I SA/Sz 552/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy decyzją z dnia 25.01.2013 r., Burmistrz Miasta ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2013 rok należnego od A. i R. E. za grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą w kwocie [...] zł. O ww. decyzji organu i instancji R. E. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej, że decyzja ta jest nieuzasadniona ze względów ekonomicznych i społecznych, a ponadto jest oparta na uchwale niezgodnej z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzja z dnia 02.04.2013 r. utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji wskazując, że analiza stanu faktycznego sprawy oraz odnoszących się do niej przepisów prawa podatkowego wykazuje, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wskazano, że treść decyzji pozostaje w zgodzie z dokumentami urzędowymi stanowiącymi źródło danych przyjętych jako podstawa opodatkowania. Podatek został wyliczony z zastosowaniem właściwych stawek podatkowych wynikających z przepisów zawartych w ustawach podatkowych, tj. w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, w której unormowano kwestie związane z opodatkowywaniem podatkiem od nieruchomości. Wysokość podatku od nieruchomości została w decyzji obliczona w prawidłowej i należnej wysokości. Dalej wskazano, że wymiar podatku od nieruchomości odbywa się w zgodzie z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Następnie wyjaśniono, że ustawą mającą zastosowanie w rozpoznawanej sprawie jest ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, po czym przywołano jej art. 3 ust. 1, który określa podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. W świetle powyższych przepisów Kolegium stwierdziło, że wymiar podatku od nieruchomości nie dotyczy tylko przedsiębiorców, lecz wszystkich obywateli spełniających przesłanki określone w zacytowanym wyżej art. 3 ust. 1 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący wraz z żoną są właścicielami budynku i gruntuj z mocy prawa są podatnikami podatku od nieruchomości. Status przedsiębiorcy posiadany przez podatnika wpływa jedynie na rodzaj stawki podatku od nieruchomości, po czym przywołano art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierający definicję określenia "budynków, gruntów i budowli związanych z działalnością gospodarczą", w myśl której określenie to oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Kolegium wyjaśniło, że stawki podatku od nieruchomości rokrocznie na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ogłasza Minister Finansów kierując się wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Ogłoszenie stawek odbywa się w drodze obwieszczenia. Wskazano, że na 2013 rok aktualne jest obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (M.P. z 2012, poz.587), które rada gminy może jedynie obniżyć. Rada Miasta [...] uchwaliła stawki wynikające z wymienionego wyżej obwieszczenia Ministra Finansów. Następnie wskazano, że zarzuty odwołania co do zgodności z prawem uchwały Rady Miasta [...] wydanej w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości są chybione na gruncie postępowania w indywidualnej sprawie podatkowej. Organ podatkowy, czyli w tej sprawie Burmistrz Miasta [...], nie odpowiada za wysokość uchwalonych stawek podatkowych, a tryb tego uchwalania nie ma żadnego związku z indywidualnym postępowaniem podatkowym. Zarzuty skarżącego de facto skierowane są do Rady Miasta, która uchwaliła stawki podatkowe, stanowiące przedmiot zarzutów odwołującej strony. Wyjaśniono, że sprawy związane z nadzorem nad zgodnością z prawem uchwał rady gminy normuje ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wskazując przy tym na art. 91 ust.1, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Wskazano przy tym, że zgodnie z art. 86 organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Następnie wyjaśniono, że ww. ustawa o samorządzie gminnym przewiduje również w art. 101 ust. 1 możliwość zaskarżania uchwał przez obywateli, przytaczając treść tego przepisu, tj. "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Dalej Kolegium wskazało, że uchwała Rady Miasta, kwestionowana przez skarżącego była poddana ocenie przez organ nadzoru zgodnie z ww. art. 91 ustawy o samorządzie gminnym i została uznana za zgodną z prawem. Nikt też jej nie zaskarżył. Jest to uchwała stanowiąca akt miejscowego prawa podatkowego i wiąże w równym stopniu Burmistrza Miasta działającego jako organ podatkowy, jak i wszystkich podatników budżetu gminy Miasta. Wskazano następnie, że przepisy unijne i uchwała Rady Miasta, na które powołuje się skarżący w odwołaniu, nie mają zastosowania przy określaniu wysokości stawek podatkowych obowiązujących w danym roku podatkowym. Przepisy te mają zastosowanie do spraw, związanych z udzielaniem pomocy publicznej w postaci ulg podatkowych, po czym wyjaśniono, że ulgi podatkowe to umorzenie zaległości podatkowej, rozłożenie na raty spłaty zaległości podatkowej, odroczenie terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej. Aby mogła być mowa o ulgach podatkowych, najpierw musi być wymierzony podatek. Wymiar podatku rządzi się własnymi, odmiennymi przepisami, z których część została w tej decyzji zacytowana. Sumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzyło się naruszeń prawa ani uchybień proceduralnych ze strony organu I instancji. Zarzuty odwołania nie znalazły potwierdzenia, zaskarżona bowiem decyzja nie ma wad prawnych i jest zgodna zarówno z prawem, jak i ze stanem faktycznym sprawy. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02.04.2013 r. R. E. zarzucił tej decyzji, że była stronnicza, po nierzetelnym rozpatrzeniu, po upływie terminu i z naruszeniem podstawowych zasad przyzwoitości, w związku z tym skarżący wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę, stwierdzając niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem nie może jej zmienić, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 145 § 1 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem, stwierdził, że wydano ją zgodnie z prawem, co oznacza, że brak podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Odnosząc się do istoty zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że była stronnicza, nierzetelnie rozpatrzona, po upływie terminu i z naruszeniem podstawowych zasad przyzwoitości. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zarzuty te nie pokrywają się z zarzutami odwołania od decyzji organu I instancji, w którym strona zarzuciła w istocie niezgodność z prawem wskazanych w uzasadnieniu odwołania uchwał Rady Miasta, i w tym też zakresie organ odwoławczy rozpoznał sprawę. Zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy, nie mogąc wyjść poza granice zarzutów odwołania, prawidłowo rozpoznało odwołanie wskazując, że sprawy związane z legalnością uchwał rady gminy regulują przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, prawidłowo przywołując art. 91 ust.1, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Prawidłowo również wskazano przy tym, że zgodnie z art. 86 ustawy o samorządzie gminnym, organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Trafnie wskazano, że ww. ustawa o samorządzie gminnym przewiduje również w art. 101 ust. 1 możliwość zaskarżania uchwał przez obywateli, przytaczając treść tego przepisu, tj. "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Dalej Kolegium słusznie wskazało, że uchwała Rady Miasta, kwestionowana przez skarżącego była poddana ocenie przez organ nadzoru zgodnie z ww. art. 91 ustawy o samorządzie gminnym i została uznana za zgodną z prawem. Nikt też jej nie zaskarżył. Jest to uchwała stanowiąca akt miejscowego prawa podatkowego i wiąże w równym stopniu Burmistrza Miasta działającego jako organ podatkowy, jak i wszystkich podatników budżetu gminy Miasta. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi co wydania zaskarżonej decyzji po upływie terminu, podkreślić należy, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.", organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przy czym na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Kwestia terminów załatwiania spraw w postępowaniu podatkowym została uregulowana w art. 139 O.p. Jednak § 3 tego artykułu wprost odnosi się postępowania odwoławczego i stanowi, że: "Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy". Z analizy dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu 14 lutego 2013 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zaś w dniu 02.04.2013 r. organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję, co świadczy, że organ odwoławczy podjął decyzję przed upływem 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, stosownie do ww. art. 139 § 3 O.p. A zatem zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie terminu jest bezpodstawny. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi także wskazać należy, że skarga jest bezpodstawna, zaskarżona bowiem decyzja jest merytorycznie poprawna i zasadna, nie narusza prawa materialnego ani procesowego, uzasadnienie zaś tej decyzji jest wyczerpujące i spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z analizy akt sprawy nie wynika, by uchybiono zasadom prowadzenia postępowania podatkowego przewidzianym przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa, a w szczególności określonym w art. 120, 122. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wydając tę decyzję wskazany organ administracji publicznej wywiązał się w ustawowym terminie z obowiązków, stosownie do art. 139 § 3 O.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszeń prawa materialnego ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.