowania innych sankcji, identyfikacji producentów (art. 5 ww. ustawy). Tak więc, Spółka była uprawniona do ubiegania się o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych, które są wsparciem dochodu rolniczego, natomiast brak było podstaw do odrzucenia przedmiotowego wniosku lub też do umorzenia postępowania wszczętego jego złożeniem, jak podnosi się w skardze. Na podstawie przytoczonych powyżej przepisów, stwierdzić należy za to, że zasadne był pozbawienie skarżącej Spółki wnioskowanych dopłat oraz nałożenie sankcji, które, co trzeba podkreślić, mają na celu uszczuplenie przyszłych należności z tytułu wypłat pomocy, do której skarżąca byłaby uprawniona składając wniosek w trzech kolejnych latach kalendarzowych po roku, w którym nałożono sankcje. A zatem, wobec twierdzenia skargi, że Spółka nie jest już producentem rolnym, nie stanowią dla niej żadnej dolegliwości. Tak więc, jako nieuprawniony należy ocenić argument skargi, że sankcje mogą zostać nałożone wyłącznie na takiego producenta rolnego, któremu przyznano płatność jednolitą lub/i uzupełniającą ale w wielkości innej niż wnioskowana, tj. jedynie w przypadku jeśli stwierdzono rozbieżność miedzy danymi zawartymi we wniosku a faktycznymi, bowiem przytoczone przepisy stanowią, że sankcje nakładane są przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu nieprawidłowości, a w zależności od rozmiarów tych nieprawidłowości orzekane są sankcje: odmowa płatności, sankcja w wielkości podwójnej stwierdzonej różnicy, odmowa płatności i sankcja wieloletnia. Na zakończenie wskazać jeszcze należy, że sporne sankcje, które w skardze określa się jako karne, zasadnie nałożone zostały na podmiot, jakim jest skarżąca Spółka, bowiem odpowiedzialność karną z wynikającą z art. 297 §1 Kodeksu karnego ponosi osoba fizyczna, tj. E. S. działający w jej imieniu. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).