I SA/Sz 574/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu indywidualną interpretacją z dnia 22 lipca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko W. G. (dalej: "Wnioskodawca", "Strona", "Skarżący"), zaprezentowane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych, jest nieprawidłowe w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% od dochodu uzyskanego z tytułu świadczonych usług R&D polegających na prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych i prawidłowe w pozostałym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, Wnioskodawca podał, że jest osobą fizyczną, posiadającą nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca wskazał również, że od 1 października 2020 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest między innymi działalność związana z wytwarzaniem oprogramowania. Wnioskodawca rozwinął, że w lipcu 2024 r. zawarł umowę o świadczenie usług ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością będącą polskim rezydentem podatkowym (dalej: "Spółka"). Na podstawie umowy zobowiązał się do świadczenia na rzecz Spółki następujących usług: 1) usług R&D, tj. usług badawczo-rozwojowych, obejmujących między innymi działania kreatywne obejmujące badania naukowe lub prace rozwojowe realizowane w sposób systematyczny dla poszerzenia zasobów wiedzy i wypracowywania nowych zastosowań dla posiadanego już zasobu wiedzy, polegające na tworzeniu, rozwoju i ulepszaniu programów komputerowych lub ich elementów poprzez tworzenie kodów komputerowych w języku wskazanym przez Spółkę, tworzenie opisu procedur operacyjnych, zestawień danych, informacji konwersacyjnych i dialogowych, kodów wynikowych i interfejsu, prowadzących do stworzenia praw autorskich do programów komputerowych w związku z innymi usługami; 2) innych usług, tj. uczestnictwo w misjach zespołu deweloperskiego (rozwój, przeglądy kodu, monitorowanie wydań, wsparcie poziomu); udzielanie wsparcia w kwestiach technicznych w zespole; współpraca z zespołami ds. kontroli jakości i produktami (nowe funkcje, podejście do jakości); proponowanie i wdrażanie ulepszeń technicznych i/lub organizacyjnych; uczestnictwo w życiu technologicznym firmy (obserwacje, spotkania, wzajemna pomoc, prezentacje). Zgodnie z postanowieniami umowy, usługi świadczone na rzecz Spółki wykonywane są w proporcji, tj.: usługi R&D opisane w pkt 1) powyżej - 90%; inne usługi opisane w pkt 2) powyżej - 10%. Ponadto w ramach stosunku umownego Wnioskodawca przenosi na Spółkę wszelkie prawa własności intelektualnej do utworów, w szczególności prawa autorskie do utworów. Utwory spełniają definicję "utworu" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.; dalej: "u.p.a."). W treści umowy opisano również zasady przenoszenia praw własności intelektualnej. W szczególności, w zakresie: uprawnienia Wnioskodawcy do dysponowania autorskimi prawami majątkowymi; braku obciążeń wynikających z praw osób trzecich; zwolnienia Spółki z odpowiedzialności wobec osób trzecich w przypadku wystąpienia z roszczeniami. Ponadto w zakresie praw objętych umową i prawa do wyłącznego udzielania zezwoleń na rozporządzanie i wykorzystywanie utworu, a także pól eksploatacji. Uzgodniono, także wyłączne prawo Spółki do dokonywania zmian, modyfikowania i rozwijania utworów; korzystania z utworów w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej; zgłaszania przedmiotów własności przemysłowej, w celu uzyskania ochrony oraz uzyskania patentu na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa ochronnego na znak towarowy, a także prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Umownie uregulowano również, że Wnioskodawca zobowiązał się: - dostarczyć utwory Spółce niezwłocznie po ich ustaleniu. Spółka nabywa prawa własności intelektualnej do utworu i kopii utworu z chwilą jego otrzymania. Wnioskodawca zobowiązał się do niezwłocznego przekazania Spółce wszelkich dokumentów, materiałów i informacji oraz dokonania wszelkich innych czynności prawnych lub faktycznych niezbędnych do zachowania zgodności z prawem oraz postanowień umowy o eksploatacji utworów przez Spółkę. Zobowiązanie Wnioskodawcy obejmuje w szczególności dostarczenie wszystkich kodów źródłowych dla całości lub części utworu, który stanowi program komputerowy; - niewykonywania jakichkolwiek osobistych praw autorskich do utworów, a w każdym przypadku wykonywania ich w dobrej wierze i wyłącznie w sposób zgodny z interesem Spółki; - powstrzymania się od podejmowania jakichkolwiek czynności prawnych lub faktycznych, które mogą utrudnić lub uniemożliwić Spółce wykonywanie praw własności intelektualnej, w szczególności powstrzymania się od podejmowania działań, które mogą utrudnić lub uniemożliwić Spółce uzyskanie patentu na utwory jako wynalazki, prawa do utworu jako wzoru użytkowego, prawa do rejestracji utworu jako wzoru przemysłowego lub prawa ochronnego do Utworów jako znaku towarowego. Wnioskodawca podsumował, że rezultatem świadczonych przez niego usług - w szczególności usług R&D - będą prawa własności intelektualnej, które zostaną przeniesione na Spółkę i za które Wnioskodawcy będzie przysługiwało wynagrodzenie. Poza roszczeniem o wynagrodzenie, Wnioskodawcy nie przysługują żadne inne roszczenia wobec Spółki z tytułu przeniesienia praw własności intelektualnej oraz wykonywania przez Spółkę innych praw, o których mowa w niniejszej umowie. Natomiast zasady ustalania przychodu Wnioskodawcy zostały oparte na stosunku w jakim pozostają względem siebie usługi R&D oraz inne usługi świadczone przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca rozdziela uzyskiwane wynagrodzenie (przychód) na: przychód ze świadczonych usług R&D i przeniesienia praw własności intelektualnej, oraz pozostały przychód z tytułu świadczenia innych usług. Podział kwoty wynagrodzenia zostaje wyszczególniony na fakturze wystawianej przez Wnioskodawcę. Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach usług R&D są wykonywane w sposób ciągły i polegają na realizacji zgłaszanych przez Spółkę potrzeb - opracowywane rozwiązania nie mogą zostać nabyte na rynku i są dopasowane do zapotrzebowania Spółki. Wykonywanie przez Wnioskodawcę usług R&D polega na wytwarzaniu, rozwijaniu i ulepszaniu oprogramowania i jest to działalność twórcza, obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny (tj. metodyczny, zaplanowany i uporządkowany) w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Według Wnioskodawcy działalność ta spełnia cechy przewidziane przez art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.; dalej: "p.s.w."). Wnioskodawca opracowuje nowe lub ulepszone produkty niewystępujące dotychczas w jego praktyce gospodarczej oraz na tyle innowacyjne, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już u niego funkcjonujących. Poza wytwarzaniem również ulepsza lub rozwija oprogramowanie już istniejące. Natomiast tworzenie oprogramowania wymaga od Wnioskodawcy zarówno wykorzystania dostępnych zasobów wiedzy, jak i zastosowania innowacyjnych rozwiązań specyficznych dla obsługi rynku, dla którego tworzone jest oprogramowanie. Wnioskodawca rozwinął, że czynności badawczo-rozwojowe podejmowane przez niego nie dotyczą prac rutynowych i okresowych zmian wprowadzanych do już istniejących produktów. W szczególności, jego prace nie polegają na prowadzeniu czynności wdrożeniowych w zakresie opracowywanych już produktów i usług czy czynnościach serwisowych. W efekcie wykonywanych czynności opisanych we wniosku powstają odrębne programy komputerowe podlegające ochronie na podstawie art. 74 ust. 1 u.p.a. W wyniku zbycia rezultatów usług w postaci praw własności intelektualnej Wnioskodawca uzyskuje przychód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f. Wnioskodawca podkreślił, że planuje skorzystanie z ulgi IP Box w odniesieniu do tych przychodów. Wnioskodawca do kosztów pośrednio związanych z usługami R&D ma zamiar również zaliczyć wydatki na materiały biurowe i wyposażenie biura, wydatki na sprzęt elektroniczny do pracy (laptop, telefon, akcesoria), leasing samochodu (używanego w firmie oraz prywatnie) i koszty (benzyna, etc.) z nim związane, koszty obsługi księgowej, prowizje, usługi prawne, opłaty telekomunikacyjne, najem biura, koszty energii elektrycznej, koszty licencji oprogramowania, wydatki na środowisko chmurowe. W opinii Wnioskodawcy, wydatki te są kosztami uzyskania przychodu funkcjonalnie związanymi z przychodami osiąganymi z tytułu świadczenia usług R&D oraz zbyciem poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które w sposób bezpośredni lub pośredni przyczyniły się do powstania takiego przychodu. Wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz dodatkową ewidencję zgodnie z wymogami przewidzianymi przez art. 30cb ust. 1 u.p.d.o.f., tj. m.in: prowadzi księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu/straty. Dodatkowa ewidencja prowadzona jest na bieżąco od momentu rozpoczęcia świadczenia usług R&D. Zawiera comiesięczne zestawienie dokumentów, które potwierdzają poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca. Wnioskodawca wskazał, że ponosi odpowiedzialność za rezultat wykonywanych przez siebie prac wskazanych w opisie wniosku. Ponosi ryzyko gospodarcze w związku z wykonywaną działalnością, a także nie realizuje wskazanych w opisie stanu faktycznego wniosku prac pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez Spółkę. Wnioskodawca wymienił konkretne utwory stanowiące efekt świadczonych usług R&D oraz podał cel i przeznaczenie tych utworów. Dalej podał, że innowacyjność wytworzonych/udoskonalonych programów komputerowych polega na dostarczaniu użytkownikom jednych z pierwszych na świecie rozwiązań. Również w przyszłości działania podejmowane przez Wnioskodawcę będą prowadziły do stworzenia nowych: kodów źródłowych, kodów wynikowych, dokumentacji komponentów kolejnych wersji oprogramowania, modelów architektury, poprzez które zostaną nadane zupełnie nowe funkcje oprogramowaniu, odpowiadające potrzebom Spółki (Usługobiorcy). Proces tworzenia oprogramowania nie jest i nie będzie w żadnym stopniu mechaniczny czy zrutynizowany, ale wymagał i będzie wymagał określonej działalności twórczej. Wnioskodawca podkreślił, że stosownie do zapisów umowy usługi R&D są usługami badawczo-rozwojowymi, które obejmują: działania kreatywne obejmujące badania naukowe lub prace rozwojowe realizowane w sposób systematyczny dla poszerzenia zasobów wiedzy i wypracowywania nowych zastosowań dla posiadanego już zasobu wiedzy, polegające na tworzeniu, rozwoju i ulepszaniu programów komputerowych lub ich elementów poprzez tworzenie kodów komputerowych w języku wskazanym przez Spółkę, tworzenie opisu procedur operacyjnych, zestawień danych, informacji konwersacyjnych i dialogowych, kodów wynikowych i interfejsu, prowadzące do stworzenia praw autorskich do programów komputerowych w związku z innymi usługami. Świadczenie usług R&D oraz sprzedaż kwalifikowanych praw własności intelektualnej, są ze sobą immanentnie związane. Cykliczne, metodyczne oraz systematyczne świadczenie usług R&D prowadzi w efekcie do stworzenia/udoskonalenia oprogramowania (kwalifikowanego prawa własności intelektualnej), które z perspektywy Wnioskodawcy jest komercjalizowane. Zgodnie z postanowieniami umowy wynagrodzenie za świadczone usługi jest dzielone w stosunku 90% (usługi R&D) do 10% (inne usługi). Wynagrodzenie w wysokości 90% przypisane do usług R&D (zgodnie z opisem przedstawionym we wniosku) obejmuje swoim zakresem zarówno świadczenie usług R&D, jak i sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej powstałego w wyniku świadczenia usług R&D. Wnioskodawca wyjaśniając sposób kalkulowania wynagrodzenia za świadczone usługi w ramach, których powstaje kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz za sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej podał, iż takie wyodrębnienie nie jest dokonywane za całość, tj. za świadczenie usług R&D i sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wnioskodawcy należne jest wynagrodzenie w wysokości 90% kwoty wskazanej na fakturze. Natomiast ewidencja, o której mowa w art. 30cb u.p.d.o.f., jest prowadzona przez Wnioskodawcę w sposób ciągły aż do chwili obecnej. Pierwszym rokiem, za który Wnioskodawca prowadził ewidencję był rok 2020. Na tle tak opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca zadał cztery pytania: 1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym opisana w stanie faktycznym działalność prowadzona przez Wnioskodawcę – w szczególności, działania kreatywne obejmujące badania naukowe lub prace rozwojowe realizowane w sposób systematyczny dla poszerzenia zasobów wiedzy i wypracowywania nowych zastosowań dla posiadanego już zasobu wiedzy, polegające na tworzeniu, rozwoju i ulepszaniu programów komputerowych lub ich elementów poprzez tworzenie kodów komputerowych w języku wskazanym przez Spółkę, tworzenie opisu procedur operacyjnych, zestawień danych, informacji konwersacyjnych i dialogowych, kodów wynikowych i interfejsu, prowadzące do stworzenia praw autorskich do programów komputerowych – wpisuje się w definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., a tym samym Wnioskodawca jest uprawniony do korzystania z ulgi IP Box, o której mowa w art. 30ca u.p.d.o.f., przy spełnieniu wszystkich dodatkowych wymogów nałożonych przez przepisy prawa podatkowego? 2. Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym Wnioskodawca będzie mógł skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% od dochodu uzyskiwanego z tytułu świadczonych przez Wnioskodawcę usług R&D polegających na prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych na rzecz Spółki? 3. Czy w opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym Wnioskodawca będzie mógł skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% od dochodu kwalifikowanego ze sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej, tj. dochodu ze sprzedaży oprogramowania na rzecz Spółki? 4. Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca może zaliczać w koszty wydatki pośrednio związane z usługami R&D i Prawami Własności Intelektualnej w taki sposób, że w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego wydatku, który Wnioskodawca poniósł w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przychodów z tytułu świadczenia usług R&D i zbycia praw własności intelektualnej, może przyporządkować wydatki do przychodów według ustalonej proporcji jako stosunek przychodów ze zbycia usług R&D i praw własności intelektualnej do przychodów ogółem z prowadzonej działalności w danym okresie? W ocenie Wnioskodawcy, działalność w zakresie usług R&D wpisuje się w definicję działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 5a pkt 36 u.p.d.o.f., w szczególności stanowi prace rozwojowe, o których mowa w art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f. (w zakresie pytania nr 1). W dalszej kolejności Wnioskodawca wskazał na podstawę prawno-materialną prawa do skorzystania przez przedsiębiorców z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym od osób fizycznych przy osiąganiu przez nich dochodów z prawa własności intelektualnej. W tym zakresie przytoczył przepisy prawa oraz wyjaśnienie kluczowych w jego opinii pojęć. Dalej zwrócił uwagę, że czynności badawczo-rozwojowe podejmowane przez niego nie dotyczą prac rutynowych i okresowych zmian wprowadzanych do już istniejących produktów. W szczególności, jego prace nie polegają na prowadzeniu czynności wdrożeniowych w zakresie opracowywanych już produktów i usług czy czynnościach serwisowych. Natomiast podejmowane działania prowadzą do stworzenia zupełnie nowych funkcji, odpowiadających potrzebom Spółki. Proces tworzenia oprogramowania nie jest w żadnym stopniu mechaniczny czy zrutynizowany, ale wymaga określonej działalności twórczej. Wnioskodawca zwrócił również uwagę na objaśnienia podatkowe z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP Box i podręcznik Frascati 2015 (Zalecenia dotyczące pozyskiwania i prezentowania danych z zakresu działalności badawczej i rozwojowej, Pomiar działalności naukowo-technicznej i innowacyjnej, OECD Publishing, Paris/GUS, Warszawa). Wnioskodawca, uwzględniając przedstawiony stan faktyczny oraz kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo-rozwojową na gruncie zarówno u.p.d.o.f., jak i Podręcznika Frascati stwierdził, że prowadzona przez niego działalność spełnia cechy działalności B+R. Podkreślił, że przemawiają za tym następujące przesłanki: - prowadzone przez Wnioskodawcę prace polegają na tworzeniu oprogramowania od podstaw lub zmianie jego określonych funkcjonalności w zależności od potrzeb zgłaszanych przez Spółkę, w efekcie działalność tę można uznać za nowatorską i twórczą; - proces tworzenia takiego oprogramowania spełnia cechę nieprzewidywalności; - prace nad oprogramowaniem prowadzone są przez Wnioskodawcę w sposób zaplanowany i systematyczny, należycie udokumentowany zgodnie z potrzebami Spółki i wykonywane zgodnie z jej oczekiwaniami, zatem cechuje je metodyczność; - prawa własności intelektualnej są przez Wnioskodawcę przenoszone na Spółkę, co świadczy o spełnieniu cechy możliwości przeniesienia lub odtworzenia takich prac. W dalszej kolejności Wnioskodawca argumentował, że w związku ze spełnieniem przez usługi R&D cech działalności prac badawczo-rozwojowych Wnioskodawca będzie mógł skorzystać (po spełnieniu dodatkowych kryteriów przewidzianych przez art. 30ca u.p.d.o.f.) z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% od dochodu uzyskiwanego z tytułu świadczonych przez Wnioskodawcę usług R&D (w zakresie pytania nr 2). Wnioskodawca, będzie mógł skorzystać (po spełnieniu dodatkowych kryteriów przewidzianych przez art. 30ca u.p.d.o.f.) z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% od dochodu uzyskiwanego z tytułu przeniesienia na Spółkę prawa własności intelektualnej (w zakresie pytania nr 3). Wnioskodawca, będzie mógł przyporządkować wydatki do przychodów według ustalonej proporcji jako stosunek przychodów ze zbycia usług R&D i praw własności intelektualnej do przychodów ogółem z prowadzonej działalności w danym okresie, w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego wydatku, który Wnioskodawca poniósł w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przychodów z tytułu świadczenia usług R&D i zbycia praw własności intelektualnej (w zakresie pytania nr 4). Wnioskodawca rozwijając ww. stanowisko przywołał przepisy prawa i przedstawił ich wyjaśnienie w kontekście zajętego w sprawie stanowiska. Zdaniem Wnioskodawcy, tworzenie przez niego oprogramowania (działania kreatywne obejmujące badania naukowe lub prace rozwojowe realizowane w sposób systematyczny dla poszerzenia zasobów wiedzy i wypracowywania nowych zastosowań dla posiadanego już zasobu wiedzy, polegające na tworzeniu, rozwoju i ulepszaniu programów komputerowych lub ich elementów poprzez tworzenie kodów komputerowych w języku wskazanym przez Spółkę, tworzenie opisu procedur operacyjnych, zestawień danych, informacji konwersacyjnych i dialogowych, kodów wynikowych i interfejsu, prowadzące do stworzenia praw autorskich do programów komputerowych) spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej zawarte zarówno w Podręczniku Frascati, jak i w art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f. W związku z tym, że Wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki określone w przepisach u.p.d.o.f. i innych przywołanych aktach prawnych, jest uprawniony do korzystania z ulgi IP Box, o której mowa w art. 30ca u.p.d.o.f., w związku ze świadczeniem usług R&D oraz zbyciem praw własności intelektualnej. Tym samym Wnioskodawca może opodatkować sumę kwalifikowanych dochodów osiągniętych z tytułu kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną 5% stawką podatkową. Część ponoszonych przez Wnioskodawcę wydatków można wprost przypisać do przychodu ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Z kolei, w zakresie przypisania kosztów pośrednio związanych z przychodami z tytułu świadczenia usług R&D oraz zbycia praw własności intelektualnej Wnioskodawca uważa, iż ma on prawo zaliczać wydatki na materiały biurowe i wyposażenie biura, wydatki na sprzęt elektroniczny do pracy (laptop, telefon, akcesoria), leasing samochodu (używanego w firmie oraz prywatnie) i koszty (benzyna, etc.) z nim związane, koszty obsługi księgowej, prowizje, usługi prawne, opłaty telekomunikacyjne, najem biura, koszty energii elektrycznej, koszty licencji oprogramowania, wydatki na środowisko chmurowe, w taki sposób, że alokuje on konkretny koszt poniesiony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej według ustalonej proporcji jako stosunek przychodów z usług R&D oraz zbycia praw własności intelektualnej do przychodów ogółem z prowadzonej działalności w danym okresie. Wnioskodawca ponosi wydatki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., więc przy zachowaniu właściwej proporcji, są one kosztami uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w związku z art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. Zaskarżoną interpretacją indywidualną organ stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaprezentowanego stanowiska organ przywołał art. 5a pkt 6, pkt 38, pkt 39, pkt 40, art. 5b ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 30ca ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5, ust. 7 ust. 11, art. 30cb ust. 1 ust. 2, ust. 3 u.p.d.o.f.; art. 4 ust. 2, ust. 3 p.s.w. Organ zwrócił uwagę, że tworzenie przez Wnioskodawcę programów komputerowych ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności badawczo-rozwojowej, spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z treści wniosku wynika, że tworzy on programy komputerowe, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: "u.p.a.p.p."). Dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiąga m.in. ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego każdorazowo następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach u.p.a.p.p., w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 u.p.a.p.p. Ponadto z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca dokonał stosownych wyodrębnień w prowadzonej oddzielnie od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji, spełniając tym samym wymóg wynikający z art. 30cb u.p.d.o.f. Ewidencja taka prowadzona jest od 2020 r. Organ wskazał, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 u.p.a.p.p. Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f., jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych. Organ podkreślił, że autorskie prawo do programu komputerowego, wytwarzane przez Wnioskodawcę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. Uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na kontrahenta mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f.), które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP. Zdaniem organu, skoro Wnioskodawca prowadzi ewidencję w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu/straty, na podstawie art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f , może Wnioskodawca zastosować stawkę opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w zakresie zaistniałego stanu faktycznego, począwszy od roku 2020 oraz w latach kolejnych, przy założeniu, że nie ulegną zmianie okoliczności faktyczne sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Organ podkreślił, że ustawodawca w art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f. wskazał zamknięty katalog rodzajów dochodów, które stanowić mogą dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W katalogu tym nie wymieniono dochodów z tytułu świadczenia usług badawczo-rozwojowych. Organ uznał na tej podstawie, że uzyskiwane przez Wnioskodawcę dochody stanowiące wynagrodzenie za świadczenie usług R&D nie wypełniają ustawowej definicji dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f. i same w sobie, zgodnie z literalnym brzmieniem ww. przepisu, nie mogą korzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5%. Organ wskazał, że uznając prawo do zastosowania stawki opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w omówionym wyżej zakresie stanowisko przedstawione we wniosku przez Wnioskodawcę jest nieprawidłowe. W dalszej kolejności organ zajął się kwestią sposobu ustalania wysokości kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP. Zwrócił uwagę, że stanowi ona iloczyn dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f. Zdaniem organu w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, możliwe jest ustalenie faktycznego kosztu poniesionego w danym okresie na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność związaną z wytworzeniem oprogramowania według proporcji ustalonej jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do przychodów ogółem z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie. Z tym, że Wnioskodawca zobowiązany jest wykazać związek danego wydatku z uzyskanym przychodem bądź prowadzoną działalnością nakierowaną na uzyskanie przychodu. W opinii organu jest to zgodne z zasadą, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne. Ponadto istotne jest, aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Organ podkreślił, że wskaźnik nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym Wnioskodawca powinien również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-rozwojową związaną z danym prawem. Końcowo organ odniósł się do wymienionych we wniosku wydatków, które Wnioskodawca ponosi w związku z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową, wykazując jednocześnie, że wydatki te są kosztami uzyskania przychodu funkcjonalnie związanymi z przychodami osiąganymi z tytułu świadczenia usług R&D oraz zbyciem poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które w sposób bezpośredni lub pośredni przyczyniły się do powstania takiego przychodu. W opinii organu przy zachowaniu odpowiedniej metodologii alokacji, mogą one zostać uznane za koszty uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. Końcowo organ wyjaśnił, że w przedstawionej we wniosku sytuacji dochód, o którym mowa art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. ustalany będzie wyłącznie dla przychodu ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, bowiem przychód uzyskany ze świadczenia usług badawczo-rozwojowych – jak już wcześniej rozstrzygnięto – nie mieści się w katalogu dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wymienionych art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f. W skierowanej do Sądu skardze, Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 14c § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez naruszenie przepisów postępowania polegające na braku odniesienia się/uwzględnienia przy dokonywaniu oceny prawnej kluczowych elementów stanu faktycznego przedstawionych przez Wnioskodawcę w toku postępowania interpretacyjnego, przez co kwalifikacja prawa opisanego stanu faktycznego jest nieadekwatna (wadliwa); zarzut dotyczy niewłaściwej oceny co do powiązania hipotezy normy prawnej z elementami stanu faktycznego opisanymi we Wniosku; w szczególności, poprzez wadliwe uznanie, że dochód z usług R&D nie stanowi dochodu ze sprzedaży z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (błędne rozróżnienie tych dochodów na gruncie stanu faktycznego), przez co ocena prawna co do zastosowania przepisów prawa podatkowego konsekwentnie była dokonana w odniesieniu do nieprawidłowego stanu faktycznego; 2) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez pominięcie/nieuwzględnienie przy dokonywaniu oceny prawnej istotnych elementów stanu faktycznego opisanych przez Wnioskodawcę w toku postępowania interpretacyjnego, co stanowi naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych; 3) art. 30ca ust. 7 pkt 2 w zw. z art. art. 5a pkt 38, art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. w zw. z art. 14c § 1-2 O.p., poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f. na skutek wadliwie przedstawionego przez organ interpretacyjny stanu faktycznego, tylko do części stanu faktycznego, podczas gdy organ powinien był ocenić, przy właściwie odzwierciedlonym stanie faktycznym, że przepis ten ma zastosowanie do całości opisanego stanu faktycznego; zarzut ten dotyczy, wadliwego uznania, że dochody stanowiące wynagrodzenie za świadczenie usług R&D w rozważanym stanie faktycznym nie wypełniają ustawowej definicji dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f., podczas gdy wypełniały; 4) art. 14c § 1-2 O.p., poprzez brak w Interpretacji Indywidualnej jakiejkolwiek oceny prawnej w przedmiocie oceny co do zastosowania art. 30ca ust. 7 pkt 3 u.p.d.o.f. odnoszącego się do wkalkulowania dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w cenę usług (przy hipotetycznym założeniu o odrębności dochodów); zarzut dotyczy braku analizy w przedmiocie oceny co do zastosowania do dochodu powstałego ze sprzedaży usług R&D, których rezultatem (efektem) jest kwalifikowane prawo własności intelektualnej spełnia dyspozycji art. 30ca ust. 7 pkt 3 u.p.d.o.f. W związku z tym Skarżący wniósł o: 1) uchylenie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. skarżonej interpretacji indywidualnej w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w skutek naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy; 2) orzeczenie, na podstawie art. 200 p.p.s.a., zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Natomiast art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W dziale II, rozdziale 1a O.p. ustawodawca zamieścił regulacje dotyczące interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku – winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Kontrola sądu administracyjnego polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ interpretacyjny po przeprowadzeniu oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% od dochodu uzyskanego z tytułu świadczonych usług R&D polegających na prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych, natomiast jest prawidłowe w pozostałym zakresie. Istota sporu w sprawie dotyczy zakwalifikowania dochodów osiąganych przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanych usług R&D ("usługi badawczo-rozwojowe") jako dochodów podlegających opodatkowaniu na preferencyjnych zasadach opisanych w art. 30ca ust.1 u.p.d.o.f. Skarżący podniósł, że skoro opisane przez niego w stanie faktycznym działania kreatywne obejmujące badania naukowe lub prace rozwojowe realizowane w sposób systematyczny dla poszerzenia zasobów wiedzy i wypracowywania nowych zastosowań dla posiadanego już zasobu wiedzy, polegające na tworzeniu, rozwoju i ulepszaniu programów komputerowych lub ich elementów poprzez tworzenie kodów komputerowych w języku wskazanym przez Spółkę, tworzenie opisu procedur operacyjnych, zestawień danych, informacji konwersacyjnych i dialogowych, kodów wynikowych i interfejsu, prowadzące do stworzenia praw autorskich do programów komputerowych, wpisuje się w definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., to tym samym będzie on uprawniony do korzystania z ulgi IP Box, o której mowa w art. 30ca u.p.d.o.f. (przy spełnieniu wszystkich dodatkowych wymogów nałożonych przez przepisy prawa podatkowego). Skarżący stwierdził więc, że będzie mógł skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% od dochodu uzyskiwanego z tytułu świadczonych usług R&D polegających na prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych na rzecz Spółki. Organ interpretacyjny przeprowadził analizę opisanej we wniosku działalności polegającej na świadczeniu usług R&D, w pierwszej kolejności pod kątem kryteriów kwalifikacji tych usług, jako działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., a następnie pod kątem kwalifikacji dochodu uzyskiwanego z tytułu świadczonych usług R&D do preferencyjnego opodatkowania stawką 5% ("ulga IP Box"), o której mowa w art. 30ca u.p.d.o.f. Podkreślić należy, że organ interpretacyjny uznał działalność Skarżącego polegającą na świadczeniu usług R&D jako działalność o charakterze twórczym, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystywania wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji, działalność skarżącego w ramach usług R&D spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Jednocześnie organ zastrzegł, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Skarżącego, ani też całość prowadzonej przez niego działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego uzupełnieniu. Organ interpretacyjny stwierdził, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Tym samym skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania. W ocenie Sądu, organ interpretacyjny prawidłowo przyjął, że dochód uzyskiwany z tytułu świadczonych przez Skarżącego usług R&D polegających na prowadzeniu prac badawczo rozwojowych na rzecz Spółki nie uprawnia Skarżącego do skorzystania z preferencyjnego opodatkowania stawką 5%, o której mowa w art. 30ca u.p.d.o.f. Zakreślając ramy prawne sprawy dotyczące spornej kwestii, Sąd wskazuje, że w myśl art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. W myśl art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: 1) patent, 2) prawo ochronne na wzór użytkowy, 3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, 4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego, 5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, 6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, 7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213), 8) autorskie prawo do programu komputerowego - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Na mocy art. 30ca ust. 3 u.p.d.o.f. podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym. Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f. wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru: [pic]w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Na podstawie art. 30ca ust. 5 u.p.d.o.f. do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. Zgodnie z art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f. dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: 1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; 4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu. Na mocy art. 30ca ust. 11 u.p.d.o.f. podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę). Wskazać trzeba, że przywołanych wyżej regulacji wynika, iż przedmiotem opodatkowania preferencyjną stawką opodatkowania 5% (tzw. ulga "IP-Box") jest dochód, który łącznie spełnia następujące warunki: - został osiągnięty w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, a więc działalności, która spełnia warunki określone w art. 5a pkt 6 w zw. z art. 5b u.p.d.o.f.; - jest "kwalifikowanym dochodem z kwalifikowanych praw własności intelektualnej". Z uzasadnienia interpretacji indywidualnej wynika, że według organu znaczenie pojęcia "kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej", należy odnieść się do: - art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., który wskazuje stawkę podatku od osiągniętego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej; - art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f., który określa, czym jest kwalifikowane prawo własności intelektualnej; - art. 30ca ust. 3 u.p.d.o.f., który definiuje podstawę opodatkowania; - art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., który określa sposób ustalenia wysokości kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; - art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f., który wyjaśnia, jakie kategorie dochodów mogą być uznane za dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, Organ interpretacyjny zaznaczył, że ustawodawca w art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f. wskazał zamknięty katalog rodzajów dochodów, które stanowić mogą dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Tym samym kwalifikowanym prawem własności intelektualnej (tzw. "kwalifikowanym IP") jest prawo własności intelektualnej, które ustawodawca wymienił w art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. Zasadnie stwierdził organ interpretacyjny, że w katalogu tym ustawodawca nie wymienił dochodów z tytułu świadczenia usług badawczo-rozwojowych, czyli usług R&D. Skoro dochód za świadczenie usług R&D nie wypełnia ustawowej definicji dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f., czyli także nie został osiągnięty ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f.), ani z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi, to Skarżący nie może korzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5%. Sąd stwierdza, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że dochód z usług R&D nie stanowi dochodu ze sprzedaży z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Organ intepretujący wyczerpująco opisał, m.in. dwie kluczowe kwestie. Pierwsza z nich to katalog kwalifikowanych praw własności intelektualnej (art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f.), a druga to katalog dochodów z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f. Sąd podziela stanowisko organu, z którego wynika, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. W konsekwencji za nieuzasadnione należało uznać pierwszy, trzeci oraz czwarty zarzut skargi. Zarzuty te można w istocie sprowadzić do jednej kwestionowanej przez Skarżącego kwestii, czyli negatywnej oceny stanowiska, zgodnie z którym dochód uzyskiwany przez Skarżącego w związku z wykonywaniem usług R&D na rzecz Spółki, nie stanowi dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i nie podlega pod preferencyjną stawkę 5%. Sąd podkreśla kolejny raz, że powołując treść art. 30ca ust. 7 u.p.d.o.f. organ interpretacyjny wskazał, że katalog tytułów, z jakich może być osiągany dochód uznawany za uzyskany z kwalifikowanego IP, jest zamknięty. Wśród nich ustawodawca wymienił uwzględnienie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w cenie sprzedaży produktu lub usługi (art. 30ca ust. 7 pkt 3 u.p.d.o.f.). Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy podatnik wykorzystuje posiadane kwalifikowane prawo własności intelektualnej dla potrzeb wytwarzania produktów lub dla potrzeb świadczenia usług, które oferuje w swojej działalności gospodarczej. Produkt lub usługa oferowane przez podatnika są wynikiem posiadania przez niego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Kształt, cechy, właściwości produktów lub usług są efektem wykorzystania w praktyce gospodarczej podatnika wartości intelektualnych, które powstały w wyniku prowadzonych przez niego prac badawczo-rozwojowych i które podlegają ochronie prawnej jako "przypisane" do podatnika. W przypadku uwzględnienia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w cenie sprzedaży produktu lub usługi nie dochodzi do sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Sprzedaż kwalifikowanego IP to odrębny tytuł uzyskiwania przychodów z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f.). Pojęcie dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej odnosi się do dochodu (straty) z konkretnego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Sąd zwraca uwagę, że organ interpretacyjny odniósł się również do zasady obliczania kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, wskazując na art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f. Ponadto zwrócił uwagę na art. 30cb u.p.d.o.f., który reguluje obowiązki ewidencyjne podatnika chcącego skorzystać z ulgi IP-Box. Sąd podzielając powyższe poglądy i mając na uwadze wymogi dotyczące prawidłowego uzasadnienia interpretacji indywidualnej– uznał, że organ interpretacyjny dokonał wszechstronnej i kompleksowej analizy wniosku Skarżącego i złożonych przez niego odpowiedzi na postawione pytania. Dokonana przez organ ocena stanowiska Wnioskodawcy przystaje do ilości informacji przedstawionych przez Skarżącego w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżący złożył bowiem obszerny wniosek o wydanie interpretacji, a organ interpretujący w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej zawarł stanowisko skorelowane z treścią przedstawionych przez Skarżącego informacji. Sąd wskazuje, iż z punktu widzenia oceny legalności wydanej interpretacji indywidualnej istotne jest to, że organ przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego aktu wyjaśnienia, w jaki sposób i na podstawie jakich przesłanek (mających oparcie w stanie faktycznym zaprezentowanym przez Wnioskodawcę) oraz na podstawie jakich przepisów prawa, organ uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej. Organ sporządził interpretację uwzględniającą wszystkie informacje (okoliczności) dotyczące stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazanego przez Skarżącego, a także wszechstronnie przeanalizował stan faktyczny oraz należycie ją uzasadnił. W związku z powyższym za chybiony należało uznać drugi zarzut skargi, czyli odnoszący się do naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Sąd podkreśla, że dopiero nieuzasadniona zmienność poglądu organu narusza zasadę postępowania określoną w ww. przepisach prawa. O takiej sytuacji nie można jednak mówić w rozpoznawanej sprawie. Zasada zaufania, wyrażona w art. 121 § 1 O.p., nie może być natomiast rozumiana jako konieczność wydania interpretacji oczekiwanej przez podatnika, choć sprzecznej z prawem. Zasada ta musi być bowiem stosowana z uwzględnieniem zasady legalizmu. Wyważenie tych dwóch zasad jest obowiązkiem organów podatkowych i warunkuje prowadzenie postępowania zgodnie z prawem (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 28/17; CBOSA). Końcowo Sąd wskazuje, że wydając interpretację organ polegał na opisie podanym przez Wnioskodawcę i nie był uprawniony do badania prawdziwości podawanych twierdzeń, ani też do uszczegóławiania stanu faktycznego w takim stopniu, jak czynią to organy podatkowe prowadzące postępowanie. Organ nie był również uprawniony do udzielania odpowiedzi wykraczających poza zakres i sens postawionych we wniosku pytań. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.