I SA/Sz 513/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o udzieleniu przybicia oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z dnia 18 lipca 2025 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "spółka", "strona"; "skarżąca") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 5 czerwca 2025 r., nr [...], w sprawie odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia o udzieleniu przybicia z dnia 29 lipca 2021 r., nr [...] Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że pismem z dnia 2 października 2024 r. strona wniosła o uchylenie postanowienia o wszczęciu egzekucji oraz wszystkich czynności dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 kwietnia 2021 r., nr [...] oraz z dnia 13 października 2021 r. nr [...], w szczególności: zajęcia nieruchomości - działki gruntu nr [...] położonej w L., dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą o nr [...]; postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 29 lipca 2021 r., nr [...], o udzieleniu przybicia; postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 5 października 2021 r., nr [...], o przyznaniu własności nieruchomości. Organ I instancji pismem z dnia 14 października 2024 r. odmówił stronie uchylenia czynności, o czym stronę poinformował. Następnie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), strona pismem z dnia 23 października 2024 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 29 lipca 2021 r., nr [...] o udzielenie przybicia oraz o uchylenie tego postanowienia. Strona wskazywała, że wniosek uzasadnia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej też "SKO" lub "Kolegium") z dnia 18 września 2024 r., nr [...], którym uchyliło ono postanowienie Burmistrza L. z dnia 7 czerwca 2024 r., nr [...], oddalające podnoszone przez spółkę zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego i uznało zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia w całości. Zdaniem strony z treści postanowienia wynika, że egzekucja zakończona udzieleniem przybicia i przyznania własności nieruchomości na rzecz licytanta (S. S.) była prowadzona bez udziału spółki. SKO badało skuteczność dokonywanych na adres spółki doręczeń korespondencji zawierającej upomnienia. Stwierdziło w tym zakresie, że doręczenia te nie były skuteczne, więc upomnienia nie zostały doręczone w trybie zastępczym (art. 44 § 4 k.p.a.). Zebrany materiał dowodowy miał potwierdzić, że awiza związane z przywoływaną korespondencją nie były pozostawiane w skrzynce pocztowej przy ul. [...] w G. wraz z informacją o możliwości ich odbioru. Potwierdzili to świadkowie: E. G. i R. A.. W opinii strony ww. okoliczności rzutują, także na inne sprawy z udziałem spółki, w których podejmowane były próby doręczenia korespondencji na adres: ul. [...] w G. . Taka sytuacja miała miejsce w sprawie, która doprowadziła do wydania postanowienia o udzieleniu przybicia, a następnie o przyznaniu własności nieruchomości. Strona podkreśliła, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego, które doprowadziło do sprzedaży nieruchomości należącej do spółki, bez jakiejkolwiek próby weryfikacji skuteczności doręczeń, rażąco narusza jej prawo do udziału w postępowaniu i inne naczelne zasady postępowania administracyjnego. Strona podała, że choć w sprawie, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, mowa jest o innej korespondencji niż ta która była przedmiotem badania przez SKO, to okoliczności doręczeń na ww. adres były takie same (tj. przesyłek fizycznie nie doręczano i nie pozostawiano zawiadomień). Dodatkowo strona odwołała się do sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w S. VIII Wydziałem Gospodarczym (sygn. akt [...]) i zeznań złożonych przez świadka R. A. w zakresie dotyczącym prawidłowości i skuteczności doręczenia nakazu zapłaty na ww. adres. Strona wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, co uniemożliwiło jej aktywny udział w sprawie. Pismem z dnia 5 listopada 2024 r. organ I instancji poinformował, że nie wznowi tego postępowania oraz nie uchyli postanowienia o udzieleniu przybicia. Przedmiotowe pismo organ doręczył zarówno spółce, jak i jej pełnomocnikowi. Kolejno, pismem z dnia 14 listopada 2024 r. spółka wniosła o merytoryczne rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania z dnia 23 października 2024 r. i wydanie rozstrzygnięcia w formie przewidzianej przepisami prawa, tj. postanowienia w trybie art. 149 § 3 k.p.a. W konsekwencji w dniu 19 grudnia 2024 r. organ I instancji wydał postanowienie, nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania i uchylenia postanowienia z dnia 29 lipca 2021 r., nr [...], o udzieleniu przybicia. Na postanowienie pismem z dnia 3 stycznia 2025 r. zażalenie wniósł prezes spółki - J. S. oraz pismem z dnia 13 stycznia 2025 r. ustanowiony przez spółkę pełnomocnik. W złożonych zażaleniach wniesiono o uchylenie postanowienia organu I instancji w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, wznowienie postępowania, zgodnie z wnioskiem spółki i o uchylenie postanowienia o przybiciu. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 4 lutego 2025 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia podniósł, że organ I instancji nie przeprowadził wstępnej fazy rozpatrzenia wniosku strony, tj. nie ocenił, czy wniosek jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tym samym organ nie wznowił postępowania, a jednocześnie merytorycznie rozpoznał wniosek, czego nie miał prawa uczynić, bez uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Ponadto, organ I instancji wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o błędną podstawę prawną, tj. art. 61a § 1 k.p.a., która nie ma zastosowania przy rozpoznawaniu wniosku o wznowienie postępowania. W toku ponownego postępowania, organ I instancji pismem z dnia 19 lutego 2025 r., nr [...], wezwał stronę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego datę doręczenia pełnomocnikowi spółki postanowienia SKO w S. z dnia 18 września 2024 r., wydanego w sprawie [...] - celem ustalenia, czy strona dochowała terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., tj. terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona pismem z dnia 7 maja 2025 r. uzupełniła wniosek o wznowienie postępowania i przedłożyła odpowiedź otrzymaną z SKO w S., z której wynika, że postanowienie z dnia 18 września 2024 r., nr [...], zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 23 września 2024 r. Strona wyjaśniła, że uzupełnienie wniosku dotyczy wznowienia zakończonego postępowania egzekucyjnego, uchylenia wydanych w jego toku decyzji oraz doręczenia postanowień a także tytułów wykonawczych i upomnień z pouczeniem o możliwości zaskarżenia. Dalej strona podniosła, że egzekucja z nieruchomości została przeprowadzona z rażącym naruszeniem prawa polegającym na uznaniu za doręczoną korespondencję w sytuacji, kiedy z zebranego materiału dowodowego wynika, że: - korespondencja nie była dostarczana spółce z winy Poczty Polskiej, która stosowała tzw. awizowanie bez doręczenia, co w konsekwencji sprowadzało się do tego, że listonosz nie podejmował próby doręczania korespondencji odsyłając ją nadawcy; - zeznania R. A., użytkownika posesji przy ul. [...] w G. W. były jednoznaczne - zarówno w toku postępowania przed Burmistrzem Miasta L., jak i Sądem Okręgowym w S.. R. A. zeznał, że nigdy nie widział listonosza, a prowadził pod wskazanym adresem warsztat samochodowy i przebywał w nim przez 10 godzin dziennie; - zeznania listonoszki również potwierdzały, że nie próbowała doręczać korespondencji, gdyż uważała, iż spółka nie funkcjonuje pod tym adresem, odsyłając korespondencje nadawcy bez próby jej doręczenia; - skrzynka zbiorcza przypisana do adresu ul. [...] w G. była umiejscowiona na terenie Kolei Państwowych na ich placu przeładunkowym, a nie na drodze publicznej. O istnieniu skrzynki zbiorczej, która w istocie tylko z nazwy była zbiorcza, gdyż dotyczyła tylko jednego adresu ul. [...], spółka dowiedziała się w trakcie wyjaśniania sposobu doręczeń korespondencji. Skrzynka Poczty Polskiej nie spełniała wymogów przewidzianych prawem, adresata nie poinformowano o zainstalowaniu takiej skrzynki, nie było do niej dostępu publicznego (zagrodzona), jak również nie awizowano korespondencji, gdyż listonosz uważał, iż spółki nie ma pod tym adresem. Kolejno organ I instancji postanowieniem z dnia 23 maja 2025 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem tego organu z dnia 29 lipca 2021 r., nr [...], o udzieleniu przybicia. Natomiast postanowieniem z dnia 14 lipca 2025 r., nr [...], organ I instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę powstałą w sentencji swojego postanowienia z dnia 23 maja 2025 r. o wznowieniu postępowania. Z kolei postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., nr [...], organ I instancji odmówił uchylenia postanowienia z dnia 29 lipca 2021 r., nr [...] o udzieleniu przybicia. Organ I Instancji uznał, że w sprawie nie występują przesłanki uzasadniające uchylenie postanowienia o udzieleniu przybicia. Strona pismem z dnia 13 czerwca 2025 r., złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że organ błędnie uznał, iż nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, mimo że w dniu złożenia wniosku z dnia 23 października 2024 r. ujawniono nowe okoliczności faktyczne i dowody nieznane organowi w dniu wydania postanowienia z dnia 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia, mające istotne znaczenie dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona zwróciła uwagę na dokumenty z postępowania przed SKO w S. uchylające dwa z pięciu tytułów wykonawczych, które były podstawą egzekucji. Nadto, zgłaszała organowi podatkowemu nowe okoliczności związane ze sprawą karną, którą Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wytoczył D. M. przed Sądem Rejonowym w S. Oddział Zamiejscowy w P.. Strona podniosła również, że organ I instancji błędnie przyjął, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został przekroczony, pomijając art. 149 § 2 k.p.a. Kolejno strona wskazała na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W świetle powyższego, strona wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, celem dokonania pełnej oceny dowodów, jakie zostały przedłożone we wniosku z dnia 23 października 2024 r., a także przeprowadzenie dowodów z akt spraw karnych prowadzonych przeciwko D. M. i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania D. M. i M. K.. Kolejno, strona wskazała, że wnosi skargę na sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w zakresie, w jakim organ ten: nie uznaje w toku egzekucji administracyjnej osoby wpisanej w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. J. S. za reprezentanta spółki; jednocześnie w postępowaniu karnym skarbowym toczącym się przed Sądem Rejonowym w S. Oddział w P., organ oskarżycielski uznaje inną osobę (D. M.) za faktycznie prowadzącego spółkę, pomijając całkowicie J. S.. Tym samym organ prowadzi sprzeczną interpretację stanu faktycznego i prawnego, co narusza zasadę zaufania do organów państwa, legalizmu, a także rzetelności postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego, strona wniosła o stwierdzenie, że postępowanie egzekucyjne wobec spółki było prowadzone z naruszeniem prawa, uchylenie wszelkich czynności egzekucyjnych podejmowanych wobec J. S. - jako prowadzonych wobec osoby, której organ sam nie uznaje za reprezentanta; zobowiązanie organu I instancji do wskazania, z uzasadnieniem swojego stanowiska, czy za reprezentanta spółki uznaje J. S. czy D. M.. Podsumowując, Strona wskazała, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone w sposób niezgodny z prawem. Organ I instancji stanął na stanowisku, że spółką faktycznie zarządza D. M., a dokumenty, które i tak nie zostały odebrane z winy Poczty Polskiej uważa za doręczone J. S. - którego nie uznaje. W takim stanie rzeczy postanowienie o przybiciu winno zostać uchylone. Pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. organ odwoławczy wezwał stronę do uzupełnienia pełnomocnictwa dla D. M. do reprezentowania spółki w sprawie zażalenia strony z dnia 13 czerwca 2025 r. na postanowienie organu I instancji z dnia 5 czerwca 2025 r. Organ doprecyzował, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo obejmowało swym zakresem jedynie reprezentowanie spółki przed organem I instancji. W odpowiedzi w dniu 10 lipca 2025 r. do organu wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez spółkę D. M. do reprezentowania spółki w postępowaniu zażaleniowym. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt sprawy oraz zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym, stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Strona jako podstawę wznowienia postępowania przez organ I instancji wskazała przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z treścią wniosku o wznowienie postępowania z dnia 23 października 2024 r., jego podstawę stanowi postanowienie SKO w S. z dnia 18 września 2024 r., wydane w sprawie [...] Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 23 października 2024 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie strona, w piśmie z dnia 7 maja 2025 r., wykazała, że postanowienie SKO w S. z dnia 18 września 2024 r. zostało doręczone na adres pełnomocnika spółki w dniu 23 września 2024 r. Zdaniem organu odwoławczego, termin jednego miesiąca (o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.) na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na tej podstawie został przez stronę zachowany. W konsekwencji organ I instancji prawidłowo wydał w dniu 23 maja 2025 r. postanowienie o wznowieniu postępowania na wniosek strony. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wniosek strony z dnia 23 października 2024 r. oparty byt o przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ w pełni podzielił argumentację organu I instancji, który wskazał, że w przypadku tej przesłanki został przekroczony termin jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia. Organ odwoławczy podkreślił, że ww. postanowienie zostało doręczone spółce w trybie zastępczym w dniu 25 sierpnia 2021 r. Natomiast prawidłowość tego doręczenia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 233/22. W konsekwencji organ I instancji zasadnie odstąpił od merytorycznego rozpatrzenia tej przesłanki. W dalszej kolejności organ odwoławczy odwołał się do przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i podał teoretyczne podstawy dla jej zastosowania. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie badaniu podlegały okoliczności i podstawy do zastosowania nadzwyczajnego trybu postępowania, a mianowicie wznowienia postępowania. Organ odniósł się także do podnoszonych przez stronę okoliczności związanych: z prowadzonym wobec spółki oraz wobec D. M. postępowaniem karnym skarbowym; z ustaleniem, kto faktycznie zarządzał spółką (D. M. czy J. S.) i komu winna być w związku z tym doręczana korespondencja; z nieprawidłowym i nieskutecznym doręczaniem spółce korespondencji w prowadzonym wobec spółki postępowaniu egzekucyjnym; z wniesioną skargą oraz zażaleniem na sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu odwoławczego ww. okoliczności nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej oceny w niniejszym postępowaniu wznowieniowym. Uznał, że okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku strony. Wszystkie przedstawiane przez stronę okoliczności, powoływane we wniosku o wznowienie postępowania oraz w piśmie uzupełniającym z dnia 7 maja 2025 r., zmierzały do przedstawienia odmiennej oceny dowodów, które organy oceniły już w trakcie zwyczajnego postępowania, jak również do podważenia w całości prowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego. W opinii organu odwoławczego postanowienie SKO w S. z dnia 18 września 2024 r. nie rzutuje na byt prawny postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia. Wyjaśnił, że treść rozstrzygnięcia SKO w S. nie powoduje, że nawet uchylając postanowienie o przybiciu organ egzekucyjny wydałby postanowienie o innej treści. Natomiast w rozpatrywanej sprawie zmianie może ulec jedynie kwota podlegająca podziałowi egzekucji z nieruchomości, która nie będzie uwzględniała należności z dwóch tytułów wykonawczych uchylonych przez SKO. Organ odwoławczy podkreślił, że skoro kwestionowane doręczenia nastąpiły w innej korespondencji niż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia, to nie jest uzasadnione zastosowanie analogii dla tych doręczeń. Uznanie przez SKO (w konkretnej, indywidualnej sprawie), że doręczenia upomnień będących następnie podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...], nie były skuteczne i nie korzystają z tzw. fikcji doręczenia (art. 44 § 4 k.p.a.), nie przesądza według organu odwoławczego o tym, że również doręczenie stronie postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia (jak i całej korespondencji w prowadzonym wobec spółki postępowaniu egzekucyjnym) było nieskuteczne. Organ odwoławczy podał, że powołana we wniosku argumentacja oraz postanowienie SKO z dnia 18 września 2024 r., wydane w sprawie [...], nie stanowią istotnych dla rozpatrywanej sprawy nowych okoliczności faktycznych ani dowodów istniejących w dniu wydania postanowienia o przybiciu, nieznanych organowi I instancji. Postanowienie SKO z dnia 18 września 2024 r. nie istniało w dacie wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowienia o przybiciu z dnia 29 lipca 2021 r. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych zamieszczonych w zażaleniu, organ odwoławczy uznał, że nie mają one ani związku, ani znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem w podstawie prawnej decyzji, nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu decyzji nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej, skoro decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie, podane przez stronę we wniosku z dnia 23 października 2024 r., przyczyny wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiły. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze, sformułowała zarzuty naruszenia prawa tj.: - art. 9 i art. 10 k.p.a. (zasada informowania stron i czynnego udziału w postępowaniu); - art. 123 § 1 i art. 124 O.p. w zw. z art. 18 § 1 O.p., poprzez prowadzenie egzekucji i dokonanie licytacji bez skutecznego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i dalszych czynnościach; - art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka - poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sądu i prawa do obrony. - art. 145 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. – ponieważ organ był obowiązany wznowić postępowanie z urzędu z uwagi na rażące naruszenie prawa (przeprowadzenie egzekucji i przybicia nieruchomości bez wiedzy i udziału strony); - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. - brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zaniechanie ustalenia, czy strona w ogóle została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu egzekucji i o terminach czynności egzekucyjnych. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2025 r. w całości; uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu I instancji z dnia 29 lipca 2021 r.; nakazanie wznowienia postępowania egzekucyjnego od momentu ostatniej prawidłowej czynności; nakazanie wszczęcia postępowania egzekucyjnego z urzędu od samego jej początku. Ponadto skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do usunięcia z obrotu prawnego wszystkich wadliwych postanowień i decyzji w toku egzekucji, przeprowadzonej bez skutecznego doręczenia korespondencji spółce; wskazanie obowiązku organu I instancji oraz organu odwoławczego do wszczęcia postępowania z urzędu w trybie: art. 240 § 1 pkt 4 O.p. - wznowienie postępowania, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału, art. 247 § 1 pkt 3 O.p. - stwierdzenie nieważności decyzji dotkniętej rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. Następnie skarżąca złożyła przed Sądem dwa pisma z 29 września 2025 r. Pierwsze z tych pism zawierało argumenty związane z podstawami faktyczną i prawną zaskarżonego postanowienia, a drugie stanowiło wniosek o rozpoznanie sprawy przez Sąd na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., p.p.s.a.) – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazuje się w orzecznictwie rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2025 r. sygn. III FSK 655/25). Granice badanej sprawy tymczasem są wyznaczone rozstrzygnięciem (postanowieniem) organu odmawiającym uchylenia postanowienia o udzieleniu przybicia - będącym następstwem wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem o udzieleniu przybicia i tylko w powyższym zakresie może orzekać Sąd rozpoznając badaną sprawę, mając na uwadze także treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do podnoszonych przez stronę licznych żądań m.in. dotyczących nakazania wszczęcia postępowania egzekucyjnego od samego jej początku, Sąd podkreśla, że leży to poza granicami rozpoznawanej sprawy, a Sąd nie ma podstaw ani kompetencji, aby rozstrzygnięcia takiego typu podejmować. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, iż w świetle obowiązujących przepisów nie ma podstaw do wznawiania w ogólności postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA II FSK 1649/10 z 2 marca 2012 czy wyrok WSA w Szczecinie I SA/Sz 440/19 z 15 stycznia 2020 r.). Zatem mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż postępowanie zakończone zaskarżonym do Sądu postanowieniem zostało spowodowane żądaniem wznowienia postępowania, które zakończyło się odmową uchylenia ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 29 lipca 2021 r., nr [...] o udzieleniu przybicia. Dalej wyjaśnić należy zatem, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – u.p.e.a.) jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z mocy art. 126. K.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. wniosek o wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną (odpowiednio: z mocy art. 126 k.p.a.: postanowieniem). Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (tu: postanowieniem), jeżeli postępowanie, w którym ona/ono zapadło było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (por. W. Dawidowicz: Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych (postanowień) została określona przepisami art. 145 - 152 K.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji (postanowienia) zapadłego w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega zatem na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania w drodze postanowienia (art. 149 § 3 K.p.a.) następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym, w tym nie dochowano terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Odmowa taka jest zatem w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały (powołane we wniosku o wznowienie) podstawy wznowienia postępowania. Dopiero zaś w drugiej fazie, potwierdza się rzeczywiste występowanie tych przesłanek i ocenia wpływ wad postępowania na wydaną decyzję. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję (postanowienie) w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (postanowieniu) - art. 148 § 2 K.p.a. Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; (5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję. W rozpoznawanej sprawie podstawą wznowienia postępowania przez organ I instancji była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z treścią wniosku o wznowienie postępowania z 23 października 2024 r., jego podstawę stanowi postanowienie SKO z 18 września 2024 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony 23 października 2024 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie Strona, w piśmie z 7 maja 2025 r., wykazała, że postanowienie SKO z 18 września 2024 r. zostało doręczone na adres pełnomocnika GFM sp. z o.o. dnia 23 września 2024 r. W związku z powyższym, termin jednego miesiąca (o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.) na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na tej podstawie został przez Stronę zachowany. Prawidłowo zatem organ I instancji wydał 23 maja 2025 r. postanowienie o wznowieniu postępowania na wniosek Strony. Dodatkowo, wniosek strony z 23 października 2024 r. oparty był o przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd w pełni podziela argumentację organu, który wskazał, że w przypadku tej przesłanki został przekroczony termin jednego miesiąca, od dnia, w którym strona dowiedziała się o postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia. Jak wskazał organ, ww. postanowienie zostało doręczone spółce w trybie zastępczym 25 sierpnia 2021 r. Prawidłowość tego doręczenia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 233/22. Organ zasadnie zatem odstąpił od merytorycznego rozpatrzenia tej przesłanki. W tym miejscu należy ponownie wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, iż przedmiotem wznowionego postępowania nie jest ponowne, pełne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 145 § 1 k.p.a. Granice sprawy zakreśla wówczas wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może służyć ponownemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy i zastępować postępowania odwoławczego. Takiej kontroli służy co do zasady możliwość wniesienia odwołania (zażalenia), czy innych przewidzianych środków zaskarżenia a następnie zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to może odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny organ w jego toku nie może prowadzić rozważań materialnoprawnych. Wyjaśnić też trzeba, że nowe okoliczności i dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania (na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: 1. są nowe; 2. istniały w dniu wydania decyzji; 3. są istotne dla sprawy; 4. nie były znane organowi, który wydał decyzję. W przypadku braku choćby jednej z wymienionych przesłanek, nie można uznać, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania określona we wskazanym przepisie. Pojęcie "nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne" należy interpretować w sposób ścisły. W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych rozumie się obiektywnie istniejące elementy rzeczywistości, zdarzenia faktyczne (niezależne od treści przepisów), które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja (postanowienie) co do swej istoty odmienna/-e od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Musi mieć zatem charakter prawotwórczy, z punktu widzenia zastosowanego przepisu prawa materialnego. Nowy dowód zaś to taki, za pośrednictwem którego można wykazać istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Ten nowy dowód może prowadzić zarówno do ustalenia nowych okoliczności faktycznych, jak i zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Tego rodzaju ocena nie należy do sfery ustaleń faktycznych, lecz jest kwestią subsumcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Nie będą stanowiły podstawy wznowienia okoliczności lub dowody, które powstały (zostały wytworzone) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy. Nowe dowody wytworzone po wydaniu decyzji mogą jednakże stanowić podstawę wznowienia postępowania, gdy ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział. Zdaniem Sądu analiza stanowiska wyrażonego w skardze prowadzi do konstatacji, że intencją strony jest ponowna ocena i weryfikacja oraz powtórzenie całego prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. Należy w tym miejscu wyraźnie powtórzyć, że przepisy prawa nie przewidują ani instytucji powtórzenia postępowania egzekucyjnego ani wznowienia zakończonego postępowania egzekucyjnego. Trafnie też ocenił organ, że szereg podnoszonych przez stronę okoliczności związanych m.in.: z prowadzonym wobec spółki oraz wobec D. M. postępowaniem karnym skarbowym, z ustaleniem, kto faktycznie zarządzał spółką (D. M. czy J. S.) i komu winna być w związku z tym doręczana korespondencja, jak również z zarzucanym nieprawidłowym i nieskutecznym doręczaniem spółce korespondencji w prowadzonym wobec niej postępowaniu egzekucyjnym, jak również z wniesioną skargą oraz zażaleniem na sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego - nie mogło stanowić przedmiotu merytorycznej oceny w badanym postępowaniu wznowieniowym. Okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku strony. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że analiza tych okoliczności stanowiłaby wyraźne wykroczenie poza ramy wniosku o wznowienie postępowania, jak również mogłaby stanowić rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością wydanego rozstrzygnięcia (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Także więc w ocenie Sądu przedstawiane przez stronę okoliczności, powoływane we wniosku o wznowienie postępowania oraz w piśmie uzupełniającym z 7 maja 2025 r., zmierzały do przedstawienia odmiennej oceny dowodów, które organy oceniły już w trakcie postępowania, jak również do podważenia w całości prowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego – co, jak wskazał Sąd wcześniej, nie znajduje umocowania w obowiązujących regulacjach. Sąd podziela też ocenę, że postanowienie SKO z 18 września 2024 r. nie rzutuje na byt prawny postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że treść rzeczonego postanowienia SKO nie powoduje, że nawet po uchyleniu postanowienia o przybiciu organ egzekucyjny wydałby postanowienie o innej treści. W rozpatrywanej sprawie zmianie mogłaby ulec jedynie kwota podlegająca podziałowi egzekucji z nieruchomości, która nie uwzględniałaby należności z dwóch tytułów wykonawczych uchylonych przez SKO. Należy jednak podkreślić, że postanowienie SKO - na co uwagę zwróciła sama strona w podaniu z 23 października 2024 r. - dotyczyło doręczenia innej korespondencji niż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia. Nie można zatem, jak żąda tego strona, w drodze analogii uznać, że skoro SKO (w konkretnej, indywidualnej sprawie) uznało, że doręczenia upomnień będących następnie podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...], nie były skuteczne i nie korzystają z tzw. fikcji doręczenia (art. 44 § 4 k.p.a.), to również doręczenie Stronie postanowienia organu egzekucyjnego z 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia (jak i całej korespondencji w prowadzonym wobec Strony postępowaniu egzekucyjnym) było nieskuteczne. Sąd podziela pogląd, że doręczenie korespondencji każdorazowo musi być oceniane indywidualnie. Trafnie uznał organ, że ze sposobu doręczenia jednej przesyłki czy przesyłek nie można wywodzić skuteczności bądź nieskuteczności doręczenia innej (innych). Przede wszystkim jednak wskazać trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 233/22, uznał za prawidłowe dokonanie doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia. W wyroku tym Sąd odniósł się w szczególności do kwestii właściwości adresu, na jaki wysłano postanowienie, dokonał oceny prawidłowości zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia i jego weryfikacji dokonanej przez organ, a także podstaw do zastosowania w przypadku tego spornego doręczenia art. 44 k.p.a. Obecnie zaś rozpoznając sprawę i wydając wyrok Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku WSA o sygn. akt I SA/Sz 233/22 na podstawie art. 153 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd uznał, że powołana przez stronę argumentacja oraz postanowienie SKO z 18 września 2024 r., wydane w sprawie [...], nie stanowią istotnych dla rozpatrywanej sprawy nowych okoliczności faktycznych ani dowodów istniejących w dniu wydania postanowienia o przybiciu, nieznanych organowi I instancji. Postanowienie SKO z 18 września 2024 r. nie istniało w dacie wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowienia o przybiciu z 29 lipca 2021 r. Nadto, ustalone w tym postanowieniu okoliczności i argumentacja w nim podniesiona nie powoduje, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydałby w rozpatrywanej sprawie odmienne od dotychczasowego postanowienie o udzieleniu przybicia. Natomiast odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów Sąd ponownie zauważa, iż w istocie nie zostały one sformułowane pod adresem zaskarżonego postanowienia, a stanowią zbiór zastrzeżeń dotyczących wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jako całości. Wskazuje na to ich treść w których strona wskazuje, iż naruszenia polegały na prowadzeniu egzekucji i dokonaniu licytacji bez skutecznego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i dalszych czynnościach jak również poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sądu i prawa do obrony. Strona zarzuca również, że organ był obowiązany wznowić postępowanie z urzędu z uwagi na rażące naruszenie prawa (przeprowadzenie egzekucji i przybicia nieruchomości bez wiedzy i udziału strony), a nadto zarzuca brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zaniechanie ustalenia, czy strona w ogóle została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu egzekucji i o terminach czynności egzekucyjnych. Powyższe wskazuje, jak już Sąd kilkukrotnie wyjaśniał, że oczekiwaniem Strony jest ponowne zbadanie wszelkich aspektów przeprowadzonego i zakończonego już postępowania egzekucyjnego przez Sąd, w ramach kontroli postanowienia wydanego na skutek wniosku strony o wznowienie postępowania. Powtórzyć zatem należy, że do takiego działania Sądu brak podstaw w obowiązujących przepisach prawa. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są w bazie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.