I SA/Sz 61/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] nr [...] określającą L. K. kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, należnego z tytułu importu towaru - samochodu osobowego - sprowadzonego ze Szwajcarii. Z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. wynika, że L. K. w dniu 20 grudnia 2005 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy marki [...] o numerze nadwozia [...] , rok produkcji 1998, wyposażonego w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 2.497 cm3. W zgłoszeniu celnym wartość celna pojazdu została zadeklarowana w kwocie [...] zł, w oparciu o cenę transakcyjną wynikającą z rachunku numer [...] z dnia [...] r. w wysokości [...] CHF i zadeklarowane koszty transportu, poniesione do miejsca wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty w wysokości [...] CHF. W trakcie kontroli postimportowej, organ celny, w oparciu o przedłożone dokumenty sprzedaży, informacje o cenach rynkowych pojazdów tego typu, zawartych na szwajcarskich stronach internetowych, stwierdził, że zachodzi rażąca rozbieżność pomiędzy wartością zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym, a wartością rynkową pojazdu, wynosząca 4000 %. Na tej podstawie organ powziął wątpliwość, czy kwota wynikająca z rachunku o numerze [...] jest ceną faktycznie zapłaconą za sprowadzony samochód. Konsekwencja powyższych ustaleń było wszczęcie postępowania celnego, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr[...], wydaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w S., na mocy której organ ten zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącą różnicę pomiędzy prawnie należną kwotą długu celnego w wysokości [...] zł, a kwotą należności celnych wynikających ze zgłoszenia celnego w wysokości [...]zł. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wymiaru podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, należnego z tytułu importu samochodu. Przesłanką do wszczęcia postępowania były ustalenia zawarte w decyzji ostatecznej dotyczącej wymiaru cła, które skutkowały zmianą podstawy opodatkowania, a tym samym miały wpływ na wymiar ww. podatków. Wydając w dniu [...] r. decyzję nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w S. określił L. K. kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, należnych z tytułu importu samochodu. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony uznał, że wydaną ją w oparciu o wadliwą decyzję w sprawie określenia wartości celnej, i że w związku z powyższym organ celny powinien przeprowadzić odrębne postępowanie podatkowe, oparte na zasadach określonych art. 120 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Jak wynika z dalszego opisu stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Celnej w S., po uprzednim wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania odwoławczego, uwzględniając wniosek pełnomocnika z dnia [...] r., przesłał akta sprawy do organu celnego właściwego miejscowo dla miejsca zamieszkania pełnomocnika, tj. do Izby Celnej w R. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej w S. na wstępie wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji były ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji z dnia 9 maja 2008 r. w przedmiocie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru importowanego, którym to rozstrzygnięciem organ rozpoznający sprawę był związany. Dalej powołując się kolejno na przepisy art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust 2 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 4, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dotyczące opodatkowania importu wyrobów akcyzowych, podatników podatku akcyzowego, organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę opodatkowania w rozpoznawanej sprawie stanowi kwota [...] zł, równa sumie wartości celnej samochodu w wysokości [...] zł, powiększona o należne cło w wysokości [...] zł, ustalona przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 9 maja 2008 r. Organ wyjaśnił, że stawkę akcyzy przyjęto w wysokości 65 %, wynikającą z art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz z zastosowanych obniżeń stawki wynikających z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Stosownie do zawartych w obowiązujących przepisach prawa (art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego oraz poz. 21 do załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia) uregulowań dotyczących stawek dla wyrobów akcyzowych importowanych wskazano, że stawka akcyzy dla samochodów wynosi 13,6 % dla pojemności silnika powyżej 20000 m³, a dla pozostałych - 3,1 %. W dalszej części uzasadniania decyzji, stosując wzór zawarty w § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia, dokonano obliczenia stawki akcyzy dla samochodu będącego przedmiotem postępowania, stwierdzając, że wynosi ona 85,6 %. Ponieważ obliczona stawka, nie może być wyższa niż stawka akcyzy, o której mowa w art. 75 ust. 1 ustawy (65 %), w przedmiotowej sprawie zastosowano stawkę w wysokości 65 % podstawy opodatkowania. Następnie obliczono kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł, wskazując jednocześnie, że zarówno podstawa opodatkowania, stawka podatku oraz kwota akcyzy wynikająca z decyzji organu I instancji, zostały wyliczone prawidłowo. Odnośnie wysokości podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Celnej w S., na wstępie powołując się na treść art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), dotyczących zasadniczych kwestii związanych z opodatkowaniem tym podatkiem importu towarów oraz wiążących ustaleń w zakresie wartości celnej towaru, wynikających z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia[...] . stwierdził, że podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług stanowi kwota [...] zł, równa sumie wartości celnej importowanego towaru w wysokości [...] zł, należnego cła w wysokości [...] zł, podatku akcyzowego z tytułu importu towaru w wysokości [...] zł. Do obliczenia kwoty podatku od towarów i usług przyjęto stawkę w wysokości 22 %, wynikającą z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego stwierdzono, że podatek ten wynosi [...] zł. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ ten wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, ponownie rozstrzygnął sprawę, nie wykraczając w swoim rozstrzygnięciu poza problematykę rozstrzygnięć podjętych w I instancji. Następnie powołując się na art. 128 Ordynacji podatkowej, który statuuje zasadę trwałości decyzji podatkowej wyjaśnił, że skoro strona nie wniosła odwołaniaod decyzji kształtującej zobowiązanie z tytułu długu celnego, decyzja ta jest ostateczna, to merytoryczna jej kontrola w przedmiotowym postępowaniu jest niedozwolona. Dodatkowo, powołując się na decyzję odmawiającą stwierdzenia decyzji przedmiocie długu celnego, organ wskazał, że jest związany ich treścią. Wobec powyższego decyzja, mocą której zaksięgowano retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...] zł, w związku z weryfikacją wartości celnej importowanego pojazdu, zasadnie miała wpływ na zmianę podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W sytuacji zatem, gdy kwota długu celnego zgłoszona przez stronę byłą nieprawidłowa i została przez organ ustalona w wyższej wysokości, to na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym i art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, organ celny zobowiązany był do wydania decyzji określających podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Organ nie uznał za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 120, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że strona (pełnomocnik) została poinformowana o możliwości przedstawienia dodatkowych dokumentów, a także o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie w tej sprawie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 17 września 2010 r. Siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu 24 września 2010 r. W terminie tym pełnomocnik zażądał natomiast, od organu odwoławczego, przesłania akt sprawy do organu celnego właściwego miejscowo dla miejsca zamieszkania pełnomocnika strony. Pomimo braku w Ordynacji podatkowej uregulowań prawnych, które rodziłyby po stronie organu podatkowego obowiązek przesłania akt sprawy wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym, poza siedzibę organu prowadzącego postępowanie, organ odwoławczy realizując zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przesłał akta do Izby Celnej w R. Organ podkreślił, że pełnomocnik nie skorzystał z dodatkowego wskazanego przez organ dwudniowego terminu zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie Izby Celnej w R. Wobec powyższego uznał, że skoro wypowiedzenie się w sprawie materiału dowodowego jest prawem strony, którym to strona rozporządza, to strona która nie skorzystała z niego, pomimo jej powiadomienia, nie może skutecznie zarzucić naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – z uwagi na brak wskazania w decyzji wartości celnej towaru i kwoty długu celnego, - art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym i art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim decyzja nie przedstawia wszystkich elementów kalkulacyjnych dokonanego wymiaru obu podatków. - art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej – pozbawienia strony możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W skardze pełnomocnik nie zgodził się z ustaleniami organu odnośnie wartości celnej importowanego pojazdu, która stała się podstawą do naliczenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Uznał, że decyzja ustalająca wartość celną pojazdu jest wadliwa, a obowiązkiem organu prowadzącego przedmiotowe postępowanie być dokonanie jej ponownej weryfikacji. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej uzasadnił go tym, że w istocie organ odwoławczy przekazując akta sprawy do Izby Celnej w R., nie dotrzymał terminu 2-dniowego, gdyż po otrzymaniu pisma w dniu 27 października 2010 r., stawiając się w Izbie Celnej w R. w dniu 2 listopada 2010 r. otrzymał informację, iż akta zostały już zwrócone do Izby Celnej w S.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów pełnomocnika podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzą podstawy do jej uchylenia, wskazane w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowiło określenie L. K. należności podatkowych w podatku akcyzowym i od towarów i usług z tytułu importu samochodu marki[...] , rok produkcji [...] o pojemności skokowej silnika 2497 cm³, sprowadzonego przez skarżącego ze Szwajcarii zgodnie ze zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. Jak wynika z decyzji organów obu instancji, w przedmiotowej sprawie wątpliwości organu celnego wzbudziła wartość celna importowanego samochodu, zadeklarowana w kwocie [...] zł, w oparciu o cenę transakcyjną wynikającą z rachunku nr [...] z dnia [...] r. w wysokości [...] CHF i zadeklarowane koszty transportu w kwocie [...] CHF. W wyniku kontroli zgłoszenia celnego i przeprowadzonego odrębnego postępowania celnego Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał decyzję, w której dokonał zmiany zgłoszenia, przyjmując prawidłową, ustaloną w trakcie postępowania wartość celną sprowadzonego pojazdu w kwocie [...] zł. Decyzja ta stała się ostateczna, bowiem nie została zaskarżona w toku instancji. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powyższe rozstrzygnięcie miało bezpośrednie przełożenie na kwestie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, opodatkowaniu tym podatkiem podlega eksport i import wyrobów akcyzowych, a obowiązek podatkowy w tym zakresie powstaje z chwilą powstania długu celnego, w rozumieniu przepisów prawa celnego. Podstawą zaś opodatkowania podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło, zatem oczywistym jest, iż określenie wartości celnej towaru w innej wysokości aniżeli zadeklarowana, wpływa automatycznie na określenie wysokości podatku akcyzowego. Organ celny uwzględniając zatem ustaloną w odrębnym postępowaniu wartość importowanego samochodu określa zobowiązanie w podatku akcyzowym. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie wartość celna została ustalona w odrębnym postępowaniu w kwocie [...] zł, należne cło w kwocie [...] zł, to przy zastosowaniu stawki 65 %, prawidłowo przyjętej przez organy w oparciu o art. 75 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (tj. dla samochodu o pojemności powyżej 2000 cm³, z uwzględnieniem roku jego produkcji), podatek akcyzowy wyniósł [...] zł. Analogicznie w podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego, a jego podstawą, zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W rozpoznawanej sprawie organ celny określił kwotę tego podatku w wysokości [...] zł, stosując stawkę 22 %, przewidzianą w art. 41 ust. 1 tej ustawy. Jak wynika z powyższego, objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu oraz powstanie z tego tytułu długu celnego, powoduje konsekwencje w postaci powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz - w przypadku wyrobów akcyzowych, jakimi są samochody osobowe - również obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego. To przepisy podatkowe, określając zasady opodatkowania w przypadku importu towarów, odwołują się do rozwiązań przyjętych w prawie celnym i określonych w tym prawie zdarzeń. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy celne, w oparciu o wskazane obowiązujące przepisy ustawy o podatku akcyzowym, rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego i ustawy o podatku od towarów i usług, przyjmując wartość celną z decyzji z dnia 9 maja 2008 r., określiły skarżącemu wyżej wskazane kwoty podatków z tytułu importu pojazdu, skoro ustalenie podstaw opodatkowania w obu przypadkach odbywa się stosownie do wyniku postępowania celnego, dotyczącego prawidłowości zgłoszenia celnego i wartości celnej towaru. Konsekwentnie, za prawidłowe należy także uznać zastosowane stawki podatków (65 % i 22 %), przy czym należy zwrócić uwagę, na co też wskazał organ odwoławczy, że stawki te są tożsame ze stawkami zadeklarowanymi przez samego skarżącego w zgłoszeniu celnym, co sugeruje, że nie były przedmiotem sporu. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy celne przepisu art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż w uzasadnieniu decyzji organ dokonał szczegółowego obliczenia należności podatkowych, powołując się na prawidłowe podstawy prawne. W ocenie Sądu, argumentacja pełnomocnika strony skarżącej podnoszona zarówno w trakcie postępowania podatkowego, jak i w skardze, świadczy o tym, iż tak naprawdę kwestionowane są ustalenia dotyczące wartości celnej pojazdu. Wobec tego, należy wyjaśnić, iż postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w imporcie (będące przedmiotem badania Sądu), wprawdzie powiązane ściśle z postępowaniem celnym, dotyczącym zgłoszenia celnego, stanowi jednakże odrębne postępowanie, w ramach którego strona nie może domagać uchylenia rozstrzygnięcia w zakresie wartości celnej i ponownej weryfikacji zgłoszenia celnego. Organ celny rozpoznający sprawę podatkową nie ma żadnych podstaw prawnych uprawniających go do badania zasadności ustaleń poczynionych w innym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący ustaleń zawartych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] nie podważał, a tym samym decyzja stała się ostateczna. Co prawda strona skorzystała z nadzwyczajnego trybu w celu wzruszenia ostatecznej decyzji, tj. stwierdzenia nieważności, jednakże decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalenia wartości celnej i retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. W związku z tym, zarzuty stawiane zaskarżonej decyzji - jako wydanej na podstawie niezgodnego z prawem i z naruszeniem art. 120, 122 Ordynacji podatkowej, uznać należy za całkowicie chybione. Nie sposób zgodzić się również z zarzutem, aby decyzja ta naruszała art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż w jej uzasadnieniu, organy celne w sposób precyzyjny wskazały na okoliczności towarzyszące ustaleniu wartości celnej importowanego samochodu oraz podały jej wartość. Reasumując, stwierdzić należało, że zasadnie i na podstawie obowiązujących przepisów podatkowych, przytoczonych w podstawie prawnej i w uzasadnieniu decyzji, nałożono na skarżącego obowiązek zapłaty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu sprowadzonego samochodu, w kwotach obliczonych przez organ celny, skoro stanowiąca element podstawy opodatkowania wartość celna pojazdu odbiegała w sposób rażący od wartości zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Przedmiotowe należności podatkowe zostały obliczone w prawidłowej wysokości, z zastosowaniem właściwych stawek podatkowych, a sposób ich wyliczenia został skarżącemu jasno i wyczerpująco wyjaśniony w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami Ordynacji podatkowej. Dążąc do realizacji prawdy obiektywnej prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy, na podstawie kompletnego materiału dowodowego, a dokonana ocena sprawy nie przekracza ram swobodnej oceny dowodów. Nie budzi też żadnych zastrzeżeń Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które jest pełne, jasne, w sposób prawidłowy wyjaśnia podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia i odnosi się do wszystkich stawianych zarzutów. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że strona miała również zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a twierdzenia pełnomocnika, że pozbawiono stronę przed wydaniem decyzji prawa do wypowiedzenia się w sprawie całego materiału dowodowego, są nieuzasadnione. W ocenie Sądu organ odwoławczy wypełnił dyspozycję art. 200 Ordynacji podatkowej doręczając pełnomocnikowi w dniu 16 września 2010 r. postanowienie w tej sprawie. W terminie tym pełnomocnik z powyższego prawa nie skorzystał. Rację ma organ skarżący twierdząc jednocześnie, że przepis art. 200 powołanej ustawy nie stanowi wezwania do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu (art. 156 Ordynacji podatkowej) i ze strony organu oznacza jedynie "umożliwienie" skorzystania z tego prawa stronie. Dlatego dalsze działanie organu odwoławczego w ocenie Sądu nie można uznać za naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, z powodu naruszenia innych przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a). Wykraczając bowiem poza ramy wskazanego przepisu, organ odwoławczy przesłał akta sprawy do Izby Celnej w R., zaś pełnomocnik nie dostrzegł, że w piśmie z dnia 22 października 2010 r. zakreślono w nim dodatkowy 2- dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. W terminie tym pełnomocnik również nie skorzystał z powyższego prawa i uczynił to po terminie zakreślonym w tym piśmie. Ponieważ pełnomocnik nie przedstawił istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, a zarzuty podniesione w tym zakresie są bezzasadne. W tym stanie rzeczy, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.