I SA/Sz 532/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2018 r. wniosku K. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. K. D. pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Zaskarżona decyzja dotyczyła ustalenia skarżącemu podatku od spadków i darowizn w związku z nabyciem w drodze dziedziczenia własności rzeczy lub praw majątkowych po ojcu K. D. w kwocie [...]zł. Ponadto, skarżący pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. wniósł do sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Wskazana decyzja dotyczyła ustalenia skarżącemu podatku od spadków i darowizn w związku z nabyciem w drodze dziedziczenia własności rzeczy lub praw majątkowych po matce J. D. w kwocie [...]zł. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Sz 533/18. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przez organ lub sąd (w razie nieuwzględnienia wniosku przez organ). Podobny wniosek skarżący zawarł w sprawie I SA/Sz 533/18. W uzasadnieniu wniosku, skarżący wskazał, że jest emerytem i nie posiada żadnych oszczędności. Wszystkie dotąd posiadane środki zużył dla ratowania swojego zdrowia. Skarżący podał, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji podatkowych nie zostało jeszcze opłacone i stanowi dla niego znaczącą kwotą, której nie ma jak w inny sposób pozyskać. W przypadku, gdyby wykonalność ww. decyzji nie została zawieszona, skarżący musiałby posiłkować się kredytem, by spłacić zaległość podatkową. W ocenie skarżącego, koszty kredytu, których nikt - nawet w następstwie wygrania przedmiotowych spraw – by mu nie zwrócił, stanowią podstawę do uznania, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniami z dnia 30 lipca 2018 r. odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Z uzasadnień tych postanowień wynika, że skarżący w latach 2013-2016 uzyskał łączny dochód w wysokości [...] zł, a w 2017 r. dochód z emerytur/rent zagranicznych w kwocie [...]zł. Ponadto, w dniu 27 kwietnia 2017 r. skarżący na podstawie umowy sprzedaży zbył za cenę [...] zł lokal mieszkalny (będący przedmiotem dziedziczenia po zmarłych rodzicach). Dodatkowo, organ zauważył, że w dniu 29 marca 2017 r. skarżący uregulował podatek od spadków i darowizn w kwocie [...]zł z tytułu nabycia majątku w drodze dziedziczenia po zmarłym ojcu, a także w kwocie [...]zł z tytułu nabycia majątku w drodze dziedziczenia po zmarłej matce. Zaległość podatkowa wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi zatem obecnie [...] zł oraz odsetki za zwłokę, a zaległość wynikająca z decyzji nr [...], [...] – [...] zł oraz odsetki za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania decyzji tj. znaczna szkoda i trudne do odwrócenia skutki jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, mogą być zarówno skutkami prawnymi, jak i faktycznymi, a także równolegle, prawnymi i faktycznymi. Skutki te, raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (Jagielska, Wiktorowska, Wajda [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 378 i nast.). Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że złożony przez skarżącego wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący wskazał, że jest emerytem, nie posiada oszczędności, a w celu zapłaty zobowiązania wynikającego z ww. decyzji musiałby się posiłkować kredytem. Skarżący nie przedłożył jednak jakichkolwiek dokumentów z których wynikałby jego stan majątkowy, rodzinny, zdrowotny, a także wysokość obecnie uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków, co umożliwiłoby dokonanie przez sąd stosownej oceny skutków braku wstrzymania wykonania ww. decyzji. Twierdzenia strony niepoparte żadnymi dowodami nie mogą odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd może nastąpić jedynie na podstawie realnych okoliczności. Dla oceny zasadności wniosku konieczne jest zatem dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i rodzinnym strony. Zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości uzyskiwanych dochodów, środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, a także sytuacji rodzinnej. Jednocześnie zauważyć wypada, że z informacji wiadomych sądowi z urzędu tj. z akt sprawy, a w szczególności danych zawartych w ww. postanowieniach Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 lipca 2018 r. wynika natomiast, że sytuacja finansowa skarżącego jest dobra. W ostatnim roku skarżący uzyskał dochód z tytułu emerytur/rent zagranicznych w kwocie [...]zł, a także w wysokości [...] zł z tytułu zbycia lokalu mieszkalnego. Kwota uzyskanego dochodu ze zbycia lokalu przekracza więc znacznie łączną kwotę zobowiązania wynikającą z ww. decyzji ([...] zł). Potwierdzeniem dobrej sytuacji finansowej skarżącego jest fakt, że skarżący –wbrew argumentacji wniosku - uiścił już znaczną część zobowiązania ustaloną ww. decyzjami tj. łącznie [...] zł, a do zapłaty pozostało mu jedynie łącznie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej kwoty. Wobec spłacenia ok. [...]% kwoty zobowiązania jako niezasadną należało ocenić argumentację skarżącego dotyczącą konieczności zaciągnięcia kredytu celem spłaty zobowiązań podatkowych wynikających z ww. decyzji. Po pierwsze skarżący wpłacając na poczet zobowiązania kwotę [...]zł zaprzeczył swoim twierdzeniom, że nie jest w stanie uregulować zobowiązania podatkowego. Po drugie, w świetle doświadczenia życiowego kosztu ewentualnego kredytu zaciągniętego, na spłatę pozostałej części zobowiązania (w instytucji działającej na podstawie ustawy Prawo bankowe) nie można utożsamiać z groźbą poniesienia przez skarżącego znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że uszczerbek finansowy ponoszony przez stronę w związku z regulowaniem zobowiązań podatkowych – nawet w znacznej wysokości - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11). Reasumując, przedstawione przez skarżącego okoliczności faktyczne nie wyczerpują przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, a jako takie nie mogą one stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. Skarżący nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów i dokumentów odnoszących się do stanu faktycznego sprawy, które można byłoby ocenić, jako okoliczności będące ustawowymi przesłankami, skutkującymi uwzględnienie wniosku. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wszystkie cytowane orzeczenia są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.