I SA/Sz 56/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]. Nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: S[...]. Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., występujący w przedmiotowej sprawie w roli organu egzekucyjnego i wierzyciela, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku R.W. odpowiednio w dniu 22 lipca 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] oraz w dniu 4 sierpnia 2013 r. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]. Powołanymi tytułami wykonawczymi objęto zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, maj, wrzesień, listopad i grudzień 2011 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. R.W. reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do organu egzekucyjnego o umorzenie niniejszego postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik odniósł się w głównej mierze do przeprowadzonej w firmie zobowiązanego kontroli podatkowej i jej ustaleń, w efekcie których R.W. złożył deklaracje VAT-7, wykazując kwoty podatku podlegające wpłacie. W ocenie zobowiązanego doszło w tym zakresie do złamania obowiązujących przepisów prawa, albowiem obowiązany nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z powyższym przedmiotowe postępowanie egzekucyjne jest bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]. Nie zgadzając się z powyższym zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, powielając argumentację zawartą we wniosku z dnia 9 czerwca 2014 r. Dodatkowo zdaniem strony, podatek wynikający z wystawionych faktur VAT, jest kwotą pozostającą poza rozliczeniem w deklaracji VAT. Natomiast organ podatkowy powinien wydać decyzję na podstawie art. 108 ustawy o VAT i ona ewentualnie winna stać się podstawą dalszego dochodzenia należnych Skarbowi Państwa należności. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], nie stwierdzając wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, ze zm.), dalej zwanej: "u.p.e.a.". Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, że zobowiązany nie uiścił należności wynikających ze złożonych deklaracji z tytułu podatku od towarów i usług, organ podatkowy wystosował upomnienia o numerach: [...], w których określił rodzaj należności, okres jej pochodzenia jak i kwotę należności oraz terminy, od których należy liczyć odsetki za zwłokę. Tym samym R.W. powziął wiadomość o istnieniu obowiązku uiszczenia należności i ewentualnych skutkach niewywiązania się z ich zapłaty. Z powodu nieuiszczenia należności wynikających z deklaracji, wystawiono tytuły wykonawcze o numerach: [...], które doręczono R.W. za pośrednictwem Poczty Polskiej odpowiednio w dniach 22 lipca 2013 r. i 6 sierpnia 2013 r. Podniósł także, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. nie zakwestionował wysokości zobowiązania podatkowego wykazanego w deklaracjach z dnia 4 czerwca 2013 r., w związku z czym przyjął kwoty zobowiązań wskazane przez podatnika. Skoro deklaracje zawierały pouczenie, że stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego a wierzyciel przesłał przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego upomnienia, tym samym w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności uzasadniające wszczęcie postępowania podatkowego w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zatem kwoty wykazane w deklaracjach VAT-7 podlegają egzekucji. Organ odwoławczy, powołując się także na treść art. 81 § 1 i § 2, art. 81 b § 1 pkt. 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.(Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), wskazał, że podatnikowi przysługuje prawo do złożenia korekt deklaracji VAT-7, które mogą z kolei stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. nr [...] z dnia [...] R.W., wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego : - art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r, nr 177, poz. 1054 ze zm.) co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem; 2. przepisów prawa procesowego: - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez działanie niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa; * art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie wzbudzający zaufania Strony do organów skarbowych; * art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez podjęcie działań pozorowanych, rzekomo nastawionych na ustalenie stanu faktycznego; - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórczą i sprzeczną z logiką oraz doświadczeniem życiowym ocenę materiału dowodowego. Uzasadniając skargę, reprezentujący skarżącego pełnomocnik powołał się na art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba prawna, jednostka niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. W ocenie skarżącego zgodnie z tym przepisem kwota podlegająca wpłacie nie jest podatkiem od towarów i usług, a jedynie ten podatek "udaje". Jest to pewnego rodzaju "sankcja". Tym samym w zaistniałym stanie faktycznym niezrozumiałym jest oparcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. rozstrzygnięcia o wskazany art. 108 ust. 1 powołanej ustawy, w sytuacji gdy zakwestionowano jego status jako podatnika czynnego VAT, a w konsekwencji uznanie złożonych przez niego deklaracji dla podatku od towarów i usług za skuteczne i prawidłowe. Dodatkowo skarżący wskazał, iż w zaistniałym stanie faktycznym organy poprzez swoje działanie nie wpłynęły na pozytywne postrzeganie ich jako przedstawicieli władzy, a zapadłe rozstrzygnięcie narusza zasadę swobodnej oceny. Dyrektor Izby Skarbowej w S., w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako: "p.p.s.a."). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...] wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając skargę Sąd podzielił stanowisko i argumentację Dyrektora Izby Skarbowej, która legła u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga nie jest zasadna bowiem w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani zasad postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego bezprzedmiotowość. Organy były zatem zobowiązane zbadać, czy istniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego na gruncie u.p.e.a. Na wstępie należało wskazać, że zgodnie z art. 3a§ 1 u.p.e.a. w zakresie zobowiązań powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, długów celnych powstałych w przypadkach określonych w art. 201 ust. 1 oraz art. 209 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, ze zm.), podatków wykazanych w zgłoszeniu celnym, składek na ubezpieczenie społeczne, opłat paliwowych, o których mowa w ustawie z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2571, ze zm.), a także dopłat, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one odpowiednio: 1) z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika; 2) ze zgłoszenia celnego złożonego przez zobowiązanego; 3) z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne; 4) z informacji o opłacie paliwowej; 5) z informacji o dopłatach. Z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że egzekucję administracyjną stosuje się jeżeli: 1) w deklaracji, w zeznaniu, w zgłoszeniu celnym, w deklaracji rozliczeniowej albo w informacji o opłacie paliwowej lub w informacji o dopłatach zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; 2) wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Powyższe oznacza, że złożone w trakcie kontroli podatkowej przez skarżącego deklaracje VAT-7 mogły stanowić podstawę wystawienia tytułu wykonawczego albowiem dotyczyły zobowiązań powstających z mocy prawa (łączyły się ze zdarzeniem z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego – art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) oraz zawierały stosowne pouczenie, iż złożona deklaracja stanowi podstawę do wydania tytułu wykonawczego, a organ przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał podatnikowi upomnienia o numerach: [...]. W myśl art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny prowadzi egzekucję administracyjną na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego. W tytule tym, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wierzyciel wpisuje treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Postępowanie egzekucyjne prowadzone być może tak długo, dopóki istnieje ważny tytuł wykonawczy. Przypomnieć również należało, iż w toku postępowania egzekucyjnego we wszystkich jego fazach zobowiązany może występować z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Umorzenie postępowania może nastąpić w każdym jego stadium, zarówno przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, jak i po jej zakończeniu. Przepis art. 59 u.p.e.a. nie ustanawia bowiem terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądanie takie zobowiązany może więc wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. W wyniku umorzenia postępowania mogą być również uchylone dokonane czynności egzekucyjne. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza wszakże, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Nie można mu również przypisywać waloru res iudicata. Stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Podsumowując należało zatem wskazać, że organ egzekucyjny umarza postępowanie, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Biorąc pod uwagę ustalony w toku postępowania stan faktyczny oraz powołane przepisy normujące prowadzenie egzekucji z zobowiązań podatkowych i okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego należy zauważyć, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. Skarżący składając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzone w oparciu o wyżej wskazane tytułu wykonawcze, jako podstawę wskazał bezprzedmiotowość tego postępowania, wskazując, że winien zostać uwzględniony art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług i winna zostać wydana decyzja określająca należny podatek, który będzie podatkiem do zapłaty, organ zaś nie powinien uznawać za skuteczne złożonych w toku kontroli deklaracji i podatku tam wykazanego. Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek, o której mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a., a postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Analizując bowiem chronologię czynności podejmowanych w sprawie, należało przypomnieć, że organ w oparciu o złożone przez skarżącego deklaracje i brak zapłaty podatku w nich ujętego, najpierw skierował do skarżącego upomnienia, następnie wystawił tytuły wykonawcze. Ponadto co znamienne i co wymaga bardzo wyraźnego podkreślenia, w sprawie poddanej osądowi nie było potrzeby wydawania decyzji wymiarowych, skoro organ podatkowy nie kwestionował wysokości zobowiązania podatkowego określonego w deklaracjach złożonych przez podatnika w dniu 4 czerwca 2013 r., co zostało skarżącemu prawidłowo wyjaśnione w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Złożone w toku kontroli podatkowej deklaracje VAT-7 i wskazany w nich podatek, podlegał egzekucji, stosownie do powołanego na wstępie art. 3a § 1 u.p.e.a. Zasadnie także organ zwrócił uwagę na art. 81 Ordynacji podatkowej wywodząc, że dopiero z chwilą złożenia skutecznej korekty deklaracji uchylone zostają skutki prawne deklaracji pierwotnej. W rezultacie kwoty wykazane w tych korektach były kwotami obowiązującymi i wiążącymi podatnika oraz organ podatkowy i organ egzekucyjny. Wywody skarżącego jakoby nie był podatnikiem, a w konsekwencji zobowiązanym, z uwagi na brak decyzji wymiarowej określającej wysokość podatku do zapłaty, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący składając deklarację podatkową działa jako podatnik zobowiązany za należny podatek (lub zwrot) w niej wykazany, który w razie braku zapłaty, staje się należnością do której stosuje się egzekucję administracyjną. Twierdzenie skarżącego, że złożone deklaracje VAT – 7 nie mogły stanowić podstawy prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie ma znaczenia, ponieważ bez wątpienia wciąż istnieje samo zobowiązanie podatkowe, którego wysokość jest obiektywna w tym znaczeniu, że równa się ono kwocie należnej w świetle przepisów prawa. W takiej też kwocie zobowiązanie podatkowe powstaje i staje się wymagalne w określonym ustawą podatkową terminie płatności. W tym miejscy podkreślić należało, że w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji, wykonaniu nie podlega deklaracja podatkowa, czy też decyzja, ale obowiązek wynikający z tej deklaracji bądź decyzji. W myśl art. 2 § 1 oraz art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki i stosuje się ją do obowiązków. Powołanie zatem w tytule wykonawczym jako podstawy prawnej egzekucji, deklaracji podatkowej, a następnie – jak chciałby tego skarżący – decyzji podatkowej, w sytuacji gdy decyzja ta nałożyłaby na jej adresata dokładnie taki sam obowiązek, pozostaje bez wpływu na kształt obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Tym samym powyższe nie miało znaczenia prawnego dla bytu postępowania egzekucyjnego. Zarzuty i argumenty skarżącego, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, w zakresie naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 , art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej jak i materialnego tj. art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, odnoszą się do w zasadzie do kwestii związanych ze sposobem (wadliwym zdaniem skarżącego) prowadzenia postępowania przez organy podatkowe wymierzające należności podatkowe. Tymczasem, w niniejszej sprawie takowe postępowanie nie toczyło się, bowiem organ podatkowy – jak już wskazano – nie kwestionował wysokości zobowiązania podatkowego wykazanego w deklaracjach podatkowych. Co do kwestii badania istnienia zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy prawidłowo także powołał się na treść art. 29 § 1 u.p.e.a., wskazując, że organ egzekucyjny nie bada zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co oznacza, że zarzuty w tym zakresie nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy. Reasumując, zaskarżone postanowienie prawidłowo zostało oparte na regulacji z art. 59 u.p.e.a. oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zaś Ordynacji podatkowej. Organy - pierwszej i drugiej instancji - rozeznały w pełni stan faktyczny sprawy i wyczerpująco rozważyły, czy zaistniały w przypadku skarżącego wymienione w tym przepisie przesłanki do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zasadnie przyjmując ich brak, o czym mowa w spełniających wymogi prawne, niewadliwych uzasadnieniach postanowień obu instancji. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że zgodne z prawem jest stanowisko organu o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.