I SA/Sz 389/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Elżbieta Dziel Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr 9016-024-0000220-65100 w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej D. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr 9016-2024-0000220-65100 Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu P. i Miasta S. z siedzibą w S. (dalej też "organ I instancji") z dnia 2 lutego 2024 r. nr 0309-2024-000871 w sprawie przyznania D. B. (dalej "strona" lub "skarżąca") płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 22 czerwca 2023 r. poprzez aplikację e-WniosekPlus, został złożony wniosek strony o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023, w którym ubiegano się o przyznanie płatności rolno- środowiskowo-klimatycznej. We wniosku zadeklarowano płatność do Wariantu: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki - do powierzchni 28,87 ha. Dnia 2 lutego 2024 r. organ I instancji wydał decyzję nr 0309-2024-000871 w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020), przyznając stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2023 do Wariantu: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki w łącznej kwocie [...]złotych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, iż powierzchnia objęta zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym (w ramach wariantu 4.8), podjętym w dniu 15 marca 2019 r., na jednej z działek ewidencyjnych jest mniejsza od powierzchni zgłoszonej do płatności na tych działkach w 2023 r. (28,87 ha). Biorąc powyższe pod uwagę, zwiększenie powierzchni deklarowanej do płatności na działkach ewidencyjnych w ramach Wariantu 4.8 w 2023 r. było niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, z późn.zm.), dlatego też powierzchnia uwzględniona do przyznania płatności została zredukowana do wielkości zobowiązania podjętego w 2019 r. tj: (28,28 ha). Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie. W treści odwołania Strona wskazała na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80. Strona zarzuciła organowi I instancji, że organ nie wskazał w decyzji jakie elementy na spornej działce zostały wykluczone z płatności, a jedynie ograniczył się do podania powierzchni wykluczenia. Strona wniosła o przeprowadzenie oględzin z przedmiotowej nieruchomości oraz uchylenie decyzji i przyznanie płatności do całej powierzchni deklarowanej. Organ odwoławczy decyzją z 25 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, z późn.zm.), płatność rolno- środowiskowo-klimatyczna przysługuje rolnikowi, jeżeli: - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, - realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), przez 5 lat - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1-7 lub przez rok - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8 lub 9, -spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu rolno-środowiskowo- klimatycznym. Organ wskazał, że w świetle § 36a rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w przypadku zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego podjętego po dniu 14 marca 2021 r. w ramach pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2, 3, 6 lub 7, płatność rolno-środowiskowo- klimatyczną przyznaje się, jeżeli rolnik realizuje 2-letnie zobowiązanie rolno- środowiskowo-klimatyczne. Organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że powierzchnia deklarowana w ramach Wariantu: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki wynosi 28,87 ha. Natomiast powierzchnia zobowiązania podjętego w dniu 15 marca 2019 r. wynosi 28,28 ha. W tym miejscu organ odwoławczy powołał przepisy z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014—2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, z późn.zm.), iż wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji, z wyjątkiem: 1) zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach wariantu 2.1., lecz nie więcej niż o 15% w stosunku do wielkości obszaru objętego tym zobowiązaniem w pierwszym roku jego realizacji lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania; 2) zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach danego wariantu pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 6 lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania. Organ odwoławczy wskazał, że biorąc powyższe pod uwagę zwiększenie powierzchni deklarowanej w ramach Wariantu: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki jest niezgodne z przepisami rozporządzenia, dlatego też organ I instancji zredukował powierzchnię deklarowanej działki ewidencyjnej 10 powiat s. , gmina D. - obszar wiejski, obręb G. z powierzchni deklarowanej 28,87 ha do powierzchni podjętego zobowiązania, a więc do 28,28 ha. Organ odwoławczy wskazał, że wobec powyższego wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach Wariant: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej/kontroli na miejscu wynosi 2,09%. Zgodnie z art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Uwzględniając powyższe przepisy, organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej w ramach Wariant: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki wynosi 28,28 ha. Stawka płatności do 1 ha w ramach Wariant: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki została określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia rolno- środowiskowo-klimatycznego i wynosi 1.055 zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącej odnośnie niezastosowania art. 7, 77 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że z treści przepisu art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r., poz. 2298 – dalej też "ustawa EFROW") wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy m.in. brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Tym samym stawiane przez Stronę zarzuty naruszenia przez organ ARiMR przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ uznał za bezzasadne. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy przyznał płatność w ramach Wariantu: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki, a rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o prawidłowo zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r., poprzez przyjęcie, że Skarżąca dokonała zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem w trakcie jego realizacji, podczas gdy obszar ten nie uległ zmianie mając na uwadze treść pierwotnego wniosku oraz dotychczas wydawanych decyzji przez organ I instancji; 2. art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, poprzez brak wyczerpującego zebrania w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie niezgodnie z treścią dokumentów będących w posiadaniu organu oraz organu I instancji, że doszło do zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem w trakcie jego realizacji, podczas, gdy zarówno z wniosku (w załączeniu) o przyznanie płatności na rok 2019 (przywołanego w treści decyzji) jak i np. z decyzji z organu z dnia 5 stycznia 2022 r. (w załączeniu) w sprawie przyznania płatności wynika, że wnioskowana powierzchnia wynosiła 28,87 ha nie zaś jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu 28,28 ha; 3. przepisów wskazanych w pkt 2 powyżej, poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji w całości i wydania orzeczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej albo brak przekazania sprawy do organu I instancji do ponownego rozpatrzenia w całości - w sytuacji, w której organ I instancji wydając decyzję naruszył art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania dlaczego część powierzchni została wyłączona z płatności, podczas gdy organ I instancji naruszył analogiczne przepisy jak organ II instancji dokonując dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie ortofotomapy, która do tego została przez organ I instancji błędnie zinterpretowana, poprzez pominięcie wniosku o przeprowadzenie oględzin nieruchomości celem dokonania interpretacji posiadanych przez organ zdjęć - z uwzględnieniem stanu faktycznego nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zw. dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (które to zastrzeżenie nie znajduje w badanej sprawie zastosowania). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w tym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą sporną kwestią było to, czy sporna płatność przysługuje Skarżącej do powierzchni 28,87 ha, czy też jak wskazano w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji – do 28,28 ha. Jak ustalił Sąd, w aktach I instancji znajduje się wniosek strony o przyznanie płatności na rok 2023. Częścią wniosku jest zestawienie tabelaryczne z którego wynika, że wnioskiem objęto działkę A, w woj. z. , powiat s. gmina D. – obszar wiejski, obręb G., nr [...], oznaczonej jako TUZ, o wielkości zadeklarowanej powierzchni [...] ha, wielkości zadeklarowanej powierzchni w granicach działki referencyjnej [...] ha, zgłoszonej m.in. do płatności PRSK Nr pakietu 4.8. Oprócz tego w aktach znajduje się tabela w której jedna z pozycji zawiera zapis "Sumaryczne powierzchnie deklarowane do PRSK 1420" w której to pozycji zawarto informację: Nazwa płatności – PRSK 1420, Pakiet/wariant 4.8 oraz powierzchnia 28.87. W aktach znajduje się również mapa w której działka A posiada oznaczenie TUZ oraz podaną powierzchnię 28.87 ha. W aktach organu I instancji nie ma żadnych innych dokumentów. Tym bardziej nie ma również dokumentów z których wynikałaby inna wielkość obszaru wskazanej działki, jak również inna powierzchnia obszaru do którego przysługuje stronie płatność, niż zadeklarowana przez stronę i wynikająca z mapy. Tymczasem w decyzji organu I instancji przyznano Stronie płatność do powierzchni 28,28 ha z takim uzasadnieniem, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, iż powierzchnia objęta zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym (w ramach wariantu 4.8) podjętym w dniu 15 marca 2019 r., na jednej z działek ewidencyjnych, jest mniejsza od powierzchni zgłoszonej do płatności na tych działkach w 2023 r. (28,87 ha) oraz ze wskazaniem, że biorąc powyższe pod uwagę, zwiększenie powierzchni deklarowanej do płatności na działkach ewidencyjnych w ramach Wariantu 4.8 w 2023 r. było niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. Tymczasem powyższe twierdzenia organu nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji. Nie ma śladu przeprowadzenia jakiejkolwiek "kontroli administracyjnej" a nadto jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego inną niż zadeklarowana przez stronę powierzchnia. Sąd zauważa, że na skutek odwołania strony, organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, wskazując w uzasadnieniu, że "rozstrzygnięcie Kierownika Biura ARiMR z siedzibą w S. w przedmiotowej sprawie zostało wydane w oparciu o "prawidłowo zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy" Organ odwoławczy stwierdził, iż nie doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów materialnych i proceduralnych. Sąd stwierdza tymczasem, że powyższe stwierdzenie organu odwoławczego zostało sformułowane w sytuacji, gdy organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, podważającego informacje strony zawarte we wniosku. Stwierdzenie organu odwoławczego było zupełnie gołosłowne. Powtórzyć należy bowiem, że w aktach I instancji nie ma żadnego dowodu wskazującego na przyjętą przez organ powierzchnię 28,28 ha. Również organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie powołał żadnego dowodu/dokumentu który potwierdzałby zasadność przyznania płatności do powierzchni 28,28 ha. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odwołał się do treści decyzji z dnia 5.02.2020 r. w sprawie przyznania płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej PROW 2014-2020, lecz również szczegółowo nie wyjaśnił jaka była jej rola dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie i dla wyniku rozstrzygnięcia. Sąd zauważa, że kopia tej decyzji znalazła się w aktach sprawy organu odwoławczego dopiero po wniesieniu odwołania przez Stronę, lecz mimo tego decyzja odwoławcza nie zawiera żadnego odniesienia do wskazanej decyzji z dnia 5.02.2020 r. na którą organ wskazuje w odpowiedzi na skargę. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów art. 27 ust. 1 ustawy EFROW, art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Jest także wymogiem wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. obowiązek uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższego uzasadnienia faktycznego w zaskarżonej decyzji w zasadzie brak. Nie wiadomo bowiem na jakich dowodach organ się oparł, uznając za udowodnione, że płatność przysługuje stronie jedynie do powierzchni 28.28 ha. Jak wynika z treści zarzutów skargi strona podejrzewa, iż organ oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie ortofotomapy, podczas gdy z decyzji nie wynika na jakim dowodzie oparł się organ, a z kolei w odpowiedzi na skargę organ sugeruje jakoby znaczenie miała tu decyzja z dnia 5.02.2020 r. Organ naruszył zatem też art. 27 ust. 1 ustawy EFROW w myśl którego był obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ bowiem w ogóle nie odniósł się do jakiegokolwiek konkretnego materiału dowodowego Tymczasem motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby Strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Powyższych wymogów zaskarżona decyzja nie spełniła. Również odpowiedź na skargę, wobec wskazanych wyżej ewidentnych braków decyzji, nie zawierała w ocenie Sądu żadnych istotnych argumentów uzasadniających wniosek organu o oddalenie skargi. Sąd wyjaśnia przy tym dodatkowo, że w odpowiedzi na skargę organ nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako "aneks" do decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien jedynie odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu nie są wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanej przez organ decyzji. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 lutego 2020 r., III SA/Lu 366/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt 452/18, WSA w Bydgoszczy z dnia 13 października 2020 r. I SA/Bd 458/20). Skoro w przekonaniu organu znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia miała decyzja z dnia 5.02.2020 r. to jej oceny pod tym kątem winien dokonać organ w uzasadnieniu decyzji. Wobec wyżej wskazanych okoliczności Sąd uznał, że doszło do uchybienia przepisom postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na jego wynik, w związku z czym orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania obejmujący uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).