I SA/Sz 543/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 30 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr WWRPO/2/W/2022 z dnia 30 maja 2022 r. Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, pełniący rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego 2007 - 2013 (zwany dalej: "organ", "IZ RPO WZ") utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 17 marca 2021 r. WWRPO/1/W/2021, którą orzekł wobec T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej zwanej: "beneficjent", "spółka", "skarżąca") o zwrocie środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego 2007 - 2013 na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w S. w dniu 21 grudnia 2010 r. na realizację projektu pn. "[...]" (dalej: "projekt") w kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w tym: - od kwoty [...]zł od daty przekazania środków , tj. od dnia 18 lutego 2011 r. do dnia dokonania całkowitej zapłaty należności głównej, - od kwoty [...]zł od daty przekazania środków, tj. od dnia 26 października 2011 r. do dnia dokonania całkowitej zapłaty należności głównej, - od kwoty [...]zł od daty przekazania środków, tj. od dnia 17 kwietnia 2012 r. do dnia dokonania całkowitej zapłaty należności głównej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2021 r. poz. 1057 ze zm.),dalej: "u.z.p.p.r." art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 2a, ust. 12a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.), dalej: "u.f.p." oraz art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2022 r. poz. 547 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 19560 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.". Jak wynika z akt sprawy, beneficjent wskazał we wniosku o dofinansowanie, że jest małym przedsiębiorcą, pozostaje w relacji podmiotów związanych z G. Sp. z o.o., działającej na tym samym rynku lub rynkach pokrewnych. Planowana inwestycja miała polegać na wdrożeniu technologii [...] Wdrożenie opisywanej technologii wymagało zakupu urządzeń i oprogramowania, niezbędnych do zbudowania systemu, jego uruchomienia i prawidłowego działania. Wskazano na wymagane: 1) stacje referencyjne (11 sztuk), 2) oprogramowanie do monitorowania i zarządzania stacjami referencyjnymi, 3) wyposażenie Centrum Obliczeniowego. Uchwałą Zarządu Województwa nr [...] z dnia 25 listopada 2010 r. przyznano beneficjentowi dofinansowanie na realizację projektu w wysokości [...] zł. W dniu 21 grudnia 2010 r. beneficjent zawarł z Województwem [...] umowę na realizację projektu, aneksowaną w dniach 9 lutego 2011r., 2 sierpnia 2011 r. i 13 lipca 2012r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił szczegółowy opis zdarzeń związanych z oceną realizacji projektu, w tym, na podjęte czynności w ramach kontroli planowej projektu przeprowadzonej w dniach 19-20 września 2012 r., kontroli doraźnej projektu przeprowadzonej w dniach 10-11 czerwca 2013 r. oraz wyjaśnienia beneficjenta. IZ RPO WZ po przeprowadzeniu analizy złożonych wyjaśnień oraz treści zgromadzonych dokumentów, powiązań pomiędzy beneficjentem, G. Sp. z o.o. i S. Sp. z o.o., przedstawiła beneficjentowi w piśmie z dnia 6 czerwca 2014 r., swoje stanowisko odnośnie do niekwalifikowalności wydatków poniesionych przez beneficjenta na zakup dwóch stancji referencyjnych, zawyżonej wartości urządzeń i transakcji pomiędzy beneficjentem a N. s.r.o., stwierdziła również brak dokumentacji wskazującej na pierwotnego dostawcę urządzeń i oprogramowania. Beneficjent wezwał Województwo Z. w piśmie z dnia 2 października 2014 r. do zapłaty w terminie 14 dni kwoty [...]zł wraz z odsetkami, stanowiącej ostatnią transzę przyznanego dofinansowania z tytułu zawartej umowy. W związku z brakiem wpłaty, beneficjent złożył do sądu w dniu 22 grudnia 2014 r. pozew o zapłatę (sprawa o sygn. I C [...]). Z uwagi na okoliczności ustalone w ww. postępowaniu sądowym oraz ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych, zarząd Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia 6 grudnia 2019 r. rozwiązał umowę zawartą z beneficjentem z uwagi na wystąpienie przesłanej określonych w jej § 17 ust. 1, tj. nieprzestrzeganie procedur udzielania zamówień publicznych pomimo zaistnienia przesłanek do ich stosowania oraz zasad wskazanych w § 10 ust. 3-5 umowy przy wydatkowaniu środków w ramach realizowanego projektu (§ 17 ust. 1 pkt 5 i § 10 ust. 6 pkt 3), odmowy poddania się kontroli przez IZ RPO WZ bądź inne uprawnione podmioty lub utrudniania jej przeprowadzenia (§ 17 ust. 1 pkt 8), złożenia lub przedstawienia IZ RPO WZ nieprawdziwych, sfałszowanych, podrobionych, przerobionych lub poświadczających nieprawdę albo niepełnych dokumentów i informacji w celu uzyskania dofinansowania w ramach niniejszej umowy (§ 17ust. 1 pkt 11). Pismem z dnia 11 grudnia 2019 r. (doręczonym 30 grudnia 2019 r.) IZ RPO WZ poinformowała beneficjenta o rozwiązaniu umowy oraz wezwała do zwrotu środków w wysokości [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia. Z uwagi na bezskuteczny upływ ww. terminu, IZ RPO WZ wszczęła w dniu 14 stycznia 2020 r. wobec beneficjenta postępowanie w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych na podstawie umowy w związku z wykorzystaniem ich z naruszeniem procedur obowiązujących w ramach RPO WZ. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, IZ RPO WZ wydała w dniu 17 marca 2021 r. przedstawioną na wstępie decyzję nr [...] Beneficjent we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł 26 zarzutów naruszenia przepisów prawa krajowego oraz prawa UE, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przedstawiając 21 argumentów na jego poparcie, zawnioskował o uchylenie w całości wydanej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, o ponowne rozpatrzenie wniosków dowodowych. Złożył nowe wnioski dowodowe, tj.: o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny sprzętu komputerowego i oprogramowania oraz wyceny know-how lub opinii instytutu naukowego; o przesłuchanie w charakterze strony T. P. i P. S.; o przesłuchanie 12 świadków; o przeprowadzenie wskazanych dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania o sygn. I C [...]. Zaskarżoną do sądu, opisaną na wstępie decyzją z dnia 30 maja 2022 r., IZ RPO WZ utrzymała w mocy własną decyzję z dnia 17 marca 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, przywołał treść zastosowanych przepisów prawa i wyjaśnił ich znaczenie, przedstawiając nadto orzecznictwo sądowe na poparcie zajętego stanowiska. Organ szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków beneficjenta przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W pierwszej kolejności organ odniósł się do zarzutu przedawnienia, opartego na uznaniu beneficjenta, że dla obliczania terminu przedawnienia stosuje się regulację prawa krajowego, tj. art. 67 ust. 1 u.f.p. odsyłającego do stosowania przepisów regulujących przedawnienie zobowiązań podatkowych. W ocenie beneficjenta, organ może wydać decyzję w terminie określonym w art. 70 § 1 w zw. z art. 67 ust. 1 Ordynacji podatkowej, tj. przed upływem 5 lat od dnia przekazania środków. Jego zdaniem roszczenie uległo przedawnieniu w całości odpowiednio z końcem 2016 r. i z końcem 2017 roku. Organ wyjaśnił, że właściwym reżimem prawnym w zakresie przedawnienia prawa do zwrotu środków unijnych są na gruncie niniejszej sprawy przepisy Rozporządzenia nr 2988/95. Powołując się na art. 3 tego aktu prawnego, w którym określono, że okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1 oraz na art. 3 ust. 1 zdanie drugie, zgodnie z którym okres przedawnienia biegnie od momentu ostatecznego zakończenia programu, stwierdził, że zdarzeniem, od którego należy liczyć datę zamknięcia RPO WZ będzie dzień dokonania płatności salda końcowego, który nastąpił w dniu 16 lipca 2018 r. Powołując się dalej na treść art. 3 ust. 1 akapit trzeci Rozporządzenia nr 2988/95, zgodnie z którym przerwanie okresu przedawnienia spowodowane jest przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, organ wskazał na podjęte czynności przez Prokuraturę Okręgową w S. w związku z prowadzonym śledztwem pod sygn. VI [...] w sprawie doprowadzenia oraz usiłowania doprowadzenia, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, do niekorzystnego rozporządzania mieniem przez Województwo Z. w ramach dofinansowania udzielonego na podstawie umowy. Dalej podał organ, że pismem z 18 kwietnia 2014 r. przesłanym do Prokuratury Okręgowej w S., zawiadomił o możliwości popełnienia przestępstwa przez beneficjenta w związku z otrzymanym dofinansowaniem na podstawie umowy, opisując w sposób precyzyjny i dokładny dokonywane przez beneficjenta, w związku z realizacją projektu zakupy i wydatki, co doprowadziło zdaniem organu do przerwania biegu terminu przedawnienia. Organ stwierdził dalej, że w sprawie doszło do naruszenia postanowień umowy, tj. § 10 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 w zw. z § 4 ust. 4 oraz § 12 ust. 1 i ust. 4, określających obowiązki beneficjenta dotyczące zasad udzielania zamówień, jak również konieczności poddania się kontroli przez beneficjenta, stanowiące procedury, o których stanowi art. 184 u.f.p.. Naruszenie to skutkowało koniecznością dochodzenia zwrotu całości otrzymanego dofinansowania, na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Wszelkie kierowane przeciw tym ustaleniom zarzuty beneficjenta nie zasługiwały w ocenie organu na uwzględnienie. Organ wskazał, że treść protokołu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 30 stycznia 2013 r., w którym nie stwierdzono jakichkolwiek nieprawidłowości w związku z realizacją projektu, nie jest wiążąca w sprawie. Organ wyjaśnił również, że podmiot wybrany przez beneficjenta do realizacji zamówienia na dostawę poszczególnych urządzeń, był jedynie pośrednikiem w dostarczeniu beneficjentowi wymienionego sprzętu, nabytego przez niego w ramach realizacji projektu. Stwierdził, że faktycznymi dostawcami poszczególnych urządzeń były podmioty powiązane osobowo z przedsiębiorstwem beneficjenta. Nieprawidłowość ta dotyczyła zakupu: odbiorników [...], repeaterów, akumulatorów i baterii słonecznych oraz oprogramowania [...] nabytych przez beneficjenta od przedsiębiorstwa N. s.r.o. Organ wyjaśnił, że z zeznań P. S. - członka zarządu przedsiębiorstwa beneficjenta, złożonych w sprawie I C [...], wynikało wprost, że faktycznym ich dostawcą była G. sp. z o.o. Nadto, organ wskazał na powiązania osobowe pomiędzy beneficjentem a G. sp. z o.o. poprzez osoby fizyczne, na informacje odnoszące się do N. s.r.o. Wyjaśnił pojęcie "przedsiębiorstwa powiązane" przewidziane w przepisach prawa UE (art. 3 ust. 3 Załącznika nr [...] do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (dalej: "Rozporządzenie nr 800/2008) i art. 3 ust. 3 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia nr 651/2014z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 2014.187.1 z dnia 26.06.2014 r. dalej "Rozporządzenie 651/2014). Organ zwrócił uwagę, że przesłanki określone w tych przepisach należy rozpatrywać jako zaistnienie obiektywnych okoliczności pozwalających na kontrolowanie jednego podmiotu gospodarczego przez inny; powiązanie może występować nawet pomimo braku realizacji pomiędzy przedsiębiorcami na płaszczyźnie własnościowej. Istotne są okoliczności faktyczne wskazujące na ich współdziałanie. Organ stwierdził, że z uwagi na istniejące relacje pomiędzy G. sp. z o.o. a beneficjentem, przejawiające się w ten sposób, iż miały one zarówno wspólne kierownictwo, jak i wspólnych pracowników merytorycznych wykonujących dla wymienionych podmiotów zadania związane z realizacją inwestycji w ramach RPO WZ oraz wskazywały w związku z nimi tę samą lokalizację, nie sposób zgodzić się z beneficjentem, jakoby pomiędzy wskazanymi podmiotami nie zachodziło powiązanie. W ocenie IZ RPO WZ, przedstawiona w uzasadnieniu decyzji "konfiguracja osobowa" prowadzi do wniosku, że beneficjent nie dołożył starań w celu uniknięcia konfliktu interesów, co stanowiło naruszenie zapisu § 10 ust. 4 umowy. Organ zwrócił dalej uwagę, że beneficjent w sposób formalny spełnił wymóg zawarty w § 10 ust. 5 umowy, składając zapytania ofertowe do 3 podmiotów i dokonując wyboru najtańszej spośród otrzymanych ofert. Organ przedstawił szczegółowe ustalenia odnoszące się do potencjalnych oferentów w sprawie oraz na zaniechania beneficjenta w zakresie przedłożenia dokumentacji uzasadniającej ocenę potencjału N. s. r. o. W ocenie organu, beneficjent jedynie pozornie spełnił obowiązki wynikające z § 10 ust. 5 umowy, albowiem z góry wiedział kto będzie realizować zamówienie. IZ RPO WZ wyjaśniła, że beneficjent zawyżył koszty poniesione na zakup urządzeń od dostawców innych niż N. s.r.o. o kwotę [...]zł przy ich łącznej wycenie rynkowej wynoszącej [...] zł, co stanowiło ok 58 % przedstawionej przez beneficjenta do dofinansowania wartości [...] zł odnoszącej się do wycenionych elementów. Ustalenia te dotyczyły zakupu: serwera obliczeniowego (2 sztuki), macierzy dyskowej [...], UPS (2 sztuki), panelu LCD z klawiaturą, szafy krosowniczej (2 sztuki), [...] [...] (11 sztuk). Organ nie uwzględnił wyjaśnień beneficjenta wskazujących na pominięcie przy wycenie ww. urządzeń kosztów pracy i kosztów pośrednich, zwracając uwagę na oświadczenie beneficjenta w pkt.C.2 Biznes planu w przedmiocie braku kosztów związanych z instalacją środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, ze względu na wykonanie tych czynności przez pracowników beneficjenta. Odnosząc się dalej do przedłożonej ekspertyzy sporządzonej przez pracownika beneficjenta – A. L. na zlecenie beneficjenta, wskazał, że z jej zapisów wynika, iż nie dokonano przy jej sporządzaniu fizycznej weryfikacji wymienionego sprzętu. W ocenie organu, ekspertyza ta jest zatem wyceną, która w istotny sposób odbiega od stanu faktycznego sprawy. Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, że beneficjent poniósł wydatki w nadmiernej wysokości, z naruszeniem reguł wydatkowania określonych w art. 44 ust. 3 u.f.p., które z tego powodu nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne. Powołał się przy tym na treść wytycznych, do stosowania których beneficjent zobowiązał się podpisując umowę (§ 9 ust. 2 pkt 3). Organ wyjaśnił dalej, że skutkiem naruszenia zasad w zakresie udzielania zamówień w ramach projektu i wydatkowania środków, jest wyrażona w § 10 ust. 6 umowy możliwość uznania niekwalifikowalności wydatków oraz rozwiązania umowy. Wskazał dalej, że umowę z beneficjentem rozwiązano z uwagi na wystąpienie przesłanek określonych w jej postanowieniach, w tym w § 17 ust. 1, dlatego IZ RPO WZ była uprawniona do żądania zwrotu całości otrzymanego przez niego dofinansowania. Organ wyjaśnił, że ewentualne stwierdzenie niekwalifikowalności części wydatków poniesionych w związku z realizacją projektu, nie ma wpływu na wydaną decyzję w sprawie. Z tego powodu organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny sprzętu komputerowego i oprogramowania oraz wyceny know-how lub opinii instytutu naukowego. Dalej organ stwierdził naruszenie przez beneficjenta obowiązków określonych w § 12 ust. 1, § 12 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 umowy polegające na utrudnianiu kontroli poprzez przedstawianie IZ RPO WZ niepełnych dokumentów dotyczących realizacji projektu. Beneficjent odmawiał ujawnienia organowi danych dostawcy sprzętu i oprogramowania, które zostało dostarczone przez N. s.r.o. na rzecz beneficjenta. W ocenie organu, beneficjent nie wykonał zobowiązania określonego w §4 ust. 4 i §10 ust. 3 pkt 1, odnoszącego się do stosowania zasad gospodarowania środkami publicznymi wynikającymi z przepisów u.f.p., takich jak celowość i oszczędność, efektywność, skuteczność i terminowość (art. 44 ust. 3 u.f.p.), co doprowadziło do naruszenia art. 184 u.f.p. Z uwagi na powyższe, organ stwierdził, że w związku z niezastosowaniem przez beneficjenta wskazanych zapisów umowy i wytycznych oraz art. 44 ust. 3 u.f.p. i art. 184 u.f.p., dopuścił się on nieprawidłowości indywidualnej wymienionej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1803/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz.UE L 210/25 z dnia 31 lipca 2006 r., dalej: "Rozporządzenie 1083/2006). W ocenie organu, beneficjent swoim działaniem doprowadził do wykorzystania środków przekazanych mu w ramach RPO WZ na lata 2007 – 2013 niezgodnie z warunkami określonymi w umowie oraz przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, tj. art. 44 ust. 3 u.f.p. oraz art. 184 u.f.p. szkodząc interesowi UE i narażając jej budżet na straty. W tym przypadku wystąpiła szkoda rzeczywista; wysokość strat poniesionych przez budżet UE stanowi kwota [...]zł, będąca iloczynem przedłożonych przez beneficjenta do rozliczenia w ramach realizacji projektu wydatków oraz wskazanego w umowie poziomu dofinansowania. W ocenie organu, w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Organ nie podzielił też zarzutów naruszenia art. 2 Konstytucji RP ani przepisów postępowania. W skierowanej do sądu skardze na opisaną wyżej decyzję skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, powtarzając w znacznej części zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.p.f. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr WWRPO/l/W/2021 z dnia 17 marca 2021 r. w całości, podczas gdy zobowiązanie do zwrotu środków otrzymanych na podstawie umowy z dnia 21 grudnia 2010 r. uległo przedawnieniu w całości wraz z odsetkami, 2) art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 o.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak zastosowania przerw w naliczaniu odsetek jak od zaległości podatkowych przez czasu trwania postępowania w I instancji i przez czas trwania postępowania w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, podczas gdy do przedłużenia czasu trwania postępowania nie przyczyniła się skarżąca, 3) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.p.f., poprzez błędne przyjęcie, że w toku realizacji przez stronę umowy o dofinansowanie doszło do naruszenia procedur, skutkujących koniecznością zwrotu otrzymanych środków, podczas gdy umowa z dnia 21 grudnia 2010 r. została zrealizowana przez skarżącą w całości, zgodnie z jej założeniami, celem oraz obowiązującymi procedurami, 4) art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p., poprzez nakazanie zwrotu całości uzyskanych przez skarżącą środków w ramach umowy z dnia 21 grudnia 2010 r. (t.j. kwoty [...]zł wraz z odsetkami), podczas gdy organ nie stwierdził nieprawidłowości w stosunku co do całości wydatków poniesionych przez skarżącą, wobec czego kwota środków przypadająca do zwrotu winna być ewentualnie proporcjonalnie pomniejszona, 5) art. 44 ust. 3 u.f.p. poprzez błędne uznanie, że skarżąca wydatkowała środki publiczne niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego przepisu, 6) art. 30 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez stwierdzenie nieprawidłowości przy wykorzystaniu środków finansowych otrzymanych przez skarżącą, w sytuacji w której projekt został zrealizowany zgodnie z umową o dofinansowanie, a podstawę dofinansowania projektu stanowiła umowa z dnia 21 grudnia 2010 r. zawarta ze skarżącą i to wyłącznie ta umowa określała warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane, 7) punktu 2.3.1. Wytycznych dla Wnioskodawców ubiegających się do dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007-2013 (dalej: Wytyczne dla wnioskodawców) w zw. z § 10 ust. 6 umowy o dofinansowanie z dnia 21 grudnia 2010 r., poprzez błędne uznanie, że wydatki poczynione przez skarżącą w trakcie realizacji umowy o dofinansowanie nie były wydatkami kwalifikowalnymi i podlegają zwrotowi, 6) § 17 ust. 1 pkt 5, 8, 11 w zw. z § 10 ust. 6 pkt 3 umowy o dofinansowanie z dnia 21 grudnia 2010 r. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r., poprzez uznanie, że doszło do zaistnienia po stronie skarżącej podstaw do rozwiązania umowy o dofinansowanie z dnia 21 grudnia 2010 r., a samo rozwiązanie umowy było skuteczne, 7) § 10 ust. 3 w zw. z ust. 4 i ust. 5 w zw. z § 4 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu z dnia 21 grudnia 2010 r., poprzez przyjęcie, że skarżąca nie dokonywała wydatków w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów przy jak najniższej kwocie wydatku, a także że nie udzielała zamówień w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie ofertę z zachowaniem zasad przejrzystości i uczciwej konkurencji, a także, że strona nie dołożyła starań w celu uniknięcia konfliktu interesów i nie zachowała zasady konkurencyjności i nie zebrała ofert od firm konkurencyjnych, podczas gdy wszelkie obowiązujące skarżącą procedury zostały należycie wypełnione, 10) §12 ust. 1 i ust. 4 w zw. z § 17 ust. 1 pkt 8 umowy o dofinansowanie projektu z dnia 21 grudnia 2010 r., poprzez przyjęcie, że skarżąca utrudniała czynności kontrolne organu oraz że stanowiło to uzasadnioną przesłankę do rozwiązania umowy o dofinansowanie z dnia 21 grudnia 2010 r. przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, 11) art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dot. Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, poprzez brak uwzględnienia przez organ przy wydawaniu decyzji charakteru i wagi stwierdzonych rzekomych nieprawidłowości oraz rzekomych strat poniesionych przez fundusze, oraz poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że na gruncie niniejszej sprawy doszło do powstania nieprawidłowości skutkującej koniecznością zwrotu udzielonego wsparcia na podstawie umowy o dofinansowanie, 12) art. 2 i 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez naruszenie przez organ zasady działania jednostki w zaufaniu do organów Państwa, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 13) art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust 9 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.p.f. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 17 marca 2021 r. w całości, podczas gdy zobowiązanie do zwrotu środków otrzymanych na podstawie umowy z dnia 21 grudnia 2010 r. uległo przedawnieniu w całości wraz z odsetkami, 14) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak działania organu na podstawie przepisów prawa, 15) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak zastosowania przepisu i rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, 16) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niewystarczające wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy, 17) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak całościowego rozpoznania sprawy na nowo przez organ, a jedynie powielenie argumentacji zawartej w decyzji z dnia 17 marca 2021 r., 18) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez podjęcie zaskarżonej decyzji wskutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ w składzie tych samych osób, które uczestniczyły w wydaniu decyzji z dnia 17 marca 2021 r., 19) art. 77 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez oparcie orzeczenia w niniejszej sprawie na dowodach, co do których organ nie wydał postanowienia o ich dopuszczeniu oraz na dowodach przeprowadzonych poza niniejszym postępowaniem administracyjnym, co w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu z powodu braku poinformowania jakie dowody stanowią dowód w sprawie (zostały dopuszczone przez organ) i podstawę decyzji administracyjnej oraz przeprowadzenie dowodów poza postępowaniem administracyjnym, bez zapewnienia stronie gwarancji wynikających z zasad przeprowadzania postępowania dowodowego przez organ administracji publicznej, 20) art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na dowodach przeprowadzonych poza niniejszym postępowaniem administracyjnym (np. przeprowadzenie kontroli realizacji projektu wraz z oględzinami, dowód z opinii mgr inż. A. S.) i w konsekwencji naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, 21) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez odmowę przeprowadzenia przez organ dowodów wnioskowanych przez skarżącą w toku postępowania, tj.: dowodów wskazanych w treści pisma z dnia 9 marca 2021 r. oraz w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy przeprowadzenie tych dowodów było istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, 22) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia oraz poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego i odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę, 23) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dowolną ocenę dowodów przez organ i nieprzeprowadzenie przez organ dowodów wnioskowanych przez skarżącą z uwagi na stwierdzony brak przydatności dla sprawy, podczas gdy zamierzeniem skarżącej było wykazanie okoliczności przeciwnych do ustaleń organu, 24) art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny sprzętu komputerowego i oprogramowania oraz wyceny know-how lub dowodu z opinii instytutu naukowego, podczas gdy dowód ten był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, 25) art. 86 k.p.a. w zw. z art. 67 ust 1 u.f.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony postępowania, podczas gdy po zakończeniu przez organ postępowania dowodowego, w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, 26) art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ rozprawy administracyjnej, podczas gdy charakter sprawy i stopień jej skomplikowania przemawiał za jej przeprowadzeniem, 27) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak umorzenia postępowania w sprawie, podczas gdy zobowiązanie spółki T. sp. z o.o. na skutek przedawnienia wygasło wraz z odsetkami, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe, 28) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak zawarcia w zaskarżonej decyzji należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, 29) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez utrzymanie przez organ decyzji z dnia 17 marca 2021 r. w mocy podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji powinna zostać uchylona , a postępowanie winno zostać umorzone w całości jako bezprzedmiotowe. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 17 marca 2021 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiła argumentację mającą popierać przedstawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). Skargą została objęta decyzja IZ RPO WZ z dnia 30 maja 2022 r. zobowiązująca skarżącą do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami, które strona skarżąca uzyskała na dofinansowanie projektu " pn. "[...]" złożonego w odpowiedzi na ogłoszenie konkursu nr [...], w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata 2007 -2013 [...] Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły między innymi przepisy art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p oraz art. 25 pkt 1 i art. 26 ust.1 pkt 15 u.z.p.p.r. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. W myśl art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., to procedury wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz obowiązujących bezpośrednio przepisów prawa Unii Europejskiej, jak również procedury określone w dokumentach systemu realizacji danego programu, w tym w regulaminie konkursu i wytycznych, a także procedury określone w umowie o dofinansowanie realizacji projektu (por. np. wyroki w sprawach sygn. akt: II GSK 3597/15, II GSK 2420/15, II GSK 2389/15, II GSK 489/16 przywołane w wyroku orzeczenia dostępne są w bazie orzeczeń NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. Instytucją zarządzającą RPO WZ na lata 2007-2013 jest Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego. Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15-15a u.z.p.p.r., do zadań instytucji zarządzającej należy: odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych oraz ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006. Art. 98 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia stanowi, że państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Użyte w powołanym przepisie pojęcie nieprawidłowości zostało natomiast zdefiniowane w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006; jest nią jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do: - zarzutu przedawnienia prawa zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich i braku podstaw w ocenie skarżącej do uznania, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia; - braku podstaw w ocenie skarżącej do uznania, że beneficjent dopuścił się nieprawidłowości i w konsekwencji braku podstaw do uznania, że środki zostały wykorzystane z naruszeniem procedur i zostały pobrane nienależnie, co uzasadnia ich zwrot; - oparciu, zdaniem skarżącej, rozstrzygnięcia na niezupełnym materiale dowodowym, dowodach bezpośrednio nieprzeprowadzonych i dowolnie ocenionych. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu przedawnienia. Trafne jest stanowisko organu, że właściwym reżimem prawnym w zakresie przedawnienia prawa do zwrotu środków unijnych są na gruncie niniejszej sprawy przepisy Rozporządzenia nr 2988/95, natomiast nie ma racji skarżąca twierdząc, że w sprawie znajdują zastosowanie regulacje krajowe, tj. art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W kontekście powyższego zauważyć należy, że rozporządzenie nr 2988/95 jest źródłem prawa w polskim porządku prawnym i ma pierwszeństwo przed przepisami Ordynacji podatkowej w razie kolizji uregulowań pomiędzy prawem krajowym a prawem unijnym (art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Przepis art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 stanowi, że okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. Zgodnie z art. 3 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia państwa członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższego okresu niż okres przewidziany odpowiednio w ust. 1 i 2. W kwestii przedawnienia prawa żądania zwrotu dofinansowania ze środków europejskich wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 26 listopada 2020 r. sygn. akt I GSK 379/18, z 27 lutego 2019 r. sygn. akt I GSK 744/18, z 16 października 2019 r. sygn. akt I GSK 1537/18, 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1573/18, 28 maja 2020 r. sygn. akt I GSK 1909/19, czy też w wyroku z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I GSK 1956/18. W ostatnim z powołanych orzeczeń NSA stwierdził, że nie podziela poglądu, wedle którego podstawę rekonstrukcji normy prawnej do ustalenia okresu przedawnienia prawa żądania zwrotu dofinansowania ze środków budżetu Unii Europejskiej stanowi przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej bowiem w świetle zasady pierwszeństwa unijnego podstawę tę stanowią przepisy Unii Europejskiej. Pomimo zatem odesłania zawartego w art. 67 u.f.p. przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie regulującym przedawnienie co do zasady nie stosuje się, z uwagi na przepisy szczególne rozporządzenia. W okolicznościach niniejszej sprawy trafnie organ ocenił, że w niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o dofinansowanie w ramach wieloletniego projektu operacyjnego, jakim był RPO WZ na lata 2007-2013; skoro zatem projekt był realizowany w ramach programu wieloletniego, to okres przedawnienia zwrotu środków biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Jak trafnie przyjął organ, ze względu na wybrany przez IZ RPO WZ sposób zamknięcia RPO WZ, tj. zamknięcia programu z wykorzystaniem nadwyżki poprawnych wydatków (tzw. overbooking), wydarzeniem, od którego należy liczyć datę zamknięcia RPO WZ będzie dzień dokonania płatności salda końcowego, który nastąpił w dniu 16 lipca 2018 r. Jak wskazano, zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95 przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Do takich aktów in concreto zaliczyć należy wskazaną przez organ czynność jaką było sporządzone przez IZ RPO WZ pismo z dnia 18 kwietnia 2014 r. przesłane do Prokuratury Okręgowej w S. stanowiące zawiadomienie o możliwości popełnienia przez beneficjenta w związku z otrzymanym dofinansowaniem, w którym opisano w sposób precyzyjny i dokładny dokonywane przez spółkę w związku z realizacją projektu zakupy i wydatki. Sąd zwraca uwagę, że opisany powyżej wymóg z art. 3 ust. 1 akapit 3 Rozporządzenia nr 2988/95 spełnia nadto protokół pokontrolny z kontroli przeprowadzonej przez IZ RPO WZ w dniach 19-20 września 2012 r. na miejscu realizacji projektu zatwierdzony przez Marszałka Województwa w dniu 6 listopada 2012 r., podpisany przez beneficjenta , reprezentowanego przez prezesa zarządu T. P., w dniu 3 grudnia 2012 r. Wyjaśnić jeszcze należy, że w świetle stanowiska zajętego w orzecznictwie (wyprowadzonego z orzecznictwa TSUE, wyrok w sprawie C-52/14), nie może budzić wątpliwości, iż określenie "właściwy organ" w rozumieniu tego przepisu, oznacza organ mający zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do wydawania aktów stanowiącego czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, przy czym organ ten nie musi być tożsamy z organem, który jest uprawniony do przydzielania subwencji czy też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii. Istotne tylko jest by zawiadomienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit 3 powołanego rozporządzenia, informujące o czynności odnoszącej się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, aby skutecznie przerwać bieg terminu przedawnienia, musi w wystarczająco dokładny sposób określać transakcje, wobec których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej. Tym samym, z brzmienia przepisu art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia można wyprowadzić wniosek, że chodzi o powiadomienie organów danej osoby prawnej, a ściślej osób odpowiedzialnych za reprezentowanie danego podmiotu, zwłaszcza, że mowa jest w nim o akcie, który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. W przypadku śledztwa należy zaś odwołać się do istoty odpowiedzialności karnej, która obejmuje osoby fizyczne, nie zaś prawne. Z tych już przyczyn uznać należy, że opisane wyżej działania podejmowane w postępowaniu dotyczącym nieprawidłowości są działaniami organu właściwego w rozumieniu powołanego wyżej przepisu rozporządzenia nr 2988/95. Zatem, zaprezentowane w skardze stanowisko spółki co do tego, że obowiązek zwrotu środków uległ przedawnieniu z końcem 2016 r. w części (wraz z odsetkami) oraz z końcem 2017 r. w pozostałej części wraz z odsetkami nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodzić się należało z organem, że w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do kwestii przedawnienia, czy przerwania jego biegu, nie zasługują na uwzględnienie. Dalej, w odniesieniu do zarzutu strony skarżącej co do braku podstaw do uznania, iż beneficjent dopuścił się nieprawidłowości i w konsekwencji braku podstaw do uznania, że środki zostały pobrane z naruszeniem procedur i nienależnie, a zatem podlegają zwrotowi, uznać należy, stanowisko strony skarżącej jest całkowicie bezzasadne. Pojęcie nieprawidłowości, jak wspomniano, zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Nieprawidłowość to jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania danego podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Naruszenie procedur to z kolei, jak też już była mowa naruszenie warunków określonych w dokumentach dotyczących realizacji danego programu, w tym w regulaminie konkursu i wytycznych, czy postanowień umowy o dofinansowanie. Umowa o dofinansowanie określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane. Zwrócenia uwagi wymaga, że w preambule umowy wskazano, że podstawą jej zawarcia są m.in. przepisy Rozporządzenia nr 800/2008, które zostało następnie zastąpione przez Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014. Z ustaleń organu wynika, że beneficjent: 1. udzielając w ramach realizacji projektu zamówienia na dostawę poszczególnych urządzeń, naruszył podstawowe zasady udzielania zamówień oraz wynikające z nich obowiązki zawarte w § 10 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 w zw. z § 4 ust. 4 umowy, czego efektem: - było ukształtowanie relacji prawnych i faktycznych pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w realizacji inwestycji objętej umową w warunkach konfliktu interesów, - następstwem powyższego był wybór podmiotu realizującego dostawę poszczególnych urządzeń z naruszeniem zasady uczciwej konkurencji i zasady przejrzystości, - a konsekwencą było dokonanie wydatków na zakup poszczególnych urządzeń przez spółkę w nadmiernej wysokości, 2. utrudniał przeprowadzanie kontroli poprzez odmowę udzielenie wszystkich wymaganych w toku czynności kontrolnych informacji dotyczących realizowanego projektu, pomimo tego, że miało nich wiedzę, co stanowiło naruszenie § 12 ust. 1 i ust. 4 umowy. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 3 ust. 3 Załącznika I do Rozporządzenia nr 800/2008 (i analogicznie Rozporządzenia nr 651/2014) za przedsiębiorstwa powiązane uważa się przedsiębiorstwa pozostające ze sobą w jednym z poniższych związków: a) przedsiębiorstwo ma większość praw głosu w innym przedsiębiorstwie w roli udziałowca/akcjonariusza lub członka; b) przedsiębiorstwo ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; c) przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorstwem lub postanowieniami w jego statucie lub umowie spółki; d) przedsiębiorstwo będące udziałowcem/akcjonariuszem lub członkiem innego przedsiębiorstwa kontroluje samodzielnie, zgodnie z umową z innymi udziałowcami/akcjonariuszami lub członkami tego przedsiębiorstwa, większość praw głosu udziałowców/akcjonariuszy lub członków w tym przedsiębiorstwie. Zakłada się, że wpływ dominujący nie istnieje, jeżeli inwestorzy wymienieni w ust. 2 akapit drugi nie angażują się bezpośrednio lub pośrednio w zarządzanie danym przedsiębiorstwem, bez uszczerbku dla ich praw jako udziałowców/ akcjonariuszy (akapit 2). Przedsiębiorstwa, które pozostają w jednym ze związków opisanych w akapicie pierwszym za pośrednictwem co najmniej jednego przedsiębiorstwa, lub jednego z inwestorów, o których mowa w ust. 2, również uznaje się za powiązane (akapit 3). Przedsiębiorstwa pozostające w jednym z takich związków za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających wspólnie również uznaje się za przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą one swoją działalność lub część działalności na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych (akapit 4). Za "rynek pokrewny" uważa się rynek dla danego produktu lub usługi znajdujący się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do rynku właściwego (akapit 5). Z literalnej wykładni cytowanego wyżej akapitu 1 i 4 art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 wynika, że przepisy te co do zasady dotyczą wyłącznie wypadku, w którym przedsiębiorstwa pozostają w jednej z relacji wymienionych w art. 3 ust. 3 akapit 1 lit. a)-d) tego załącznika. Tym samym, aby przedsiębiorstwo uznać za "powiązane" należałoby wykazać istnienie któregoś ze związków wskazanych w lit. a)-d) akapitu 1 ust. 3 art. 3 ww. Załącznika. Organ prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowe ustalenia odnośnie do okoliczności faktycznych, tj., relacji gospodarczych i organizacyjnych, świadczących o powiązaniu poszczególnych przedsiębiorstw, co doprowadziło do naruszenia przez beneficjenta postanowień umowy. Wskazać jeszcze należy, że zgodnie z zapisem § 10 ust. 3 umowy, beneficjent zobowiązuje się do dokonywania wydatków w oparciu o u.f.p. w zakresie dotyczącym wydatkowania środków publicznych, w szczególności: 1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów przy jak najniższej kwocie wydatku; 2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań projektu; 3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Stosownie do § 10 ust. 4 umowy, beneficjent zobowiązany był, w przypadku realizacji dostaw, usług lub robót budowlanych w ramach projektu, wybrać i udzielać zamówień w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie ofertę z zachowaniem zasad przejrzystości i uczciwej konkurencji oraz dołożyć wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów rozumianego jako brak bezstronności i obiektywności w wypełnianiu funkcji jakiegokolwiek podmiotu objętego umową w związku z realizowanym zamówieniem. W myśl § 10 ust. 5 umowy beneficjent, na którym nie ciążył obowiązek stosowania pzp, zobowiązany był zgromadzić i udostępnić na żądanie IZ RPO WZ lub innych upoważnionych organów wszelkich dowodów dotyczących zachowania zasad określonych w § 10 ust. 3 oraz 4 umowy np. pisemne protokoły z negocjacji handlowych, pisemne oferty firm konkurencyjnych w stosunku do wykonawcy (dostawcy) z którym beneficjent podpisał umowę (co do zasady minimum 3), oświadczenia beneficjenta uzasadniające dokonany wybór. Skutkiem naruszenia zasad przewidzianych powyżej, jest wyrażona w § 10 ust. 6 pkt 3 umowy możliwość uznania przez IZ RPO WZ w całości lub w części niekwalifikowalności wydatków i możliwość dochodzenia ich zwrotu na zasadach określonych w § 7 umowy oraz możliwość rozwiązania umowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że beneficjent w toku realizacji projektu powyższe zasady naruszył. W pełni zgodzić się należało ze stwierdzeniem organu, że podmiot wybrany przez beneficjenta do realizacji zamówienia na dostawę poszczególnych urządzeń, był jedynie pośrednikiem w dostarczeniu beneficjentowi wymienionego sprzętu, nabytego przez niego w ramach realizacji projektu. Faktycznymi bowiem dostawcami poszczególnych urządzeń były podmioty powiązane osobowo z przedsiębiorstwem beneficjenta. Nieprawidłowość ta dotyczyła zakupu urządzeń w postaci: odbiorników [...], repeaterów, akumulatorów i baterii słonecznych oraz oprogramowania [...], nabytych przez beneficjenta od przedsiębiorstwa N. s.r.o. Faktycznym dostawcą odbiorników [...] oraz oprogramowania marki [...] była spółka G. . Wynika to wprost z zeznań P. S., członka zarządu przedsiębiorstwa beneficjenta, złożonych na rozprawie w dniu 11 października 2019 r. w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Okręgowy w S. I Wydział Cywilny pod sygnaturą akt I C [...] z powództwa beneficjenta przeciwko Województwu Z., który wskazał, że ww. odbiorniki i oprogramowanie spółka kupiła od G. Sp. z o.o. Poza jednoznacznym oświadczeniem członka zarządu przedsiębiorstwa beneficjenta (P. S.) odnośnie rzeczywistego dostawcy odbiorników i oprogramowania nabytego przez beneficjenta od N. s.r.o,. wskazać należy na powiązania osobowe pomiędzy spółką a G. Sp. z o.o. poprzez osoby fizyczne oraz na informacje dotyczące N. s.r.o. Z poczynionych przez IZ RPO WZ ustaleń wynika, iż jedynym udziałowcem i członkiem zarządu przedsiębiorstwa N. s.r.o. jest R. D.. Powstanie spółki - N. s.r.o. - jest czasowo skorelowane z podpisaniem przez beneficjenta umowy. Spółka N. s.r.o. została zarejestrowana na [...] w dniu 3 stycznia 2011 r., tj. niedługo po przyznaniu Beneficjentowi dofinansowania w ramach RPO WZ, co nastąpiło na mocy stosownej uchwały podjętej w dniu 25 listopada 2010 r. Przywołana okoliczność wskazująca na krótki okres funkcjonowania przedsiębiorstwa N. s.r.o. na rynku przy uwzględnieniu wysokości transakcji związanych z udzielonymi mu zamówieniami pozostaje zatem w sprzeczności ze złożonymi w tym zakresie wyjaśnieniami beneficjenta, w których wskazywał, iż poszukiwanie potencjalnych dostawców polegało na opracowaniu listy podmiotów posiadających realny potencjał do poprawnej realizacji projektu, który obejmować miał również możliwość wykazania się stosownym doświadczeniem. Dalej, zauważyć należy, że w spółce G. Sp. z o.o., jedynymi członkami zarządu i jednocześnie udziałowcami byli właśnie R. D. i T. P.. T. P. wraz z P. S. wchodzą z kolei w skład zarządu i są udziałowcami w przedsiębiorstwie beneficjenta. P. S. prowadził działalność gospodarczą pod firmą T. S. P. S.; dodatkowe moduły do oprogramowania [...], którego producentem jest T. E. B..V.. zostały dostarczone właśnie przez firmę T. należącą do P. S.. Opisane powiązania osobowe wskazują na to, że wybór N. s.r.o. jako dostawcy ww. urządzeń i oprogramowania nie był przypadkowy. Nie można bowiem w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjąć, że T. P. i P. S., jako członkowie zarządu i udziałowcy przedsiębiorstwa Beneficjenta, nie mieli wiedzy co do tego, kto jest faktycznym dostawcą odbiorników i oprogramowania dostarczonego przez N. s.r.o., skoro była nim spółka G. sp. z o.o., w której T. P. piastował funkcję członka zarządu. Prawidłowo zatem ocenił organ, że w realiach niniejszej sprawy, gdyby N. s.r.o. nie otrzymała odbiorników [...] od P. S., które ten zakupił od G. Sp. z o.o. oraz oprogramowania [...] zakupionego od G. Sp. z o.o., to nie byłaby w stanie realizować dostawy na rzecz Beneficjenta objętej zamówieniem realizowanym w ramach projektu. Udział G. Sp. z o.o. nie był zatem obojętny dla realizacji przedsięwzięcia zaplanowanego w ramach projektu przez beneficjenta i jednocześnie udział ten nie był przypadkowy z uwagi na opisane powyżej powiązania osobowe z przedsiębiorstwem beneficjenta. Przywołane okoliczności prowadzą również do uzasadnionego stwierdzenia, że wybrany podmiot, tj. N. s.r.o. nie był zdolny do realizacji zamówień polegających na dostawie wyspecjalizowanego sprzętu takiego jak m.in. oprogramowanie do monitorowania i zarządzania stacjami referencyjnymi oraz odbiorniki [...] Organ stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego beneficjent nie przedstawił żadnych dowodów mogących stanowić uzasadnienie oceny potencjału N. s.r.o. Strona nie przedłożyła żadnej dokumentacji potwierdzającej, iż ww. podmiot realizował podobne zadania lub dostawy w okresie poprzedzającym złożenie przez nią oferty, czy też że podmiot ten dysponował odpowiednimi zasobami zdolnymi do realizacji zadania. Organ wykazał w toku postępowania, że postępowanie w przedmiocie wyboru podmiotu realizującego dostawę ww. urządzeń zostało przez spółkę ukształtowane w taki sposób, aby zamówienia udzielić właśnie N. s.r.o., co stanowiło naruszenie przez beneficjenta postulatu udzielania zamówień w ramach realizacji projektu z zachowaniem m.in. zasady uczciwej konkurencji. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, uznać należało za uzasadnione stanowisko organu, że dokonany przez beneficjenta wybór potencjalnych oferentów na dostarczenie urządzeń i oprogramowania do realizacji projektu, był niezgodny z obowiązującymi go w tym zakresie procedurami wskazanymi w § 10 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 umowy, a wszelkie stawiane w tym zakresie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Prawidłowo uznał organ, że z uwagi na naruszenie zasad w zakresie udzielania zamówień w ramach projektu i wydatkowania środków, uzasadnionym było uznanie niekwalifikowalności wydatków oraz rozwiązanie umowy. Uprawnione było stwierdzenie organu, że we wskazanym zapisie umowy mowa jest o tym, że w sytuacjach w nim przewidzianym wydatki poniesione przez beneficjenta mogą zostać uznane w całości lub w części za nieprawidłowe i podlegające zwrotowi. Nie ma zatem racji spółka twierdząc, że skoro organ nie stwierdził nieprawidłowości w stosunku co do całości poniesionych przez nią wydatków, lecz tylko co do ich części, to organ nie może nakazać jej zwrotu całości kwoty uzyskanego dofinansowania, lecz kwota ta powinna być pomniejszona. W żadnym bowiem miejscu umowy nie ma mowy o możliwości proporcjonalnego zakwestionowania kwalifikowalności wydatków, a dalej możliwości proporcjonalnego ustalenia kwoty przypadającej do zwrotu. Zapis taki nie został bowiem zawarty ani w umowie, ani w ustawie ani w dokumentacji konkursowej. Sąd podzielił również dokonaną przez organ ocenę poniesionych przez skarżącą wydatków w zawyżonej wysokości na zakup urządzeń od innych dostawców niż N. s.r.o. Wskazać jeszcze należy, że stosownie do § 17 ust. 1 pkt 5 umowy, Instytucja zarządzająca RPO WZ może rozwiązać umowę bez wypowiedzenia, jeżeli beneficjent nie przestrzegał procedur udzielania zamówień publicznych pomimo zaistnienia przesłanek do ich stosowania oraz zasad wskazanych w § 10 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 umowy przy wydatkowaniu środków w ramach realizowanego projektu. W przypadku zaś rozwiązania umowy z powodów wskazanych w § 17 ust. 1, beneficjent jest zobowiązany do zwrotu otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczanymi od dnia przekazania dofinansowania, w terminie i na rachunek bankowy wskazany przez Instytucję Zarządzającą RPO WZ. Podkreślenia wymaga, że zaistnienie w sprawie okoliczności przewidzianych w § 17 ust. 1 umowy uprawniało IZ RPO WZ do żądania zwrotu całości otrzymanego przez skarżącą spółkę dofinansowania. Należy podzielić stanowisko organu, że ewentualne stwierdzenie niekwalifikowalności części wydatków poniesionych w związku z realizacją projektu, nie ma wpływu na wydaną decyzję w sprawie. Z tego powodu za uzasadnione należało ocenić stanowisko organu nie znajdujące podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny sprzętu komputerowego i oprogramowania oraz wyceny know-how lub opinii instytutu naukowego. Wskazać dalej należy, że beneficjent przystępując do konkursu, a następnie podpisując umowę zobowiązał się do stosowania odpowiednich zasad gospodarowania środkami publicznymi wynikającymi z przepisów u.f.p. (§ 4 ust. 4 i § 10 ust. 3 pkt 1 umowy). Stosownie do § 4 ust. 4 umowy, beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i procedurami w ramach programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągniecie celów (produktów i rezultatów) zakładanych we wniosku. Regulacja art. 44 ust. 3 u.f.p. przewiduje zasady obowiązujące przy dokonywaniu wydatków, które muszą być spełnione łącznie. Są to: celowość i oszczędność, efektywność, skuteczność i terminowość. Celowość oznacza, że poniesienie wydatku jest niezbędne do realizacji zadania publicznego. Wbrew zarzutom skargi uznać należało, że w związku z niezastosowaniem przez beneficjenta wskazanych zapisów umowy oraz art. 44 ust. 3 u.f.p. i art. 184 u.f.p., dopuścił się nieprawidłowości indywidualnej wymienionej w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia nr 1083/2006. Sąd w pełni podzielił ocenę organu, który stwierdził w sprawie, że beneficjent swoim działaniem doprowadził do wykorzystania środków przekazanych mu w ramach RPO WZ na lata 2007 - 2013 niezgodnie z warunkami określonymi w umowie oraz przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, tj. art. 44 ust. 3 u.f.p. oraz art. 184 u.f.p., szkodząc interesowi UE i narażając jej budżet na straty oraz że w sprawie wystąpiła szkoda rzeczywista. Wysokość strat poniesionych w tym przypadku przez budżet UE stanowi kwota [...]zł, będąca iloczynem przedłożonych przez Beneficjenta do rozliczenia w ramach realizacji Projektu wydatków oraz wskazanego w Umowie poziomu dofinansowania. Prawidłowo organ uznał w zaskarżonej decyzji, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, istnieją podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Za niezasadny przy tym należało uznać również zarzut oparcia rozstrzygnięcia na niezupełnym materiale dowodowym, dowodach bezpośrednio nieprzeprowadzonych i dowolnie ocenionych. Nie sposób zarzucać organowi, że naruszył przepisy prawa w ten sposób, że skorzystał z materiału dowodowego, który został zebrany w toku postępowania sądowego. W szczególności niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów, czyli twierdzenia, że dane zdarzenie może być udowodnione wyłącznie za pomocą określonego rodzaju dowodów lub w określony sposób, np. poprzez bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka przed organem administracji publicznej. W Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisu prawa, który wyrażałby generalną zasadę niedopuszczalności wykorzystania w postępowaniu administracyjnym dowodu z zeznań świadków, czy samej strony, które zostały złożyły w odrębnym postępowaniu cywilnym. Okoliczność, że organy posłużyły się dowodami z postępowania sądowego i odstąpiły od samodzielnego przesłuchania świadków, nie stanowi o naruszeniu zasady bezpośredniości. Skoro skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń organów w zakresie stanu faktycznego to nie można organom zarzucić błędnego przyjęcia zasinienia w sprawie nieprawidłowości poprzez naruszenie obowiązujących procedur, a w konsekwencji postawy do zwrotu środków, które zostały pobrane nienależnie. Strona skarżąca nie podważyła okoliczności stanowiących podstawę do rozwiązania umowy. Bezzasadne przy tym pozostają zarzuty skargi co do braku samodzielnej oceny tych dowodów. Skoro organ włączył przedmiotowy materiał dowodowy do akt sprawy to znaczy, że uznał, iż okoliczności z niego wynikające mają wpływ na wynik sprawy niniejszej (por. postanowienie organu z dnia 25 czerwca 2020 r. nr WWRPO.VIII.3162.51.2019.ASz, akta administracyjne, segregator nr 12) Nie budzi zatem wątpliwości sądu to, że wszechstronna ocena materiału dowodowego stanowiła podstawę ustaleń faktycznych organu, której wynik znalazł wyraz zarówno w decyzji z dnia 17 marca 2021 r., jak i w zaskarżonej decyzji z dnia 30 maja 2022 r. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych przez stronę skarżącą w treści skargi przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając bowiem na uwadze treść ogólnych zasad postępowania administracyjnego, sąd doszedł do przekonania, że organy działały na podstawie przepisów prawa, stan faktyczny sprawy ustalony przez organ nie budzi wątpliwości i ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił materiał dowodowy zgromadzony przez organ w sposób wyczerpujący, a ocena tego materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, uwzględniającą ocenę faktów mających znaczenie prawne, zasady logiki, doświadczenia życiowego i reguły logicznego wnioskowania. Wbrew zarzutom skargi, organ wydał decyzje w sposób prawidłowy, dokonując całościowego ustalenia stanu faktycznego oraz wykładni znajdujących do niego zastosowanie przepisów prawa, doprowadzając tym samym do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w pełni realizując zasadę przekonywania. Stronie skarżącej zapewniono też możliwość uczestniczenia w postępowaniu, poprzez umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (zawiadomienie z dnia 14 grudnia 2020 r. - akta administracyjne, segregator nr 12). Nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż rozpoznając wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę twierdzeń oraz wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Nie można tym samym dopatrzyć się w działaniu organu znamion dowolności czy też arbitralności. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia 17 marca 2021 r. są zgodne z prawem, dlatego sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.