I SA/Sz 399/14

Dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi "[...]" Spółki [...] z siedzibą w S. na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za listopad 2013 roku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S., postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...], wydanym na podstawie art. 216 w zw. z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), przedłużył "[...]" Spółce [...]. z siedzibą w S. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za listopad 2013 roku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach kontroli podatkowej. W postanowieniu tym organ pouczył stronę, że (cyt.) "Na niniejsze postanowienie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na podstawie art. 3 § 1 w związku z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), którą składa się za pośrednictwem tutejszego Organu w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia". Działając zgodnie z pouczeniem Organu, pismem z dnia 1 marca 2014 r., Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisane powyżej postanowienie. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność wywołaną niezłożeniem przez Spółkę wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez ten Organ, albo o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, z uwagi na niespełnienie przez Skarżącego wymogu formalnego, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1133/13 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że podatnikowi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Jest to bowiem indywidualny akt o charakterze zewnętrznym i publicznoprawnym, niebędący decyzją ani postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., oraz dotyczący uprawnienia podatnika do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług w określonym terminie. Zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt, tj. postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach kontroli podatkowej, spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednak w tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia - tak jak w niniejszej sprawie - skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest istotnym elementem, którego brak oznacza, że skarga nie może zostać skutecznie wniesiona do sądu. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi do sądu drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie art. 52 § 3 P.p.s.a., musi zatem prowadzić do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005, str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6). Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, skarżąca Spółka nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 52 § 3 P.p.s.a., nie zwróciła się bowiem do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi Spółki. Jednocześnie z uwagi na to, że w zaskarżonym postanowieniu Organ błędnie pouczył Stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wskazania wymaga, iż w myśl art. 214 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa wniesienia zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie. W tej sytuacji Strona, która nie ponosi winy w niedokonaniu lub nieterminowym dokonaniu czynności procesowej może wystąpić (na gruncie rozpoznawanej sprawy - we wniosku skierowanym do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia) o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.