I SA/Sz 600/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2012 r. oddala skargę. Decyzją numer [...] z dnia [...] r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy M., w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2012 r. ustalono zobowiązanie pieniężne w kwocie [....] zł od gruntów gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha fizycznych, to jest [...] ha przeliczeniowych położonych – M., L. - działka nr[..]. Zobowiązanie powyższe ustalono: M. G., E. M., C. i B. G., A. S., J. W., P. M., R. K., E. S., R. M., Z. B., A. C., A. S. to jest współwłaścicielom i współposiadaczom tego gruntu rolnego. W odwołaniu od tej decyzji J. W. wskazała, że powierzchnia gruntów rolnych nie została prawidłowo określona, gdyż użytkuje mniejszą powierzchnię aniżeli przyjęta do opodatkowania, a co za tym idzie pozostałe osoby posiadające przedmiotową nieruchomość władają nią w większym wymiarze. Ponadto, podatniczka podniosła, że w decyzji nieprawidłowo określono współwłaścicieli. Decyzją z [...] r. o nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i, kartograficzne). Mając na uwadze wypis z rejestru gruntów z dnia 25 lipca 2011 r. dotyczący opodatkowanej działki oraz dane zawarte w informacji podatkowej złożonej przez podatników organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego wymiaru podatku od przedmiotowego gruntu. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że grunty rolne będące współwłasnością czy współposiadane stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach czy współposiadaczach, niezależnie od ich udziałów w nieruchomości wspólnej. Z powyższego wywieść należy, że przedmiot opodatkowania będący współwłasnością jest opodatkowywany odrębnie, to jest niezależnie od innych posiadanych przez każdego ze współwłaścicieli nieruchomości. Nieruchomość będąca współwłasnością jest opodatkowana w pełnym zakresie, co powoduje, że w jednej decyzji wymierza się podatek od całej powierzchni opodatkowanych nieruchomości, a nie od wielkości odpowiadającej udziałowi danego współwłaściciela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło także, że decyzję taką doręcza się wszystkim współwłaścicielom i wszyscy oni zobowiązani są do zapłaty całości podatku. Zapłata przez jednego ze współwłaścicieli powoduje wygaśnięcie zobowiązania. Mogą być jednak oni wezwani przez osobę, która podatek zapłaciła do zapłaty podatku odpowiadającego udziałowi w opodatkowanej nieruchomości. Tak więc, w praktyce podatnicy tacy płacą na rzecz gminy podatek obliczony zgodnie z udziałem we współwłasności. Przy tym, nie ma na wpływu na sposób opodatkowania wielkość gruntu wykorzystywanego przez poszczególnych współwłaścicieli czy współposiadaczy. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, J. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., podnosząc, iż zaskarżona decyzja jest że jest nieuzasadniona i powinna zostać uchylona. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja, dotycząca wymiaru podatku rolnego za 2012 r. Jednocześnie jednak podkreślić należy, że w skardze nie podniesiono żadnych zarzutów odnośnie tego rozstrzygnięcia, ograniczając się do stwierdzenia, że jest ono nieuzasadnione i powinno zostać uchylone. Stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), jeżeli grunty o których mowa w art. 1 (grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych) stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Natomiast, w myśl art. 92 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (teks jednolity: Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.), jeżeli zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązanie to powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Przy czym, Ordynacja podatkowa samodzielnie nie reguluje zasad odpowiedzialności solidarnej odsyłając w tym zakresie wprost do unormowań kodeksu cywilnego (art. 91). Ustanowiony w wymienionym powyżej przepisie solidarny obowiązek zapłaty podatku oznacza, że każdy ze współwłaścicieli (współposiadaczy) jest obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, a zapłata dokonana przez jednego bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty (por. art. 91 Ordynacji podatkowej i art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego). Charakter odpowiedzialności jest w danym przypadku niezależny od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami i sposobu korzystania z nieruchomości. Jeżeli zatem, nieruchomość stanowi przedmiot współwłasności (współposiadania), obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (współposiadaczach). Oznacza to, że każdy ze współwłaścicieli (współposiadaczy) jest zobowiązany do zapłaty całej kwoty podatku obciążającego wspólną nieruchomość (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny i leśny, Warszawa 2003, s. 160). Takie stanowisko jest też prezentowane w orzecznictwie sądowym (np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., II FSK 1748/06 – opubl.: www.orzeczenia.nsa.pl). Wielkość gruntu wykorzystywanego przez poszczególnych współwłaścicieli i współposiadaczy nie wpływa w żaden sposób na sposób opodatkowania nieruchomości rolnej. Jednocześnie, co do podstawy wymiaru podatku, wskazać należy, że na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów z 25 maja 2011 r., dotyczący opodatkowanej działki, który wskazuje na prawidłowość danych wskazanych w zaskarżonej decyzji. Organ uwzględnił także dane zawarte w informacji podatkowej złożonej przez podatniczkę i pozostałych współwłaścicieli zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, a także fakt, że na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] z 3 lutego 2011 r. L. M. podarował swój udział w działce nr [...] obręb L., A. S.. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.