I SA/Sz 589/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia, WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. spraw ze skarg E. Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. o numerach: - [...], - [...], - [...], - [...], - [...], w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oddala skargi. Pięcioma decyzjami z dnia 31.12.2014 r. Dyrektor Izby Celnej [...] utrzymał w mocy decyzje wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego . Decyzjami tymi organ celny I instancji zaksięgował retrospektywnie [...]. w kwoty długu celnego w wysokości: [...] - należne z tytułu importu siatki z włókna szklanego pochodzącej z [...] objętej procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszeń celnych nr: [...] Z uzasadnień decyzji organu odwoławczego i z akt spraw celnych wynika, że w ww. dniach Agencja Celna [...] Sp. z o.o., działająca z upoważnienia ww. importera ([...]Sp. z o.o.), zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie dokumentów SAD o wskazanych wyżej numerach, siatkę z włókna szklanego (kod [...]), deklarując jako kraj pochodzenia [...]. Wobec tego, że do ww. zgłoszeń celnych strona przedłożyła świadectwa pochodzenia Form A potwierdzające malezyjskie pochodzenie importowanego towaru, spełniające wymogi formalne określone w przepisach wykonawczych do WKC, na tej podstawie zastosowano w tych zgłoszeniach celnych preferencyjne stawki celne. Pismem z dnia 12.11.2013 r. Dyrektor Izby Celnej przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego , otrzymany z Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów, raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych , dotyczący uchylania się od płatności ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny z włókien szklanych poprzez ich przywóz z [...]. Wraz z raportem przekazany został Raport końcowy [...] z dnia 02.05.2013 r. oraz zalecenia [...] na temat działań, które należy podjąć w następstwie tego dochodzenia. W ww. raporcie stwierdzono, że zwykłe i antydumpingowe cła na import tkanin siatkowych z włókien szklanych pochodzących z [...] omijane były poprzez nieprawidłowe deklarowanie produktu w Unii Europejskiej jako posiadający preferencyjne pochodzenie z [...]. W celu potwierdzenia malezyjskiego pochodzenia importerzy przedkładali nieprawidłowe, albo też podrobione certyfikaty pochodzenia Form A. Dochodzenie przeprowadzone przez Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych [...] wykazało, że mechanizm oszustwa polegał na tym, iż wysyłane z [...] tkaniny siatkowe z włókien szklanych transportowane były do Unii Europejskiej przez [...], gdzie następowało przepakowywanie towaru lub po prostu zamienianie kontenerów, a następnie wysyłanie ich do UE ze świadectwem pochodzenia potwierdzającym preferencyjne pochodzenie z [...]. [...] zidentyfikował w sumie 744 takie przesyłki. W związku z ustaleniami zawartymi w ww. Raporcie [...] Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniami z dnia 22.04.2014 r. wszczął z urzędu postępowania celne w sprawie kontroli zgłoszeń celnych zawartych w ww. dokumentach SAD, na podstawie których objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu siatkę z włókna szklanego pochodzącą z [...]. Dnia 13.05.2014 r. z aktami spraw zapoznał się prezes zarządu spółki [...] i oświadczył, iż przedłoży stosowne wyjaśnienia i zajmie stanowisko w tych sprawach. W tym też dniu wydano stronie kserokopie następujących akt spraw: Raportu z Misji , Raportu końcowego, Noty wyjaśniającej - Zaleceń [...]oraz Załącznika nr 11 -. Pismem z 16.05.2014 r. spółka [...] wystąpiła do organu celnego o wydanie z akt spraw uwierzytelnionych odpisów wszystkich 24 załączników do raportu z misji [...] zatytułowanego: Uchylanie się od płatności ceł antydumpingowych (ADD) na chińskie tkaniny z włókien szklanych z [...]. Postanowieniami z dnia 18.06.2014 r. organ celny odmówił włączenia jako dowodu do akt sprawy załączników nr 2-24 do tego Raportu, natomiast strona pismami z dnia 24.06.2014 r. wniosła zażalenia na te postanowienia. (Dyrektor Izby Celnej postanowieniami z dnia 18.11.2014 r. stwierdził ich niedopuszczalność). Postanowieniami z dnia 18.06.2014 r. organ I instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku tych postępowań. Pismem z 24.06.2014 r. strona wystąpiła z wnioskiem o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów na okoliczność produkcji przez [...] w 2011 r. siatek z włókna szklanego w [...], które zostały sprzedane spółce [...], tj. z zeznań trzech wskazanych osób z kierownictwa tego malezyjskiego podmiotu oraz z dokumentów (sporządzonych w języku angielskim), tj.: pisma [...], stanowiącego odpowiedź na przeprowadzoną w 2012 r. kontrolę w fabryce oraz oświadczenia tego podmiotu z dnia 15.04.2014 r. Organ I instancji postanowieniami z dnia 3 i 22 lipca 2014 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z zeznań świadków. Dnia 30.06.2014 r. do organu celnego wpłynęły pisma procesowe strony z dnia 27.06.2014 r. Pismami z dnia 08.07.2014 r. organ poinformował stronę, iż pisma procesowe, które w dniu 30.06.2014 r. wpłynęły do kancelarii urzędu, składały się z jednej karty (na końcu której tekst urywa się w połowie zdania), nie zawierały danych pełnomocnika, ani nie zostało do nich załączone pełnomocnictwo. Z tego względu organ stwierdził, że do dnia uzupełnienia pisma i przedłożenia stosownego pełnomocnictwa przyjmuje, iż strona działa samodzielnie, we własnym imieniu. Pismem z 18.07.2014 r. a następnie czterema pismami z 08.08.2014 radca prawny [...], pełnomocnik spółki [...], wniósł odwołania od ww. pięciu decyzji organu I instancji wraz z wnioskami o stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołań. Ponadto w pismach tych skarżący zawarł niesamoistne środki zaskarżenia na postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18.06.2014 r. w przedmiocie odmowy włączenia jako dowodu do akt sprawy załączników nr 2-24 do raportu z misji [...]oraz z dnia 03.07.2014 r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wybranych dowodów, zgłoszonych przez stronę w piśmie procesowym z 24.06.2014 r. Zdaniem pełnomocnika strony, konieczność stwierdzenia niedopuszczalności odwołań wynika z braku przedmiotu zaskarżenia, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały przez organ I instancji skutecznie doręczone, a tym samym nie weszły one do obrotu prawnego. Doręczono je bowiem stronie postępowania w sytuacji, gdy organ od 30.06.2014 r. dysponował pełnomocnictwem udzielonym przez stronę [...]. Tym samym skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że w dniu 30.06.2014 r. otrzymał niekompletne pismo strony. Niezależnie od powyższego, zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania, w tym artykułów: 122, 123 § 1, 179 § 3, 181, 187 § 1, 188, 191, 194 § 1 i 3, 197, 235 i in. Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.) i wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawach, ewentualnie o uchylenie decyzji oraz postanowień w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz uwzględnienia zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych. Postanowieniami z 01.10.2014 r. organ II instancji powołał z urzędu tłumacza przysięgłego języka angielskiego w celu przetłumaczenia na język polski przedłożonych przez stronę ww. pism firmy [...], a po otrzymaniu uwierzytelnionych tłumaczeń, postanowieniem z 14.11.2014 r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, zebranego w toku postępowania. Uzasadniając podjęte w sprawach rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Celnej - w odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności wniesienia odwołań wobec braku przedmiotu zaskarżenia - nie zgodził się z twierdzeniem strony, iż do ww. pism strony były dołączone pełnomocnictwa. Odebrana przesyłka zawierała bowiem tylko jedną stronę pisma, którego treść urywała się na zdaniu: "Informujemy, iż z dniem 27 czerwca 2014 r. dla niniejszego postępowania, ustanowiliśmy pełnomocnika (przesyłamy jednocześnie przy niniejszym piśmie oryginał udzielonego pełnomocnictw) w osobie Pana [...]". W ocenie organu odwoławczego, korespondencja w urzędzie celnym została przyjęta zgodnie z obowiązującym trybem, wszystkie czynności zostały wykonane starannie, a na pismach zostały naniesione stosowne adnotacje. Nie ma więc podstaw do zaakceptowania stanowiska strony, że nadesłała kompletne pisma wraz z pełnomocnictwami. Odnosząc się do kwestii doręczenia zaskarżonych decyzji organ odwoławczy przytoczył art. 145 O.p. i stwierdził, że w związku z faktem, iż w sprawach nie został skutecznie ustanowiony pełnomocnik organ celny prawidłowo doręczył te decyzje stronie postępowania – spółce [...] Polska. Organ uznał więc za bezpodstawny wniosek strony o stwierdzenie niedopuszczalności odwołań. Powołując się dalej na przepisy art. 78 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej: WKC), organ wskazał na możliwość dokonywania kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym i podejmowania przez organy celne niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Ponadto przytaczając art. 201 i art. 20 WKC organ wskazał, że w przypadku powstania długu celnego, wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Dla przedmiotowego towaru, pochodzącego z [...], zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, Taryfa Celna WE przewidywała, na dzień przyjęcia ww. zgłoszeń celnych, stawkę celną erga omnes w wysokości 7% i stawkę celną preferencyjną w wysokości 3,5% - którą objęte były towary pochodzące m.in. z [...]. Możliwość zastosowania takich preferencji taryfowych zależna jest jednak od spełnienia następujących warunków: a) produkty zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej są dokładnie tymi samymi produktami co wywiezione z kraju korzystającego, uznanego za kraj ich pochodzenia, b) pochodzenie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia na formularzu A wystawionym przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego. Wskazując na ww. Raport Europejskiego Biura ds. Zwalczania Oszustw, organ odwoławczy wyjaśnił, że Raport ten był efektem przeprowadzonej w [...] misji, której uczestnikami byli urzędnicy [...], urzędnicy z Republiki Czeskiej, Niemiec, Rumunii oraz urzędów malezyjskich (Ministerstwo Handlu Międzynarodowego i Przemysłu, Malezyjski Urząd Celny, Zarząd Port [...]). Celem misji było przeprowadzenie wspólnego dochodzenia w sprawie domniemanego uchylania się od płatności zwykłych ceł oraz ceł antydumpingowych na import do Unii Europejskiej tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Tkaniny takie (objęte w UE kodami TARIC 7019 51 00 10 oraz 7019 59 00 10) pochodzące z [...], objęte są bowiem zwykłym cłem w stawce 7% ad valorem oraz cłem antydumpingowym wynoszącym do 62,9%, w zależności od producenta produktu. Przesłanką do przeprowadzenia misji [...] były informacje z różnych źródeł, że chińscy producenci w związku z wprowadzeniem przez Unię Europejską w dniu 18.02.2011 r. ceł antydumpingowych na ww. towary pochodzące z [...] utworzyli spółki pośredniczące w [...], które zajmowały się przepakowywaniem chińskich tkanin siatkowych z włókien szklanych (lub po prostu zamienianiem kontenerów) oraz wysyłaniem ich do UE wraz z certyfikatami poświadczającymi malezyjskie preferencyjne pochodzenie. Zarzut powyższy potwierdzały statystyki handlowe ukazujące, że od marca 2011 r., czyli wkrótce po nałożeniu tymczasowych ceł antydumpingowych na tkaniny siatkowe pochodzące z [...], w szybkim tempie wzrósł eksport tych towarów z [...] do Unii Europejskiej. Odpowiednio wzrósł także import tkanin siatkowych z włókien szklanych z [...] do [...]. W ramach misji [...] zebrał i przeanalizował m.in. informacje dostarczone przez: - Zarząd Port [...] (Malezja), tj. wyciągi z rejestrów elektronicznych oraz procedury stosowane w przypadku towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Strefy Wolnego Handlu w Port [...] (zwanej dalej FCZ), jak i Głównego Obszaru Celnego [...], - udostępnione przez Malezyjski Urząd Celny listy przesyłek importowanych, przesyłek eksportowanych oraz zestawienia przesyłek przewożonych pomiędzy strefami wolnocłowymi, dotyczące tkanin siatkowych z włókien szklanych w okresie od 2009 r. do 2012 r., - dostarczoną przez Ministerstwo Handlu Międzynarodowego i Przemysłu [...] ([...]) listę wszystkich certyfikatów GSP (świadectw pochodzenia Form A) wystawionych dla konkretnych spółek malezyjskich wskazanych przez [...]. Zgodnie z procedurami związanymi z wprowadzaniem i wyprowadzaniem towarów do i z FCZ (opisanymi w Nocie Wyjaśniającej, stanowiącej załącznik 1 do ww. Raportu z Misji) w Strefie tej surowo zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek formy działalności wytwórczej. Dozwolone jest jedynie proste działanie handlowe, takie jak handel, rozbijanie, pakowanie, przepakowywanie, sortowanie, klasyfikowanie, etykietowanie, ponowne etykietowanie lub naprawa towarów podlegających magazynowaniu lub tranzytowi. W FCZ stosowane są m.in. następujące procedury: - ZB1 - wejście towarów do FCZ z zagranicy, - ZB2 - wyjście towarów z zagranicy. W przypadku, gdy towar przewożony jest pomiędzy FCZ, a Głównym Obszarem Celnym [...] to musi być zadeklarowany Malezyjskiej Służbie Celnej. Procedury celne oznaczone są następująco: - K1 - import towarów do Głównego Obszaru [...] - K2 - eksport towarów z Głównego Obszaru [...] - K8 - tranzyt towarów pomiędzy strefami wolnocłowymi lub wolnego handlu. Towary eksportowane bezpośrednio z Głównego Obszaru Celnego [...] przez FCZ na podstawie deklaracji K2 nie są rejestrowane ani w rejestrze ZB1, ani ZB2. Tym samym Zarząd Portu [...] jednoznacznie potwierdził, że gdy przesyłka zostaje zarejestrowana w rejestrze ZB1 i następnie w odpowiadającym mu rejestrze ZB2, to przesyłka taka nigdy nie była przenoszona z FCZ do Głównego Obszaru Celnego [...]. W konsekwencji, jeśli towary zostają zarejestrowane w ewidencji ZB1 i następnie w odpowiadającym mu rejestrze ZB2, oznacza to, że zostały jedynie przeładowane i zachowały pochodzenie kraju, z którego przyjechały. Pomimo tej zasady, zespół realizujący misję [...] zidentyfikował szereg przesyłek zarejestrowanych jednocześnie w rejestrach ZB1 (wejście do FCZ z [...]), ZB2 (wyjście z FCZ do Unii Europejskiej) oraz K2 (eksport z Głównego Obszaru Celnego [...] do Unii Europejskiej). Taka podwójna rejestracja przesyłek (w rejestrze ZB1 i ZB2 i dodatkowo K2) jest sprzeczna z procedurami, gdyż przesyłki takie nigdy nie znajdowały się w Głównym Obszarze Celnym [...] (zarejestrowanie w ZB1 i ZB2) i nie mogły podlegać procedurze eksportowej (K2). Wśród danych ZB2 zespół [...] zidentyfikował 744 przesyłki (kontenery) tkanin siatkowych z włókien szklanych, które zostały wysłane do 18 Państw Członkowskich UE (w tym do Polski). W wyniku analizy treści załącznika 19 do Raportu zawierającego wykaz przesyłek importowanych z [...] do [...] (ZB1), następnie eksportowanych do krajów Unii Europejskiej (ZB2), oraz przyporządkowanych do ewidencji objęcia procedurą celną w Polsce (OGL) w oparciu o numery kontenerów, nie stwierdzono istnienia w rejestrach ZB1/ZB2 przesyłek stanowiących przedmiot niniejszych postępowań, co oznacza, że nie odnaleziono dowodu na obejście cła antydumpingowego nałożonego na ten towar pochodzenia chińskiego. W takiej sytuacji organy dokonały zbadania statusu towaru, czyli uprawnienia do korzystania z preferencji przy przywozie do Unii Europejskiej. Organ wskazał na treść art. 72 RWKC, stosownie do którego produktem pochodzącym z kraju korzystającego w preferencji w ramach Ogólnego Systemu Preferencji są produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 75 RWKC oraz produkty uzyskane w tym kraju zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem, że materiały te zostały tam poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu (art. 76 RWKC). Zgodnie z treścią art. 76 RWKC produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w danym kraju korzystającym w rozumieniu art. 75 RWKC, uznaje się za pochodzące z tego kraju, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie w załączniku 13a dla przedmiotowych towarów. Załącznik 13a stanowiący "Wykaz produktów oraz czynności obróbki i przetwarzania, nadających status pochodzenia" dla towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania zawiera następującą regułę: ex 7019 Artykuły (inne niż przędza) z włókien szklanych: wytwarzanie z niebarwionej taśmy, niedoprzędów, przędzy lub nici szklanych ciętych, lub - waty szklanej. Następnie organ odwołał się do postanowień art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego odnośnie określania należności w przypadku powstania długu celnego oraz art. 20 lit. a WKC stanowiącego, że przepisy zawarte w art. 23 - 26 WKC określają niepreferencyjne pochodzenie towarów dla celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich z wyjątkiem środków przewidzianych w art. 20 ust. 3 lit. d i lit. e Kodeksu (czyli obustronnych preferencji określonych w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami i preferencji taryfowych przyjętych jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw). Odwołując się do ustaleń [...] opartych na sprawozdaniu z kontroli dokonanej w firmie [...] organ wskazał, że działalność prowadzona w zakładzie produkcyjnym tej firmy polegała na powlekaniu niepowleczonych tkanin siatkowych z włókien szklanych, w trakcie inspekcji ustalono, że firma dysponuje tylko maszynami do powlekania, a proces ten nie jest wystarczający by nadawać preferencyjne pochodzenie z [...], w konsekwencji preferencyjne pochodzenie towaru nie mogło być potwierdzone. Następnie odnosząc się do dowodów przedstawionych wraz z wnioskiem z dnia 24.06.2014 r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, organ drugiej instancji odniósł się do stwierdzeń [...] zawartych w oświadczeniu oraz do treści wyjaśnień zawartych w piśmie stanowiącym odpowiedź na kontrolę w firmie i uznał, że z drugiego z przedstawionych dokumentów wynika, że zespół weryfikacyjny przedstawił firmie [...] zarzut braku współpracy w kontekście art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30.11.2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE L 343/51 z 22.12.2009r.). Z analizy treści pisma natomiast wynika, że firma nie była w stanie przedstawić zespołowi kontrolnemu dowodów pochodzenia surowców, z których wyprodukowano produkt końcowy w postaci tkaniny z włókien szklanych. Organ wskazał także, że z treści art. 97t ust. 7 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wynika, że do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, eksporterzy przechowują wszystkie przydatne dokumenty potwierdzające status pochodzenia danych produktów, a odpowiednie organy administracji rządowej korzystającego kraju wywozu zachowują kopie świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe. Dokumenty te przechowuje się przez okres co najmniej trzech lat od końca roku, w którym wystawiono świadectwo pochodzenia na formularzu A. W ocenie organu fakt, że niecały rok po przyznaniu preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia towarowi na podstawie świadectwa pochodzenia na FORM A z dnia 26.05.2011 r. przedstawionego w dniu 07.07.2011 r. wraz ze zgłoszeniem celnym, eksporter towaru nie był w stanie przedstawić dokumentów potwierdzających spełnienie reguły preferencyjnego pochodzenia uprawniających do otrzymania świadectwa FORM A stanowi wystarczający powód do odmowy przyznania preferencyjnego statusu pochodzenia w oparciu o fakty dostępne w kontekście art. 18 ust. 1 w.cyt rozporządzenia podstawowego. Zdaniem organu nadesłane jako dowód na fakt produkcji siatki w [...] nagranie video oraz zdjęcia prezentujące zakład oraz halę produkcyjną firmy [...], również pośrednio potwierdzają brak dowodów na stosowanie reguły preferencyjnego pochodzenia, stanowiącej "wytwarzanie z niebarwionej taśmy, niedoprzędów, przędzy lub nici szklanych ciętych lub waty szklanej, ponieważ czynności pracowników przy maszynach pokazują jeden z etapów produkcji mianowicie oblekanie gotowej tkaniny, a nie jej wytwarzanie (tkanie). Brak na hali produkcyjnej jakichkolwiek maszyn noszących znamiona krosna do tkanin potwierdza ustalenia dokonane przez [...]. W konsekwencji zatem organ uznał, że świadectwo preferencyjnego pochodzenia FORM A zostało wystawione na podstawie nieprawdziwych informacji przedstawionych Ministerstwu Handlu Zagranicznego i Przemysłu przez firmę [...], oraz że tkanina siatkowa z włókna szklanego objęta procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszeń celnych opisanych na wstępie posiada status niepreferencyjnego pochodzenia z [...]. Wobec powyższego organ uznał, że w stosunku do towaru objętego przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi należy zastosować stawkę celną erga omnes w wysokości 7% zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 05.10.2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Jednocześnie jednak mając na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności organ uznał, że nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym nr jw. nie wynikały z zaniedbania lub świadomego działania zgłaszającego i nie orzekł o pobraniu odsetek. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...]Sp. z o.o. Spółka komandytowa (po zmianie nazwy) zaskarżonym decyzjom organu II instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że nie zachodzi stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołania, w sytuacji gdy decyzje organu I instancji nie zostały skutecznie doręczone skarżącemu, a tym samym nie weszły one do obrotu prawnego i w konsekwencji decyzje organu odwoławczego zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; 2) art. 122 O.p. w zw. z art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że skoro raport [...] ma moc dokumentu urzędowego, to jego treść jest niewzruszalna i tym samym oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, w sytuacji gdy przepisy O.p. przewidują możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, a związane z dokumentem urzędowym domniemania mają charakter wzruszalny; 3) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez uznanie, że załączniki nr 2-24 do raportu [...]nie stanowią elementu materiału dowodowego w sprawie, w sytuacji gdy załączniki te stanowią integralną część raportu [...] i tym samym stanowią również materiał dowodowy w sprawie; 4) art. 181 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez uznanie, iż wnioski dowodowe skarżącego o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność produkcji siatek w [...] należy oddalić, gdyż okoliczności te zostały udowodnione innymi dowodami, w sytuacji gdy organ uznał, że siatki były produkowane w [...] 5) art. 179 § 3 O.p. w zw. z art. 207 § 2 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez uznanie, że organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji pomimo toczących się postępowań zażaleniowych w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, w sytuacji gdy organ był zobowiązany do uprzedniego uzyskania ostatecznych rozstrzygnięć w postępowaniach zażaleniowych, które miałyby wpływ na treść głównego rozstrzygnięcia, tj. na treść decyzji; 6) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez pominięcie przez organ okoliczności, że: - raport [...] opiera się w przypadku skarżącego na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla skarżącego odbywała się w 2011 r., a więc zakończyła się na kilka miesięcy przed kontrolą [...], a w myśl art. 214 WKC kwota należności jest określana w chwili powstania długu celnego, a więc zgłoszenia celnego, - pracownicy [...] podczas przeprowadzonej misji w [...] w dnia 10-18 stycznia 2013 r. nie przeprowadzili wizyty w siedzibie [...], ani nie rozmawiali z jej pracownikami, a bezkrytycznie oparli się na sprawozdaniu z marca 2012 r., w sytuacji gdy w innych spółkach, objętych dochodzeniem, przeprowadzili wizyty i rozmawiali z jej pracownikami, co miało wpływ na bezpośrednie uzyskanie informacji o miejscu produkcji siatek, - nie zweryfikowano, czy świadectwa pochodzenia zostały kiedykolwiek unieważnione w odpowiedniej procedurze administracyjnej prawa malezyjskiego, czy też nadal znajdują się w obrocie prawnym, co wywołuje odpowiednie skutki prawne; 7) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że organ I instancji uznał, iż maszyny uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach przedłożonych przez skarżącego, nie służą do tkania, w sytuacji gdy organ I instancji nie dysponuje jakimikolwiek wiadomościami specjalnymi, dotyczącymi maszyn do produkcji siatek, w szczególności rozróżniania maszyn tkackich od maszyn zajmujących się innym procesem technologii; 8) art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez uznanie przez organ odwoławczy, iż uchybienie organu I instancji polegające na niewezwaniu skarżącego do uzupełnienia wniosków dowodowych poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, nie miało wpływu na wynik sprawy gdyż: - organ I instancji w sposób dowolny przetłumaczył dokumenty, a z treści decyzji nie wynikało, w jakim stopniu osoba tłumacząca je posługuje się językiem angielskim, a w takim przypadku tłumaczenie mogło być zależne od umiejętności posługiwania się przez taką osobę językiem angielskim, co mogło mieć zasadniczy wpływ na finalny odbiór tych dokumentów przez organ I instancji i w konsekwencji na jego rozstrzygnięcie, - wezwanie skarżącego do uzupełnienia opisywanego braku formalnego wniosku dowodowego (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania), zlecenie przygotowania tłumaczeń przysięgłych przez skarżącego, a następnie ich wysłanie wraz z pismem przewodnim do organu I instancji spowodowałoby, iż organ I instancji wydałby decyzję po upływie terminów przedawnienia, a w takiej sytuacji organ I instancji byłby zobowiązany wydać decyzję o umorzeniu postępowania celnego; 9) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób arbitralny, wybiórczy, zmierzający wyłącznie do zapobieżenia przedawnieniu zobowiązania celnego, czym organ I instancji nadużył obowiązujące go przepisy prawa, w sytuacji gdy obowiązkiem organów jest wydanie decyzji po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności gdy strona wykazuje aktywność dowodową, realizując zasadę czynnego udziału w postępowaniu celnym, niezależnie od zbliżającego się terminu przedawnienia. Podnosząc takie zarzuty skarżąca Spółka wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o jej uchylenie w całości, 2) stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 PPSA, dowodów z dokumentów, wskazanych w uzasadnieniu skargi na okoliczności tamże podniesione 4) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. W obszernym uzasadnieniu skarg Spółka na wstępie wskazała na rażące naruszenie prawa przez organ odwoławczy przez wydanie decyzji II-instancyjnych, w sytuacji gdy w obrocie prawnym brak jest decyzji organu I instancji w tym zakresie. Skarżąca stwierdziła, że postępowanie organów obu instancji były rażąco sprzeczne z obowiązującą w 2014 r. instrukcją kancelaryjną dla wszystkich urzędów celnych i izb celnych w Polsce, wprowadzoną zarządzeniem Ministra Finansów nr 43 z dnia 24 grudnia 2003 r. w sprawie wprowadzenia instrukcji kancelaryjnej i rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych w izbach celnych i składnic akt w urzędach celnych oraz zasad postępowania z materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną w administracji celnej. Wprowadzona z dniem 1 stycznia 2004 r. instrukcja kancelaryjna, stanowiąca załącznik nr 1 do tego zarządzenia, obowiązująca do 31 grudnia 2014 r., stanowiła bowiem, że: - po otwarciu i wyjęciu zawartości przesyłki należy sprawdzić, czy (...) do pisma została dołączona, podana w nim ilość załączników (§ 27 ust. 3 pkt 2 Instrukcji); - każdą stwierdzoną niezgodność należy zanotować na piśmie lub na kopercie, którą dołącza się do pisma. Brak załączników należy również odnotować na piśmie (§ 27 ust. 4 Instrukcji). Wobec powyższego zdaniem Skarżącej bezzasadnie organ odwoławczy żądał od organu I instancji wyjaśnienia stosowanego obiegu dokumentów, skoro zostało to ustalone w wiążącej dla tych organów Instrukcji, przede wszystkim jednak wskazany przez ten organ obieg dokumentów w sposób rażąco odbiegał od tej Instrukcji. Stwierdzając zatem brak załączników (w tym pełnomocnictwa) przy pismach strony z 27.06.2014 r., pracownik organu celnego był zobowiązany "zanotować każdą niezgodność, w tym również: brak załączników" – czego jednak nie uczynił. Zdaniem Skarżącej, nie ulega zatem wątpliwości, iż brak jakichkolwiek adnotacji na ww. strony świadczy o tym, że pisma te były kompletne oraz zawierały wszelkie niezbędne załączniki - w przeciwnym razie sporządzone byłyby odpowiednie adnotacje według postanowień Instrukcji. Świadczy to o celowym wprowadzeniu w błąd Skarżącej oraz Sądu, celem ukrycia wielu nieprawidłowości czynionych przez organy celne w przedmiotowych postępowaniach. Niezależnie od tych twierdzeń, które stanowią wystarczającą przesłankę do uznania kompletności pism strony z 27.06.2014 r., Skarżąca podniosła, że decyzje organu I instancji zostały wysłane do niej po 3 lipca 2014 r., a więc po upływie co najmniej 3 dni od uzyskania przez organ I instancji pełnomocnictw od Spółki. Tym samym (w myśl art. 145 § 2 O.p.) pisma należało doręczać pełnomocnikowi a nie bezpośrednio stronie. Wprawdzie pismami z 08.07.2014 r. (doręczonymi 14.07.2014 r.) organ celny poinformował Spółkę, iż jej pisma z 27.06.2014 r. o ustanowieniu pełnomocnika i przesłaniu oryginałów pełnomocnictw były niekompletne, jednak Skarżąca się z tym nie zgadza, gdyż wysłała organowi I instancji kompletne pisma wraz z załącznikami. Ponadto Skarżąca zauważyła, że w razie otrzymania przez dany organ niekompletnego pisma, wzywa on wnoszącego to pismo do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 O.p.), przy czym na postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia przysługuje zażalenie (art. 169 § 4 O.p.), a następnie skarga do sądu administracyjnego. Takiego postanowienia organ I instancji nie wydał, co – zdaniem Skarżącej - oznacza również implicite, iż opisywane pisma z 27.06.2014 r. były kompletne. W ocenie Spółki, zdziwienie budzi też fakt, że informację o rzekomo niekompletnych pismach strony organ sporządził dopiero 08.07.2014 r. (które zakomunikował i doręczył Spółce dopiero 14.07.2014 r., podczas gdy pierwsza zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana w dniu 03.07.2014 r. (doręczona już następnego dnia, tj. 04.07.2014 r.). Również brak odniesienia się organu odwoławczego do kwestii braku wezwania przez organ I instancji do uzupełnienia braków formalnych pism strony, może świadczyć, iż organ odwoławczy, wolał przemilczeć tę kwestię, przyznając implicite rację Skarżącej. Nie ulega zatem wątpliwości, iż Spółka złożyła kompletne pisma o ustanowieniu pełnomocnika, o czym świadczą zarówno pocztowe dowody doręczenia przesyłek, brak adnotacji na pismach, jak i całość okoliczności towarzyszących i brak reakcji organu I instancji na rzekomą niekompletność pism. Biorąc więc pod uwagę fakt, iż instytucja skuteczności doręczeń stanowi jeden z najistotniejszych elementów postępowania podatkowego (celnego), to wszelkie niejasności, wątpliwości winny zostać rozpoznane na korzyść Skarżącej – co znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroku NSA z 06.05.2011 r. sygn. akt I FSK 655/10, Legalis nr 352229). Tym samym należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji, gdyż zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącej, organy obu instancji naruszyły też przepisy postępowania przez uznanie, iż skoro raport [...] ma moc dokumentu urzędowego, to jego treść jest niewzruszalna, co uzasadniało oddalenie wniosków dowodowych strony. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że domniemania związane z treścią raportu [...] można obalić. Spółka składając szereg środków dowodowych zamierzała więc wzruszyć obowiązujące raport [...] domniemania. Niestety, organy zignorowały złożone przez stronę wnioski dowodowe, a priori uznając je za bezzasadne, tymczasem przeprowadzone wnioski dowodowe (zgłoszone po analizie załączników do raportu [...]) wykazałyby produkcję siatek w [...], a nie w [...]. Naruszeniem przepisów postępowania było również uznanie przez organy celne, iż załączniki nr 2-24 do raportu [...] nie stanowią elementu materiału dowodowego w ww. sprawach, przy czym równocześnie uznały, że niektóre informacje znajdujące się w załącznikach są niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie (w załączniku nr 1 i 11 oraz w załączniku nr 4 i 19). Zdaniem Skarżącej, aby można było skutecznie odnieść się do treści raportu [...], a następnie skutecznie go zakwestionować, należy w pierwszej kolejności poznać i zweryfikować załączniki do tegoż raportu. Na szczególną uwagę zasługuje chociażby załącznik nr 11, który zawiera sprawozdanie z wizyty w [...], podmiotu, u którego Spółka zamawiała towary. Skoro Skarżąca nie ma wglądu do tego sprawozdania, niemożliwym jest jego analiza oraz wskazanie jego ewentualnych niedokładności, nieścisłości i przeciwdowodów, które niweczyłyby treść załącznika nr 11 do raportu [...]. Uniemożliwianie zapoznania się z informacjami, znajdującymi się w załącznikach do raportu [...], w oparciu o które organy wydały decyzje stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Organ odwoławczy naruszył też art. 181 w zw. z art. 188 i w zw. z art. 235 O.p. uznając, iż wnioski dowodowe strony o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność produkcji siatek w [...] należy oddalić, gdyż okoliczności te zostały udowodnione innymi dowodami, w sytuacji gdy dowody te zgłoszone zostały również na okoliczność zastosowanych metod produkcji (technologii) siatek. Istotnym naruszeniem przepisów postępowania było też wydanie decyzji pomimo toczących się postępowań zażaleniowych w przedmiocie odmowy wydania stronie odpisów z akt spraw. Organ odwoławczy całkowicie zignorował fakt, iż decyzje w postępowaniu podatkowym (celnym) mogą być wydane wyłącznie po zakończeniu wszystkich postępowań wpadkowych, które mogą mieć wpływ na postępowanie dowodowe, i tym samym w konsekwencji na treść decyzji. Organ ten pominął też okoliczność, że raport [...] opiera się w przypadku Skarżącej na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla niej odbywała w 2011 r. [...] przeprowadziło więc kontrolę dopiero po upływie kilku miesięcy od dnia wyprodukowania ostatniej partii towarów. Ponadto organ pominął okoliczność, że pracownicy [...] podczas przeprowadzonej misji w [...] w dniach 10-18 stycznia 2013 r. nie przeprowadzili wizyty w siedzibie [...] [...], ani nie rozmawiali z jej pracownikami, a bezkrytycznie oparli się na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r. W takiej zaś sytuacji raport [...] jest obarczony dużą wadą, gdyż de facto obrazuje on działania [...], a nie [...], których nie było. Zdaniem Skarżącej, organ odwoławczy pominął też okoliczność, że nie zweryfikowano, czy świadectwa pochodzenia zostały kiedykolwiek unieważnione w odpowiedniej procedurze administracyjnej prawa malezyjskiego, tym samym, implicite organ przyznał, że świadectwa te nie zostały unieważnione do chwili obecnej, zatem są ważne i obowiązuje domniemanie ich prawdziwości, gdyż są one dokumentami urzędowymi. Ponadto, mimo braku wiadomości specjalnych, organy celne uznały, że maszyny, uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach, przedłożonych przez Spółkę, nie służą do tkania. Wyłącznie dowód z opinii biegłego, posiadającego odpowiednie wiadomości specjalne, może doprowadzić do charakterystyki uwidocznionych na tych materiałach maszyn, które, w ocenie Skarżącej, są wystarczającym dowodem na produkcję siatek w [...]. Organ odwoławczy naruszył też art. 122 w zw. z art. 191 w zw. z art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim uznając, że niewezwanie Spółki do uzupełnienia wniosków dowodowych poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, nie miało wpływu na wynik spraw. W ocenie Skarżącej, uchybienie to miało istotny wpływ na wynik spraw, gdyż: 1) organ I instancji w sposób dowolny przetłumaczył dokumenty, co miało zasadniczy wpływ na finalny odbiór tych dokumentów przez organ i w konsekwencji na jego rozstrzygnięcie, 2) wezwanie Spółki do uzupełnienia tego braku formalnego wniosku dowodowego (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania), zlecenie przygotowania tłumaczeń przysięgłych przez stronę, a następnie ich wysłanie do organu I instancji spowodowałoby, iż organ wydałby decyzje po upływie terminów przedawnienia, a w takiej sytuacji organ I instancji byłby zobowiązany wydać decyzje o umorzeniu postępowań celnych. Podobnie stałoby się, gdyby to organ I instancji zlecił sporządzenie tłumaczenia przysięgłego tych dokumentów. Terminy przedawnienia przedmiotowych zobowiązań celnych upływały bowiem odpowiednio: 21.07.2014 r., 28.07.2014 r. i 05.08.2014 r. W tym zakresie Skarżąca wskazała na orzecznictwo, w którym uznano, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. ma istotny wpływ na wynik danej sprawy, jeżeli jego zastosowanie spowodowałoby upływ terminów przedawnienia. Naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 i art. 187 § 1 w zw. z art. 235 O.p. Skarżąca upatruje w tym, iż organ I instancji przeprowadził postępowania w sposób arbitralny, wybiórczy, zmierzający wyłącznie do zapobiegnięcia przedawnienia zobowiązań celnych, czym nadużył obowiązujących go przepisów prawa, w sytuacji gdy obowiązkiem organów jest wydanie decyzji po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności gdy strona wykazuje aktywność dowodową, realizując zasadę czynnego udziału w postępowaniu celnym, niezależnie od zbliżającego się terminu przedawnienia. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Na rozprawie w dniu 18.06.2015 r. Sąd postanowił połączyć sprawy z ww. skarg o sygn. akt I SA/Sz 589/15, I SA/Sz 590/15 i I SA/Sz 591/15 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą I SA/Sz 589/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się na wstępie do zarzutu, że zaskarżone decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 228 § 1 pkt 1 przez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy zachodziła konieczność stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołań, stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Zgodzić się należy ze Skarżącą, że w sytuacji, gdy organ celny stwierdził, że jej pisma procesowe z 27.06.2014 r. (otrzymane przez organ 30.06.2014 r.) były niekompletne i nie zawierały danych pełnomocnika i pełnomocnictw, to fakt ten (brak załączników) powinien być – zgodnie z ww. Instrukcją – odnotowany na tych pismach i na kopertach. Takich adnotacji jednak nie dokonano. W związku z tym, mimo podnoszonych przez organ odwoławczy argumentów mających świadczyć o niekompletności tych pism, należy również zgodzić się ze Skarżącą, że organy nie wykazały (udowodniły) w sposób prawem przewidziany (adnotacją na pismach) tego faktu. Uprawdopodobniając fakt załączenia pełnomocnictw, Spółka przy piśmie z 18.07.2014 r. (wpływ do organu 21.07.2014 r.) nadesłała dowody uiszczenia w dniu 07.07.2014 r. opłat skarbowych od pełnomocnictw udzielonych dla [...]. Nie mogąc więc tej wątpliwości rozstrzygać na niekorzyść Skarżącej, należało zatem uznać – jak twierdzi Spółka – że pisma te były kompletne, a zatem decyzje organu I instancji (w myśl art. 145 § 2 O.p.) powinny być wysyłane pełnomocnikowi Spółki. Wysłanie decyzji bezpośrednio Spółce stanowi więc naruszenie wskazanego przepisu. W ocenie Sądu, naruszenie takie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogło być jednak uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że Spółka w dniu 16.07.2014 r. ustanowiła (innego) pełnomocnika (radcę prawnego [...]), który w terminach ustawowych wniósł odwołania od doręczonych Spółce decyzji. Pełnomocnik ten brał czynny udział w postępowaniu odwoławczym, składając obszerne pismo stanowiące odpowiedź na stanowisko organu I instancji wyrażone w piśmie przysyłającym odwołania do organu II instancji. Równocześnie Spółka w dniu 10.07.2014 r. ustanowiła także innego pełnomocnika do przeglądania akt i sporządzania ich fotografii, który skorzystał z tych uprawnień w dniu 21.07.2014 r. Uznać więc należy, że skierowanie decyzji organu I instancji bezpośrednio do Spółki w żaden sposób nie naruszyło jej praw procesowych, w szczególności prawa do obrony i czynnego udziału w postępowaniu. W tym zakresie Sąd podziela szeroko prezentowany w orzecznictwie pogląd, że okoliczność, iż doręczenie było wadliwe i nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 O.p., bowiem strona ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, którego pominięto przy doręczaniu, nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia decyzji (vide: wyroki NSA: z 19.08.2008 r., I FSK 283/07, z 13.07.2009, I FSK 476/08 i z 27.07.2010 r., I GSK 826/09). Nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi, iż decyzje organu I instancji nie weszły do obrotu prawnego i dlatego organ II instancji powinien z tego powodu stwierdzić niedopuszczalność odwołań. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 O.p. w zw. z art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 188 i w zw. z art. 235 O.p. przez oddalenie wniosków dowodowych Spółki z uwagi na to, że skoro raport [...] ma moc dokumentu urzędowego, to jego treść jest niewzruszalna, zauważyć należy, że zawarta w tym zakresie w zaskarżonej decyzji argumentacja przekonująco wykazała, iż zebrane przez [...] dowody omówione w obu raportach w sposób jednoznaczny potwierdziły, iż towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały wyprodukowane w [...]. Rację ma Skarżąca, że przepisy O.p. przewidują możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, a związane z dokumentem urzędowym domniemania mają charakter wzruszalny, jednak zasadnie organ odwoławczy wskazując na przepis art. 188 § 1 O.p. stwierdził, że konieczność przeprowadzenia określonego dowodu, uzależniona jest od tego aby okoliczność jaka ma zostać udowodniona wnioskowanym środkiem dowodowym miała znaczenie dla sprawy, a ponadto nie może być to okoliczność udowodniona innym dowodem. Nieuwzględnienie przez organ celny wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodów z zeznań trzech osób z kierownictwa firmy [...] na okoliczność produkcji przez tę spółkę w 2011 r. siatek z włókna szklanego w [...], nie może więc być uznane za naruszenie ww. przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy fakt nie wyprodukowania przedmiotowych towarów w [...] został w sposób jednoznaczny udowodniony dowodami zebranymi w postępowaniu prowadzonym przez [...], w szczególności dokumentami przedstawionymi przez zarząd wolnego obszaru celnego Port [...]. Uznać więc należy, że w takiej sytuacji zeznania pracowników firmy [...] nie mogły stanowić skutecznego przeciwdowodu wobec ustaleń zawartych w dokumencie urzędowym (raporcie [...]). Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że wszystkie osoby mające być świadkami wypowiadały się na piśmie, a z wyjaśnień pracowników spółki (k. 142-177) jednoznacznie wynika, że w firmie [...] nie miało miejsca produkowanie siatki z włókna szklanego w rozumieniu art. 75 RWKC. Stosownie bowiem do art. 75 RWKC uznaje się za pochodzące z tego kraju, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie w załączniku 13a dla przedmiotowych towarów. Załącznik 13a stanowiący "Wykaz produktów oraz czynności obróbki i przetwarzania, nadających status pochodzenia" dla towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania zawiera następującą regułę: ex 7019 Artykuły (inne niż przędza) z włókien szklanych: wytwarzanie z niebarwionej taśmy, niedoprzędów, przędzy lub nici szklanych ciętych, lub - waty szklanej. Z treści tych wyjaśnień nie wynika bowiem aby w firmie [...] wykonywane były czynności opisane w tej regule. Zatem nie było podstaw do przeprowadzenia dodatkowych dowodów dla stwierdzenia okoliczności dotyczących procesów technologicznych, jakim importowany towar mógł być poddany w [...], skoro z raportu [...] wynika w sposób w pełni wiarygodny i przekonywujący, że [...] z uwagi na posiadane urządzenia mógł realizować jedynie proces powlekania niepowleczonych tkanin siatkowych. Natomiast proces powlekania jest niewystarczający dla uzyskania preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia. Warunkiem jego uzyskania, zgodnie z obowiązującymi przepisami – art. 76 ust. 1 RKWC jest wytwarzanie (produkcja) wyrobów z przędzy zaś ta wymaga urządzeń tkackich, których nie stwierdzono w badanych fabrykach. Nawet jeśli importowane przez skarżącą towary zostały poddane na terenie [...] jakiemuś procesowi technologicznemu, to nie był on wystarczający dla uznania preferencyjnego statusu pochodzenia. Wbrew twierdzeniom skargi do wysnucia powyższych wniosków nie są niezbędne wiadomości specjalne, nawet pobieżna analiza załączonych do wyjaśnień pracowników [...] zdjęć i filmu prowadzi do wniosku o poddawaniu w tej firmie towaru jedynie procesowi powlekania i pakowania. Podkreślić także należy, że materiał zdjęciowy i filmowy pochodzi z okresu późniejszego aniżeli okres produkcji zakwestionowanego towaru, jednak ani z treści wyjaśnień ani też wniosków dowodowych nie wynika aby wcześniej [...] wykonywała czynności spełniające definicję wytwarzania wyrobów z art. 76 ust. 1 RWKC. Sąd nie uwzględnił też zarzutu naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p. przez uznanie, że załączniki nr 2-24 do raportu [...]nie stanowią elementu materiału dowodowego w sprawie, w sytuacji gdy załączniki te stanowią integralną część raportu [...]. Wprawdzie istotnie postanowieniami z 18.06.2014 r. (odrębnie skarżonymi przez stronę) organ I instancji, odpowiadając na wniosek Spółki o wydanie tych załączników, odmówił ich włączenia do akt sprawy, jednak zauważyć należy, że postanowienia te są nieprecyzyjne, bowiem załącznik 11 znajduje się w aktach sprawy (a jego kopię Spółka otrzymała 13.05.2014 r.), do akt dołączono też wyciągi z załączników 4 i 19. Jak w sposób przekonujący wskazano w zaskarżonej decyzji, to właśnie tylko te spośród załączników do raportu [...] stanowiły materiał dowodowy w sprawach, na podstawie których dokonano rozstrzygnięć. Pozostałe załączniki nie miały waloru dowodowego w tych sprawach, zatem ich niedołączenie do akt sprawy lub niewydanie stronie nie mogło być uznane za naruszenie przepisów procesowych, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28.08.2013 r. (sygn. I GSK 519/12), że aneksy do raportu [...] dokumentują jedynie przebieg misji, a raport jest podsumowaniem tego co zostało ustalone w trakcie misji. Jest to pełny dokument obejmujący informacje zawarte w załącznikach, stanowi kwintesencję przeprowadzonej przez [...] misji. W ocenie Sądu, pogląd taki szczególnie odnosi się do załączników, które nie stanowiły podstawy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy – jak w rozpoznawanej sprawie. Z powyższymi kwestiami łączy się zarzut naruszenia art. 179 § 3 w zw. z art. 207 § 2 i w zw. z art. 235 O.p., przez uznanie przez organ odwoławczy, że organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji mimo toczących się postępowań zażaleniowych w przedmiocie odmowy wydania Spółce uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Istotnie, w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji toczyły się ww. postępowania zażaleniowe na postanowienia tego organu z 18.06.2014 r. o odmowie włączenia do akt sprawy załączników 2 - 24. Postanowieniami z 18.11.2014 r. organ II instancji stwierdził niedopuszczalność zażaleń, lecz wyrokami z 15.04.2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił te postanowienia. Postępowania te zostały zakończone postanowieniami Dyrektora Izby Celnej z dnia 11.06.2015 r., odmawiającymi Spółce wydania załączników nr 2-10 i 12-24 do raportu z misji [...]. W ocenie Sądu, organ I instancji nie był zobowiązany do wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu uzyskania ostatecznych rozstrzygnięć w postępowaniach zażaleniowych, które - zdaniem Skarżącej - miałyby wpływ na treść głównego rozstrzygnięcia, tj. na treść decyzji. Jak wskazano powyżej, zarówno odmowa włączenia tych załączników do akt sprawy, jak i odmowa wydania uwierzytelnionych ich odpisów, nie mogła mieć wpływu na treść decyzji. Powtórzyć więc wypada, że załączniki nr 1 i 11 załączone były do akt spraw a ich kopie (wraz z raportami [...]) wydane zostały Spółce już 13.05.2014 r., z kolei wyciągi z załączników 4 i 19 również znajdowały się w aktach spraw. Z aktami tymi przedstawiciele Spółki zapoznawali się 13.05.2014 r. i 21.07.2014 r. Akta te były też dwukrotnie (21.07.2014 r. i 28.01.2015 r. – już po wydaniu zaskarżonych decyzji – co wynika ze skargi) fotografowane przez przedstawiciela Spółki. Wprawdzie zasadnie Skarżąca twierdzi, że miała prawo żądania ponownego wydania dokumentów, które otrzymała 13.05.2014 r., jednak nie wykazuje przy tym, jaki wpływ na wynik sprawy miałaby odmowa uwzględnienia tego żądania (zwłaszcza w sytuacji dysponowania fotografiami akt). Sąd nie podzielił więc zarzutu Skarżącej, że organ I instancji nie mógł wydać przedmiotowych decyzji do czasu uzyskania ostatecznych rozstrzygnięć w postępowaniach zażaleniowych. Jak wskazano powyżej, decyzje te wydane zostały w oparciu o materiał dowodowy znany stronie, a pozostałe załączniki do raportu [...] nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przyjmując bez zastrzeżeń pogląd Skarżącej, że organ I instancji powinien oczekiwać na ostateczne rozstrzygnięcie wniosku strony, mogłoby to oznaczać długotrwałą zwłokę w załatwieniu sprawy, mając przy tym na względzie, że strona w tym czasie mogłaby składać kolejne takie wnioski. Uznając więc zasadę, że takie postępowania "wpadkowe" powinny być zakończone przed wydaniem decyzji, jednak jej naruszenie musi być oceniane przez pryzmat ewentualnego ("istotnego") wpływu na wynik sprawy – co w omawianej kwestii nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 oraz w zw. z art. 235 O.p. i do argumentów Skarżącej mających go potwierdzać, stwierdzić należy, że – wbrew twierdzeniu Skarżącej - raport [...] nie "opiera się w przypadku skarżącego na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla skarżącego odbywała się w 2011 r.", lecz na wielu zgromadzonych przez [...] dowodach, w szczególności na zestawieniach przesyłek przedłożonych przez Zarząd Port [...] i malezyjskie władze celne. Sprawozdanie [...] jest tylko dodatkowym dowodem, w sposób pośredni potwierdzający ustalenia [...]. W sprawozdaniu [...] wskazano, że: "W oparciu o wizytę na miejscu, [wnioskujemy, iż] spółka ta w rzeczywistości zaangażowana jest w wiele etapów [produkcji] produktu końcowego (tkanin siatkowych)." – cytat z tłumaczenia tłumacza przysięgłego. W raporcie z misji [...] stwierdzono natomiast, iż "[...] poinformowało zespół realizujący misję, że odwiedziło siedziby [...] oraz [...] w lutym i marcu 2011 r. (patrz Załącznik 11 i Załącznik 12). W trakcie tych wizyt [...] sfotografowało zamontowane tam maszyny. Jednakże fotografie te ukazują jedynie maszyny do powlekania. Na zdjęciach nie widać żadnych urządzeń tkackich." W dalszej części tego raportu [...] stwierdzono, że: "[...] odwiedziło spółkę [[...]] w marcu 2012 r. Zdjęcia załączone do sprawozdania [...] z wizyty przedstawiają jedynie maszyny powlekające. W rezultacie tego, jeśli prowadzone było przez [...] jakiekolwiek przetwarzanie, to ograniczone było jedynie do powlekania niepowleczonych tkanin siatkowych z włókien szklanych. Proces taki nie byłby wystarczającym, aby nadawać preferencyjne pochodzenie z [...].". W raporcie [...] wskazano więc dwa różne lata wizyty [...] w spółce [...], przy czym z uwagi na ich treść przyjąć można, iż rok 2012 został wpisany omyłkowo, zwłaszcza, że wizyta ta była związana z udzielaniem spółce świadectw preferencyjnego pochodzenia towarów. Kwestia ta nie ma jednak istotnego znaczenia w rozpoznawanych sprawach, bowiem w sprawozdaniu [...] nie potwierdzono faktu produkcji tkanin siatkowych przez firmę [...] a jedynie "zaangażowanie w wiele etapów [produkcji] produktu końcowego (tkanin siatkowych)". Takie etapy jak np. powlekanie tkanin, ich suszenie, nawijanie, etykietowanie itp., nie mogłyby być uznane za produkcję tkanin i dlatego w raporcie [...] stwierdzono, że nie było wystarczających podstaw, aby nadawać preferencyjne pochodzenie tych towarów z [...]. Wprawdzie [...] wystawiało dla spółki [...] świadectwa preferencyjnego pochodzenia towaru, jednak zespół [...] prowadzący dochodzenie przy udziale przedstawicieli [...] i malezyjskich władz celnych przekonująco stwierdził w raporcie, że spółka ta przedstawiała [...] nieprawdziwe informacje i dlatego świadectwa te nie dokumentują rzeczywistego stanu i nie stanowią podstawy dla preferencyjnych stawek celnych. Zatem nawet gdyby przyjąć, że ww. wizyta [...] odbyła się w marcu 2012 r. (a nie 2011), to fakt ten w żaden sposób nie podważyłby wiarygodności innych dowodów i ustaleń dokonanych na ich podstawie przez [...]. Na marginesie zauważyć należy, że sytuację w spółce [...] w marcu 2012 r. w sposób szczegółowy obrazuje pismo tej spółki z 23.03.2012 r. do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej, której pracownicy właśnie w marcu 2012 r. przeprowadzali kontrolę w tej spółce. (Tę kwestię omówiono szerzej w dalszej części uzasadnienia). W związku z powyższym, nie można się też zgodzić ze Skarżącą, że pracownicy [...] nie przeprowadzając wizyty w siedzibie [...] podczas misji w [...] w dniach 10-18 stycznia 2013 r., "bezkrytycznie oparli się na sprawozdaniu [...] z marca 2012 r., w sytuacji gdy w innych spółkach, (...), przeprowadzili wizyty i rozmawiali z jej pracownikami, co miało wpływ na bezpośrednie uzyskanie informacji o miejscu produkcji siatek". Jak bowiem wynika z raportu, powyższe fakty nie miały wpływu na ustalenie, że tkaniny siatkowe wyprodukowane były w [...]ach a nie w [...]. Również zarzut braku ustalenia, czy świadectwa pochodzenia zostały kiedykolwiek unieważnione w odpowiedniej procedurze administracyjnej prawa malezyjskiego, czy też nadal znajdują się w obrocie prawnym, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, wobec jednoznacznych ustaleń co do braku preferencyjnego pochodzenia przedmiotowych towarów. Bowiem ustalenia i merytoryczna treść raportu [...], którego rzetelność nie budzi wątpliwości Sądu, nie pozwalają na oparcie ustaleń faktycznych na malezyjskim świadectwie pochodzenia towaru: Form A. Podkreślenia przy tym wymaga, że kwestie związane ze statusem preferencyjnego pochodzenia towarów uregulowane zostały w cytowanym powyżej rozporządzeniu wykonawczym do Wspólnotowego Kodeksu Celnego, gdzie w art.97t ust. 7 wskazano, że do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, eksporterzy przechowują wszystkie przydatne dokumenty potwierdzające status pochodzenia danych produktów, a odpowiednie organy administracji rządowej korzystającego kraju wywozu zachowują kopie świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe. Dokumenty te przechowuje się przez okres co najmniej trzech lat, od końca roku w którym wystawiono świadectwo pochodzenia na formularzu A. Z przedstawionej regulacji zatem jednoznacznie wynika, że świadectwa pochodzenia są dokumentami, które mogą być weryfikowane, a celem ich weryfikacji także na eksportera nałożono obowiązek posiadania odpowiednich dokumentów. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność, że eksporter nie przedłożył żadnych dokumentów umożliwiających weryfikację świadectwa pochodzenia, zatem słusznie organy celne przyjęły, że jest to wystarczający powód do odmowy przyznania preferencyjnego statusu pochodzenia towaru. Wobec takich ustaleń, tym bardziej nie ma znaczenia kolejny (pkt 7) zarzut skargi, że organ I instancji uznał, iż maszyny uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach przedłożonych przez Skarżącą [a sporządzonych przez [...]], nie służą do tkania, gdy organ ten nie dysponuje jakimikolwiek wiadomościami specjalnymi, dotyczącymi maszyn do produkcji siatek. Dodatkowo jedynie należy powtórzyć, że tak właśnie ocenili maszyny wymienionej spółki przedstawiciele [...] na podstawie zdjęć sporządzonych przez [...] w czasie wizyty w siedzibie [...]. Ponadto wskazać należy, że nawet zdjęcia i film załączone do wyjaśnień pracowników [...] nie prowadzą do odmiennych wniosków, a potwierdzają okoliczność jedynie powlekania i pakowania towaru. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 191 w zw. z art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim przez uznanie przez organ odwoławczy, iż uchybienie organu I instancji polegające na niewezwaniu Skarżącej do uzupełnienia wniosków dowodowych poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, nie miało wpływu na wynik sprawy – także należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Przede wszystkim należy stwierdzić, że omawiane dokumenty to: dwa oświadczenia spółki [...] z 15.04.2014 r. dla Urzędu Celnego , mające potwierdzać produkcję tkanin siatkowych przez tę firmę, oraz obszerna odpowiedź spółki [...] z dnia 23.03.2012 r. na pismo Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej, którym zarzucono tej spółce brak współpracy w trakcie kontroli prowadzonej w dniach od 2 do 6 marca 2012 r. przez pracowników Dyrekcji. Analiza tej odpowiedzi spółki [...] w istocie potwierdza zarzut ww. Dyrekcji o braku współpracy przy kontroli (nieobecność osób mogących złożyć istotne wyjaśnienia, nieprzedłożenie istotnej dokumentacji, uniemożliwienie oględzin zakładu, odmowa wizyty w poprzednim - do października 2011 r. – zakładzie itp.), a w szczególności nie stanowi dowodu przekonującego o produkcji w 2011 r. przez tą spółkę przedmiotowych tkanin siatkowych. Z powyższego wynika, że przedłożone przez Skarżącą przy piśmie z 24.06.2014 r. dokumenty nie miały istotnego znaczenia dowodowego w rozpoznawanych sprawach. Wprawdzie zgodzić się należy ze Skarżącą, że organ celny powinien ją wezwać do złożenia tłumaczenia tych dokumentów, sporządzonego przez tłumacza przysięgłego (tak też uznał organ odwoławczy), jednak i to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Spółka w odwołaniu podnosiła ten zarzut, wobec czego organ odwoławczy zlecił przetłumaczenie tych dokumentów i tłumaczenia zostały dołączone do akt sprawy. Wydając decyzje ostateczne organ II instancji dysponował więc tymi tłumaczeniami i dokonał ich oceny stwierdzając, że zawarte w tych dokumentach informacje nie miały wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że organ I instancji w uzasadnieniach decyzji również dokonał oceny tych dokumentów. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 128 O.p. organ drugiej instancji ponownie rozpoznaje sprawę nie ograniczając się jedynie do badania zasadności zarzutów odwołania. Sąd nie podzielił więc argumentu Skarżącej, że powyższe uchybienie organu I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wezwanie strony do uzupełnienia opisywanego braku formalnego wniosku dowodowego (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania), zlecenie przygotowania tłumaczeń przysięgłych przez skarżącego, a następnie ich wysłanie wraz z pismem przewodnim do organu I instancji spowodowałoby, iż organ I instancji wydałby decyzję po upływie terminów przedawnienia, a w takiej sytuacji organ I instancji byłby zobowiązany wydać decyzję o umorzeniu postępowania celnego. Zdaniem Sądu, argumentacja taka, wskazująca na hipotetyczne zdarzenia (w tym na "ewentualne podwójne awizowanie"), nie może skutecznie podważać powyższego stwierdzenia, że dokonując oceny wpływu opisywanego uchybienia organu I instancji na prawa procesowe strony postępowania Sąd nie uznał, aby mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i w zw. z art. 235 O.p. przez pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób arbitralny, wybiórczy, zmierzający wyłącznie do zapobieżenia przedawnieniu zobowiązania celnego, czym organ I instancji nadużył obowiązujące go przepisy prawa – stwierdzić należy, że pomimo wskazanych powyżej uchybień proceduralnych organu I instancji, brak jest podstaw do podzielenia wyrażonej przez Skarżącą oceny. Zdaniem Sądu, organ ten prowadząc postępowanie zgromadził w sposób wystarczający dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, udostępnił je stronie, sporządził żądane (13.05.2014 r.) odpisy z akt, przed zakończeniem postępowania wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wydał postanowienia o odmowie przeprowadzenia wskazanych dowodów i o odmowie dołączenia do akt sprawy załączników, których nie uwzględnił przy rozpoznaniu sprawy. Dokonując samodzielnej oceny przedłożonych przez stronę dokumentów sporządzonych w języku angielskim, uznać należy, że nie naruszył w sposób istotny praw procesowych strony, skoro po ich przetłumaczeniu przez tłumacza przysięgłego w postępowaniu odwoławczym, strona nie wykazała w żaden sposób, że przez samodzielne, błędne przetłumaczenie tych dokumentów organ ten dokonał nieprawidłowej ich oceny. Ponownie też zauważyć należy, że organ odwoławczy dysponował ich tłumaczeniami przysięgłymi i dokonał zasadnej ich oceny. Dokonana przez Sąd ocena legalności zaskarżonych decyzji pozwoliła zatem na stwierdzenie, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo w tym zakresie należy zauważyć, że w rozpoznawanych sprawach – przy jednoznacznym, niebudzącym wątpliwości ustaleniu przez [...], że towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały wyprodukowane w [...] – zarówno wnioski dowodowe Skarżącej, które miałyby prowadzić do ustalenia, że towary były wyprodukowane w [...] przez spółkę [...], jak i przedłożone przez Skarżącą dokumenty (pisma [...]) oraz sporządzone przez tę malezyjską spółkę (nie mogące być zweryfikowane) nagranie video i zdjęcia, nie mogły skutecznie podważyć ustaleń zawartych w stanowiącym dokument urzędowy raporcie [...]. Stwierdzić także należy, że w zaskarżonych decyzjach na podstawie prawidłowo ustalonych stanów faktycznych i wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, w tym przepisów WKC, zasadnie dokonano retrospektywnego zaksięgowania wskazanych kwot długu celnego, w tym kwot ostatecznego cła antydumpingowego. W skardze nie podniesiono też zarzutów naruszenia prawa materialnego. Uznając zatem, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w podanym wyżej stopniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargi należało oddalić.