I SA/Sz 547/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wyboru metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawek tych opłat oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. skarżący E. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wyboru metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawek tych opłat oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia bowiem skarżący nie skierował formalnego wezwania do Rady Miejskiej o usunięcie naruszenia prawa. Według organu wezwaniem tym nie było pismo skarżącego z dnia 29 kwietnia 2013 r., w którym skarżący wyraził niezadowolenie z rozwiązań przyjętych w ww. uchwale bowiem strona nie wskazała w nim jakie przepisy uchwały są sprzeczne z prawem a także nie wskazała interesu prawnego lub uprawnienia, które przepisy uchwały naruszyły. Z ostrożności procesowej organ podniósł, iż gdyby uznać, że pismo z dnia 29 kwietnia 2013 r. zawiera wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zaś pismo organu z dnia 13 maja 2013 r. jest odpowiedzią na to wezwanie, to termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 29 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej w dalszej części "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, jak również inne niż określone w pkt 5 akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, dalej: "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Kontrola skargi na uchwałę (zarządzenie) w trybie art. 101 ust 1 u.s.g. polega w pierwszej kolejności na sprawdzeniu, czy skarga spełnia wymogi formalne, takie jak: charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, zachowanie terminu, uprzednie wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia. Po stwierdzeniu, że wymogi formalne zostały spełnione, sąd bada legitymację strony skarżącej do jej wniesienia. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Stosownie zaś do art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 (dotyczących m.in. skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wobec tego z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte i przekonująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie wyczerpanie środków zaskarżenia wymagało, zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym czynność ta powinna być dokonana przed wniesieniem skargi do Sądu – i tryb ten w niniejszej sprawie został przez skarżącego wyczerpany bowiem pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 13 maja 2013 r., doręczonym w dniu 20 maja 2013 r., w związku z czym od tego dnia rozpoczął bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który upływał w dniu 19 czerwca 2013 r. Skarżący natomiast złożył skargę w dniu 21 marca 2014 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które przekazało ja do tut. Sądu w dniu 30 kwietnia 2014 r. (wpływ do sądu 5 maja 2014 r.) a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.