I SA/Sz 422/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania jednolitej płatności obszarowej w pomniejszonej wysokości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego . Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu K. i miasta K. z dnia [...] r. nr [...] , przyznającą J. M. płatności do gruntów rolnych na rok 2008 w kwocie [...] zł, w tym: 1) [...] zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej (dalej JPO), 2) [...] zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej (dalej UPO). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych J. M. zadeklarował do JPO [...] ha. Przy uwzględnieniu obowiązującej w 2008 r. stawki [...] zł do 1 ha, płatność ta w odniesieniu do deklarowanej powierzchni powinna wynosić [...] zł. Kwota ta została przez organ I instancji zmniejszona ze względu na stwierdzone różnice pomiędzy powierzchnią zgłoszoną ([...] ha – uwzględniającą również dokonane przez wnioskodawcę zmiany do wniosku), a stwierdzoną ([...] ha). Różnica procentowa wynosiła [...] %, co – zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r., ze zm.) – uzasadniało pomniejszenie w danym roku płatności o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę, czyli o [...] zł. Wykryta różnica obszarowa wynikała z tego, że zgłoszone działki ewidencyjne Nr [...] [...] [...] [...] [...] [...] z obrębu M., gm. M. oraz działka nr [...] z obrębu M., gm. M., podlegały wyłączeniu z JPO ponieważ w trakcie przeprowadzania kontroli administracyjnej wniosku ustalono, że w latach poprzednich, w wyniku kontroli na miejscu, stwierdzono że nie były one utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. W związku z tym organ wyjaśnił, że powierzchnie te – jako niespełniające kryteriów określonych w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 – oznaczone w protokole kontroli jako DR-10, nie mogą być deklarowane we wnioskach o przyznanie płatności bezpośrednich w latach następnych, także przez kolejnych posiadaczy tych gruntów, gdyż zostały one trwale wykluczone z płatności – o czym organ powiadomił wnioskodawcę, w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Powierzchnia działek wykluczonych na tej podstawie wyniosła łącznie [...] ha. Ponadto w trakcie kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono inne nieprawidłowości dotyczące działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, o czym poinformowano wnioskodawcę. W związku z tym wnioskodawca dokonał korekty wniosku, zmniejszając zadeklarowaną powierzchnię o [...] ha. Organ stwierdził jednak, że zmniejszenie działki S o [...] ha nie wywołało skutków prawnych, bowiem cała działka S została wykluczona na podstawie art. 124 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Uwzględniono więc zmniejszenie powierzchni o [...] ha. W dniu 5 marca 2009 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości polegające na zwiększeniu lub pomniejszeniu we wniosku faktycznych powierzchni niektórych zadeklarowanych działek rolnych i po kompensacji tych powierzchni w zakresie JPO stwierdzono mniejszą powierzchnię o [...] ha. Uwzględniając zatem ww. pomniejszenia powierzchni do płatności JPO ([...] ha, [...] ha, [...] ha = [...] ha), płatności z tego tytułu naliczono do powierzchni [...] ha. W zakresie płatności UPO powierzchnia zadeklarowana wynosiła [...] ha, a stwierdzona była mniejsza o [...] ha. W związku z tym – zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265, ze zm.) oraz zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 (...) – organ wyjaśnił, że w przypadku, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną nie przekracza [...] ha i nie jest większa niż 20% całkowitej powierzchni zadeklarowanej kwalifikowanej, wówczas powierzchnię stwierdzoną uznaje się za równą powierzchni deklarowanej kwalifikowanej. Wobec tego, płatność UPO została przyznana do powierzchni deklarowanej kwalifikowanej, a należna kwota tej płatności wyniosła [...] zł – przy uwzględnieniu obowiązującej stawki płatności wynoszącej [...] zł do 1 ha. W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. M. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej JPO, tzn. odmowy przyznania płatności do działek Nr [...] [...] [...] [...] [...], o łącznej powierzchni [...] ha. Uzasadniając odwołanie J. M. powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 8 marca 2006 r. o sygn. akt: I SA/Sz 564/05 oraz I SA/Sz 565/04, uchylające decyzje organów obu instancji, w których to wyrokach stwierdzono też, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu, bowiem nie został prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, pozwalający na uznanie, że ww. działki nie spełniały warunków do uzyskania płatności na rok 2004. Wobec tego skarżący stwierdził, że w świetle tych wyroków stosowanie wykluczenia z tytułu nałożonego w 2004 r. symbolu DR-10 jest bezzasadne i przedwczesne, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez sąd sprawy płatności za rok 2004. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy szczegółowo opisał przebieg postępowania oraz wskazał przepisy określające zasady postępowania w sprawach przyznawania przedmiotowych płatności. Organ ten wyjaśnił, że prawidłowo przeprowadzona 4 października 2004 r. kontrola terenowa - opisana w raporcie, który nie został podważony przez ówczesnego producenta - wykazała, iż ww. działki nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., stwierdzono bowiem odłóg ze znaczącą ekspansją drzew, co wskazywało na niedokonywanie zabiegów agrotechnicznych przez okres kilku lat, a tym samym na niespełnienie kryteriów określonych w art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Skutkowało to – zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - trwałym wykluczeniem przedmiotowego obszaru z płatności bezpośrednich, jako nie utrzymywanego w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Organ wyjaśnił przy tym, że przepisy art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1782/2003 zostały zastąpione przez art. 124 rozporządzenia nr 73/2009, który nie wprowadził zmian w tym zakresie, co wskazuje na zamiar ustawodawcy unijnego utrzymania objęcia wykluczeniem z JPO gruntów nie utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Wskazując, iż uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanych w odwołaniu decyzji nastąpiło z przyczyn formalnych, organ stwierdził, że nie powoduje to automatycznego objęcia wykluczonych działek płatnością bezpośrednią. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w części dotyczącej działek nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] – o łącznej powierzchni [...] ha - i przyznanie płatności dla tych działek. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na argumentację przedstawioną w odwołaniu, a ponadto wniósł o uwzględnienie wyroków WSA w Szczecinie: z 08.03.2006 r. sygn. akt I SA/Sz 565/05, z 08.03.2006 r. sygn. akt I SA/Sz 564/05 i z 20.08.2009 r. sygn. akt I SA/Sz 264/09, a także z (załączonych do skargi): skargi kasacyjnej skarżącego oraz protokołu z kontroli z 18.07.2008 r. - jako dowodów w sprawie. Wymienionymi wyrokami, wydanymi w sprawach ze skarg poprzedniego producenta dla ww. działek, uchylone zostały decyzje odmawiające przyznania płatności bezpośrednich za rok 2004. W ocenie skarżącego, decyzje te stanowiły podstawę do odmowy przyznania jemu płatności za rok 2008, natomiast w ww. skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Szczecinie z 06.05.2009 r. sygn. akt I SA/115/09, w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007, zawarta została argumentacja, która znajduje częściowe uzasadnienie do niniejszej skargi. Ponadto skarżący stwierdził, że w trakcie kontroli przeprowadzonej 18 lipca 2008 r. nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości na ww. działkach. Skarżący podniósł także, że w zaskarżonej decyzji organ powołał się na "cały szereg rozporządzeń WE, które w dacie składania wniosku o dopłaty (15.06.2004 r.) nie były opublikowane w języku polskim, czy też wręcz na rozporządzenia, które zostały wydane po dacie złożenia wniosku o dopłaty (15.06.2004 r.)", natomiast w protokole z kontroli z 4 października 2004 r. - który stanowił podstawę do odmowy przyznania płatności za rok 2008 - nie wskazano żadnej podstawy prawnej, w oparciu o którą przeprowadzono kontrolę. Dyrektor Z. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 788/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. M. w przedmiocie przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2008 w pomniejszonej wysokości. Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo powołano art. 124 rozporządzenia Rady (WE) nr 72/2009, zamiast art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 -obowiązującego do dnia 1 stycznia 2009 r., a więc w okresie, którego dotyczy ta decyzja. Jednakże uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ brak powołania albo mylne powołanie w podstawie prawnej przepisu, który obowiązywał w okresie objętym decyzją i z którym ta decyzja jest zgodna, nie stanowi podstawy do jej uchylenia. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo rozpatrzony i oceniony. Działki, do których odmówiono płatności JPO, nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., co wynikało z raportu kontroli terenowej z dnia 4 października 2004 r. Nie spełniały one kryteriów określonych w art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 i wykluczenie ich z sytemu jednolitej płatności obszarowej, przewidzianego w ustawodawstwie krajowymi i unijnym, ma charakter trwały oraz dotyczy to wszystkich kolejnych producentów, posiadaczy ty działek. Odnosząc się do wskazanych w skardze wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt: I SA/Sz 564/05, I SA/Sz 565/05, I SA/Sz 264/09 wskazał, że dotyczą one innego producenta, tj. T. M., i nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie, ponieważ w sprawach tych uchylono decyzje omawiające przyznania płatności za 2004 r. z tytułu JPO, UPO, ONW wyłącznie z powodu naruszenia przepisów postępowania, nie zajmując żadnego stanowiska w kwestiach merytorycznych. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miał również znaczenia fakt, że w trakcie kontroli przeprowadzonej 18 lipca 2008 r. nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości na spornych działkach. Nadto, Sąd podkreślił, że w zaskarżonej decyzji zasadnie wskazywano przepisy obowiązujące w roku 2008 (z ww. zastrzeżeniem dotyczącym rozporządzenia Rady nr 73/2009, zamiast rozporządzenia Rady nr 1782/2003). Natomiast w dacie przeprowadzania kontroli z 4 października 2004 r. (o której powiadomiono producenta rolnego) - dokonane wtedy ustalenia, miały znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy - obowiązywała wtedy ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40, ze zm.), obowiązująca w okresie od 1 maja 2004 r. do 27 lutego 2007 r. Zgodnie z art. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.) określała ona "warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych określonych przepisami Unii Europejskiej", zwanych dalej w ustawie "płatnościami". Przepisy wymienionej ustawy regulowały także tryb przeprowadzania kontroli (art. 6 ust. 1 - 10). Tryb kontroli regulowały również przepisy (art. 23 - 48) rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Przepisy te nie wymagały jednak, co zarzucono w skardze, aby protokół kontroli wskazywał podstawę prawną, w oparciu o którą przeprowadzono kontrolę. W wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej J.M., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 391/10, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny w znacznej części, zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w powiązaniu z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zakres stosowania regulacji zawartych w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego do postępowań w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji określa art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 zm.). Zgodnie z tym przepisem, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w art. 3 ust. 2 obejmuje regulacje odmienne od przepisów k.p.a. zawartych w rozdziale 2 działu I., stanowiąc, iż : " W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku, oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się." Stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do powyższego przepisu k.p.a., na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. W art. 3 ust. 2 pkt 2 obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności ( por. J. Bieluk, D, Łobos-Kotowska, Komentarz, Oficyna 2008). Zatem w przeciwieństwie do zasad wyrażonych w 7 i 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zakres czynności, które muszą być przeprowadzone przed wydaniem decyzji określony jest w przepisach prawa wspólnotowego i omawianej ustawy. Takimi czynnościami są kontrole, o których mowa w art. 30 - 33 ustawy. Dlatego też art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego ARiMR nie miała obowiązku z urzędu oceniać formalnej i merytorycznej prawidłowości protokołu kontroli sporządzonego w okresie, gdy rolnik ubiegający się o przyznanie płatności nie władał kontrolowanymi działkami. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w związku z tym, że w sytuacji gdy w innych postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych badane są zastrzeżenia podmiotu uprawnionego do ich wniesienia na podstawie art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to aktualnie władający spornymi działkami rolnik wnioskujący o przyznanie płatności, może skutecznie wnosić o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zebranych, czy utworzonych w tych innych postępowaniach, które to dowody podlegają ocenie stosownie do postanowień art. 80 k.p.a. Odmowa lub zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów narusza art. 75 § 1 k.p.a. ( por. wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 896/09). Zdaniem NSA, J. M. domagał się wzięcia pod uwagę materiału dowodowego zgromadzonego w zgodzie ze wskazaniami zawartymi w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o sygn. akt: I SA/Sz 565/05, I SA/Sz 564/05, I SA/Sz 264/09, I SA/Sz 409/09. W tej sytuacji zasadny jest zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., wyrażający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Postępowanie dotyczące przyznania płatności J. M. jest ściśle związane z postępowaniem o przyznacie płatności T. M., ponieważ skarżący wydzierżawił sporne nieruchomości od T.M., a podstawę odmowy przyznania płatności stanowił wynik kontroli terenowej przeprowadzonej w dniu 4 października 2004 r., w którym opisano stan działek na dzień 30 czerwca 2003 r. Ponadto decyzje organów obu instancji skierowane do T. M. w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2004 r. oraz odmowy przyznania płatności z tytułu ONW zostały uchylone wyrokami WSA w Szczecinie ( sygn. akt I SA/Sz 264/09, I SA/Sz 409/090), z powodu nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organy administracji publicznej. W ocenie NSA, postępowanie dotyczące przyznania płatności skarżącemu nie powinno zakończyć się przed ostatecznym ukształtowaniem wnioskowanego dowodu, a więc przed uprawomocnieniem się decyzji w przedmiocie przyznania płatności temu drugiemu producentowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Stosownie do art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny a na podstawie art. 153 w zw. z art. 193 tej ustawy wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd (...). Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym, mając na względzie dokonaną wykładnię przepisów i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie ze skargi J. M. zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r., tj. że postępowanie w przedmiocie przyznania płatności J. M. nie powinno zakończyć się przed ostatecznym ukształtowaniem wnioskowanego przez skarżącego dowodu, a więc przed uprawomocnieniem się decyzji w przedmiocie przyznania płatności T. M., zaskarżoną decyzję należało uchylić. W ponownym rozpoznaniu sprawy administracyjnej organ winien uwzględnić ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu z wniosku o płatności zgłoszonego przez T. M. (poprzednika skarżącego Producenta), w szczególności w zakresie dotyczącym stanu spornych działek w dniu 30 czerwca 2003 r. Ustalenia te muszą być zarazem prawomocne. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja wydana została ze wskazanym w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszeniem przepisów prawa procesowego - art. 75 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).