I SA/Sz 590/14
PostanowienieWSA w Szczecinie2014-09-16
Skład orzekający: Ewa Wojtysiak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej może zostać uwzględniony, jeśli skarżący jedynie wskazuje na brak środków finansowych na zapłatę należności, nie przedstawiając przy tym dowodów potwierdzających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?Ratio decidendi
Sąd odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli skarżący nie wykazał istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama konieczność poniesienia ciężaru finansowego lub brak środków nie stanowią wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Strona powinna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej.Stan faktyczny
Skarżący Z. R. i M. R. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2013 r. Jednocześnie złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, argumentując brak wystarczających środków finansowych na jej zapłatę ze względu na niskie dochody i konieczność pokrycia kosztów leczenia i rehabilitacji jednego ze skarżących. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 16 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. i M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Z. i M. R. pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2014 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2013 r.
Jednocześnie w skardze, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że nie posiadają środków wystarczających na zapłatę należności podatkowych. Miesięczny dochód jaki osiągają to kwota [...] zł, która to kwota nie wystarcza nawet na pokrycie miesięcznego utrzymania i zakup leków oraz na niezbędną rehabilitację Z. R. , który jest po udarze i dwóch zabiegach talamotomii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Po analizie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazali jedynie, że nie posiadają środków wystarczających na zapłatę należności podatkowych. Miesięczny dochód jaki osiągają to kwota [...] zł. Tymczasem sama konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Warunkiem takiego wstrzymania jest bowiem nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Strona powinna bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynili.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło