I SA/Sz 494/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 3 lutego 2016 r. znak [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., jako obecnie właściwy w sprawie organ egzekucyjny (uprzednio właściwy był Naczelnik Urzędu Skarbowego w K.), prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku A.B. (zwanego dalej "zobowiązanym", "skarżącym") na podstawie wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. Inspektorat w Ś. tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz FP i FGŚP za okresy od maja do listopada 1999 r. oraz od marca 2000 r. do grudnia 2001 r. Zawiadomieniami z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] oraz [...], organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w A. S.A. oraz Banku O. S.A. Zawiadomienia o zajęciu doręczono zobowiązanemu w dniu 22 grudnia 2015 r. Pismem z 30 grudnia 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym 2 stycznia 2016 r. zobowiązany wniósł skargę na czynności egzekucyjne związane z zajęciem wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, w której zarzucił, że organ egzekucyjny, przystępując do czynności egzekucyjnych, nie doręczył zobowiązanemu tytułów wykonawczych wymienionych w zawiadomieniach o zajęciu. Odpisów tytułów nie doręczono zobowiązanemu także wcześniej. W konsekwencji, zaskarżone czynności egzekucyjne, jako dokonane z naruszeniem art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; zwanej dalej "u.p.e.a."), winny zostać uchylone. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], organ egzekucyjny oddalił skargę zobowiązanego na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu organ wskazał, że doręczenie odpisów tytułów wykonawczych zobowiązanemu nastąpiło w dniu 27 maja 2009 r. - w trybie przewidzianym w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2005 r. nr 78, poz. 682 ze zm., obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 23; zwanej dalej "k.p.a."). Pierwszą próbę doręczenia tytułów wykonawczych operator pocztowy podjął bowiem w dniu 13 maja 2009 r., natomiast kolejną – 21 maja 2009 r. Czynności zajęcia z wierzytelności z rachunków bankowych zostały dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, brak jest zatem podstaw do ich uchylenia. Pismem z 15 lutego 2016 r. zobowiązany złożył zażalenie na rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, kwestionując przedstawioną w nim argumentację. Zdaniem zobowiązanego w sprawie nie doszło do skutecznego, określonego art. 44 k.p.a., doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. To zaś skutkuje koniecznością uznania, że czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostały dokonane z naruszeniem przepisów prawa. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w S.(zwany dalej "organem odwoławczym") utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, uznając, że w podjętych przez organ egzekucyjny czynnościach związanych z zajęciem wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych nie doszło do żadnych nieprawidłowości. W ocenie organu czynności, egzekucyjne zostały podjęte w ramach egzekucji wszczętej z dniem doręczenia zobowiązanemu tytułów wykonawczych w dniu 27 maja 2009 r., a co nastąpiło skutecznie w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a. Skoro wówczas doręczono zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny dokonując kwestionowaną czynność egzekucyjną nie miał obowiązku ponownego ich doręczania. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie organu odwoławczego, domagając się: uwzględnienia skargi w całości i uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego oraz uchylenia czynności egzekucyjnych i umorzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącemu, obciążenia organu odwoławczego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego pełnomocnika skarżącego według norm przepisanych, określenia, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Zaskarżonemu aktowi skarżący zarzucił naruszenie art. 32 u.p.e.a. w zw. z art. 44 § 1-§ 4 k.p.a. przez nieprawidłowe uznanie, że organ egzekucyjny przystąpił do czynności egzekucyjnych po uprzednim doręczeniu skarżącemu jako zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych, pomimo iż tytuły wykonawcze nie zostały wcześniej doręczone skarżącemu i jednocześnie błędne przyjęcie, że w oparciu o treść art. 44 k.p.a. organ egzekucyjny - Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. - dokonał w dniu 27 maja 2009 r. skutecznego doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu skarżący podniósł argumentację analogiczną do zawartej w zażaleniu. Wskazał, że w sprawie nie doszło do skutecznego (prawidłowego) doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. Domniemanie doręczenia może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Do takich przyczyn zaliczyć należy m.in. długotrwałą, nieprzerwaną, związaną z wykonywaniem pracy zawodowej nieobecność adresata w miejscu zamieszkania i spowodowaną tym niemożność odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym. Skarżący wskazał, że w okresie od 11 maja 2009 r. do 12 listopada 2009 r. przebywał na zagranicznym kontrakcie na jednostce N. Zdaniem Skarżącego, w sprawie brak jest dowodów pozwalających na uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Skarżący wskazał, że samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma, pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma, ustanowione w art. 44 k.p.a. Konieczna jest adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. Nadmienił także, że zapis na kopercie: "nie podjęto w terminie" świadczy o wadliwości doręczenia. W przypadku długotrwałego wyjazdu adresata operator winien umieścić na kopercie adnotację dotycząca faktycznej przyczyny niepodjęcia przesyłki np. "adresat wyjechał". Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność oddalenia skargi zobowiązanego na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego związane z zajęciem wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Oddział w S. Inspektorat w Ś.). Zdaniem Skarżącego czynności te były wadliwe, albowiem wskazane tytuły wykonawcze nie zostały mu prawidłowo doręczone (ani uprzednio, ani wraz zawiadomieniem o dokonanym zajęciu). Organ odwoławczy stoi zaś na stanowisku, że tytuły wykonawcze zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone - w trybie art. 44 k.p.a. - 27 maja 2009 r. i nie zachodziła konieczność doręczania ich wraz z zawiadomieniem. Mając na uwadze tak zarysowany przedmiot sporu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego (lub egzekutora). Podnosi się w orzecznictwie, że skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora. Ponadto skarga taka przysługuje także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Wynika stąd, że kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem tej skargi jest konkretna czynność egzekucyjna, a nie zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czy też prawidłowość jego prowadzenia. Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, a wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 u.p.e.a.). Z przepisów tych wynika zatem, że w postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. można badać jedynie te czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, prowadzące do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarga ta nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Wykluczona jest możliwość sprawdzania legalności w tym trybie tych działań, czynności i aktów, które podejmowane są w postępowaniu egzekucyjnym przez wierzyciela egzekwującego. Ponadto skarga ta ma charakter subsydiarny i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Należy także odnotować i zaakceptować pogląd, wedle którego nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (vide: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod red. Romana Hausera i Andrzeja Skoczylasa, 8. Wydanie zmienione i uzupełnione, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016, s. 271-272 – oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). Jednym ze środków egzekucyjnych przewidzianym w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. jest egzekucja z rachunków bankowych. Egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych szczegółowo uregulowana została w art. 80-87 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Przepis art. 80 § 2 u.p.e.a. stanowi m.in., że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem do banku zawiadomienia o zajęciu, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Podkreślić przy tym należy, że z treści art. 80 § 2 u.p.e.a., jednoznacznie wynika, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane wyłącznie z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to nie następuje natomiast ani przez przesłanie odpisu zawiadomienia o zajęciu zobowiązanemu, ani przez przesłanie mu odpisu tytułu wykonawczego. Z jednej strony, przewidziane w art. 80 § 3 u.p.e.a. doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu zobowiązanemu (a wraz z nim odpisu tytułu wykonawczego) ma tylko charakter informacyjny i nie wywołuje żadnego skutku prawnego w sferze skuteczności dokonania zajęcia rachunku bankowego, bo jedynie "organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego", a więc o zdarzeniu, które już nastąpiło. Z drugiej strony, przepisy u.p.e.a. przypisują duże znaczenie faktowi doręczenia dłużnikowi tytułu wykonawczego. Doręczenie tytułu wykonawczego powinno być pewne, także gdy nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. Tylko prawidłowe potwierdzenie odbioru tytułu wykonawczego stwarza domniemanie jego doręczenia. W doktrynie podkreśla się na rozróżnienie postępowania egzekucyjnego i egzekucji. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 u.p.e.a.), lecz nie oznacza to wszczęcia egzekucji przez organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zdaniem Sądu, choć w niniejszej sprawie mogło dojść do wszczęcia egzekucji przez doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nawet w sytuacji gdy doręczenie ww. zawiadomienia nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego to nie oznacza, że tytuł wykonawczy może nie być w ogóle doręczony dłużnikowi. Tylko wyjątkowych sytuacjach egzekucja może być prowadzona bez tytułu wykonawczego (np. 117 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie konieczne było doręczenie tytułu wykonawczego dłużnikowi. Obowiązek doręczenia tytułu wykonawczego przy przystąpieniu do czynności egzekucyjnych spoczywa na organie egzekucyjnym lub egzekutorze, co wynika z art. 32 u.p.e.a., ale też m.in. z art. 80 § 3 i 90 § 3, 93 § 5 u.p.e.a. Z obowiązku tego może zwolnić organ egzekucyjny (lub egzekutora) jedynie wcześniejsze doręczenie tytułu wykonawczego. Podkreślić należy, że przepisy u.p.e,a, nie nakładają obowiązku doręczenia tytułu wykonawczego na wierzyciela, lecz jedynie jego wystawienie. Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca ww. obowiązek nałożył na organ egzekucyjny (egzekutor) to organ ten przystępując do egzekucji w sytuacji, gdy sam nie dokonał doręczenia tytułu wykonawczego ma obowiązek zbadania czy doręczenie tego tytułu tak jak w niniejszej sprawie dokonane przez wierzyciela było prawidłowe. W ocenie Sądu, obowiązek ten wprost wynika z art. 32 i art. 80 § 3.u.p.e.a. Podkreślić należy, że nie jest to badanie dopuszczalności egzekucji na podstawie art. 29 u.p.e.a., gdyż wobec wykrycia faktu niedoręczenia tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny nie ma prawa zwrócić tytułu wierzycielowi. Jednak organ egzekucyjny powinien wówczas niezwłocznie dokonać doręczenia tytułu wykonawczego dłużnikowi. Zdaniem Sądu, jest to niezbędne. Wskazać należy, że na podstawie art. 33 u.p.e.a. zarzuty od tytułu wykonawczego dłużnik może wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu. Przepis ten jest jasny, nie przewiduje żadnych wyjątków i nie można go wykładać rozszerzająco, ani zwężająco. Zarzuty są zaś podstawowym środkiem ochrony praw dłużnika w toczącej się egzekucji (por. WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 104/08). Sąd nie podziela poglądów, które uznają, że w sytuacji niedoręczenia tytułu wykonawczego dłużnik może wnieść zarzuty w każdym czasie (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2096/11). W ocenie Sądu, jest to sprzeczne z art. 33 u.p.e.a. Ponadto inaczej przepisy u.p.e.a. wskazujące na obowiązek doręczenia tytułu dłużnikowi były zbędne. Podkreślić należy, że przyjmując, że w niniejszej sprawie organ zbadał prawidłowość doręczenia przedmiotowych tytułów przed przystąpieniem do czynności egzekucyjnej to prawidłowość tego doręczenia ocenił w sposób nieprawidłowy. W niniejszej sprawie doręczenie ww. tytułów miało nastąpić w trybie art. 44 k.p.a. Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązujący w 2009 r., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Żeby uznać doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. za prawidłowe, zwrotne potwierdzenie odbioru tych tytułów musi być wypełnione prawidłowo, tj. musi zawierać odpowiednie adnotacje (podkreślenie) o miejsce złożenia przesyłki, ale też o miejscu złożenia awiza. Znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie doręczenia ww. tytułów nie mogło być uznane za prawidłowe, gdyż brak było na nim zaznaczenia miejsca złożenia awiza o przesyłce. Zdaniem Sądu, rozpoznanie przez organ egzekucyjny w niniejszej sprawie skargi na czynności egzekucyjne było przedwczesne. Prawidłowy tok postępowania, w ocenie Sądu, powinien być taki, że w pierwszej kolejności organ zobowiązany jest w sposób prawidłowy doręczyć dłużnikowi przedmiotowe tytuły. Jeżeli dłużnik wniesie zarzuty na ww. tytuły, organ dokona oceny zasadności złożonej skargi na czynności egzekucyjne przez pryzmat zakazu konkurencyjności środków odwoławczych. W przypadku, gdy dłużnik nie złoży zarzutów na ww. tytuły, organ dokona także oceny zasadności złożonej skargi. Wskazać należy, że dłużnik zachował w niniejszej sprawie termin do złożenia skargi na czynności egzekucyjnej. Uzasadnienie tej skargi może być jednak zmienione przez podanie nowych okoliczności do czasu jej rozpoznania. Wobec powyższego Sąd, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], jako przedwczesne, wydane z naruszeniem przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik postępowania art. 32 w zw. z art. 80 § 3 u.p.e.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny zobowiązany jest uwzględnić ww. wskazania Sądu w zakresie doręczenia skarżącemu przedmiotowych tytułów wykonawczych i ponownej oceny prawidłowości złożonej skargi na czynności egzekucyjne. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).