I SA/Sz 402/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I Sz na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G.B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] określającą zobowiązanie podatkowe G.B. w opłacie targowej za poszczególne miesiące w okresie od maja 2000 r. do końca grudnia 2002 r. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), a także uchwałę Nr III/25/98 Rady Miejskiej w C. z dnia 30 grudnia 1998 r. i uchwałę Nr XIX/178/2000 w sprawie ustalania stawek opłaty targowej. Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynika, że G.B. w omawianym okresie prowadziła działalność handlową na terenie Domu Handlowego w O.D. ze stoiska nr 21 o wymiarach 2x2 m, lecz nie płaciła należnej opłaty targowej. Zgodnie z powołaną uchwałą Rady Miejskiej w C. obowiązywała stawka miesięczna obniżona za sprzedaż ze stoiska o wymiarach 2x2 m w wysokości 67 zł. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami – zgodnie z art. 15 ust. 2 powołanej ustawy – są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, w szczególności z ręki, koszów, stoisk, wozów i innych przykładowo wymienionych miejsc. Dom Handlowy w O.D., w którym podatniczka dzierżawiła stoisko, w ocenie organu I instancji jest targowiskiem, zatem obowiązana była ona do zapłaty opłaty targowej przy uwzględnieniu, że nie była podatnikiem podatku od nieruchomości. Organ nie uwzględnił oświadczenia podatniczki, że od dnia 1 września 2002 r. nie prowadzi już sprzedaży ze stoiska nr 21, gdyż, mimo wezwania, nie przedłożyła odpowiedniego poświadczenia, zaś z informacji firmy zarządzającej targowiskiem "P." wynika, że dzierżawiła to stoisko do końca grudnia 2002 r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik podatniczki zarzuciła, że organ ten naruszył przepisy art. 15 i art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpatrzenie wszystkich dowodów w sprawie. Ponadto, podniosła, że organ podatkowy błędnie uznał, iż Dom Handlowy, w którym podatniczka prowadziła działalność handlową, jest targowiskiem. Zarzuciła nadto, że bezpodstawnie ustalono miesięczną stawkę opłaty targowej oraz, że bezpodstawnie obciążono ją opłatą targową za okres od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., kiedy to już nie prowadziła działalności handlowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że odpowiada prawu oraz ustalonym faktom. Przytaczając treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ odwoławczy stwierdził, że stoisko wprost zostało określone jako miejsce będące targowiskiem. Zatem skoro podatniczka dokonywała sprzedaży ze stoiska, obowiązana była uiszczać opłatę targową w wysokości uchwalonej przez Radę Miejską w C. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatniczki wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej: - błąd w ustaleniach, że Dom Handlowy w O.D. jest targowiskiem, - obrazę przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, - brak ustaleń o dokonywaniu przez skarżącą sprzedaży z dzierżawionego stoiska na przestrzeni lat 2000-2002. W uzasadnieniu skargi wskazano kryteria odróżniające handel na targowiskach od pozostałego handlu, jakimi są okazjonalność, sezonowość, ogólnodostępność targowisk, niski poziom organizacyjny (organizowanie i zwijanie handlu codziennie, używanie prostych urządzeń, brak stałych cen, brak obowiązku ewidencjonowania sprzedaży). Stanowisko dzierżawione przez skarżącą nie mieści się w tak określonym pojęciu targowiska, tym samym nie było podstaw do pobrania opłaty targowej, a zwłaszcza w stawce miesięcznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę należało uznać za uzasadnioną. W odniesieniu do stanu faktycznego niesporne jest, że skarżąca dzierżawiła stoisko nr 21 od firmy zarządzającej Domem Handlowym w O.D. na podstawie umowy na czas określony od dnia 1 kwietnia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Nie zostało natomiast wyjaśnione czy prowadziła sprzedaż z tego stoiska w okresie od dnia 1 września 2002 r. do 31 grudnia 2002 r., choć takie twierdzenie skarżąca zgłosiła. Organ I instancji nie uwzględnił tego twierdzenia, ponieważ podatniczka nie przedłożyła odpowiedniego poświadczenia. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, na etapie odwołania dołączona została decyzja Burmistrza Gminy T.-Z. z dnia [...], z której wynika, że z dniem 31 sierpnia 2002 r. wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej działalność handlową skarżącej. Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dowód ten pominęło, z naruszeniem art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do meritum sprawy należy wskazać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrku z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1768/06 (dotyczącym również opłaty targowej za handel ze stoiska w Domu Handlowym w O.D. za lata 2000-20002), zgodnie z którym Sąd ten uznał za błędne stanowisko, że skoro w pojęciu targowiska określonym w art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mieści się "stoisko", to sprzedaż ze stoiska jest sprzedażą na targowisku. Nie jest bowiem wystarczające dla stwierdzenia, że sprzedaż jest prowadzona na targowisku samo nazwanie punktu handlowego stoiskiem. Prowadziłoby to w konsekwencji do nie dającego się zaaprobować wniosku, iż za targowisko w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l. należało uznać budynek pełniący funkcję "Domu Handlowego". Dokonując obszernej wykładni językowej, systemowej, jak i funkcjonalnej tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny skonkludował, że nie można było za targowisko uznać budynku w całości zajętego na działalność handlową, w którym wynajmowano pomieszczenia osobom dokonującym sprzedaży. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. "a" u.p.o.l. opłata targowa powinna być ustalana w stawce dziennej. Pobór opłaty targowej wiązać się musi z faktem sprzedaży na targowisku w danym dniu w formie inkasa. Powyższe potwierdza, że obowiązek zapłaty opłaty targowej nie mógł być rozciągnięty na sprzedaż prowadzoną w budynkach przeznaczonych na działalność handlową, nawet, jeżeli poszczególne stanowiska nazwano "stoiskami". Sprzedaż w tego rodzaju obiektach handlowych dokonywana jest w sposób zorganizowany, na stałe i nie wymagała ustalenia stawki dziennej podatku. Próba zorganizowania poboru opłaty targowej w formie stawki ryczałtowej opłacanej miesięcznie oraz podstawy jej obliczenia od powierzchni "stoiska" – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – potwierdza nie tylko brak możliwości dostosowania poboru opłaty targowej do obowiązujących zasad w stosunku do tego rodzaju działalności handlowej, ale wręcz wskazuje na wprowadzenie innej daniny publicznej niż opłata targowa przewidziana w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, też, że opłata targowa wprowadzona została jako opodatkowanie sprzedaży doraźnej. Tego rodzaju charakteru nie będzie miła sprzedaż prowadzona na stałe, w sposób zorganizowany w budynku przeznaczonym do tego celu. Skład orzekający Sądu I instancji w niniejszej sprawie w pełni podziela obszernie przytoczoną argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego i mając na uwadze zbieżność stanu faktycznego, uznaje, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 15 ust. 2 u.p.o.l. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji (art. 135). O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i wyda odpowiednie do stanu faktycznego sprawy orzeczenie.