I SA/Sz 526/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...], nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w S. z dnia [...]. nr [...]. Jak wynika z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, Izba Skarbowa w S. decyzją z dnia z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], w której określono A. S. w podatku od towarów i usług za: - maj 1998 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł i zaległość podatkową w kwocie [...] zł, - za czerwiec 1998 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł i zaległość podatkową w kwocie [...] zł, - za lipiec 1998 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł i zaległość podatkową w kwocie [....] zł, - za wrzesień 1998 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł i zaległość podatkową w kwocie [...] zł, - za grudzień 1998 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł i zaległość podatkową w kwocie [....] zł. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stwierdzono, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo orzekł o bezpodstawnym korzystaniu przez A. S. ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), w związku z dokonywaną przez niego sprzedażą samochodów osobowych, które są wyrobami akcyzowymi wymienionymi w załączniku nr 6 do ustawy, pod pozycją 5. Sprzedaż takich towarów - zgodnie z treścią art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b) tej ustawy - wyklucza możliwość korzystania przez podatnika ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. W dniu 19 stycznia 2007 r. A. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego powyższą decyzją Izby Skarbowej w S. oraz o jego umorzenie, powołując jako podstawę art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa, zwanej dalej "O.p.". Uzasadniając żądanie podatnik wskazał przede wszystkim na nowe okoliczności, które nie były przez niego podnoszone w trakcie postępowania podatkowego zakończonego ww. ostateczną decyzją Izby Skarbowej, a mianowicie, iż sprzedawane przez niego samochody były zarejestrowane na terenie Polski. Ta okoliczność, według podatnika, przesądza o tym, iż nie są one uznane za towary akcyzowe zgodnie z art. 2 oraz art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), zaś właśnie fakt sprzedaży towarów akcyzowych był powodem wydania decyzji przez organ podatkowy. Podatnik wyjaśnił, iż tylko samochody niezarejestrowane na terenie kraju są objęte stawką akcyzy i noszą miano towarów akcyzowych. Jako kolejną podstawę wznowienia wnioskodawca podał fałszywość dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. Zdaniem podatnika, fałszywy dowód przedstawiony został przez Urząd Skarbowy w G. w decyzji z dnia 15 września 1999 r., w której poświadczono nieprawdę, iż wszystkie samochody osobowe są towarem akcyzowym, zatem organ odwoławczy posługując się takim fałszywym dowodem, o znamionach fałszu intelektualnego (art. 271 Kodeksu karnego), naruszył tym samym art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Nadto podatnik dodał, iż Izba Skarbowa w S. wydała decyzję ostateczną bez sprawdzenia i weryfikacji materiału dowodowego oraz wszechstronnej jego oceny. Dyrektor Izby Skarbowej w S., po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił uchylenia decyzji Izby Skarbowej w S. z dnia [...], nr [...]. Z dalszej części uzasadnienia wymienionej na wstępie decyzji organu II instancji wynika, że A. S. wniósł odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie art. 120 i art. 122 O.p. W ocenie podatnika, nieznajomość przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego doprowadziła organ podatkowy do mylnego wniosku, że w chwili wydania decyzji z dnia 9 grudnia 1999 r., nie było przepisu prawa regulującego podatek akcyzowy odnośnie samochodów zarejestrowanych na terenie kraju. Ten błędny pogląd, doprowadził organ podatkowy do kolejnego wadliwego wniosku, że nowe okoliczności w postaci sprzedaży samochodów zarejestrowanych (nie podlegających akcyzie) nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. A. S. ponownie podniósł argumenty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania dotyczące: fałszywości dowodu przedstawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., poświadczenia przez niego nieprawdy oraz dokonania fałszu intelektualnego, dodając, iż wznowienie postępowania możliwe jest przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Powołując się na ujawnienie w sprawie nowych okoliczności i fałszywość dowodu, odwołujący się wywiódł, iż podważają one prawdziwość przyjętych ustaleń faktycznych decyzji wymiarowej-ostatecznej, zatem rozstrzygnięcie to powinno być wzruszone w trybie nadzwyczajnym, bowiem zgodnie z przepisami prawa, samochody zarejestrowane nie podlegają akcyzie, nie są więc towarem akcyzowym wymienionym w załączniku 6 ustawy pod poz. 5. Uznając, że stanowisko prezentowane przez odwołującego się nie zasługuje na uwzględnienie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść art. 128 oraz 240 § 1 O.p. i wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Przesłankami wznowienia postępowania są kwalifikowane wady procesowe postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji, a nie wady samej decyzji. Przesłanki te zostały wymienione enumeratywnie, zatem organ nie może brać pod uwagę innych okoliczności niż wynikające z art. 240 § 1 O.p. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O. p. "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję". Odnosząc ww. przepis na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzono, że wskazywany przez A. S. fakt rejestracji na terenie kraju sprzedawanych przez niego samochodów, który jego zdaniem powodował, iż traciły one przymiot towaru akcyzowego, nie jest okolicznością mającą znaczenie prawne dla przedmiotowej sprawy. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że organy podatkowe rozstrzygając sprawę w formie decyzji administracyjnej dokonują tego w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu zaistnienia zdarzenia skutkującego powstaniem obowiązku podatkowego, z którym prawo podatkowe łączy powstanie określonych skutków finansowo–prawnych. W przedmiotowej sprawie w dniu zdarzenia obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego, tak więc podatnik nieprawidłowo wskazał we wniosku o wznowienie postępowania przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. W związku z powyższym zarzut, że organ podatkowy rozpatrujący sprawę w pierwszej instancji w wyniku nieznajomości przepisów prawa doszedł do mylnego wniosku o braku przepisów regulujących podatek akcyzowy (odnośnie samochodów zarejestrowanych), w ocenie organu II instancji - nie jest zasadny. Odnosząc się do kolejnej przesłanki wznowienia postępowania, zawartej w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. organ stwierdził, że postępowanie wznawia się, gdy spełnione są łącznie trzy warunki: - w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie podatkowej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, - sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, z wyjątkiem gdy fałsz dowodu jest oczywisty, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia albo poważnej szkody dla interesu społecznego, - fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Dalej uściślono, że fałsz dowodów może się przejawiać, np. w fałszywych zeznaniach świadków, fałszywej opinii biegłego, w fałszywym oświadczeniu strony, fałszywych zeznaniach strony złożonych w trybie przesłuchania strony, w zmianie treści dokumentu pierwotnego, natomiast decyzja podatkowa nie jest dowodem, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 1 O. p., albowiem organ podatkowy w formie decyzji orzeka na podstawie materiału dowodowego (dowodów) zebranego w trakcie postępowania podatkowego, tj. stwierdza lub kształtuje pozycję prawną strony. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, iż podstawą zarzutu poświadczania nieprawdy nie może stanowić fakt dokonania przez organ podatkowy odmiennej – od podatnika - interpretacji przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił również podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 120 i 122 O.p., bowiem organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a tym samym pełnego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Na ww. decyzję A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący powtórzył zarzut odwołania, iż decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. jest dowodem poświadczenia w niej nieprawdy poprzez wskazanie, iż wszystkie samochody osobowe zarejestrowane i nie zarejestrowane na terenie RP są towarem akcyzowym i podlegają akcyzie przy sprzedaży oraz, że są wymienione w załączniku nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993 r. W ocenie skarżącego, zgodnie z przepisami prawa, samochody zarejestrowane nie podlegają akcyzie, nie są, więc towarem akcyzowym występującym w wymienionym załączniku, zatem organ wydając decyzję sprzeczną z treścią przepisów prawa (decyzja jako dokument nie odpowiada rzeczywistości), dopuścił się fałszu intelektualnego. Dalej skarżący wywiódł, iż skoro załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1998 r. określa stawki akcyzy dla samochodów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., w którym wymieniono tylko samochody osobowe sprzedawane przed pierwszą rejestracją na terenie RP, to osoba dokonująca sprzedaży samochodów zarejestrowanych nie jest podatnikiem podatku akcyzowego. Według strony, fakt ten należy do nowych okoliczności, bowiem organ wydający decyzję nie znał zależność między ww. załącznikami do obowiązujących w 1999 r. przepisów prawa. Następnie wysunął wniosek, iż organ błędnie zastosował w przedmiotowej sprawie przepisy rozporządzenia z dnia 5 stycznia 1998 r. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego, ponieważ powinien rozstrzygnąć sprawę w oparciu o przepisy obowiązujące w 1999 r. w momencie wydania decyzji podatkowej, tj. ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993 r. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z 16 grudnia 1998 r., wraz z załącznikami. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył treść art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, dodając, że przepisy prawa zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 grudnia 1998 r. wraz z załącznikiem oraz ustawa z 8 stycznia 1993 r. były pierwowzorem przepisów z 23 stycznia 2004 r. Skarżący zauważył, iż okoliczność zarejestrowania samochodu nie była znana organowi, o czym świadczy powołanie się w zaskarżonej decyzji na wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1998 r. odnoszący się do stanu prawnego, w którym nie obowiązywało rozporządzenie z dnia 16 grudnia 1998 r. W końcowej części uzasadnienia skarżący wysunął zastrzeżenia co do twierdzenia zawartego w zaskarżonej decyzji, iż w postępowaniu pierwszo instancyjnym podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowo rozstrzygnięto sprawę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień - czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem decyzja ta nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania podatkowego jest instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie wznowienia jest nowym postępowaniem administracyjnym, odrębnym od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (instancyjnym) - ze wszystkimi tej odrębności konsekwencjami. W postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania można wyróżnić dwie fazy tego postępowania. W pierwszej z nich organ dokonuje oceny formalnych podstaw wznowienia, a mianowicie bada czy żądanie wznowienia zostało zgłoszone przez stronę (art. 241 § 1 O.p.), czy powołuje ona podstawy wznowienia określone w art. 240 § 1 O.p. oraz, czy zachowane zostały terminy określone w art. 241 § 2 pkt 1 i 2 O.p. do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Faza ta kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugą fazę postępowania (art. 243 § 2 O.p.), tj. postępowanie rozpoznawcze (wyjaśniające). Celem postępowania rozpoznawczego jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia oraz w razie pozytywnego wyniku tej czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Granice postępowania rozpoznawczego sprawy podatkowej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Ponadto należy podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną, trzecią instancją merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej, lecz jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym służącym do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej w postępowaniu, obarczonym jedną z wad wymienionych w art. art. 241 § 1 O.p. i dlatego zasadniczą, wstępną kwestią jest ustalenie, czy wystąpiła w sprawie jedna (lub więcej) z takich przesłanek pozwalających na ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. W przeciwnym razie organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1 pkt 1 i 2 – z zastrzeżeniem pkt. 3 - O.p.). W przedmiotowej sprawie przedmiotem postępowania podatkowego było określenie podatnikowi zobowiązania w podatku od towarów i usług za: maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i grudzień 1998 r. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...]. Składając wniosek o wznowienie ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...], podatnik A. S. wskazał jako podstawę wznowienia przepisy art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Uzasadniając to żądanie, skarżący wskazał na nowe okoliczności, które nie były przez niego podnoszone w trakcie postępowania podatkowego, tj. na fakt, iż sprzedawane przez niego samochody były przed sprzedażą zarejestrowane na terenie Polski – wobec czego skarżący uważa, że samochody te nie są towarami akcyzowymi w myśl art. 2 oraz art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, a tym samym był on zwolniony od podatku od towarów i usług od tej sprzedaży. Przywołując drugą przesłankę wznowienia postępowania skarżący wskazał na fałszywość dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. Jego zdaniem, fałszywym dowodem jest decyzja Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], "w której poświadczono nieprawdę, iż wszystkie samochody osobowe są towarem akcyzowym" i tym fałszywy dowodem posłużył się organ odwoławczy wydając decyzję ostateczną. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, należy wskazać, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: "dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe" (pkt 1) lub gdy "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję" (pkt 5). Ponadto, w myśl art. 180 § 1 O.p.: "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem", natomiast zgodnie z art. 181 O.p.: "Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe". Z przepisów tych wynika niewątpliwie, że w niniejszym postępowaniu wznowieniowym wskazywana przez skarżącego decyzja podatkowa organu I instancji nie była "dowodem" w rozumieniu tych przepisów, zatem organ odwoławczy rozpoznając sprawę podatkową w wyniku wniesionego przez A. S. odwołania, nie traktował i nie mógł traktować tej decyzji jako dowodu w sprawie, lecz wydawał rozstrzygnięcie na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wobec tego zarzut skarżącego, iż decyzja organu podatkowego I instancji stanowiła "fałszywy dowód" w tym postępowaniu, jest z gruntu błędny, należy więc stwierdzić, że nie istniała przesłanka do wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Wyjaśnić dodatkowo należy, że decyzja ta, stanowiąc rozstrzygnięcie organu I instancji, zawierała pogląd tego organu, z którym podatnik mógł polemizować (w odwołaniu), a decyzja organu odwoławczego rozstrzygała ostatecznie sprawę podatkową, a zatem w takiej sytuacji to właśnie decyzja organu II instancji stanowi podstawę określającą przedmiotowe zobowiązanie podatkowe skarżącego – którą podatnik mógł podważać w skardze do sądu administracyjnego. Odnosząc się do drugiej wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania, wg którego "wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję" stwierdzić należy, że Sąd nie stwierdził istnienia także i tej przesłanki. Przede wszystkim należy zauważyć, że już w piśmie z dnia 12 czerwca 1999 r. kierowanym do Urzędu Skarbowego w G. w związku z przeprowadzoną u niego kontrolą podatkową A.S. powoływał się na fakt uprzedniego zarejestrowania w Polsce sprzedawanych przez niego samochodów, co miało – jego zdaniem – stanowić podstawę do zwolnienia podatnika od podatku VAT przy tych transakcjach. Zatem nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, że fakt uprzedniego zarejestrowania w Polsce sprzedawanych przez niego samochodów nie był znany organom podatkowym, które wydawały decyzje i że jest to nowa okoliczność w sprawie, istotna dla jej rozstrzygnięcia. Uwzględniając wskazywane w piśmie podatnika z 12 czerwca 1999 r. fakty, organ I instancji w swej decyzji odniósł się do nich, stwierdzając, iż zwolnienie podatkowe na które powołuje się podatnik nie dotyczy jego sytuacji, bowiem – w myśl art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b ustawy o VAT – zwolnienia takiego nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, gdzie (pod poz. 5 załącznika) wymienione zostały samochody osobowe, symbol SWW 1021 i 1022. Zatem kwestie podnoszone przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania były znane organom podatkowym i zostały rozważone w wydanych decyzjach. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych co do kwestii zaliczenia sprzedawanych przez niego samochodów do wyrobów akcyzowych, podatnik uprawniony był do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który byłby władny rozstrzygnąć tę kwestię. Stwierdzając w niniejszym postępowaniu sądowym (dotyczącym wznowienia postępowania), iż nie wystąpiła w sprawie przesłanka do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego odmawiająca ostatecznie uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej nie narusza prawa. Zasadnie zatem organ odwoławczy nie badał w postępowaniu wznowieniowym podnoszonych w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...], wydanej w I instancji, kwestii merytorycznych związanych z treścią decyzji ostatecznej z dnia [...]. Również Sąd, związany granicami niniejszej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie był władny rozstrzygać takich kwestii podniesionych w skardze. Sąd nie stwierdził także wskazywanego w skardze naruszenia art. 120 i 122 O.p. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, bowiem organ odwoławczy działał na podstawie przepisów prawa (art. 120) i podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122) w postępowaniu wznowieniowym. Mając wszystko powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - ją oddalił.