I SA/Sz 580/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. w sprawie zarzutów zgłoszonych przez S. D. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 lipca 2016 r. Pismem z dnia 11 lipca 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego wraz z warunkowym wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie z opłat, tj. w sytuacji gdyby skarga była dopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018.1302 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Skarżący pismem z dnia 11 lipca 2018 r. złożył skargę na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w przedmiocie wyłączonym spod kontroli sądowoadministracyjnej, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał skargę skarżącego za niedopuszczalną i odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odnośnie do warunkowego wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, iż - stosownie do brzmienia art. 247 p.p.s.a. - prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że oczywistą bezzasadność skargi o której mowa w art. 247 p.p.s.a., należy łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i z możliwością jej wniesienia (postanowienie NSAz dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OZ 673/14 dostępne w CBOIS). W rozpoznawanej sprawie, wobec niedopuszczalności wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie, warunkowy wniosek skarżącego nie podlega rozpoznaniu. Mając powyższe na uwadze okoliczności, sąd uznał skargę skarżącego za niedopuszczalną i odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.