I SA/Sz 401/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 20 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. z udziałem A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w części dotyczącej długu celnego p o s t a n a w i a: 1.umorzyć postępowanie sądowe, 2.zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz S. L. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] roku nr [...], wydaną w stosunku do S. L., A. K. oraz F. [...] w [...], Naczelnik Urzędu Celnego: 1. stwierdził, że w dniu [...] roku powstał dług celny oraz obowiązek zapłaty podatku należnego akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci samochodu osobowego marki [...] (...) i określił kwotę wynikającą z długu celnego i należnego podatek od towarów i usług i podatek akcyzowy w kwocie [...]zł, 2. umorzył postępowanie wobec A. K., 3. określił odsetki w wysokości [...]zł. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] roku utrzymał tę decyzję w mocy. Następnie na skutek złożonego przez S. L. wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Celnego z dnia [...] roku nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] roku. Na skutek złożonego od powyższej decyzji odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] roku i orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że na podstawie art.2561 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] roku w części dotyczącej długu celnego. W dniu [...] roku S. L. reprezentowany przez adwokata złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...], zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, a mianowicie art.181 §1 w zw. z art.122 oraz art.187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów, na które wskazywał skarżący już w piśmie z dnia [...] r. oraz zaniechanie przesłuchania samego S. L., a w konsekwencji także naruszenie obowiązku ciążącego na organie polegającego na konieczności podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i wreszcie - oparcie decyzji na niezupełnym materiale dowodowym i błędnie ustalonym stanie faktycznym, oraz art.2631 § 1 oraz art.2651 Kodeksu celnego w zw. z art.170 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zbadania swej właściwości przez Naczelnika Urzędu Celnego, a następnie przekazanie przez Naczelnika Urzędu Celnego wniosku skarżącego do organu właściwego do podjęcia decyzji w I instancji i rozpoznanie wniosku skarżącego wbrew określonej właściwości rzeczowej, a w konsekwencji art.127 ordynacji podatkowej poprzez ograniczenie zasady dwuinstancyjności postępowania oraz pozbawienie skarżącego możliwości wniesienia środka odwoławczego od decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w toku postępowania. Skarżący złożył wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji co do punktu II i przekazanie wniosku skarżącego do ponownego rozpoznania przez Dyrektora Izby Celnej jako do organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Celnej odpowiadając na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art.54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), wskazując, iż w dniu [...] roku Dyrektor Izby Celnej na podstawie art.54 § 3 p.p.s.a wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] roku w zakresie punktu I oraz stwierdził, że działanie polegające na wydaniu ww. decyzji nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa ani też bez podstawy prawnej. Wobec powyższego Sąd uznał, że w związku z uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku na podstawie art.54 § 3 p.p.s.a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i stosownie do treści art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w punkcie 1 sentencji. Wskazać ponadto należy, iż w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art.54 § 3 p.p.s.a., skarżący ma możliwość ubiegania się zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do treści art.201 § 1 p.p.s.a, który mimo tego, że nie dookreśla rodzaju kosztów, których dotyczy, to względy natury systemowej oraz celowościowej przemawiają za przyjęciem, że dotyczy on tak, jak art.200 p.p.s.a kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a nie tylko kosztów sądowych (postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2009 roku, sygn. akt II OZ 646/09 oraz z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II OZ 750/09, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego w punkcie 2 orzeczenia na podstawie art.201 §1 p.p.s.a. należało zasądzić od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów, na które złożyły się opłata od skargi w kwocie [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...] zł określone na podstawie § 18 ust.1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).