I SA/Sz 496/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. i H.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]`, wydaną na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] określającą Z. F. i H. F., zam. P., ul. R., wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł, w tym H. F. z tytułu działalności gospodarczej wielkość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące roku 2003, tj. za miesiąc styczeń w wysokości - [...] zł za miesiąc marzec w wysokości - [...] zł za miesiąc kwiecień w wysokości - [...] zł za miesiąc maj w wysokości - [...] zł za miesiąc czerwiec w wysokości - [...] zł za miesiąc lipiec w wysokości - [...] zł za miesiąc sierpień w wysokości - [...] zł za miesiąc październiki w wysokości - [...] zł za miesiąc listopad w wysokości - [...] zł za miesiąc grudzień w wysokości [...]` zł W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że decyzją z dnia [...]. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej po wznowieniu postępowania na wniosek Strony odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...]. Rozstrzygnięcie to skutkowało pozostawieniem w obrocie prawnym jako zachowującej swą moc decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] określającej Z. F. i H. F., zam. P., ul. R., wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł, w tym H. F. z tytułu działalności gospodarczej wielkość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące roku 2003, w kwotach wyszczególnionych wyżej. Opisana wyżej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...]. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 14 lipca 2006 r. oddalił skargę. Kwestią sporną w sprawie było zastosowanie przez organy podatkowe metody szacunkowej zewnętrznej przy ustaleniu wysokości stosowanych przez podatnika, prowadzącego działalność gospodarczą w przedmiocie skupu i sprzedaży produktów rolnych, zwierzęcych i mięsa w firmie pod nazwą "F" w P., ubytków produkcyjnych, mających wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania. Organ podatkowy pierwszej instancji określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania uznając, że brak jest danych z ksiąg podatkowych pozwalających na jej określenie. Określając zobowiązanie organy skorzystały z danych innych podmiotów, które w latach 2001-2003, tak jak podatnik uzyskiwały przychody ze sprzedaży hurtowej mięsa wieprzowego (elementów kulinarnych i półtusz), dokonywały zakupu żywca z ferm i od rolników indywidualnych, korzystały z usług ubojowych rozbioru, przechowywania mięsa i utylizacji firmy Z B. K. Organy podatkowe wskazały, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 91/06 stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona i nie ma podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy podatkowe miały uzasadnione podstawy do uznania, że podatkowa księga przychodów i rozchodów nie odzwierciedla stanu rzeczywistego w zakresie przychodów (art. 192 § 2 Ordynacji podatkowej) i nieuznania jej w tym zakresie za dowód (art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej). Sąd stwierdził, że " O nierzetelności księgi po stronie przychodów świadczyła niewątpliwie różnica pomiędzy ilością zakupionego żywca, a ilością sprzedanego towaru wynosząca 39,79 %. Nierealność tak wysokich ubytków potwierdza porównanie do ubytków wykazanych przez innych podatników działających w warunkach zbliżonych do skarżącego w wysokości 28%, jak również dane wynikające ze wskazanej literatury fachowej, Skarżący w żaden sposób nie wykazał zwiększonych ubytków, a jego gołosłowne twierdzenia przekonywująco zostały podważone ". Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2008 r. Strona zwróciła się o wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...]. W uzasadnieniu wskazała na zaistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Nowymi dowodami, na które powołała się strona były: dołączona do wniosku niepoświadczona kserokopia umowy dotyczącej odbioru i utylizacji odpadów poubojowych zawarta w dniu 1 października 2003 r. w P. pomiędzy B. K. właścicielem firmy "Z" a Z R-P "F " w S. (k. 5) oraz kserokopia niepoświadczona aneksu nr 5 z dnia 11 sierpnia 2003 r. do umowy dotyczącej odbioru odpadów poubojowych zawartej w dniu 20 lipca 2002 r. i podpisana jedynie przez odbiorcę, tj. Kierownika Punktu W. C. z "F ", bez podpisu dostawcy tychże odpadów (k. 3). W ocenie pełnomocnika skarżącego dołączone dowody świadczą o tym iż oświadczenia Pana B. K. właściciela firmy Z , dotyczące kosztów utylizacji odpadów mijają się z prawdą. Podatnik wskazał, iż posiada stosowną dokumentację z której wynika że cena utylizacji wynosiła 0,15 zł a nie jak napisano w zaskarżonej decyzji 0,72 zł. Podatnik wskazał iż posiada dokumentację z której wynika, iż Pan B. K. przekazał do utylizacji wielokrotnie więcej odpadów niż wskazane w decyzji [...] tony. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] wznowił na żądanie strony postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...]. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej , działając jako organ podatkowy I instancji stwierdził, że nie istnieją podstawy faktyczne i prawne do uchylenia wskazanej powyżej decyzji ostatecznej. Nie zgadzając się z tą decyzją podatnik złożył od niej odwołanie wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że przedstawione dowody mają znaczenie dla sprawy, gdyż świadczą o tym, że B. K. utylizował większą ilość odpadów niż wykazana przez kontrolujących. Ponadto stwierdził, że przekazane przez niego kwity wagowe stanowią część dokumentów i dodał, że zapoznanie z księgę uboju przechowywaną przez opiekującego się Z Pana K. lekarza weterynarii umożliwiłoby poznanie pełnej ilości przekazywanych odpadów. Strona zaznaczyła, iż utylizacja 91,69 t odpadów nie kosztowałaby [...] zł, a koszt wyniósłby jedynie [...] zł. Podatnik zapowiedział, iż wnosić będzie o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie rzeźnictwa na okoliczność wielkości ubytków oraz oświadczenia lekarza weterynarii w postaci wyciągu z księgi ubojów na okoliczność wielkości odpadów przekazywanych przez Pana K. w całym 2003 r. Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy prowadząc postępowanie w sprawie podejmował szereg czynności mających na celu zebranie materiału dowodowego w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał m.in. podatnika do okazania wszelkich będących w jego posiadaniu dowodów potwierdzających, iż wielkość ubytków pochodzących z uboju i rozbioru poubojowego trzody chlewnej przekraczała przyjęty w kwestionowanej decyzji wskaźnik 28 % (m.in. pozostałych kwitów wagowych, wzmiankowanego wyciągu z księgi ubojów), do przedłożenia przynajmniej dokumentu potwierdzającego zlecenie sporządzenia opinii z zakresu uzyskania wielkości ubytków naturalnych powstających w trakcie rozbioru trzody chlewnej, wezwano również B. K. na przesłuchanie w charakterze świadka, celem złożenia zeznań dotyczących działalności firmy "Z" w 2003 r. Z uwagi na nieskuteczność podjętych czynności (podatnicy oświadczyli, że: "nie jesteśmy w stanie przedstawić oryginałów ani innych dowodów świadczących o utylizacji odpadów przez Pana B. K., gdyż praktycznie nie jest możliwe skontaktowanie się z tym ostatnim a jeżeli już się to uda to ten twierdzi, że innych dokumentów nie przedstawi," wzywany w charakterze świadka nie podejmował korespondencji organu), organ podatkowy uwzględniając wniosek podatnika, skierował do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P. pismo z prośbą o ustalenie faktycznej wielkości przekazywanych przez firmę "Z" w 2003 r. odpadów do utylizacji powstających ze świadczonych dla firmy H. F. F usług uboju. W odpowiedzi uzyskano informację, iż ilość ta kształtowała się na poziomie [...] kg. Strona przedstawiła w toku postępowania swoje wyliczenia dotyczące ilości ubytków powstających w procesie uboju tucznika i rozbioru półtusz na poszczególne elementy. Dyrektor Izby Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania powołując się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdził, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a więc prawdopodobnie w sprawie zapadłaby decyzja co do swojej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przez pojęcie nowych dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym, oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Organ odwoławczy stwierdził, że dowody dołączone przez stronę - H. F. do wniosku o wznowienie postępowania, a dotyczące firmy "Z", której właścicielem jest Pan B. K., nie są i nie mogły być uznane za istotne dla sprawy mającej za przedmiot określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 Państwu Z. i H. F., gdyż nie działalność firmy "Z" była przedmiotem postępowania podatkowego, lecz działalność, a w konsekwencji rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w firmie "F", należącej do Pana H. F. Organ odwoławczy wskazał, że działalność gospodarcza prowadzona przez firmę "Z" nie była przedmiotem zakończonego decyzją ostateczną postępowania podatkowego, a firma ta wskazywana jest w decyzji jedynie z uwagi na jej współpracę z podatnikami działającymi w branży mięsnej na danym terenie, jak też przez wzgląd na to, że Pan H. F. zapłacił tej firmie kwotę [...]` zł za usługi związane m.in. z ubojem zwierząt, a następnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów w swojej firmie "F", której działalność była przedmiotem kontroli za rok podatkowy 2003. Po ustaleniu przez organ podatkowy pierwszej instancji, że dane wynikające z księgi podatkowej w zakresie przychodów nie pozwalają na określenie rzeczywistej podstawy opodatkowania w firmie "F" należącej do Pana H. F., nastąpiło oszacowanie przychodu na podstawie przepisu art. 23 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. metodą porównawczą zewnętrzną. Wykorzystano w tym celu dane trzech podmiotów prowadzących działalność gospodarczą porównywalną z działalnością podatnika. Stwierdzono, że dowody dotyczące firmy zajmującej się ubojnią zwierząt, przedłożone jako, zdaniem strony, nowe i istotne w sprawie, nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcia kwestii zasadniczych w decyzjach podatkowych obu instancji. W rozpatrywanej sprawie nie została, zdaniem organu odwoławczego, spełniona przesłanka wymieniona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do wniosku Strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie rozbioru mięsa Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podatnicy mieli możliwość powołania biegłego, jednakże nie skorzystali z tego. Organ uznał, że składając wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego strona dąży do przerzucenia na organ podatkowy obowiązku poszukiwania dowodów na potwierdzenie zasadności jej twierdzeń i dodał, że opinia sporządzona przez biegłego nie miałaby znaczenia w sprawie. Dowód ten nie przyczyniłby się do zmiany rozstrzygnięcia, gdyż kwestia wielkości ubytków powstających w ramach działalności prowadzonej przez H. F. była już przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej. Składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję, strona skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie zgodzili się ze stwierdzeniem organu w kwestii kwalifikacji przedłożonych dowodów jako niestanowiących nowych dowodów po myśli art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili fragmenty uzasadnień decyzji organów podatkowych, w których odnoszono się do danych związanych z działalnością gospodarczą B. K., min. dotyczących kwitów wagowych wskazujących na wielkość ubytków przekazanych do utylizacji oraz kosztu jej przeprowadzenia, i wskazano po raz kolejny, że przedłożone dowody, t.j. kwity wagowe z Z B. K. oraz umowa B. K. z ZF określająca koszt utylizacji, są istotne w sprawie. Odnosząc się do znajdującego się w aktach sprawy pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii wskazującego na wielkość odpadów przekazanych do utylizacji, skarżący wyjaśnili, że potwierdza ono (z uwzględnieniem dodatkowych wartości) wyliczoną przez podatników wielkość ubytków naturalnych kształtującą się na poziomie 39,79 %. W uzupełnieniu skargi podniesiono zarzut nieuwzględnienia złożonego w toku postępowania wniosku o powołanie biegłego z zakresu rzeźnictwa i przedwczesnego uznania, że opinia sporządzona przez biegłego nie będzie miała znaczenia w sprawie. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje czy postanowienia podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w granicach wyżej wskazanych stwierdził Sąd, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem kontroli Sądu badającego legalność decyzji jest ustalenie, czy zaskarżoną decyzją organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą uchylenia, w trybie wznowienia postępowania, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą Z. F. i H. F., wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł. Strona skarżąca wnosząc wniosek o wznowienie postępowania wskazała jako przesłankę swojego żądania przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, warunkujący wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną od sytuacji, w której "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". Wznowienie postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa. Ma to także związek z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania, mające charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, które w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszczają możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Stosownie do przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) ujawnione "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 3) "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z dnia 1.10.2003 r., sygn. IIISA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, Nr 3, s. 22). Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności nowo odkryte jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, jednakże tylko wtedy mogą stanowić one podstawę wznowienia postępowania o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Warto przywołać w tym miejscu wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r. (sygn. ISA 198/85, ONSA 1985 r., Nr 1, poz. 35), wydany co prawda na tle przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, jednakże zachowujący swoją aktualność także na tle omawianego przepisu Ordynacji podatkowej, w którym Sąd stwierdził: "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy". Ocena istotności nowych okoliczności i dowodów pozostawiona została przez ustawodawcę decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie, co powoduje, że sąd nie może tego prawa do oceny organowi odebrać (por. wyrok WSA z dnia 29.06.2004 r. sygn. IIISA 1108/03, Mon. Pod. 2004, nr 3, s. 4). Jak wymaga tego przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyraźnie podkreślano, że przyczyna wznowienia postępowania, o której mowa obecnie w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należy do grupy przyczyn, które istniały przed wydaniem decyzji – ujawnienie nowych okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ wznowił postępowanie na podstawie okoliczności mu znanych w dniu wydania decyzji bądź też okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, to takie przekroczenie prawa, wbrew jasnym i określonym w sposób niedwuznaczny przesłankom tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 1985 r. (sygn. IIISA 1051/84, Gospodarka Administracja Państwowa 1987, Nr 6, str. 46). Jak wskazano wyżej, te "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję, przy czym "Odmienna ocena przez stronę dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania" (wyrok NSA z dnia 15 września 1987 r. – sygn. IVSA 436/87, Gospodarka Administracja Państwowa 1988, Nr 18). Jak wynika z treści wniosku jak i skargi, skarżąca domaga się wznowienia postępowania w kwestii ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. Nowymi dowodami na które powołała się strona są niepoświadczona kserokopia umowy dotyczącej odbioru i utylizacji odpadów poubojowych zawarta w dniu 1 października 2003 r. w P. pomiędzy B. K. właścicielem firmy "Z" a Z R-P "F " w S. oraz kserokopia niepoświadczona aneksu nr 5 z dnia 11 sierpnia 2003 r. do umowy dotyczącej odbioru odpadów poubojowych zawartej w dniu [...] r. i podpisana jedynie przez odbiorcę, tj. Kierownika Punktu W. C. z "F ", bez podpisu dostawcy tychże odpadów oraz kwity wagowe wystawione przez " F H.S." w S. W ocenie Sądu prawidłowo organy oceniły, iż powyższe dowody, dotyczyły firmy "Z", której właścicielem jest Pan B. K. dlatego nie mogły być uznane za istotne dla sprawy mającej za przedmiot określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 Państwu Z. i H. F.. To bowiem nie działalność firmy "Z" była przedmiotem postępowania podatkowego, lecz działalność, a w konsekwencji rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w firmie "F", należącej do Pana H. F. Podstawą zakwestionowania przez organy podatkowe prawidłowości rozliczenia przez Pana H. F. było ustalenie dotyczące faktycznej wielkości ubytków występujących w ramach prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. Organy uznały na podstawie zebranego materiału, iż ubytki kształtowały się na poziomie 28 % a nie jak przyjął skarżący na poziomie 39,79 %. To ustalenie doprowadziło w konsekwencji do uznania, że dane wynikające z księgi podatkowej w zakresie przychodów nie pozwalają na określenie rzeczywistej podstawy opodatkowania, dlatego organ zastosował oszacowanie przychodu metodą porównawczą zewnętrzną na podstawie art. 23 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wykorzystano w tym celu dane trzech podmiotów prowadzących działalność porównywalną ze Skarżącym. Dlatego też w ocenie Sądu, rację ma organ podatkowy, iż przedłożone dowody dotyczące firmy zajmującej się ubojem zwierząt a także ceny stosowane przy utylizacji nie mają żadnego wpływu w kwestiach rozstrzyganych w decyzji określającej podatnikowi prawidłową wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2003. Podnoszone w skardze argumentu stanowią polemikę z oceną materiału dowodowego dokonaną na etapie decyzji wymiarowej natomiast nie podważają oceny dokonanej w zaskarżonej decyzji. Powyższe rozważania wskazujące na brak podstawowej przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji - wystąpienie nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, tzn. mogącej mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie - lub nowego dowodu istniejące w dniu wydania decyzji nieznanego organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego nie nosi znamion dowolności, dokonana ocena odwołuje się do konkretnych ustaleń, a wyprowadzone wnioski są logiczne i uzasadnione. W tym stanie rzeczy, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku