I SA/Sz 469/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. A. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G.A. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., pismem z dnia 21 kwietnia 2016 r. wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. uchylającą decyzję Burmistrza W. z dnia [...] r. znak: [....] (Wp) określającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Jednocześnie w skardze, Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.)., ewentualnie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając wniosek Spółka zwróciła uwagę, że zaskarżona decyzja spowodowała, że organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe, które będzie zbędne w przypadku uwzględnienia przedmiotowej skargi i wskazała, że wydanie decyzji podatkowej przez Burmistrza W. i ewentualne wszczęcie egzekucji zobowiązania podatkowego, może spowodować dla niej trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z normą zawartą w art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zwrócić uwagę, że orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.I.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., II FZ 580/05, niepubl.). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja organu drugiej instancji uchylająca decyzję organu I instancji określającą skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja nie wywołała żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych skarżącej Spółki. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonej decyzji nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało uznać za niezasadny. Dodatkowo wskazać należy, że z przytoczonej powyżej treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że Skarżąca nie zawarła żadnych konkretnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynie lakonicznie wskazała, że wydanie decyzji podatkowej przez Burmistrza W. i ewentualne wszczęcie egzekucji zobowiązania podatkowego, może spowodować dla niej trudne do odwrócenia skutki. Powyższe jest niewystarczające dla oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.