I SA/Sz 56/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddal skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie odmówiło A. A. (dalej: "Strona" lub "Skarżący’) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy D. z dnia 10 lutego 2020 r., znak: [...], którą ustalono Stronie łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 rok. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 162 § 1, 2 i 4, art. 163 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz.1540 z późn. zm. - dalej "O.p."). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w odwołaniu z 13 września 2021 r. od ww. decyzji Wójta Gminy D. z 10 lutego 2020 r., Strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co argumentowała tym, że nigdy nie otrzymała tej decyzji i nie posiadała wiedzy o jej wydaniu. Decyzję doręczono nie Stronie, lecz spółce A. . jawna, która funkcjonuje pod adresem ul. [...] S. . Strona oświadczyła jednocześnie, że wprawdzie podała ww. adres jako swój adres korespondencyjny, jednakże uważa, że przesyłka powinna zostać doręczona Stronie osobiście, zaś w razie nieobecności Strony można było ją pozostawić dorosłemu domownikowi, którym nie jest jednak odbierający pismo pracownik ww. spółki - a więc Stronie powinno zostać pozostawione awizo. Mając na uwadze powyższe Strona uznała, że wobec niewłaściwego trybu doręczenia ww. decyzji, nie otrzymała zaskarżonej decyzji bez swojej winy. J. B. odbierający pismo nie przekazał go Stronie, co uniemożliwiło Stronie wniesienie odwołania w ustawowym terminie. Strona zaznaczyła, że zapoznała się z decyzją po jej przesłaniu poprzez e-puap i w terminie 7 dni od tego dnia złożyła od niej odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Ww. postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie odmówiło Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. ustalającej Stronie łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r. - co nastąpiło po uprzednim wydaniu przez Organ postanowienia z dnia 10 grudnia 2021 r., znak: [...], o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Kolegium zwróciło uwagę, że Strona, składając zawarty w odwołaniu wniosek z 13 września 2021 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, oświadcza, że upłynął termin 14 dni do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji, która została doręczona 17 lutego 2020 r. na adres wskazany przez Stronę w informacjach podatkowych. W konsekwencji powyższego bezprzedmiotowe było rozpatrywanie w postępowaniu w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania podniesionych we wniosku okoliczności, których celem jest kwestionowanie skuteczności doręczenia Stronie ww. decyzji. Kolegium wskazało, że Strona od wielu lat podaje organowi podatkowemu jako swój adres - ul. [...] [...] [...]. Jest tak m.in. w złożonej przez A. A. informacji od osób fizycznych w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego z 27 lipca 2014 r. , czy w takiej informacji z 23 kwietnia 2013 r. Jednocześnie organ podatkowy od lat przekazuje Stronie wszelkie pisma, w tym m.in. postanowienie o wszczęciu postępowania z 2 kwietnia 2013 r., czy postanowienie o wznowieniu z 10 czerwca 2016 r. na ten sam adres. Strona uczestniczyła w postępowaniach poprzednio prowadzonych, w których otrzymywała korespondencję na adres: ul. [...] [...] [...], m.in. we wznowionym postępowaniu w sprawie zobowiązania podatkowego za 2016 r., gdy ustanowiła w nim pełnomocnika, a ten wypowiadał się w sprawie (podanie pełnomocnika Strony z 17 lutego 2017 r.). Kolegium podkreśliło, że w niniejszym postępowaniu organ doręczał Stronie pisma na adres ul. [...] [...] [...], m.in. postanowienie z 7 stycznia 2020 r. o wszczęciu postępowania, jak również postanowienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Kolegium stwierdziło, że nie wystąpiła przesłanka z art. 162 O.p., która dawałaby podstawę do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od wymienionej decyzji Wójta Gminy D. z 10 lutego 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13.12.2021 r., Strona, wnosząc o jego uchylenie w całości, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, połączenie przedmiotowej sprawy ze sprawą ze skargi podatnika na postanowienie Kolegium z dnia 13.12.2021 r. znak: [...], [...], [...], [...] w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a jednocześnie Skarżący wyraził zgodę na przeprowadzenie rozprawy w trybie wideokonferencji, za pośrednictwem komunikatora internetowego, nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: - z oświadczenia złożonego przez J. B. na okoliczność tego, że w przedmiotowej sprawie istniały przesłanki do przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego, a nadto na okoliczność, że decyzja wymiarowa nie została Skarżącemu prawidłowo doręczona; - z potwierdzenia odebrania przesyłki e-puap na okoliczność daty odebrania decyzji wymiarowej przez pełnomocnika Skarżącego. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie: - art 162 § 1 O.p. przez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki nakazujące wydanie przez organ postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania; - art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., w związku z art. 148 § 1 i § 2 i art. 150 § 1 i § 2 O.p. przez ich niezastosowanie i uznanie, że Strona nie zachowała ustawowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił swoją argumentację na poparcie zarzutów w niej podniesionych i podtrzymał twierdzenie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej nastąpiło bez jego winy, co powoduje, że w sprawie istnieją przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Osoba odbierająca korespondencję kierowaną do Skarżącego, a zawierającą decyzję organu podatkowego, nigdy mu jej nie przekazała. Przepisy Ordynacji podatkowej związane z doręczaniem korespondencji urzędowej w trybie doręczenia zastępczego, winny być interpretowane ściśle, niosą bowiem dla strony postępowania poważne konsekwencje. Przesyłka adresowana do Skarżącego nie mogła zostać mu doręczona w trybie art. 148 § 2 O.p.,tj. wskazany adres nie mógł zostać uznany za miejsce zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez Skarżącego, zaś przesyłka nie mogła zostać doręczona osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Wskazanego adresu nie można bowiem traktować inaczej niż jako wskazanie przez Skarżącego adresu do doręczeń w rozumieniu art 148 § 1 O.p. Jednocześnie na tej podstawie, że Skarżący nie kwestionował wcześniejszych doręczeń na wskazany adres, nie można konstruować tezy, że przedmiotowe doręczenie w ten sposób dokonane jest prawidłowe, tj.: dokonane zgodnie z przepisami. W ocenie Skarżącego nie można zgodzić się z Kolegium, że bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie w postępowaniu w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania okoliczności, które świadczą o nieskuteczności doręczenia stronie decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j.; dalej: "P.p.s.a."), sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 111 § 1 i § 2 P.p.s.a., uwzględniając częściowo wniosek Skarżącego, Sąd połączył sprawy z jego skarg na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2021 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz z dnia 13 grudnia 2021 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, objętych sygnaturami spraw sądowych: I SA/Sz 55/22 i I SA/Sz 56/22 w celu ich łącznego rozpoznania, lecz odrębnego rozstrzygnięcia, gdyż tylko ww. sprawy pozostają ze sobą w związku, bowiem każda ze skarg dotyczy tego samego roku podatkowego. W pozostałym zakresie Sąd oddalił wniosek Skarżącego o połącznie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, gdyż nie mogłyby one być objęte jedną skargą, ani też nie pozostają one ze sobą w związku, bowiem dotyczą innych lat podatkowych. Działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, Sąd postanowił odmówić dopuszczenia dowodu z oświadczenia złożonego przez J. B., gdyż oświadczenie to zawiera treści, na które osoba ta mogłaby być tylko przesłuchana w charakterze świadka. Zatem, dopuszczenie takiego oświadczenia jako dowodu z dokumentu, stanowiłoby obejście zakazu przesłuchiwania świadków w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Poza tym, Sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się ww. pismo z dnia 13 września 2021 r., zawierające oświadczenie J. B., które objęte jest wnioskiem dowodowym Skarżącego. Z zawartego w art. 106 § 3 P.p.s.a. zwrotu "dowody uzupełniające" wprost wynika, że chodzi w nim o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że w toku postępowania przed sądem administracyjnym nie ma procesowych przeszkód w składaniu dodatkowych wniosków dowodowych z dokumentów, o ile nie wykraczają poza dyspozycję art. 106 § 3 P.p.s.a., czyli dokumenty te, aby miały charakter "uzupełniający", muszą istnieć w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, i jednocześnie nie były przedmiotem oceny organu w spornej materii. Tych wymogów art. 106 § 3 P.p.s.a. nie spełnia ww. pismo z dnia 13 września 2021 r. Z tych też powodów Sąd oddalił wniosek dowodowy Skarżącego. Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli sądowej, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13.12.2021 r., którym odmówiono Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy D. z dnia 10 lutego 2020 r., znak: [...], ustalającej Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 rok. Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonego postanowienia były przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa regulujące kwestie przywrócenia terminu, w szczególności art. 162. Zatem, kluczowe znaczenie dla rozpoznania meritum sporu ma przepis art. 162 O.p. W myśl art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 O.p.). W rozpoznawanej sprawie Organ uznał, że Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w prawidłowym terminie 7 dni liczonym od zapoznania się z decyzją podatkową za pośrednictwem platformy e-PUAP. Sąd nie kwestionuje tych ustaleń Organu, dodatkowo jednak zwraca uwagę na przepis art.15 zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 ze zm.), dodany ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.2255 ze zm.), który wszedł w życie 16 grudnia 2020 r. (art. 10), a stanowił dodatkową ochronę prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie określonych terminów. Statuował bowiem obowiązek organów administracji publicznej zawiadamiania stron o uchybieniu terminu i wyznaczenia terminu 30 dni od dnia doręczenia ww. informacji na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Organ wprawdzie pominął tę regulację, jak również nie odniósł się do niej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jednak rozpoznał wniosek merytorycznie. Stąd, Sąd stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący obszernie odniósł się do zarzutów związanych z brakiem prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej na wskazany przez Skarżącego adres do doręczeń przy ul. [...] w [...]. Sąd wskazuje, że jest to adres spółki, w której Skarżący jest wspólnikiem. Odnośnie do tych zarzutów i ich uzasadnienia, Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2022 r., I FSK 1353/18, zgodnie z którym, zagadnienie prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji nie może być oceniane dwukrotnie, raz na potrzeby stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i ponownie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu podatkowym. W postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu nie można skutecznie kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest warunkiem wstępnym dla rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Instytucja przywrócenia terminu została przewidziana do takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. Wyniki prowadzonego z urzędu badania prawidłowości doręczenia decyzji stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku musi skutkować stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast inną sprawą jest dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu z punktu widzenia oceny braku zawinienia w uchybieniu terminu, oczywiście przy spełnieniu wymogów formalnych oraz zachowaniu właściwego czasu jego złożenia (por. m.in. wyrok NSA z 8 sierpnia 2012 r., I FSK 1443/11). Dlatego przy ocenie prawidłowości odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, badaniu podlega właśnie kwestia uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi. Nieskuteczne doręczenie decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek ten opiera się bowiem na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z powyższych względów nie mogły odnieść skutku w rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. w związku z art. 148 § 1 i § 2 i art. 150 § 1 i § 2 O.p. Zarzuty te zostały rozpatrzone przez Organ w zaskarżonym do WSA w Szczecinie postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2021 r., [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia 10 lutego 2020 r., znak: [...], ustalającej Stronie łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2022 r., I SA/Sz 55/22, oddalił skargę Skarżącego na powyższe postanowienie. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić brak winy wnioskującego w uchybieniu terminu. Przyczyna uchybienia, wskazana przez wnioskodawcę, każdorazowo winna być poddana ocenie organu podatkowego. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie go stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Zauważyć należy, że uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, osoba zainteresowana musi wskazywać na takie okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu dotyczące jednak tylko tego okresu, w którym miała być dokonana czynność procesowa. Przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest rozróżnienie samej przeszkody od okoliczności wskazujących na brak po stronie wnioskodawcy winy w uchybieniu terminowi, tj. okoliczności, które świadczą o tym, że wnioskodawca dołożył należytej staranności, aby mimo zaistnienia danej przeszkody dokonać czynności w stosownym terminie. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminu jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania (zob. P. Pietrasz, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 162 i wskazane tam orzecznictwo). Jak wynika z powyższych rozważań, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Strona postępowania podatkowego powinna bowiem należycie dbać o swoje interesy, co podlega ocenie przez pryzmat obiektywnego miernika staranności. Podstawą do przywrócenia terminu może być tylko taka okoliczność, której osoba należycie dbająca o swoje interesy nie mogła przewidzieć i zapobiec. Przewidziane w przepisach o doręczeniach gwarancje procesowe m.in. dla stron postępowania podatkowego nie mogą być postrzegane jako instrument pozwalający na odraczanie bądź zawieszanie działań organów. Niedochowanie staranności w zachowaniu środków skutecznej komunikacji zawsze będzie obciążać stronę (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r., III FSK 4487/21). Braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania Skarżący upatruje w tym, że osoba odbierająca korespondencję kierowaną do Skarżącego na wskazany przez niego adres przy ul. [...],[...], a zawierającą ww. decyzję organu podatkowego, nigdy mu jej nie przekazała. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się przy tym pismo z dnia 13 września 2021 r., zgodnie z którym J. B., po okazaniu mu potwierdzenia dowodu odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącego, na którym widnieje jego (J. B.) podpis z datą odbioru tej korespondencji z 17 lutego 2020 r., oświadczył, że adresatowi tej przesyłki nie przekazał. W ocenie Sądu, jest to za mało, aby w rozpoznawanej sprawie uprawdopodobnić brak winy Skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania – w powyższym rozumieniu. Poza sporem jest, że Skarżący wskazał adres do doręczeń, na który Organ wysłał korespondencję w sprawie. Nie jest również sporna okoliczność - podawana przez Organ w zaskarżonym postanowieniu - doręczania korespondencji na ten sam adres w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, od której Skarżący wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywróceniem terminu do jego wniesienia w rozpoznawanej sprawie, jak również w innych postepowaniach prowadzonych względem Skarżącego. Jak wynika z ww. oświadczenia J. B., wskazuje on jedynie, że nie przekazał adresatowi przesyłki od Organu, pomija natomiast milczeniem kwestię przyczyn braku przekazania Skarżącemu ww. przesyłki. Również Skarżący w toku postępowania kwestii tej nie wyjaśnia. A zatem, Skarżący nie wyjaśnił w istocie, z jakich powodów nie otrzymał od J. B. ww. decyzji i co się z nią stało, że Skarżący dowiedział się o jej treści dopiero półtora roku od jej doręczenia i to za pośrednictwem ePUAP. Stąd, w ocenie Sądu, oświadczenie to nie uprawdopodabnia braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w rozpoznawanej sprawie. Sąd nie ma również jakiejkolwiek wiedzy o tym, w jaki sposób pod wskazanym przez siebie adresem do doręczeń Skarżący monitorował doręczanie do niego korespondencji urzędowej. W ocenie Sądu, obowiązek taki spoczywał na Stronie, podobnie jak obowiązek zapewnienia skutecznego odbioru korespondencji pod wskazanym adresem do doręczeń. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zasadne jest stanowisko Organu, który przyjął, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia 10 lutego 2020 r. ustalającej Stronie łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r. nastąpiło bez jego winy. Najobszerniej opisane w skardze zarzuty dotyczą natomiast kwestii, która pozostaje poza granicami niniejszej sprawy, tj. kwestii prawidłowości doręczenia Skarżącemu decyzji podatkowej. W tym zaś zakresie – jak już wyżej wskazano – zarzuty Skarżącego zostały rozpatrzone zarówno przez Organ w postanowieniu z dnia 10 grudnia 2021 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia 10 lutego 2020 r., jak i przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 17 marca 2022 r., I SA/Sz 55/22, oddalił skargę Skarżącego na powyższe postanowienie Organu. Tym samym niezasadny okazał się również zarzut skargi w odniesieniu do naruszenia przez Organ art. 162 § 1 O.p. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl