I SA/Sz 582/16

Dnia 25 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 25 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek. A.B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 5 maja 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16 grudnia 2014 r. nr [...] , którą określono podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w łącznej kwocie [...] zł. W piśmie z 5 maja 2016 r. Skarżąca zawarła wniosek o (cyt.) "wstrzymanie wykonalności tytułu wykonawczego nadanego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i w ten sposób uniemożliwienie dalszego prowadzenia przez Urząd Skarbowy Dział Egzekucji postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania należności objętych decyzją", wskazując, że natychmiastowe wykonanie powoduje wyjątkowo ciężkie skutki dla Skarżącej i jej rodziny. Uzasadniając wniosek, Skarżąca podniosła zaś, że natychmiastowe wykonanie decyzji i wszczęcie na tym etapie postępowania egzekucyjnego w administracji powoduje wyjątkowo ciężkie skutki dla Skarżącej. Organ egzekucyjny windykuje bowiem należność, której Skarżąca nie uznaje co do zasady, co też czyni jej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oczywiście zasadnym. Do wniosku Skarżąca załączyła kserokopie tytułu wykonawczego z dnia 18 kwietnia 2016 r. nr [...] oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 19 kwietnia 2016 r. nr[...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że z uwagi na treść osnowy oraz uzasadnienia wniosku Skarżącej z dnia 5 maja 2016 r., Sąd uznał go za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, złożony w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.". Stosownie do brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów niemających zastosowania w niniejszej sprawie. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis nie dotyczy możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego, a zaskarżonego do sądu aktu podlegającego wykonaniu. W konsekwencji oczywiste jest, że pozytywne rozstrzygnięcie przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji prowadziłoby do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, o ile takie zostało już wszczęte i nie jest zakończone. Z przywołanego przepisu jasno wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. o sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 63 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W piśmie z dnia 5 maja 2016 r. Skarżąca nie zawarła na tyle skonkretyzowanych twierdzeń odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ani nie przedłożyła wraz z wnioskiem takich dokumentów, które, w ocenie Sądu, uprawdopodobniałyby przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała bowiem jedynie, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonego aktu (którego to zasadność Skarżąca kwestionuje) pociągnie za sobą wyjątkowo ciężkie skutki dla Skarżącej i jej rodziny. Skarżąca w żaden sposób nie określiła jednak, na czym te "ciężkie skutki" miałyby polegać, a w szczególności jak miałyby rzutować na sytuację finansową i możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb Skarżącej oraz osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Sytuacji tej nie obrazują również przedstawione przez Skarżącą kserokopie tytułu wykonawczego z 18 kwietnia 2016 r. oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 19 kwietnia 2016 r., które dowodzić jedynie mogą tego, że wobec Skarżącej wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne oraz że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny. Zaznaczyć przy tym należy, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca nie wnosiła również o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej Skarżącej na podstawie wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanek. W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez Stronę okoliczności nie mogą stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest więc to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Należy także zauważyć, że nie można zarzutów odnoszących się do kwestionowanego aktu lub czynności utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest pismem innym od skargi w rozumieniu procesowym i podlega odrębnemu uzasadnieniu Rozpatrując taki wniosek, Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje wówczas oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero, wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.