I SA/Sz 508/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T.Spółka Jawna K. M., M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z e zm.), art. 2 § 2, art. 13 § 1, § 3 pkt 1, 2, § 5 i § 6 , art. 23 § 1, art. 35 § 1 i § 3, art. 211 § 1, § 2 i § 3 pkt 4, art. 222 § 1, art. 242 § 3 i art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 i 2, art. 11, art. 23, art. 34 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej (Dz.U. z 1998 r., Nr 46, poz. 290), art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 11 c ust. 1 i 3, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 54 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.12.2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w S. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. stwierdzającą powstanie z dniem [...] r. długu celnego w kwocie [...] zł w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu - w części, w jakiej była ona adresowana do R. , R. V.R. i w tym zakresie prowadzone postępowanie umorzył oraz orzekł o utrzymaniu tej decyzji w pozostałej części, tj. w części, w jakiej była ona adresowana do firmy I. [...]GMbH z siedzibą w R. (Niemcy), do T. [...] Spółki Jawnej w składzie K. M. i M. M. z P. oraz do Z. N. Z uzasadnienia wymienionej na wstępie decyzji wynika, iż w dniu [...] r. w Urzędzie Celnym W. w N. objęto - na podstawie zgłoszenia celnego T1 nr [...] - procedurą tranzytu towar w postaci bawełnianych pidżam, bawełnianych koszul nocnych, bawełnianych kompletów dziecięcych i bluzek poliestrowych o łącznej wartości [...] USD wykazanej w fakturze nr [...]z dnia [...] r. Towar ten, zarejestrowany w Oddziale Celnym w K. w ewidencji towarów wprowadzonych na polski obszar celny pod pozycją [...] z dnia [...] r., winien był zostać dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia wskazanego w polu 53 karty zgłoszenia tranzytowego, tj. do Oddziału Celnego w W.w terminie do dnia [...] r. W związku z brakiem dopełnienia obowiązku wynikającego z realizacji procedury tranzytu, tj. brakiem dostarczenia towaru objętego tą procedurą do urzędu celnego przeznaczenia, postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego [...]w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uregulowania sytuacji objętego tą proce-durą towaru, a decyzją z dnia [...] r. określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł, kwotę odsetek od długu celnego w wysokości [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług (VAT) w wysokości [...] zł. w związku ze stwierdzeniem nie zakończenia procedury tranzytu i usunięcia towaru spod dozoru celnego. Za dłużników w sprawie uznano głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu, tzn. wskazaną w polu [...]karty zgłoszenia tranzytowego firmę I. P. [...] GmbH, przewoźnika towaru - Spółkę Jawną T. [...], K. M., M. M. oraz odbiorcę towaru – R., R. V. R., natomiast w stosunku do Z. N. - kierowcy środka transportowego - umorzono prowadzone postępowanie. Pismem z dnia [...] r. Spółka Jawna T. , K. M., M. M. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. dnia [...] r., w którym domagając się jej uchylenia zarzuciła: - naruszenie art. 38 ust. 1 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej polegające na błędnym przyjęciu, że nie doszło do przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia w sytuacji, gdy kierowca środka przewozowego uzyskał potwierdzenie przedstawienia towaru do odprawy od umundurowanego funkcjonariusza celnego, wykonującego swoje czynności na terenie Urzędu, posługującego się urzędową pieczęcią "Polska-Cło" i pieczęcią tą potwierdzającego dokument przewozowy; - naruszenie art. 115 ust. 1 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej w związku z art. 3 i art. 17 ust. 2 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) polegające na błędnym przyjęciu, że przewoźnik dokonał usunięcia towaru spod dozoru; - naruszenie ustępu 10 części pierwszej litera A Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.12.2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej polegające na błędnym zastosowaniu stawki celnej autonomicznej w sytuacji, gdy na towar został przedstawiony certyfikat pochodzenia, a dokumenty dotyczące transakcji nie zostały zakwestionowane. - naruszenie art. 242 § 3 Kodeksu celnego polegającego na bezpodstawnym jego zastosowaniu, gdyż w sprawie nie zachodzą wypadki powstania długu celnego, o których mowa w tym przepisie, tzn. art. 210-213 oraz art. 218 i 219 Kodeksu celnego; - naruszenie art. 54 § 1 pkt 4 i 7 Ordynacji podatkowej w związku z art. 242 § 2 Kodeksu celnego i art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne polegające na obliczeniu odsetek za cały okres prowadzonego postępowania, pomimo, iż było ono prowadzone dłużej niż 3 miesiące. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła również firma I. P. [...]GmbH, domagając się jej uchylenia i zarzucając naru-szenie art. 38 ust. 1 Załącznika I do Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej polegające na błędnym przyjęciu, iż nie doszło do przedstawienia towaru zgło-szonego do wspólnej procedury tranzytowej w urzędzie celnym przeznaczenia w sytuacji, gdy kierowca środka transportowego uzyskał potwierdzenie przedsta-wienia towaru od umundurowanego funkcjonariusza celnego wykonującego czyn-ności na terenie Urzędu Celnego, posługującego się urzędową pieczęcią i po-twierdzającego przy jej użyciu dokument celny T1. Wynika dalej z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji ostatecznej, że rozpatrując sprawę na skutek wniesionych odwołań od decyzji organu celnego pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej w S. podzielił w pełni ustalenia tego organu dotyczące powstania długu celnego na skutek braku zakończenia procedury tranzytu i usunięcia towaru spod dozoru celnego oraz odpowiedzialności obu odwo-łujących się stron za powstały dług celny w przywozie. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy przywołał na wstępie przepis art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, nakazujący stosować dotychczasowe przepisy do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług ten powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Wskazał następnie, iż zgodnie z art. 2 § 2 Kodeksu celnego wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa pow-stanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej oraz że Rzeczypospolita Polska jest stroną Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej sporządzonej w Interlaken 20 maja 1987 r., która w stosunku do Polski weszła w życie 1.07.1996 r. (Dz.U. Nr 46, poz. 290). Zauważył też, iż w myśl art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikowana umowa międzynarodowa stanowi, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw RP, część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba, że jej stosowanie jest uzależnione od wydania usta-wy. Zauważając dalej, że w rozpatrywanej sprawie dług celny powstał w dniu [...] r., a będący przedmiotem przywozu towar był objęty procedurą tranzytu w ramach wspólnej procedury tranzytowej wg zgłoszenia celnego T1 nr [...] z dnia [...] r., organ odwoławczy wskazał dalej na to, iż przepisy Załącznika I Kon-wencji o wspólnej procedurze tranzytowej (WPT) zmienione zostały w drodze decyzji Komisji Mieszanej nr 1/2000 z dnia 20.12.2000 r. i nr 1/2001 z dnia 7.06.2001 r., które to zmiany nie zostały w kraju opublikowane, wobec czego koniecznym okazało się - w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego - zbadanie, czy wiążące Polskę zmienione przepisy Konwencji o WPT, dotyczące powstania długu w wypad-ku usunięcia towarów spod wspólnej procedury tranzytowej (art. 114 ust. 1 lit "a", chwili powstania długu (art. 114 ust. 2 lit. a) oraz kręgu dłużników (art. 115 ust. l lit. a i lit. "d") stanowią inaczej niż przepisy Kodeksu celnego (art. 211 § 1, § 2, § 3 pkt 1 i pkt 4 i in.) oraz w jaki sposób Konwencja o WPT przed zmianą ogranicza stosowanie regulacji krajowych. Przystępując do badania, czy wskazany w zaskarżonej odwołaniem decyzji krąg dłużników określony został prawidłowo, Dyrektor Izby Celnej w S. wskazał na przepis art. 22 ust. 1 Załącznik I Konwencji WPT, zobowiązujący do przedstawienia towarów i przedłożenia noty tranzytowej T1 w urzędzie przezna-czenia, z którego wynika, iż w rozpatrywanej sprawie w celu zakończenia procedury tranzytu i objęcia towaru nową procedurą celną, osoby do tego zobowiązane, czyli te, które przyjęły towar i wiedziały, że podlega on wspólnej procedurze tranzytu, miały obowiązek stawienia się w urzędzie celnym wskazanym w polu 53 noty tranzytowej z towarem i dokumentami oraz dokonania tych czynności. Dalej przywołał treść przepisów art. 11 ust. 1 i 2 w/w Załącznika, w myśl których główny zobowiązany jest obowiązany przedstawić towary w niezmienionym stanie oraz notę tranzytową T1 urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków pod-jętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów, przestrzegać przepisy o wspólnej procedurze tranzytowej, uiścić cła oraz inne opłaty, jeżeli takie będą należne na skutek naruszeń przepisów lub nieprawidłowości, mających miejsce w toku wspólnej procedury tranzytowej lub w związku z tą procedurą oraz że niezależnie od powyższych obowiązków głównego zobowiązanego, przewoźnik lub odbiorca towarów, który przyjmuje towary i wie, że podlegają one wspólnej pro-cedurze tranzytowej, jest także obowiązany przedstawić je w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podję-tych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów. Podkreślił przy tym, iż z przepisów tych wynika, iż obowiązki celne związane ze stosowaniem procedury tranzytu mogą spoczywać na więcej niż jednym podmiocie, a więc nie tylko na głównym zobowiązanym, ale również na przewoźniku i odbiorcy towaru. Przywołał też na koniec przepis art. 34 ust. 1 Załącznika I do Konwencji WPT, stanowiący o tym, że jeżeli stwierdzono, iż w toku procedury T1 w określonym kraju popełnione zostały naruszenia przepisów, wówczas bez uszczerbku dla postępo-wania karnego pobrane zostaną przez ten kraj, zgodnie z jego przepisami prawnymi i administracyjnymi, należne wskutek tego cła i inne opłaty. Po przywołaniu wskazanych przepisów, organ odwoławczy przytoczył też regulacje zawarte w Konwencji zmienionej przez Komisję Mieszaną decyzjami nr 1/2000 z dnia 20.12.2000 r. i nr 1/2001 z dnia 7.06.2001 r., tj. regulację zawartą w art. 114 ust. 1 lit. "a" zmienionego Załącznika I do Konwencji WPT, stanowiącym, iż dług celny powstaje w wypadku i z chwilą bezprawnego usunięcia towarów spod wspólnej procedury tranzytowej oraz w art. 115 ust. 1 tegoż zmienionego Załącznika, określającym krąg osób będących w takim przypadku dłużnikami odpowiadającymi za dług solidarnie. Zauważył dalej, że na gruncie prawa krajowego obowiązuje z kolei dyspozycja art. 35 § 3 Kodeksu celnego, według której towary wprowadzone na polski obszar celny pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w wypadku towarów niekrajowych - aż do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostaną wprowadzone do wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie z art. 186. W myśl art. 3 § 1 pkt 1 tegoż Kodeksu, użyte w tym Kodeksie pojęcie dozoru celnego oznacza wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapew-nienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywo-żonych. W ramach dozoru celnego organ celny podejmuje czynności kontroli celnej, takie jak np. rewizja celna towaru, zakładanie i sprawdzanie zamknięć celnych. Usunięcie towaru spod dozoru celnego polega na uniemożliwieniu organowi celnemu dokonywania konkretnych czynności podejmowanych w ramach dozoru celnego poprzez brak fizycznego dostępu do towaru podlegającego dozorowi. Odnosząc te regulacje do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, iż brak przedstawienia towaru w urzędzie celnym prze-znaczenia wskazanym w polu 53 karty zgłoszenia tranzytowego w terminie określonym w polu D tego zgłoszenia, tj. do dnia [...] r., oznacza usuniecie spod dozoru celnego, stanowiło naruszenie art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 22 Załącznika I do Konwencji WPT i wywołało przewidziany w prawie krajowym skutek w postaci powstania długu celnego na mocy art. 211 § 1 Kodeksu celnego. Stawiając tako konkluzję organ odwoławczy zauważył, iż o przedstawieniu objętego wspólną procedurą tranzytową towaru w urzędzie celnym przeznaczenia może świadczyć jedynie prawidłowy obieg dokumentów, które są niezbędne w związ-ku z realizacją tej procedury odbywającej się na terytorium kilku państw będących stronami Konwencji WPT. Przedstawiając dalej uregulowania dotyczące tego obiegu zawarte w Załączniku I do Konwencji WPT oraz w § 58 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7.09.2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.) stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie wynikające z tych regulacji zasady obiegu dokumentów celnych nie zostały zachowane, urząd celny tranzytowy przywozu nie otrzymał dokumentów potwierdzających przed-stawienie towaru wraz z kartami zgłoszenia tranzytowego w urzędzie celnym przeznaczenia, w związku z czym zasadnie wszczął z urzędu postępowanie w celu uregulowania sytuacji towaru oraz ustalenia podstawy do opodatkowania oraz określenia kwoty należnego podatku od towarów i usług (V AT). Odnosząc się dalej do zawartego w odwołaniu głównego zobowiązanego - firmy I. P. [...] GmbH - twierdzenia, iż kierowca przewożący towar uzyskał potwierdzenie przedstawienia towaru do odprawy od umundurowanego funkcjonariusza celnego wykonującego czynności na terenie urzędu celnego, który posługując się pieczęcią "Polska-Cło" miał potwierdzić doku-ment celny T1 "Dowód alternatywny" oraz że w jego obecności odbiór towaru miał zostać potwierdzony przez przedstawiciela odbiorcy, Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bynajmniej nie wynika, aby główny zobowiązany, który w odwołaniu powołuje się na fakt istnienia oryginału dowodu alternatywnego, bądź inna strona prowadzonego postę-powania, przekazała w trakcie prowadzonego postępowania dowód wystawiony przez organy celne zgodnie z powołanym wcześniej art. 39 Załącznika I do Kon-wencji WPT. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie korespondencja prowadzona między polskimi i niemieckimi organami celnymi, od której to administracji otrzymano kserokopię poświadczenia odbioru, kserokopię którego to poświadczenia odbioru nadesłał także w trakcie prowadzonego postępowania przewoźnik towaru, jednakże poświadczenie to nie może być jednak uznane za dowód zakończenia procedury tranzytu. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 zmienionego Załącznika I do Konwencji, poświadczenie odbioru wystawiane jest na wniosek osoby, która przedstawiła urzę-dowi przeznaczenia karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, składane jest ono na for-mularzu "T.c.11 Poświadczenie odbioru", bądź na odwrotnej stronie karty 5 w prze-znaczonym do tego miejscu, po jego uprzednim wypełnieniu przez uczestnika proce-dury tranzytowej. W taki sam sposób kwestia poświadczenia odbioru uregulowana została w § 109 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7.09.2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.). Przywołując dalej przepis art. 211 § 2 Kodeksu celnego, wskazujący, że z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego powstaje dług celny oraz przepis art. 211 § 3 tegoż Kodeksu, określający krąg osób zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego i wskazujący w pkt 4, iż dłużnikami są osoby zobo-wiązane do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, organ odwoławczy wskazał, że analiza stanu faktycznego sprawy prowadzi do stwierdzenia, że na podstawie art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego w związku z art. 11 Załącznika I Konwencji o WPT, dłużnikiem w przypadku nie zakończenia procedury tranzytu jest główny zobowiązany, a także może nim być przewoźnik oraz odbiorca towaru - wszyscy oni są odpowiedzialni za dług celny soli-darnie na mocy art. 221 Kodeksu celnego. Tak więc, w rozpatrywanej sprawie firma I. P. [...] GmbH odpowiada za powstały dług celny jako główny zobowiązany (zapis w polu 50 SAD), którego obowiązki określone zostały w przepisie art. 11 ust. 1 Załącznika I do Konwencji WPT, zaś odpowiedzialność za dług celny wynika z art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego, bowiem fakt usunięcia towarów spod dozoru celnego oznacza, że nie zostały dopełnione czynności wynikające z przepisów celnych regulujących wspólną procedurę tranzytową. Za powstały dług odpowiada również "T." Spółka Jawna - K. M., M. M. jako przewoźnik towarów, który przyjął je do przewozu i wiedział, że są objęte wspólną procedurą tranzytową (dysponował dokumentami celnymi) i który z tytułu art. 11 ust. 2 Załącznika I do Konwencji o WPT obowiązany był przedstawić je w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów, czego jednakże nie uczynił, wobec czego jego odpowiedzialność za dług celny również wynika z przepi-su art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest natomiast podstaw, według organu odwoławczego, do uznania za dłużnika celnego firmy R.., R. V. R., która w polu 8 zgłoszenia tranzytowego oraz załączonych do niego dokumentów wskazana została jako odbiorca towaru. Jakkolwiek główny zobowiązany, jak i przewoźnik towaru twierdzą, że odbiór towaru objętego procedurą tranzytu został potwierdzony przez przed-stawiciela odbiorcy, czego dowodem miało być przybicie pieczęci jego firmy na doku-mencie przewozowym, to jednakże - w ocenie tego organu - samo przystawienie pieczęci na dokumencie przewozowym (przedstawionym do akt sprawy jedynie w formie kserokopii) nie jest wystarczającym dowodem na to, iż wskazany w doku-mentach odbiorca przyjął towary w rozumieniu art. 11 ust. 2 Załącznika I do Konwencji o WPT. W trakcie prowadzonego postępowania przewoźnik nie przekazał jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń w tym zakresie, w szcze-gólności nie zdołano uzyskać dowodów potwierdzających niewątpliwie, że osoba opatrująca dokument przewozowy CMR była należycie umocowana przez osobę, na którą działalność gospodarcza była zarejestrowana, co w świetle wątpliwości co do autentyczności podpisu odbiorcy na tym dokumencie nie daje podstaw do stwier-dzenia, że przyjął on towary w warunkach określonych w art. 11 ust. 2 Załącznika I do Konwencji WPT i tym samym do uznania go za osobę obowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z zastosowania wspólnej procedury tranzytowej oraz za dłużnika w rozumieniu art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego. Nawiązując do twierdzeń zawartych w odwołaniu "T." Spółki Jawnej - K. M. i M. M., że przewożony przez nią towar przedstawiony został w urzędzie celnym przeznaczenia, Dyrektor Izby Celnej w S. odwołał się do informacji uzyskanej od Urzędu Celnego II w Warszawie, zawartej w piśmie z dnia [...] r. i wskazującej na to, iż towar wprowadzony na podstawie zgłoszenia celnego zarejestrowanego w ewidencji towarów wprowadzonych na polski obszar celny pod pozycją [...] z dnia [...] r. nie został w ewidencji tego Urzędu zarejestrowany. Odwołał się również do wyników postępowania przy-gotowawczego w sprawie sfałszowania dokumentów odprawy celnej, wszczętego na wniosek przewoźnika i zakończonego postanowieniem o jego umorzeniu w związku z niewykryciem sprawcy. Wskazał na przytoczone w uzasadnieniu tego postano-wienia okoliczności faktyczne, jakie towarzyszyły czynnościom i zdarzeniom, które miały miejsce po przyjeździe środka przewozowego na teren nieruchomości, na której usytuowany był urząd celny przeznaczenia, wynikające w szczególności z przesłuchania kierowcy tego środka. Zwrócił też uwagę na okoliczności, w jakich działa wspomniany urząd przeznaczenia i zasady postępowania tego urzędu przy przedstawianiu towaru. Podkreślił, iż z ewidencji tego urzędu wynika, że zgłoszenie tranzytowe [...] z dnia [...] r. nie zostało zarejestrowane a towar nie został przedstawiony organowi celnemu, gdyż za przedstawienie towaru nie można uznać samego wjazdu środka przewozowego na teren urzędu celnego i pobranie przepustki, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, lecz koniecznym jest przedłożenie stosownych dokumentów funkcjonariuszowi celnemu do tego uprawnionemu. W konkluzji swych wywodów w tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie przewoźnik nie wywiązał się z nałożonych na niego obo-wiązków, a ponadto w trakcie realizacji procedury tranzytu wystąpiły okoliczności, które powinny u niego, jako podmiotu posiadającego doświadczenie w realizacji tego typu przewozów, budzić poważne wątpliwości co do prawidłowego przebiegu pro-cedur celnych. Na koniec odniósł się do zawartego w odwołaniu zarzutu błędnego zastosowa-nia stawki celnej, zarzut ten uznając za nieuzasadniony i szczegółowo wyjaśniając swoje stanowisko w tym zakresie ze szczególnym podkreśleniem przesłanek uzależ-niających zastosowanie stawek preferencyjnych ze względu na pochodzenie towaru, a także odniósł się do kwestii określenia wysokości należnego podatku od towarów i usług z zastosowaniem podstawowej stawki tego podatku. Powyższa decyzja ostateczna przez "Tender II" Spółkę Jawną w składzie: K. M., M. M. z siedzibą w P. zaskarżona została do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się jej uchylenia w całości, jak i uchylenia decyzji ją poprzedzającej, skarżący decyzjom tym zarzuca: - naruszenie przepisów Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej w związku z ustawą Kodeks celny i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych polegające na błędnym założeniu, że: a/ przewoźnik odpowiada za naruszenie przepisów regulujących wykonywanie procedury tranzytowej skutkujące obowiązkiem zapłaty ceł i innych opłat, podczas gdy przewoźnik w toku postępowania przedstawił dokumenty potwierdzające spełnienie wymogu przedstawienia towarów wraz z notą tranzytową T1 w urzędzie przedstawienia, czego dowodem są pieczęcie celne Urzędu Celnego w W. na liście przewozowym i świadectwie przekroczenia granicy jak również na przepustce - potwierdzającej przeprowadzenie kontroli w urzędzie celnym przezna-czenia, b/ nie doszło do zakończenia procedury tranzytowej z powodu rzekomego braku przedstawienia towarów i noty tranzytowej T1 w urzędzie przeznaczenia, o czym świadczyć miałyby braki potwierdzeń w obiegu dokumentów w ramach wewnętrznej procedury pomiędzy urzędami celnymi - na przebieg której przewoźnik nie miał i nie mógł mieć najmniejszego wpływu, c/ o braku zachowania należytej staranności prowadzącym do naruszenia przepisów procedury świadczyć miałoby przedstawienie przez pracownika skarżącego towaru i dokumentów umundurowanemu funkcjonariuszowi celnemu, wykonującemu swoje czynności na terenie urzędu celnego przeznaczenia (zamkniętym, objętym monitoringiem i kontrolą wjazdów), posługującemu się urzędową pieczęcią "Polskie Cło", którą został potwierdzony dokument przewozowy, świadectwo przekroczenia granicy i w obecności tegoż funkcjonariusza odebranie towaru zostało potwierdzone przez przedstawiciela odbiorcy, również poprzez przy-bicie pieczęci firmowej - które to okoliczności w sposób oczywisty nie mogły wzbu-dzać jakichkolwiek podejrzeń co do prawidłowości przeprowadzania czynności odprawy; - naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyj-nym, polegające na sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznaniu, że nie można wykluczyć faktu, że w dniu dokonania przedstawienia towaru w Urzędzie Celnym w W., po terenie urzędu (zamkniętym, objętym monitoringiem i kontrolą wjazdów) poruszała się osoba w mundurze funkcjonariusza celnego, posługująca się pieczęciami celnymi i wykonująca czynności odpraw, która miałaby nie być funkcjonariuszem celnym i co więcej fakt ten powinien budzić wątpli-wości podmiotu posiadającego doświadczenie w realizacji procedur tranzytowych i w konsekwencji rzekoma "fikcyjność" odprawy celnej powinna zostać wykryta przez pracownika skarżącego przedstawiającego towar oraz dokumenty do odprawy celnej; - naruszenie przepisów dotyczących określania stawek celnych, polegające na odmowie zastosowania stawki celnej preferencyjnej ze względu na rzekomy brak oryginału dokumentu potwierdzającego pochodzenie towarów, podczas gdy wystar-czającym dowodem na tę okoliczność jest znajdująca się w aktach postępowania kserokopia świadectwa pochodzenia tym bardziej, że nie zostały przestawione oko-liczności podważające treść tego dokumentu a z drugiej strony organ wydający decyzje nie kwestionował innych dokumentów złożonych do akt postępowania w formie kserokopii; - naruszenie przepisów ustawy Kodeks Celny w związku z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na odmowie zastosowania regulacji wstrzymania naliczania odsetek za zwłokę przewidzianych jak dla zaległości podatkowych, mających zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na to, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wypadki powstania długu celnego, o których mowa w art. 242 §3 Kodeksu celnego wynikające z ustawy Kodeks celny, tylko ewentualnie normy Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej; - przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych polegające na błędnym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania 7% stawki podatku jak dla odzieży przeznaczonej dla dzieci, ze względu na niespełnienie wymogu w zakresie oznaczeń na metkach towaru podczas, gdy zapis o przeznaczeniu dla dzieci zawarty jest w niekwestionowanej przez organy celne fakturze nabycia a przewoźnik nie może być obciążany negatywnymi skutkami tego, że organ nie dysponuje towarem skoro towar ten został odebrany przez nabywcę w obecności funkcjonariusza celnego, czego potwierdzeniem są pieczęcie celne oraz pieczęcie firmowe wraz z podpisem odbiorcy na dokumentach przewozowych oraz m.in. świadectwie przekroczenia granicy. Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została do sądu administracyjnego również przez głównego zobowiązanego, tj. przez I. P. [...] GMbH z siedzibą w R. (N.), jednakże jej skarga została prawomocnie odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę "T." Spółki Jawnej w składzie: K. M., M. M. z siedzibą w Płochocinie Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. Na wstępie zauważyć należy, że regulując m.in. zasady i tryb przywozu to-warów na polski obszar celny, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz upraw-nienia i obowiązki organów celnych (art. 1), obowiązująca do dnia 30.04.2004 r. ustawa z dnia 9.01.1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) stanowi w art. 2 § 2, że wprowadzenie towaru na polski obszar celny powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach pra-wa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), przepisy Kodeksu celnego stosuje się nadal do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. I tak, z przepisów art. 35 § 1 i 3 Kodeksu celnego wynika, że towary wpro-wadzone na polski obszar celny podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu, rozumianemu jako zespół wszelkich działań organów celnych podej-mowanych w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny (art. 3 § 1 pkt 1) i to tak długo, jak to jest niezbędne do określenia ich statusu cel-nego, a w wypadku towarów niekrajowych - aż do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostaną wprowadzone do wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie z art. 186. Stanowiąc dalej w art. 36 § 1 pkt 1, że osoba wprowadzająca towary na polski obszar celny zobowiązana jest do niezwłocznego ich dostarczenia do granicznego urzędu celnego (miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny), Kodeks celny stanowi również, iż towary te powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, o ile przepis szcze-gólny nie stanowi inaczej (art. 39), przy czym pod pojęciem przedstawienia towarów organowi celnemu rozumie on zawiadomienie organu celnego, dokonane w wyma-ganej formie, o dostarczeniu towaru do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny (art. 3 § 1 pkt 14). Towary przedstawione organowi celnemu, a więc dostarczone do granicznego urzędu celnego (miejsca przez organ celny wyznaczonego lub uznanego), powinny otrzymać przeznaczenie celne dopusz-czalne dla tych towarów (art. 47). Jak wynika to dalej z przepisu art. 57 § 1 Kodeksu celnego, dopuszczalne dla nich przeznaczenie celne mogą otrzymać w każdym czasie, z zachowaniem okreś-lonych warunków, wszelkie towary, niezależnie od ich rodzaju ilości, pochodzenia miejsca wysyłki lub miejsca przeznaczenia. Jednym z przeznaczeń przewidzianych w tejże ustawie jest objęcie towaru procedurą celną (art. 3 § 2 pkt 1), rozumianą jako sposób postępowania z towarem obejmujący m.in. dopuszczenie towaru do obrotu lub jego tranzyt (art. 3 § 3 pkt 1 i 2). W myśl przepisu art. 84 Kodeksu celnego, dopuszczenie towaru do obrotu oznacza nadanie towarowi niekrajowemu statusu celnego towaru krajowego i nas-tępuje po spełnieniu wszystkich wymogów określonych prawem, w szczególności po zastosowaniu przepisów dotyczących należności celnych przywozowych. Stosownie natomiast do przepisu art. 97 Kodeksu celnego, procedura tran-zytu, jako jedna z procedur zawieszających, pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na polskim obszarze celnym m.in. towarów niekrajowych, jeżeli ich przemieszczanie ma się zakończyć na polskim obszarze cel-nym. Do określenia trybu i warunków procedury tranzytu, wzoru wniosków o objęcie towaru tą procedurą oraz dokumentów dających podstawę do tego objęcia upoważ-niony został minister właściwy do spraw finansów (art. 97 § 5). Procedura tranzytu zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury (art. 98). Osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest główny zobowią-zany (art. 101 § 1), a więc osoba, która sama lub za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela przez zgłoszenie celne wyraziła wolę wykonania obowiązków przewi-dzianych procedurą tranzytu (art. 99 § 1). Obowiązkiem głównego zobowiązanego jest przedstawienie w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zas-tosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru, a także przestrzeganie przepisów procedury tranzytu (art. 101 § 2). Te same obowiązki doty-czą każdej osoby przewożącej towar lub przyjmującej go, jeżeli wie o tym, że jest on objęty procedurą tranzytu (art. 101 § 3). Stanowiąc w art. 35 § 1 i 3, że towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają dozorowi celnemu od chwili ich wprowadzenia do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź, gdy zostaną wprowadzone do wolnego obszaru cel-nego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie z art. 186, Kodeks celny określa również skutki prawne powstające w wypadku usunięcia towa-rów spod tego dozoru, wskazując w art. 211 § 1, że usunięcie spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym powoduje powstanie długu celnego, a więc powstanie wynikającego z mocy prawa zobowiązania do uisz-czenia należności celnych przywozowych odnoszących się do tego towaru (art. 3 § 1 pkt 2). Dług ten powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru (art. 211 § 1), a dłużnikami są osoby wymienione w § 3 art. 211, w tym również osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury, którą towar został objęty. Jak to już wyżej podkreślono, powstanie obowiązków i uprawnień przewi-dzianych w przepisach prawa celnego, a więc przede wszystkim w przepisach Ko-deksu celnego, jakie z mocy samego prawa powoduje wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z tego obszaru, ma miejsce tylko wtedy, gdy przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej (art. 2 § 2 Kodeksu celnego), co oznacza, że odmienne regulacje zawarte w umowach między-narodowych mają pierwszeństwo przed krajowymi przepisami prawa celnego. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność, że w dniu [...] r. w Oddziale Celnym w K. w ewidencji towarów wprowadzo-nych na polski obszar celny pod pozycją [...] zaewidencjonowany został towar w postaci bawełnianych pidżam, bawełnianych koszul nocnych, baweł-nianych kompletów dziecięcych i bluzek poliestrowych o łącznej wartości [...] USD, wykazanej w fakturze nr [...] z dnia [...] r., który w dniu [...] r. w Urzędzie Celnym W. w N. objęto procedurą tranzytu na podstawie zgłoszenia celnego T1 nr [...] dokonanego w ramach wspólnej pro-cedury tranzytowej. Poza sporem też pozostaje, że przewoźnikiem tego towaru była skarżąca Spółka Jawna "T." i że winien on był zostać przedstawiony w Urzędzie Celnym w W., jako urzędzie przeznaczenia wskazanym w zgłoszeniu tranzytowym, i to w terminie również tam wskazanym, w którym to też urzędzie procedura tranzytu winna zostać zakończona. Przepisy dotyczące stosowania wspólnej procedury tranzytowej, a więc doty-czące przewozu towarów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA, w ramach której towary bez względu na ich rodzaj i pochodzenie, mogą być w danym wypadku również przeładowywane, wysyłane dalej i składowane, ustanawia Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej sporządzona w Interlaken dnia 20 maja 1987 r., której Rze-czypospolita Polska stała się stroną z dniem 1.07.1996 r. (dalej w skrócie: Konwencja WPT). Stosownie do przepisu art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikowana umowa międzynarodowa staje się, po jej ogłoszeniu w Dzien-niku Ustaw RP, częścią krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie uzależnione jest od wydania ustawy. Jak wynika to ze stosownych postanowień Załącznika I do Konwencji WPT, podstawowym dokumentem, na podstawie którego realizowana jest wspólna proce-dura tranzytowa, jest zgłoszenie tranzytowe T1 sporządzone na formularzu o okreś-lonym wzorze, podpisane przez głównego zobowiązanego i przedłożone w urzędzie wyjścia (art. 10), który przyjęte zgłoszenie rejestruje oraz wyznacza termin, w którym towary należy przedstawić urzędowi przeznaczenia (art. 13). Wspólna procedura tranzytowa zostaje zakończona w urzędzie przeznaczenia, któremu należy przed-stawić towary i przedłożyć notę tranzytową T1 i który na tej nocie odnotowuje wynik swej kontroli a następnie jeden jej egzemplarz odsyła urzędowi wyjścia (art. 22 i 23). Przedstawienie towarów w niezmienionym stanie oraz noty tranzytowej T1 urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków pod-jętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów jest podsta-wowym obowiązkiem głównego zobowiązanego, a więc osoby, która sama lub przez upoważnionego przedstawiciela, przez złożenie odpowiedniego zgłoszenia, wyraziła swoją wolę realizacji procedury tranzytowej (art. 11 ust. 1). Jak wynika jednak z przepisu art. 11 ust. 2 Załącznika I do Konwencji WPT, obowiązek przedstawienia towarów w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów spoczywa również, a więc niezależnie od obowiązku głównego zobowiązanego, na przewoźniku lub odbiorcy towarów, który przyjmuje towary i wie, że podlegają one wspólnej procedurze tranzytowej. Nie od rzeczy będzie wskazanie w tym miejscu na fakt, że omawiany Załącz-nik I do Konwencji WPT zmieniony został decyzjami Komisji Mieszanej WE/EFTA nr 1/2000 z dnia 20.12.2000 r. i nr 1/2001 z dnia 7.06.2001 r., wprowadzającymi zapisy o powstaniu długu celnego w następstwie bezprawnego usunięcia towaru spod wspólnej procedury celnej, mającego miejsce z chwilą dokonania tego usunię-cia (art. 114), a także zapisy dotyczące określenia osób będących odpowiedzialnymi za ten dług. I tak, stosownie do zmienionego art. 115 Załącznika I Konwencji WPT dłużnikami tymi są: a/ osoba, która usunęła towar spod wspólnej procedury tranzytowej, b/ każda osoba, która uczestniczyła w usunięciu towarów i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, w chwili nabycia lub otrzymania towarów, że zostały one usunięte spod wspólnej procedury tranzytowej, c/ osoby, które nabyły, posiadały lub są w posiadaniu towaru, które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że był to towar usu-nięty spod wspólnej procedury tranzytowej oraz d/ główny zobowiązany. Z postanowień tych wynika jednoznacznie, że dłużnikiem z tytułu usunięcia towaru spod wspólnej procedury tranzytowej przewoźnik staje się jedynie wówczas, gdy zostanie on zaliczony do pierwszej z wyżej wymienionych kategorii podmiotów, a więc wówczas, gdy to on sam dokonał tego usunięcia, nie realizując obowiązku przedstawienia towaru w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia w wyzna-czonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów (art. 11 ust. 2 Załącznika I do Konwencji WPT) Wskazane wyżej zmiany Załącznika I Konwencji WPT nie zostały jednakże opublikowane w Dzienniku Ustaw RP, co oznacza, że nie stały się one częścią kra-jowego porządku prawnego, a to w związku z postanowieniem art. 15 ust. 3 zd. ostatnie Konwencji WPT, określającym, że decyzje Komisji Mieszanej m.in. w kwestii zmiany załączników "realizowane są przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnym przepisami", a więc po spełnieniu przewidzianych w prawie krajowym wa-runków dotyczących m.in. ogłoszenia ich w urzędowym publikatorze (tak w tym zakresie - wyrok NSA z dnia [...] r., [...] - niepubl.). Na gruncie rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż z treści zaskarżonej decyzji wynika, że podstawy prawnej do uznania skarżącej Spółki Jawnej, jako przewoźnika towaru objętego wspólną procedurą tranzytową, za odpowiedzialną za dług celny powstały na skutek usunięcia towaru spod tej procedury, nie stanowiły przepisy art. 114 i art. 115 Załącznika I Konwencji WPT, w ich brzmieniu zmienionym wskazanymi wyżej decyzjami Komisji Mieszanej, lecz przepisy prawa krajowego, a w szczególności wskazane już wcześniej przepisy art. 211 Kodeksu celnego, które w ocenie organu odwoławczego nie pozostają w sprzeczności z postanowieniami Konwencji i które stanowią o powstaniu z mocy prawa długu celnego w przywozie w wypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego, co niewątpliwie ma miejsce także w wypadku usunięcia towaru spod wspólnej procedury tranzytowej i braku jej zakończenia w wyznaczonym terminie. Z regulacji zawartej pkt 4 § 3 art. 211 tegoż Kodeksu, na którą powołuje się zaskarżona decyzja ostateczna, wynika, że w wy-padku takim dłużnikiem jest także osoba, która jest zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, co zasadnym czyni, według tej decyzji, przyjęcie, iż w świetle postanowień art. 11 ust. 2 Załącznika I do Konwencji WPT dłużnikiem tym jest zarówno przewoźnik, a więc skarżąca Spółka Jawna, skoro przyjęła do przewozu towary wiedząc, iż podlegają one wspólnej procedurze tranzytowej i nie wykonała obowiązku przedsta-wienia ich w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia. Występujący w rozpatrywanej sprawie spór o odpowiedzialność skarżącej Spółki Jawnej za dług celny powstały na skutek usunięcia towaru spod dozoru celnego i braku zakończenia procedury tranzytu sprowadza się w istocie do sporu o prawidłowość ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności zakończenia tej pro-cedury, a więc w konsekwencji wykonania ciążącego na przewoźniku obowiązku przedstawienia towaru w niezmienionym stanie urzędowi przeznaczenia. Jak to już wyżej zauważono, z Załącznika I do Konwencji WPT wynika, że wspólna procedura tranzytowa zostaje zakończona w urzędzie przeznaczenia, któremu należy przedstawić towary i przedłożyć notę tranzytową T1 i który na tej nocie odnotowuje wynik swej kontroli a następnie jeden jej egzemplarz odsyła urzędowi wyjścia (art. 22 i 23). Jak to bezspornie zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak w ewidencji urzędu celnego przeznaczenia jakiegokolwiek śladu dotyczącego przedstawienia spornego towaru oraz dokumentacji tranzytowej dowodzi niewątpliwie, że towar ten nie został przedstawiony temu urzędowi a procedura tranzytu nie została zakończona w sposób prawem przewidziany, zaś towarowi nie zostało nadane żadne nowe przeznaczenie. Dokonana przez organy celne, prowadzące postępowanie w rozpatrywanej sprawie, ocena twierdzeń strony skarżącej nie może nasuwać zastrzeżeń w świetle braku jakichkolwiek śladów ewidencyjnych, jak również okoliczności faktycznych wskazywanych przez skarżą-cego jako towarzyszące dostarczeniu towaru do urzędu celnego przeznaczenia. Jak to zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, legitymowanie się przez przewoźnika dokumentami stanowiącym potwierdzenie odbioru przesyłki, samo w sobie nie jest wystarczającym dla przyjęcia, że przewoźnik wywiązał się z obowiązków związanych z realizacją wspólnej procedury tranzytowej, skoro w rzeczywistości towar nie został przedstawiony organowi celnemu przeznaczenia, lecz przy udziale przewoźnika usunięty został spod dozoru celnego i to niezależnie od tego, czy i jaki udział w tym usunięciu miały również inne, niezidentyfikowane osoby. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, iż dokonane przez organu celne ustalenia dotyczące usunięcia spod dozoru celnego towaru przewo-żonego w ramach wspólnej procedury tranzytowej znajdują pełne oparcie w zgro-madzonym materiale dowodowym, przeczącym twierdzeniu strony skarżącej o za-kończeniu tej procedury w prawem przewidziany sposób, za nieuzasadnione uznać należało podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania celnego, sprowadzające się w istocie do polemicznego kwestiono-wania tych ustaleń, podobnie jak nieuzasadnionymi w zupełności okazały się ogól-nikowo sformułowane zarzuty naruszenia przepisów Konwencji o Wspólnej Proce-durze Tranzytowej. Za nieuzasadnione również uznać należało zawarte w skardze zarzuty doty-czące wadliwego zastosowania przez organy celne stawek celnych przy określaniu kwoty wynikającej z długu celnego, jak również stawek podatku od towarów i usług należnego z tytułu I. towaru objętego wspólną procedurą tranzytową. Zajmując w tej mierze określone stanowisko organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji zawarł obszerne wywody zmierzające do wyjaśnienia przyczyn, dla których brak było podstaw do zastosowania preferencyjnych stawek celnych w stosunku do towaru usuniętego spod dozoru celnego, jak również do określenia należnego podatku od towarów i usług według obniżonej 7-procentowej stawki tego podatku. Uznając te wyjaśnienia za wyczerpujące i mające pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, należało zatem zarzuty skargi w tym zakresie uznać za chybione. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, ze zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada wskazanym w niej przepisom prawa materialnego, względnie wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o odda-leniu skargi jako nieuzasadnionej.