I SA/Sz 390/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. .Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. poprzednio D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją dnia 25 lutego 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 25 lipca 2012 r. nr [...] określającą "D." Spółce z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (obecnie: M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...]) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku przeprowadzonej w spółce kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku dochodowego od osób prawnych i podatku od towarów i usług za 2009 r. ustalono, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę [...] zł, na co złożyły się: - kwota [...] zł z tytułu dokonanych odpisów amortyzacyjnych od budynków, które nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych w sposób określony przepisami prawa, co naruszało przepisy art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 lit. b oraz art. 16h ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2000.54.654 ze zm.), dalej zwanej, "u.p.d.p."; - kwota [...] zł z tytułu bezpośrednio zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na roboty budowlane w budynkach (w tym zakup materiałów budowlanych), czym ze względu na ich zakres i charakter robót naruszono przepisy art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.d.p.; - kwota [...] zł z tytułu wydatków na roboty budowlane wykonane i poniesione przez najemcę lokali użytkowych położonych w [...] przy ul. [...] oraz przy ul. [...], tj. firmę "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], które zostały przez ten podmiot wcześniej zaliczone jako zwiększające wartość początkową środków trwałych, czym naruszono przepisy art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.d.p.; - kwota [...] zł z tytułu podróży służbowych, niepozostających w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością gospodarczą, czym naruszono przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.p. W zakresie amortyzacji zakwestionowano przede wszystkim sposób prowadzenia ewidencji środków trwałych, która nie pozwalała na określenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych, bowiem spółka wprowadziła do niej ogólne zapisy dotyczące budynków i budowli jako: "ul. [...]" i "ul. [...]". W konsekwencji nieprawidłowo prowadzonej ewidencji środków trwałych, błędnych odpisów amortyzacyjnych, wadliwego zaliczenia bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów wydatków podlegających zaliczeniu do kosztów poprzez odpisy amortyzacyjne i ujęcia w wydatkach kosztów podróży służbowych niepozostających w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością gospodarczą, organ określił spółce wskazaną na wstępie decyzją zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2009 w kwocie [...] zł. Nie zgadzając się z decyzją, spółka złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: - art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1, ust. 6, art. 16g ust. 13 u.p.d.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że spółka nie miała prawa do uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, jak również poprzez przyjęcie, że nakłady środków trwałych nie podwyższają wartości początkowej środków trwałych z uwagi na niewprowadzenie poszczególnych składników majątku do tej ewidencji; - art. 15 ust. 1 u.p.d.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że spółka nie miała prawa uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu podróży służbowych, tj. wydatków z tytułu delegacji zagranicznych, biletów lotniczych i wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia; - art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 Ordynacji podatkowej, dalej zwanej "o.p.", poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, a także poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia; - art. 193 o.p., poprzez uznanie, że księgi spółki były prowadzone w sposób wadliwy w zakresie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. Uzasadniając dalej swoje rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że sposób zaewidencjonowania w księgach rachunkowych nabytych środków trwałych ma znaczenie dla oceny zasadności naliczenia odpisów amortyzacyjnych ze względu na ocenę spełnienia kryteriów ustalonych w przepisach art. art. 16a-16m u.p.d.p. Jak wynika z tych przepisów, aby móc skorzystać z prawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych należy ustalić wartość początkową środków trwałych, a skoro spółka nie ustaliła jej dla poszczególnych budynków, to tym samym nie spełniła warunku do skorzystania z tego prawa. W kwestii roli ewidencji rachunkowej i zawartych w niej zapisów przy ustalaniu podstawy opodatkowania, organ odwoławczy zgodził się ze spółką, że ewidencja ta w postępowaniu podatkowym pełni wyłącznie rolę dowodową i faktycznie dla oceny wysokości należnego dochodu i obliczenia podstawy opodatkowania drugorzędne znaczenie ma sposób rejestrowania wyników gospodarczych w księgach rachunkowych. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem dotyczącym wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na roboty budowlane w budynkach należących do spółki. W ocenie organu odwoławczego, poniesione na modernizację i adaptację nieruchomości wydatki spowodowały wzrost wartości użytkowej tych środków trwałych i należało je zakwalifikować do nakładów inwestycyjnych powodujących zwiększenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych, tj. budynków i budowli. Tym samym, nie stanowią one kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.d.p. Ze względu na niewprowadzenie do ewidencji środków trwałych poszczególnych budynków i budowli i niedokonanie ich jednostkowej wyceny nie można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów również odpisów amortyzacyjnych z tego tytułu. Według organu, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut spółki odnoszący się do nieuznania przez organ I instancji wydatków na adaptacyjne roboty budowlane wykonane przez najemcę zaewidencjonowanych przez spółkę w drodze "refaktur", gdyż mogłyby one podlegać odliczeniu od przychodu, ale jedynie w postaci odpisów amortyzacyjnych. Jednakże, ze względu na błędy w prowadzeniu ewidencji środków trwałych, nie było również możliwe zaliczenie refakturowanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, poprzez odpisy amortyzacyjne. Organ odwoławczy nie uznał także zasadności zarzutu naruszenia przepisów art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 o.p. i wskazał, że podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego zbadania dowodów, wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a spółka na każdym jego etapie nie została pozbawiona czynnego w nim udziału. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisu art. 197 o.p., przez nieskorzystanie z opinii biegłego, gdyż organ dysponował obszernym materiałem dowodowym w zakresie kwalifikacji wykonanych prac budowlanych przez spółkę w budynkach i budowlach i samodzielnie mógł ocenić, czy były to prace remontowe, czy też modernizacyjne lub adaptacyjne (ulepszenie środków trwałych). W odniesieniu natomiast do uzyskanych przez spółkę w 2009 r. przychodów, organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w tym zakresie. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, spółka wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi spółka ponowiła argumentację, którą wcześniej obszernie przedstawiła w odwołaniu, twierdząc, że wskazane w niej uchybienia dotyczą rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zarzuty spółki dotyczą bezpodstawnego uznania przez organy podatkowe, że doszło do zawyżenia przez nią kosztów uzyskania przychodów, jak też do uznania, że księgi podatkowe spółki były prowadzone w sposób wadliwy w zakresie kosztów uzyskania przychodów (art. 193 o.p.). W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zasadności podniesionych w niej zarzutów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Istotą sporu jest ocena zasadności odmowy uznania przez organy podatkowe obu instancji możliwości zaliczenia przez skarżącą spółkę do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od środków trwałych, wydatków poniesionych na prace budowlane w budynkach i budowlach spółki oraz wydatków poniesionych na podróże służbowe. W sprawie znajdują zastosowanie następujące regulacje prawne: Przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2000.54.654 ze zm.), dalej zwanej "u.p.d.p." stanowiący, że podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami art. art. 16a-16m. Przepis art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.d.p. przewidujący, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Ponadto, w przepisie art. 15 ust. 6 u.p.d.p. określono, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Stosownie do brzmienia przepisów art. 16 ust. pkt 1 lit. b - lit. c u.p.d.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, i ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 8a, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia. Brzmienie przepisu art. 16g ust. 13 u.p.d.p. wskazuje, że jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i ust. ust. 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza [...] zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza [...] zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Uwzględniając powyższe uregulowania i przenosząc je na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który za podstawę orzekania przyjmuje także skład orzekający w sprawie, wynika że spółka ujęła w ewidencji środków trwałych tylko część budynków i budowli, i tylko poprzez wskazanie adresu ich położenia, tj. ulicy i numeru porządkowego przy której się znajdują, oraz bez wyceny wartości początkowej poszczególnych środków trwałych. Z ustaleń organów podatkowych, w szczególności zaś z oględzin budynków i budowli położonych w [...] przy ul. [...] i przy ul. [...]j, wynika, że w pierwszym z tych miejsc znajdowały się 2 budynki, a w drugim 11 budynków, a nadto budowle, takie jak: drogi, place, parkingi, ogrodzenia, czy też kotłownie, wspólne dla kilku budynków. Jednak, aby móc skorzystać z prawa dokonania odpisów amortyzacyjnych, konieczne jest ustalenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych lub ich jednorodnych zespołów. Skoro więc spółka nie ustaliła jej dla poszczególnych budynków i budowli, lecz zbiorczo ujęła środki trwałe w ewidencji, to także nie spełniła warunków do skorzystania z prawa do zaliczenia amortyzacji w koszty uzyskania przychodów, co skutkowało prawidłowym uznaniem przez organy podatkowe, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o następujące wydatki: - z tytułu dokonanych odpisów amortyzacyjnych od budynków, które nie zostały prawidłowo wprowadzone do ewidencji środków trwałych; - z tytułu bezpośrednio zaliczonych od kosztów uzyskania wydatków poniesionych na roboty budowlane w budynkach i budowlach spółki (w tym zakup materiałów budowlanych); - z tytułu wydatków na roboty budowlane wykonane i poniesione przez najemcę lokali użytkowych należących do spółki. Nadto, chociaż organ I instancji wezwał spółkę do dokładnego wskazania poszczególnych składników zaliczonych do środków trwałych, to spółka błędnie poinformowała organ, że na nieruchomości położonej przy ul. [...] posadowione są 2 budynki, natomiast na nieruchomości położonej przy ul. [...] posadowionych jest 9 budynków. Odnosząc się do kwestii modernizacji i adaptacji budynków położonych przy ul. [...] i ul. [...] i poniesionych na ten cel wydatków w łącznej kwocie [...] zł, na które składały się: zakup materiałów budowlanych w łącznej kwocie [...] zł; zakup usług budowlanych w łącznej kwocie [...] zł (m.in. remont dachu, rozbudowa i modernizacja instalacji wodnokanalizacyjnej i ciepłowniczej, położenie kostki brukowej, prace remontowo-budowlane łazienki w budynku przy ul. [...], prace remontowo-budowlane w budynku przy ul. [...]); zakup pozostałych usług obcych remontowo-budowlanych w kwocie [...] zł; zakup kostki brukowej i jej transportu w kwocie [...] zł; zakup usługi nadzoru nad doborem kolorystyki i farb w kwocie [...] zł, należy wskazać, że spółka - przeprowadzając te prace - spowodowała wzrost wartości użytkowej tych obiektów i w związku z tym powinna była wydatki zakwalifikować do nakładów inwestycyjnych powodujących zwiększenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych. Nadto, w związku z tym, że składniki majątku spółki nie zostały prawidłowo ujęte w ewidencji środków trwałych, to nie było także możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów refakturowanych wydatków w wysokości [...] zł poniesionych przez najemcę w związku z pracami o charakterze adaptacyjnym (ulepszeniowym), powodującymi wzrost wartości użytkowej budynków. Wykonane przez najemcę prace budowlane stanowiły ulepszenie środków trwałych, a w związku z tym odliczenie ich było możliwe jedynie w postaci odpisów amortyzacyjnych, a nie - jak uczyniła to spółka - poprzez bezpośrednie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, gdyż, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.d.p., wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Ponadto, co już wyżej wskazano, spółka nie spełniła warunków określonych w przepisach art. 16d ust. 2, art.16h ust. 1 pkt 4 oraz art. 16h ust. 2 u.p.d.p., tj. nie dokonała jednostkowej wyceny środków trwałych, co pozbawiło ją prawa do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Także, wbrew argumentacji spółki, jakoby organy - poprzez błędną wykładnię przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.p. - niesłusznie odmówiły uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie [...] zł, na które składały się: kwota [...] zł z tytułu zakupu biletów lotniczych; kwota [...] zł z tytułu delegacji zagranicznych; kwota [...] zł z tytułu wynagrodzenia osób zatrudnionych na umowę zlecenie w związku z delegacjami zagranicznymi, podzielić należy argumentację organów podatkowych, że nie zostały one należycie udokumentowane. Zgodnie bowiem z przywołanym wyżej przepisem art. 15 ust. 1 u.p.d.p., podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Ponoszony koszt nie może być kosztem wymienionym na tzw. liście kosztów negatywnych (art. 16 u.p.d.o.) Jednak, tylko koszty poniesione w celu uzyskania przychodów są uznawane za koszty podatkowe. W związku z tym, że przepis art. 15 u.p.d.p. nie definiuje zasad dokumentowania wydatków, należy się odwołać do przepisu art. 9 u.p.d.p., który nakłada na podatnika obowiązek prowadzenia ewidencji podatkowych. Wydatki mogą być udokumentowane, m.in. fakturami, umowami, dokumentami zawierającymi podstawowe dane o transakcjach i kontrahentach. W celu natomiast udokumentowania kosztów podróży służbowych, spółka powinna dysponować dowodami zawierającymi niezbędne informacje do stwierdzenia występowania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a osiągniętym przychodem. Obowiązkiem organów podatkowych jest przeprowadzenie oceny stanowiska podatnika w zakresie zakwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, a w interesie podatnika leży, aby zgromadzone zostały dowody mające związek ze zdarzeniem i w należyty sposób uprawdopodobniające zaistnienie okoliczności. Jednak, spółka nie przedłożyła dokumentów uprawdopodobniających, że wydatki zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania już istniejącego źródła przychodu. Także pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 o.p. - wbrew zarzutom skargi - nie zostały naruszone, gdyż organ I instancji podjął niezbędne czynności w kierunku należytego zebrania materiału dowodowego i załatwienia sprawy. Celem ustalenia, czy skarżąca prawidłowo dokonała zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu organ I instancji, jako dowód dopuścił wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności przeprowadził oględziny budynków i budowli wadliwie ujętych w ewidencji środków trwałych. Organy powołały także konkretne dowody zebrane w toku postępowania i uwzględniły wyjaśnienia spółki składane w trakcie postępowania. W sprawie znalazła także odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów, wyrażona w przepisie art. 191 o.p., gdyż organy podatkowe przy ocenie zebranego materiału dowodowego kierowały się zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Odnosząc się do zarzutu niepowołania z urzędu biegłego na okoliczność przeprowadzonych prac budowlanych, przez co miało dojść do naruszenia przepisu art. 197 o.p., należy podnieść, że skoro oględziny przeprowadzone w sprawie w pełni wyjaśniły kwestię zakresu robót budowlanych, a więc czy obejmowały tylko prace remontowe, czy także modernizacyjne i adaptacyjne (ulepszenie), to powoływanie biegłego w sprawie było zbędne, gdyż przepis art. 197 § 1 o.p. stanowi, że organ może powołać na biegłego osobę dysponująca wiadomościami specjalnymi, a w sprawie wiadomości specjalne nie były wymagane (aby określić zakres i charakter robót). Także, organ z urzędu nie był zobowiązany do powołania biegłego, gdyż przepisy prawa podatkowego nie zobowiązywały go do tego w tej konkretnej sprawie, zaś skarżąca spółka nie wskazała jaki przepis nakładał na organ taki obowiązek (art. 197 § 2 o.p.). Spółka, kwestionując także wszelkie czynności dowodowe podejmowane w sprawie przez organ podatkowy I instancji, nie obroniła tezy, zgodnie z którą naruszone zostały przepisy art. 193 o.p. określające zasady uznawania ksiąg podatkowych za rzetelne i niewadliwe. Należy bowiem wskazać, że o.p. odróżnia dwie postaci prawidłowości ksiąg, tj. rzetelność i niewadliwość. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (art. 193 § 1 o.p.), zaś za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów (art. 193 § 2 o.p.). Rzetelne i niewadliwe prowadzenie ksiąg jest istotne głównie z tego powodu, że to właśnie na ich podstawie ustalana jest wielkość należnych zobowiązań podatkowych. W protokole z badania ksiąg organ I instancji stwierdził, że księgi podatkowe spółki za rok 2009 były prowadzone w sposób wadliwy w części dotyczącej (zawyżenia) kosztów uzyskania przychodów, co potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. W tej sytuacji, podnoszone przez skarżącą spółkę zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.