I SA/Sz 614/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi I.H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2013 r. oraz za styczeń 2014 r. oddala skargę. I. H. w badanym okresie prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą [...] I. H. w [...] przy ul. [...], w zakresie sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych i bezalkoholowych. Strona jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1 stycznia 2002 r., a od dnia 1 maja 2008 r. jest zarejestrowana jako podatnik VAT-UE. Wobec podatniczki przeprowadzono kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do września 2013 r. oraz od grudnia 2013 r. do stycznia 2014 r. Po zakończeniu kontroli podatkowej podatniczka w dniu 22 stycznia 2015 r. złożyła korektę deklaracji VAT-7 za maj 2013 r. wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. W ww. korekcie deklaracji podatniczka uwzględniła częściowo nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli podatkowej za dany okres. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. wszczął wobec podatniczki postępowanie podatkowe w zakresie rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do września 2013 r. oraz od grudnia 2013 r. do stycznia 2014 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ podatkowy ustalił, że w badanym okresie podatniczka dokonała wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów (piwa i wina) od [...] firmy [...] dalej "[...]", na łączną kwotę netto [...] zł. Powyższe transakcje udokumentowano [...] fakturami wystawionymi przez firmę [...]. Ustalono, że nabyte towary w momencie zakończenia ich wysyłki (transportu) znajdowały się na terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska, tj. na terytorium [...]. Ww. fakturach wymieniony był polskim numerem identyfikacyjnym przyznany podatniczce. Z materiału dowodowego wynikało, że strona nie dokonała na terytorium [...] rozliczenia podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od kontrahenta [...]. Nie zadeklarowała również podatku należnego z tego tytułu w deklaracjach VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe złożonych w organie podatkowym. Jak również nie złożyła informacji podsumowujących za te miesiące. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy ustalił, że podatniczka zaniżyła podatek należy na łączną kwotę [...]zł. W toku prowadzonego postępowania podatkowego podatniczka wniosła o wystąpienie przez organ podatkowy do administracji [...] w zakresie pozyskania od firmy [...] w [...], dalej "[...]", sprzedała towar, w zakupie którego podatniczka uczestniczyła jako pośrednik, co pozwoliłoby wykazać, że towar został opodatkowany. Do pisma załączono zestawienie otrzymane od firmy [...]), wskazujące - w ocenie strony - że towar sprzedawany przez firmę [...] był przeznaczony dla firmy [...] Organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodu w powyższym zakresie ze względu na fakt, iż wystąpił już z takim wnioskiem w toku kontroli, a dokumenty pozyskane od administracji [...] zostały włączone do akt postępowania podatkowego postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. Organ podatkowy wydał w dniu 4 października 2016 r. decyzję nr PP- [...], w której określił podatniczce w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego za: - kwiecień 2013 r. w kwocie [...]zł, - maj 2013 r. w kwocie [...]zł, - czerwiec 2013 r. w kwocie [...]zł, - lipiec 2013 r. w kwocie [...]zł, - sierpień 2013 r. w kwocie [...]zł, - wrzesień 2013 r. w kwocie [...]zł, - grudzień 2013 r. w kwocie [...]zł, - styczeń 2014 r. w kwocie [...]zł. Podatniczka złożyła odwołanie od ww. decyzji, żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżąca zaprzeczyła aby była ona podatnikiem odnośnie spornych dostaw wewnątrzwspólnotowych. Zaprzeczyła, że zna dyrektora firmy [...] oraz pobytowi w [...] (poza wyjazdem wiele lat temu). Podatniczka oświadczyła, że nie zna języka angielskiego i nie płaciła za towar objęty fakturami. Podatniczka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że jej ewidencje sprzedaży dla podatku od towarów i usług były nierzetelne w zakresie nie wykazania w nich transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od firmy [...]. Podatniczka stwierdziła, że nie dokonywała obrotu towarem, a jedynie świadczyła usługi pośrednictwa w obrocie między obcymi podmiotami. Zdaniem strony, znajdująca się w aktach sprawy kopia umowy łączącej ją z podmiotem trzecim, dowodzi wykonywania usług pośrednictwa a nie obrotu handlowego towarem. Dla potwierdzenia tezy, że nie dokonywała obrotu towarem wskazała, że to podmiot trzeci posłużył się jej numerem VAT, co nie powinno wywoływać żadnych skutków podatkowych. W ocenie podatniczki, uchybieniem organu podatkowego było zaniechanie żądania od [...] podmiotu wyciągów bankowych mających potwierdzić przelewy od skarżącej oraz zaniechanie żądania dowodów na przebieg i efekty trójstronnego spotkania w siedzibie tej firmy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w dniu 5 maja 2017 r. decyzję nr [...] [...] [...] [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 5, art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, art. 88 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "p.t.u.". Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcia wymagała kwestia, czy czynności podatniczki polegały na wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów od firmy [...], czy też - jak twierdziła strona - jedynie na pośrednictwie handlowym w zakupie towaru pomiędzy firmą [...]. Wśród zebranego materiału dowodowego znajdowały się m.in. kopie faktur wystawionych przez firmę [...] przekazane przez [...] administrację podatkową; wyciąg z odpowiedzi [...] administracji podatkowej z dnia 10 lutego 2015 r. w zakresie transakcji handlowych zawartych pomiędzy podatniczką a firmą [...]; wyciąg z odpowiedzi [...] administracji podatkowej z dnia 13 kwietnia 2015 r. w zakresie transakcji handlowych zawartych pomiędzy podatniczką a firmą [...]; wyciąg z odpowiedzi [...] administracji podatkowej z dnia 23 marca 2015 r. w zakresie transakcji handlowych zawartych pomiędzy podatniczką a firmą [...]; uwierzytelnioną kserokopię protokołu przesłuchania podatniczki w charakterze strony z dnia 20 listopada 2015 r.; raport z Systemu Wymiany Informacji o VAT (VIES) z dnia 21 listopada 2014 r. Organ odwoławczy podał, że z raportu VIES wynikało, że firma [...] wykazała wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz firmy podatniczki za okresy rozliczeniowe od kwietnia do września 2013 r. oraz od grudnia 2013 r. do stycznia 2014 r. w łącznej kwocie [...]zł. Organ odwoławczy wskazał, że z informacji dnia 25 lipca 2014 r., przekazanej przez [...] administracją podatkową wynikało, że udzielający odpowiedzi w imieniu firmy [...] (dyrektor odpowiedzialny za handel pod zamknięciem celnym), potwierdził kontakty handlowe z polską firmą podatniczki. Poinformował, że przedstawiciele firmy podatniczki oraz firmy [...] spotkali się w siedzibie firmy [...] i ustalili szczegóły zawieranych transakcji. Wyjaśnił, że firmy polska i [...] były oddzielnymi, indywidualnymi podmiotami. Wskazał, że firma [...] otrzymywała zamówienia na towary (głównie wino i piwo) od firmy podatniczki, zaś wszystkie płatności za faktury wystawione przez firmę [...] na rzecz firmy podatniczki były dokonywane przelewem z jej rachunku bankowego (nie było płatności ze strony podmiotów trzecich). Dyrektor firmy [...] nie pamiętał, skąd firma podatniczka dowiedziała się o ich firmie, lecz cała korespondencja pomiędzy podatniczką a firmą [...] odnośnie cen i zapotrzebowania na towary odbywała się mailowo bądź telefonicznie. Podał, że nie wiedział komu podatniczka zamierzała dostarczać zakupione towary. Wyjaśnił, że towary były kupowane przez ich firmę od różnych producentów, które następnie po ich zakupieniu przez podatniczkę wysyłane były na koszt firmy [...] do [...] [...] - skład celny we [...]) i później na rachunek firmy podatniczki w [...]. Wszystkie transakcje zostały przeprowadzone pod zamknięciem celnym w [...] gdzie zarówno firma [...] i firma podatniczki miały rachunki. Do powyższej odpowiedzi załączono kserokopie dokumentów otrzymanych przez firmę [...] od podatniczki, min.: mejl do podatniczki w języku angielskim z dnia 5 listopada 2012 r. (prośba o otwarcie konta); zaświadczenie Prezydenta Miasta S. z dnia 26 lutego 2009 r. o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorcy dotyczące podatniczki; zaświadczenie Urzędu Statystycznego w S. z dnia 27 lutego 2009 r. o numerze identyfikacyjnym REGON podatniczki; potwierdzenie zarejestrowania podatniczki jako podatnika VAT UE, wydanego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S.; weryfikacja numeru VAT podatniczki w aplikacji VIES. W dodatkowej odpowiedzi przesłanej przez [...] administrację podatkową z dnia 10 lutego 2015 r. dyrektor firmy [...] podał, że podatniczka wysłała mejla lub zadzwoniła do ich firmy, aby otworzyć konto. Podał, że podatniczka miała konto w składzie celnym [...] przez który odbywała się większość transakcji (może kilka transakcji odbyło się przez inny skład celny). Poinformował, że firma [...] podała ich firmie numer referencyjny podatniczki, potwierdzający przejście jej należytej weryfikacji i otwarcie u nich konta. Firma [...] kontaktowała się z podatniczką. Podał, że dokumenty rejestracyjne firmy podatniczki i kserokopia dowodu osobistego podatniczki zostały wysłane ich firmie mejlem. Wyjaśnił, że ich firma dostarczała towar bezpośrednio na konto podatniczki w składzie [...]. Firma [...] nie handlowała z odbiorcami podatniczki, jak również nie miała bezpośrednich transakcji z firmą [...] Płatności były realizowane przez podatniczkę przelewem bankowym. W załączeniu przekazano m.in.: kserokopie faktur wystawionych przez firmę [...] na rzecz podatniczki w okresie objętym niniejszym postępowaniem; kserokopie informacji o wydaniu towarów z magazynów firmy [...] i ich dostawie do składu celnego [...] na konto podatniczki (lub w imieniu podatniczki); kserokopię dowodu osobistego podatniczki. Na podstawie ww. dokumentów organ odwoławczy ustalił, że w badanym okresie firma [...] wystawiła na rzecz podatniczki [...] faktur na łączną kwotę [...]funtów szterlingów, co w przeliczeniu wg średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień transakcji stanowiło łączną kwotę [...]zł. Organ odwoławczy wskazał na raport VIES z dnia 21 listopada 2014 r., z którego wynikało, że podmiot [...] wykazał wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług na rzecz firmy podatniczki w okresie od kwietnia do września 2013 r. i od grudnia 2013 r. do stycznia 2014 r. na łączną kwotę [...]zł, zaś podmiot [...] wykazał wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług na rzecz firmy podatniczki w okresie od maja do września 2013 r. i od grudnia 2013 r. do stycznia 2014 r. na łączną kwotę [...]zł. Organ odwoławczy wskazał, że z odpowiedzi z dnia 23 marca 2015 r. [...] administracji podatkowej wynikało, że firma [...] została zlikwidowana z dniem 17 lipca 2014 r. (działalność w zakresie handlu hurtowego napojami, handel między przedsiębiorstwami) i nie udało się uzyskać wymaganych informacji od jej likwidatora. Natomiast z odpowiedzi z dnia 13 kwietnia 2015 r. wynikało, że firma [...] [...]) świadczy usługi w zakresie transportu, składowania i magazynowania napojów. Współpraca pomiędzy [...] a firmą podatniczki odbywała się za pośrednictwem poczty elektronicznej. Przemieszczanie towarów (piwa i wina) miało miejsce z [...] na teren [...] - do składu [...]. Firma [...] wystawiała faktury z tytułu usług składowania na rzecz firmy [...] o adresie ul. [...], [...], [...]dane firmy podatniczki-dopisek [...] palety z piwem i winem, po opuszczeniu tego składu, rozprowadzane były na terytorium [...] oraz [...]. Z dokumentów nie wynikało żeby towar został opodatkowany. Organ odwoławczy podał, że podatniczka w piśmie z dnia 14 stycznia 2015 r. zawierającym zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej przedłożyła kserokopię umowy z dnia 25 października 2012 r. o współpracy handlowej zawartej pomiędzy firmą podatniczki (zamawiający) a firmą [...] (odbierający). W § 1 umowy wskazano, że jej przedmiotem jest współpraca handlowa pomiędzy odbierającym a zamawiającym dotycząca artykułów spożywczych. W § 2 umowy postanowiono, że odbierający składał będzie u zamawiającego zamówienia na określony rodzaj i ilość towarów. Po czym zamawiający będzie je realizował na rynku od wskazanych bądź wybranych przez siebie kontrahentów. W składanych zamówieniach strony ustalać będą wszelkie szczegóły transakcji, w tym miejsce do którego towar docelowo przeznaczony dla odbierającego, winien być dostarczony. Zgodnie z § 3 umowy, za towary zamawiane przez zamawiającego, odbierający płacił będzie bezpośrednio na rzecz właściciela towaru na rachunek kontrahenta, od którego towar został nabyty. W § 4 umowy strony ustaliły, że zamawiający będzie wystawiał fakturę za wykonane czynności w kwocie [...]euro za każdy transport/załadunek/partię, jako prowizję. Prowizja będzie płacona bezpośrednio przez odbierającego na konto zamawiającego. Organ odwoławczy podał, że treści umowy nie wynikało kto reprezentował firmę [...] firmę, zaś podpis odbierającego był nieczytelny. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się też inna umowa o współpracę pomiędzy firmą [...] a firmą podatniczki z dnia 18 października 2012 r. Przedmiotem jej była współpraca handlowa pomiędzy kupującym (firma [...] a sprzedającym (firma podatniczki) dotycząca artykułów spożywczych (§ 1 umowy). Zgodnie z § 2 umowy kupujący składał będzie u sprzedającego zamówienia na określony rodzaj i ilość towarów, po czym sprzedający nabywał je będzie na rynku od wskazanych bądź wybranych przez siebie kontrahentów. Natomiast w składanych zamówieniach strony ustalać będą wszelkie szczegóły transakcji, w tym miejsce do którego towar, docelowo przeznaczony dla kupującego, winien być dostarczony. Miejsca te ulokowane będą na terenie Europy. W § 3 umowy strony postanowiły, że za towary zakupywane przez kupującego od sprzedającego, kupujący płacił będzie sprzedającemu uzgodnioną cenę, bezpośrednio na jego rzecz lub też część ceny należna sprzedającemu przekazywana będzie przez kupującego bezpośrednio na rachunek kontrahenta od którego towar został nabyty przez sprzedającego. Odnośnie wysokości i sposobu zapłaty uzgodnienia zawarto w § 4 i 6 umowy. I tak, § 4 umowy stanowi, że marża, którą sprzedający będzie doliczał do ceny towarów nabywanych w celu sprzedaży ich dla kupującego wynosić będzie 0,5 (pięć dziesiątych) procenta. Natomiast w myśl § 6 umowy kwoty należne sprzedającemu, stanowiące równowartość marży sprzedającego, kupujący zobowiązuje się płacić najpóźniej w terminie 30 dni od dnia wystawienia faktury przez sprzedającego. Kwoty należne pierwotnym sprzedawcom najpóźniej w terminach wynikających z faktur wystawionych przez nich na rzecz sprzedającego bądź w terminach wynikających z zawartych kontraktów. Powyższą umowę podatniczka przedłożyła w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec niej w zakresie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2013 r., które podlegało ocenie przez WSA w Szczecinie w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 560/17. Istota sporu w ww. postępowaniu była tożsama z kwestią rozpoznawaną w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie występują dwie umowy zawarte pomiędzy podatniczką a firmą [...], pierwsza dotycząca zakupu towarów zawarta w dniu 18 października 2012 r. i druga - dotycząca świadczenia usług pośrednictwa zawarta w dniu 25 października 2012 r. Organ zwrócił uwagę, że treść późniejszej umowy w żaden sposób nie odnosi się do ważności postanowień pierwszej umowy, tj. nie zmienia ich i nie unieważnia. Organ odwoławczy przeanalizował pisemne wyjaśniania podatniczki z dnia 13 września 2014 r., z dnia 23 października 2014 r., z dnia 21 listopada 2014 r. oraz zeznania złożone w charakterze strony w dniu 4 listopada 2014 r. i w dniu 20 listopada 2015 r., a także pisemne wyjaśniania strony z dnia 18 czerwca 2013 r., złożone w toku postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2013 r. Z wyjaśnień podatniczki z dnia 18 czerwca 2013 r. wynikało, że strona przesyłała mejlem zamówienia, otrzymane mejlem od firmy [...] do firmy [...]. Następnie firma [...] wystawiała dokument sprzedaży zamówionego towaru na jej firmę. Dokument ten podatniczka wysyłała mejlem do firmy [...], żeby ta firma wiedziała ile ma zapłacić firmie [...]. Dalej podatniczka wyjaśniła, że fakturę sprzedaży VAT na kwotę prowizji z tytułu świadczenia usług pośrednictwa wystawiała dla firmy [...]. Wskazała także, że kontakty handlowe odbywały się tylko drogą mejlową, ani towar, ani płatności nie przekroczyły granicy Polski. Z kolei w piśmie z dnia 13 września 2014 r. podatniczka poinformowała, że z konta jej firmy nie dokonywano żadnych zapłat dla firmy [...]. Z przedłożonego przez stronę wyciągu z rachunku bankowego wynikało, że w badanym okresie na konto strony firma [...] dokonała wpłat na łączną kwotę [...]euro. W piśmie z dnia 23 października 2014 r. podatniczka wyjaśniła na czym miały polegać czynności pośrednictwa jej firmy. Wskazała, że jej firma dostawała drogą mejlową zamówienie od firmy [...] na zamówienie towarów od firmy [...], które następnie przesyłała do firmy [...]. Firma [...] wystawiała dokument zamówionego towaru, który był przesyłany do firmy [...]. Ona dostawała informacje, ile kontenerów towaru zamówiła firma [...]. Prowizję naliczała firma składająca zamówienie, tj. firma [...], od której podatniczka otrzymywała zapłatę należnej prowizji. Podatniczka wiedziała, że firma [...] wysyłała towar do składu celnego [...] we [...]. Z kolei jej firma wystawiała faktury VAT sprzedaży na kwoty otrzymanych prowizji, które były ujmowane w deklaracjach VAT oraz książce przychodów i rozchodów. Podatniczka wyjaśniła, że w kontrolowanym okresie nie dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć oraz dostaw na rzecz firmy [...] w związku z tym nie wykazywała tej firmy w informacjach podsumowujących VAT-UE. Podała, że nie posiada żadnych dokumentów współpracy z [...] składami podatkowymi. Według jej wiedzy, były to podmioty, którym firma [...] sprzedawała towar zamawiany w firmie [...] za pośrednictwem jej. Podatniczka nie dokonywała zapłat gotówkowych, ani przelewowych do żadnej z ww. firm. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie przesłuchania w charakterze strony w dniu 4 listopada 2014 r. podatniczka zeznała, że firma [...] chciała kupować towar od firmy [...], ale nie posiadała NIP-u europejskiego, który uprawniałby ją do transakcji unijnych, zaś ona taki numer [...] na tej podstawie miała pośredniczyć w zakupie towarów handlowych nabywanych przez firmę [...] od firmy [...]. W biurze jej firmy możliwość wykonywania usług pośrednictwa zaproponował jej znajomy J. C.. Podała, że współpracę rozpoczęła chyba w grudniu 2012 r. (pierwsza prowizja). Oświadczyła, że nie prowadziła żadnych rozmów dotyczących współpracy ani z firmą [...] ani z [...]. T. J. [...] miał wszystko załatwić. Wskazał, że pierwsze parę razy firma [...] wysłała do niej zamówienie, które przekazała do firmy [...], jednak z uwagi na nieznajomość języka angielskiego poprosiła pana [...] o załatwienie z firmą [...], żeby firma ta sama dokonywała zamówień w firmie [...]. Od tamtej pory otrzymywała jedynie mejle z firmy [...] z ilością kontenerów na podstawie, których wystawiała faktury za pośrednictwo. Podatniczka dodała w trakcie przesłuchania, że po zastanowieniu się, nie po co firmie [...] było jej pośrednictwo. Podała, że nigdy nie była w siedzibie firmy [...], ani nikt inny z jej firmy w celu ustalenia szczegółów współpracy. Wiedziała, że przedmiotem obrotu pomiędzy jej firmą a firmami [...] i [...] było wino i piwo. Oświadczyła, że nie wie dlaczego dyrektor firmy [...] zeznał, że jej firma bezpośrednio dokonywała zakupów, nigdy go nie widziała, a w [...] była raz [...] lat temu. Podatniczka zeznała, że dokumenty rejestracyjne jej firmy takie jak: potwierdzenie nadania NIP, REGON oraz rejestracje działalności gospodarczej przekazała J. C. w celu przesłania ich do firmy [...] wraz z umową pośrednictwa. Według jej wiedzy, zamówione przez firmę [...] towary szły z [...] do [...], do składu celnego [...]. Podatniczka podała, że nie otrzymała żadnych dokumentów dotyczących zamówionego/zakupionego towaru od firmy [...]. Otrzymywała informację od firmy [...] o ilości kontenerów oraz prowizję na konto, która w zależności od ilości kontenerów wynosiła [...] euro za 1 kontener. Zaprzeczyła aby kupowała towary w firmie [...] i za nie płaciła. Nikomu nie zgłaszała konieczności dokonania zapłaty za towary zakupione w firmie [...]. Podała, że jej firma nie posiada i nie posiadała w kontrolowanym okresie rachunku bankowego w banku w [...], bądź innym państwie członkowskim. Po okazaniu jej kopii spornych faktur, podatniczka zeznała, że nigdy nie widziała i nie otrzymała od firmy [...] takich dokumentów. Wobec tego nie wykazała tych faktur w swoich rejestrach. Nie wie, dlaczego firma [...] wystawiała faktury sprzedaży towarów na rzecz jej firmy. Możliwe, że dokumenty rejestracyjne jej firmy [...] przekazał pan [...]. Podała, że nie dokonywała żadnych zakupów towarów handlowych w firmie [...], lecz dokonywała jedynie zamówienia na zlecenie firmy [...], nigdy nie płaciła za zamówione towary ani ani nikt w jej imieniu. Oświadczyła, że na początku współpracy dokonywała osobiście zamówienia towarów w firmie [...], lecz później dostawała już tylko informację ile było kontenerów. Dokumenty na podstawie, których dokonywała zamówienia towarów w firmie [...] otrzymywała drogą mejlową i obecnie ich nie posiada, gdyż zostały usunięte. Mejle, które jeszcze posiadała zostały okazane przez G. B. – księgową. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na zeznania podatniczki złożone w charakterze strony w dniu 20 listopada 2015 r., w toku postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za okres styczeń-marzec 2013 r. Wyjaśniła wówczas, że od firmy [...] otrzymywała głównie maile, ile jest zamówionego towaru i za jaką kwotę. Podatniczka nazwała je dokumentami sprzedaży, gdyż nie były to faktury, lecz mejl. Wskazała, że może ich już nie posiadać, gdyż dotyczyły 2013 r. Oświadczyła, że firmę [...] polecił jej J. C., od którego wzięła wzór umowy o współpracę. Umowę wysłała pocztą w dwóch wersjach, angielskiej i polskiej, a następnie otrzymała zwrotnie tylko polską wersję umowy. Podatniczka nie była w stanie wskazać, kto podpisał umowę z ramienia firmy [...]. Zeznała, że nie sprawdzała w żaden sposób firmy [...], ani nie żądała od tej firmy żadnych dokumentów potwierdzających działalność. Jej wiedza opierała się tylko na tym co przekazał jej J. C.. Sama dokumenty identyfikujące jej firmę oraz kserokopię dowodu osobistego załączyła do przesyłanej firmie [...] umowy. Wiedziała, że firma [...] nie posiada numeru NIP- UE do celów podatkowych oraz, że towar był dostarczany do składu celnego [...] we [...]. Podatniczka zeznała, że działała w dobrej wierze i wydawało jej się, że wszystko jest w porządku. Organ odwoławczy wskazał, że w materiale dowodowym znajdują się wydruki z korespondencji mejlowej z firmą [...] z 11 czerwca 2013 r., 9 lipca 2013 r., 30 lipca 2013 r., 16. W. 2013 r. Na podstawie okazanych wydruków ustalono, że prowadzona w języku angielskim korespondencja została przesłana z konta mejlowego firmy [...] na konto mejlowe firmy podatniczki oraz że każda z ww. wiadomości zawierała załączniki w formacie [...], które nie zostały okazane o nazwach: [...] Organ odwoławczy zauważył, że nazwy plików "[...] odpowiadają numerom faktur wystawionych 15 sierpnia 2013 r. przez firmę [...] na rzecz firmy podatniczki a nazwy [...] odpowiadają miesiącom, w których takie faktury wystawiano lub wskazują wprost na faktury (Invoices.pdf). Organ podatkowy wezwał podatniczkę do okazania ww. załączników, lecz w piśmie z dnia 24 listopada 2014 r. oświadczyła ona, że ich nie posiada, gdyż mejle po ich wydrukowaniu na potrzeby kontroli zostały usunięte z przepełnionej skrzynki. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania przesłuchano G. B., księgowa w firmie podatniczki, która zeznał, że zajmuje się przyjmowaniem zamówień, wystawianiem faktur VAT, a zakupami i zamówieniami zajmuje podatniczka się L. W. - pracownik firmy. Nie posiadła wiedzy w zakresie współpracy firmy podatniczki z firmą [...] i [...] nazwy firm są jej znajome, ale nie znała szczegółów; w grudniu 2012 r. firma [...] weszła do bazy kontrahentów firmy podatniczki. Świadek wystawiała na rzecz firmy [...] faktury sprzedaży za usługi firmy podatniczki była to prowizja za pośrednictwo w sprzedaży towarów pakowanych w kontenery. Firma podatniczki otrzymuje informacje o ilości kontenerów nabytych przez firmę [...] za pośrednictwem firmy podatniczki, stawka za 1 kontener wynosiła [...] euro. Podała, że co jakiś czas, nie do wszystkich faktur, otrzymywała potwierdzenie przelewu wydrukowane przez podatniczkę z konta dewizowego firmy, lecz nigdy nie widziała pełnego wyciągu bankowego z tego konta. Oświadczyła, że trudno jej powiedzieć jakie towary, których odbiorcą była firma [...] były przedmiotem obrotu – może jakieś alkohole, nie widziała dokumentów, na których byłby wskazany towar. Świadek wiedziała od podatniczki, że jakiś jej znajomy (nie pamiętała jego danych) prowadził wcześniej pośrednictwo pomiędzy tymi firmami, lecz ze względów osobistych kończył z nimi współpracę, a firma podatniczki weszła w jego miejsce. Nie kojarzyła, żeby kiedykolwiek widziała dokumenty dotyczące współpracy firmy podatniczki z firmą [...], choć nazwę tej firmy słyszała, lecz firmy tej nie ma bazie kontrahentów firmy podatniczki. Podatniczka zajmowała się sprowadzaniem towarów z W. (woda [...]i). Świadek zeznała, że poza potwierdzeniem wpływu na konto dewizowe oraz wydrukami mejli od firmy [...] o ilości kontenerów, nie otrzymała od podatniczki innych dokumentów dotyczących współpracy z firmą [...] czy [...]. Podała, że nie wie kiedy i w jaki sposób została podjęta współpraca pomiędzy firma podatniczki a firmą [...]. Oświadczyła, że nie posiada wiedzy, podatniczka lub inny pracownik firmy byli w [...] w celu nawiązania współpracy z firmą [...]. Nigdy wcześniej nie widziała faktur wystawionych przez firmę [...] na rzecz firmy podatniczki i nigdy towar widniejący na okazanych jej fakturach nie trafił do siedziby firmy w [...]. Organ odwoławczy podał, że w toku postępowania przesłuchano także J. C., który zeznał, że zna od wielu lat podatniczkę i jest to dalsza znajomość. Nigdy nie współpracował z jej firmą. Wskazał, że przedstawiciele firmy [...] poprosili go o poszukanie kontrahenta w zakresie współpracy handlowej i on zaproponował ją podatniczce. Firma podatniczki miała udostępnić swój europejski numer VAT firmie [...]. Numer NIP-UE był potrzebny do nabywania piwa i wina przez firmę [...], która nie posiadała takiego numeru i dlatego nie mogła sama nabywać takich towarów na terenie Unii Europejskiej. Świadek zeznał, że przedmiotem umowy o współpracy firmy podatniczki z firmą [...] było firmowanie przez podatniczkę zakupu towarów i za to otrzymywała prowizję [...] euro za każdy kontener towarów; podpisana umowa została odesłana do firmy [...], chyba pocztą, lecz dokładnie nie wie. Podał, że otrzymał od podatniczki dokumenty rejestracyjne jej firmy w celu podjęcia w imieniu jej firmy współpracy z firmą [...] zgodnie z warunkami zawartymi w umowie o współpracy z firmą [...]. Dokumenty takie były potrzebne do zawarcia współpracy pomiędzy firmą [...] a firma podatniczki, ale kto i w jaki sposób przekazał je do firmie [...] nie pamiętał. Zeznał, że ustalał warunki współpracy pomiędzy firmą podatniczki a firmą [...], ponieważ podatniczka nie mogła się porozumieć w języku angielskim. Wskazał, że została podpisana umowa, według której za każdy kontener towarów podatniczka miała otrzymywać [...] euro, lecz dokładnej treści umowy nie pamiętał. Podatniczka otrzymywała informację ile było tych kontenerów w każdym miesiącu wraz z fakturami zakupowymi towarów, lecz on nigdy osobiście nie widział tych dokumentów. Wiedział, że towary (wino i piwo) były transportowane do [...] do składu celnego [...]. Towary handlowe nabywała firma podatniczki w [...] od firmy [...], a następnie towary te były dostarczane do [...] do składu podatkowego [...]. Ponieważ było to wewnątrzunijne przemieszczenie towarów nie trzeba było kontenerów plombować, bo za wszystko odpowiadały składy podatkowe; cały towar był pod jurysdykcją [...] urzędu celnego; koszty transportu ponosiła firma sprzedająca; ze składu [...] towar odbierały firmy [...] Zeznał, że firma podatniczki nie płaciła za towary nabyte od firmy [...] wszystkie płatności bezpośrednio przechodziły przez konta bankowe firmy [...] oraz [...]. W składzie podatkowym [...] nie był potrzebny żaden rachunek, są tam boksy, do których wstawiane są oznaczone towary; wszelkie koszty w tym zakresie ponosiła firma [...] każde przyjście/wyjście towarów ze składu jest odnotowywane elektronicznie i należy je zgłosić w Urzędzie Celnym; po otrzymaniu numeru towar jest wysyłany pod wskazany adres; [...] w każdym przypadku odpowiada za towar odnotowany w składzie. Świadek nie wiedział, czy podatniczka wystawiała faktury sprzedaży towarów handlowych na rzecz firmy [...], które nabyła od firmy [...]. Podał, że nigdy nie był w siedzibie firmy [...] ani [...] i nie zna przedstawicieli firmy [...]. Zeznał, że na początku kontaktował się w imieniu firmy podatniczki z firmą [...], gdyż podatniczka nie znała języka angielskiego; czasem dzwonił do firmy [...] jak podatniczka nie otrzymywała pieniędzy na czas; później ustalili, że to firma [...] będzie bezpośrednio kontaktowała się z firmą [...] w celu zamawiania towarów. Podał, że nie zna danych osobowych przedstawicieli z firmy [...], miał do nich numer telefonu i zna język angielski na tyle, aby się porozumieć; poza tym z racji swojego zatrudnienia w spółce handlowej również kontaktuje się z przedstawicielami tej firmy. Oświadczył, że podatniczka nie upoważniła go do zawarcia w imieniu swojej firmy umowy z firmą [...] na podstawie, której firma podatniczki nabywała towary od firmy [...]. Wskazał, że nie ma nic wspólnego z firmą [...], nie zna przedstawicieli tej firmy i nigdy nie przekazywał im dokumentów firmy podatniczki, prawdopodobnie zrobiła to firma [...]. Ponadto nie zajmował się w imieniu firmy podatniczki współpracą pomiędzy jej firmą a firmą [...] i [...] i nie wie jakie dokumenty, w jaki sposób przekazywały sobie ww. firmy w związku z zawieranymi transakcjami. W uzupełnieniu do powyższych zeznań świadek w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r. wskazał dane właściciela firmy [...]. Organ odwoławczy, oceniając zeznania podatniczki wskazał na rozbieżności w nich występujące pojawiające się z upływem czasu. Organ dał wiarę zeznaniom podatniczki złożonych w dniu 18 czerwca 2013 r., że w związku z zamówieniami towarów firma [...] przesyłała jej mejle informujące o ilości towaru oraz kwocie do zapłaty, które podatniczka przesyłała dalej do firmy [...]. Firma [...] chciała kupować towar od [...] firmy, ale nie posiadała NIP-u europejskiego, który uprawniał ją do transakcji unijnych. Taki numer posiadała podatniczka. Zeznania te znajdują oparcie w informacjach przekazanych przez [...] administrację podatkową oraz zeznaniach J. C.. Okolicznością potwierdzająca, że strona otrzymywała od firmy [...] dokumenty było usunięcie plików zawierających te dokumenty przez podatniczkę. Organ odwoławczy podkreślił, że usunięcie ww. plików nastąpiło w sytuacji gdy wobec strony było prowadzone postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie oraz postępowanie za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, że oprócz własnych twierdzeń strona nie przedłożyła żadnych dowodów mogących potwierdzić jej tezę, iż była jedynie pośrednikiem, a zamówień dokonywała w imieniu i na rzecz firmy [...]. W ocenie organu odwoławczego, mechanizm dostaw (nabyć) wewnątrzwspólnotowych był znany podatniczce, która przekazała firmie [...] dokumenty rejestrowe swojej firmy i kopię dowodu osobistego. W kwestii istnienia dwóch umów o współpracę, organ odwoławczy podał, że za wiarygodną uznaje umowę z dnia 18 października 2012 r. (dotyczącą zakupu towarów na rzecz firmy [...], gdyż koresponduje ona z całością materiału dowodowego zgromadzonego. Umowę z dnia 25 października 2012 r. (dotyczącej świadczenia usług pośrednictwa), organ uznał za sporządzoną jedynie dla celów postępowania podatkowego. Organ odwoławczy wskazał, że strona podała, że informacje [...] administracji podatkowej są nierzetelne i nieprawdziwe, w szczególności w zakresie oświadczeń dyrektora firmy [...], lecz poza własnymi twierdzeniami nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu, który mógłby skutecznie informacje te podważyć. Organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie przedstawione powyżej okoliczności oraz to, że faktury wystawione przez firmę [...] z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw piwa i wina na rzecz strony zostały zrealizowane w oparciu o numer NIP-UE nadany jej przez polski organ podatkowy prowadziły do uzasadnionego wniosku, że podatniczka towar w firmie [...] zamawiała we własnym imieniu. W konsekwencji organ uznał, że czynności wykonywane przez stronę nie odpowiadały swym zakresem żadnej formie pośrednictwa handlowego, wypełniały natomiast znamiona wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. Organ odwoławczy przywołał treść art. 9 ust. 1 p.t.u. i wskazał, że w wyniku dostaw dokonanych przez [...] firmę na rzecz firmy podatniczki doszło do przeniesienia na stronę prawa do dysponowania towarami jak właściciel, gdyż towary te zostały przetransportowane na terytorium państwa członkowskiego ([...]) inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu ([...]) - na rzecz nabywcy. Podatniczka - jako nabywca towaru - uzyskała władztwo nad towarem, które przejawiło się w zleceniu przetransportowania ich z terytorium [...] do [...] oraz zbyciu tych towarów na rzecz nieustalonych kontrahentów. Transakcje w których uczestniczyła podatniczka stanowią wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, stosownie do dyspozycji art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 p.t.u. od [...] firmy. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne było, że strona była zarejestrowana dla potrzeb podatku od towarów i usług jedynie w Polsce i posłużyła się dla celów ww. transakcji polskim numerem identyfikacyjnym, czyli numerem nadanym przez państwo członkowskie inne, niż państwo członkowskie, na którego terenie towary znajdowały się w chwili zakończenia ich transportu. W konsekwencji zatem miejscem opodatkowania spornych transakcji jest Polska, mimo że fizycznie towar nie znajdował się na terytorium Polski - na zasadach określonych w art. 25 ust. 2 pkt 1 p.t.u. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podatniczka zrezygnowała dobrowolnie i z własnej inwencji przekazała firmie [...] uprawnienia związane z dokonywaniem zamówień w firmie [...]. Ponadto strona nie podjęła żadnych kroków prawnych w celu identyfikacji tego podmiotu i wyciągnięcia wobec niego konsekwencji prawnych. Tym samym nie sposób przyjąć, że w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności świadczące, iż to podmiot trzeci posłużył się numerem NIP-UE podatniczki w celu dokonania wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Powtórzył, że podatniczka wiedziała, że firma [...] nie ma numeru identyfikacyjnego NIP- UE, który uprawniałby ją do transakcji wewnątrzwspólnotowych. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie, odnosząc się do kwestii "należytej staranności" odwołał się do kontekstu zawodowego charakteru prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, podkreślając w ten sposób wszystkie te cechy, które brał pod uwagę rozpoznając tę kwestię. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy w toku postępowania nie naruszył przepisów prawa procesowego. Podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła organom naruszenie: - przepisów prawa proceduralnego; tj.: 1. zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 o.p., przez wydanie rozstrzygnięcia, w którym wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego rozstrzygnięte zostały na niekorzyść podatnika; 2. naruszenie zasady wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą w postępowaniu; w szczególności w odniesieniu do wyciągów bankowych firmy [...], dokumentacji dotyczącej rzekomego spotkania w tej spółce oraz przesłuchania w obecności strony lub jej pełnomocnika - dyrektora firmy [...], a także pozostałych świadków na okoliczność, że skarżąca nie była w [...] i nie uczestniczyła w żadnym spotkaniu z udziałem firmy [...] oraz, że skarżąca nie dokonywała obrotu towarem a jedynie świadczyła usługi pośrednictwa w obrocie między obcymi podmiotami, tj. naruszenie art. 122, art.180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 i art. 190 i art. 191 o.p.; 3. art. 122 o.p., przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także ustalenie stanu faktycznego w sposób wybiórczy i tendencyjny, szczególnie w zakresie treści zeznań świadków z uwagi na istnienie szeregu okoliczności niewyjaśnionych, niejasnych i niepotwierdzonych wprost przez przesłuchiwanych w toku postępowania świadków, a które organ podatkowy uznaje za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie i nadanie nadmiernej wiarygodności zeznaniom i wyjaśnieniom dyrektora firmy [...], które to dotychczasowe oświadczenia składane [...] administracji w ramach pomocy prawnej, są w ocenie skarżącej nieprawdziwe, niezgodne ze stanem faktycznym, fałszujące obraz roli skarżącej w transakcjach realizowanych pomiędzy firma [...] a firmą [...] 4. pomięcie przez organy podatkowe dowodów, które potwierdzającą twierdzenia skarżącej zaprezentowane w toku postępowania, tj. że nie dokonywała obrotu towarem a jedynie świadczyła usługi pośrednictwa w obrocie między obcymi podmiotami, przez co organy podatkowe naruszyły art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p.; 5. naruszenie przez organy podatkowe art. 180 § 1, art. 122 oraz art. 188 w zw. z art. 123 § 1 o.p., przez pominięcie wniosków dowodowych składanych przez skarżącą, których przeprowadzenie było konieczne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności w odniesieniu do wyciągów bankowych firmy [...], dokumentacji dotyczącej rzekomego spotkania w tej spółce oraz przesłuchania w obecności strony lub jej pełnomocnika - dyrektora firmy [...], a także pozostałych świadków na okoliczność, że podatniczka nie była w [...] i nie uczestniczyła w żadnym spotkaniu z udziałem firmy [...] oraz że skarżąca nie dokonywała obrotu towarem a jedynie świadczyła usługi pośrednictwa w obrocie między obcymi podmiotami; 6. naruszenie art. 180 § 1 o.p., przez nieprzeprowadzenie wszelkich możliwych dowodów, które przyczyniłby się do dokładnego wyjaśnienia sprawy; tendencyjność w wysiłkach organu celem uprawdopodobnienia swojej tezy przejawia się poprzez pominięcie dowodów przemawiających za tym, że skarżąca nie dokonywała obrotu towarem a jedynie świadczyła usługi pośrednictwa w obrocie między obcymi podmiotami. Nie ma zatem zastosowanie w sprawie art. 25 ust.2 pkt 1 p.t.u.; 7. art. 191 o.p., przez dokonanie przez organ podatkowy oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i nie mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie bezkrytycznej oceny informacji przekazanej przez [...] administrację tj. treści oświadczeń dyrektora firmy [...], co w ocenie skarżącej wskazuje na wybiórcze i tendencyjne usiłowanie potwierdzenia tezy organu mającej według niego świadczyć o nieujęciu i nierozliczeniu przez skarżącą rzekomych transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od firmy [...] 8. art. 193 § 4 o.p., przez uznanie ksiąg podatkowych skarżącego za nierzetelne wyłącznie na podstawie informacji przekazanej przez [...] administrację - głównie treści oświadczeń dyrektora firmy [...] oraz kserokopii faktur wystawionych przez przedmiotowy podmiot mających dokumentować rzekome wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów przez skarżącą, pomimo, że zeznania pozostałych przesłuchiwanych świadków de facto rzetelność ksiąg podatkowych potwierdzają; - prawa materialnego, tj. prawa materialnego tj.: art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust 1, art. 19a ust. 1, art. 20 ust. 5, art. 25 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1, art. 29a ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 4 lit. c, ust. 10 pkt 2, ust 10b pkt 2, art. 88 ust. 6, art. 99 ust. 1 i 12, art. 103 ust 1, art. 109 ust. 3, art. 146a pkt 1 p.t.u., w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym postępowaniem, przez błędne uznanie przez organ, że powyższe przepisy oraz dowody zgromadzone w trakcie kontroli i postępowania podatkowego rzekomo jednoznacznie wskazują, że skarżąca dokonywała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od firmy [...] i biorąc powyższe pod uwagę, skarżąca rzekomo zaniżyła podatek należny z tytułu WNT w rozliczeniu podatku od towarów i usług za: - kwiecień 2013 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; - maj 2013 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; - czerwiec 2013 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; - lipiec 2013 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; - sierpień 2013 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; - wrzesień 2013 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; - grudzień 2013 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; - styczeń 2014 r. - kwota zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł. Powyższe naruszenia prawa, w ocenie skarżącej, miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w którym uznano powstanie zobowiązania podatkowego w wyższej niż zadeklarowanej przez skarżącą wysokości. Stwierdzenie powołanych uchybień organów podatkowych powinno prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W dniu 27 listopada 2017 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącej, w którym podtrzymuje stanowisko skarżącej zawarte w skardze oraz uzupełniające argumentację w zakresie zarzutu naruszenia art. 88 ust. 6 i art. 25 ust. 1 p.t.u. Sąd na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a", połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy podatniczki o sygn. akt I SA/Sz 560/17 i I SA/Sz 614/17. Na rozprawie Sąd na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy skarżącej o przeprowadzenie dowodu z protokołu kontroli w firmie B. C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje: Spór w sprawie dotyczył kwalifikacji prawnej działań skarżącej, czy była nabywcą towarów, objętych przedmiotowymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami, jak twierdziły organy, czy pośrednikiem firmy [...] przy tych wewnątrzwspólnotowych dostawach, jak twierdziła strona. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju. Stosownie do art. 9 ust. 1 p.t.u., przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonujących dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. W myśli art. 9 ust. 2 ustawy przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że: 1) nabywcą towarów jest: a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit.a z zastrzeżeniem art. 10; 2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w piet 1 lit.a. Zgodnie z art. 20 ust. 5 p.t.u., w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 oraz art. 20b. W myśl art. 25 ust. 1 p.t.u., wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu. Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 p.t.u., nie wyłączając zastosowania ust. 1 w przypadku, gdy nabywca, o którym mowa w art. 9 ust. 2, przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podał numer przyznany mu przez dane państwo członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych inne niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na terytorium tego państwa członkowskiego, chyba że nabywca udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu. Stosownie do treści art. 86 ust. 1 p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 4 p.t.u., kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Zgodnie z art. 88 ust. 6 p.t.u., nie stanowi podstawy do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 pkt 4 lit.c, w przypadku opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 25 ust. 2, na terytorium kraju z powodu podania numeru, o którym mowa w art. 97 ust. 10, w sytuacji gdy towary w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo na podstawie zebranego materiału dowodowego przyjęły, że skarżąca była podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z nabyciem przez nią towarów, objętych przedmiotowymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie jakim było to niezbędne i możliwe, lecz w stopniu wystarczającym do uznania skarżącej za podatnika przedmiotowego podatku. Jak wskazywały organy, skarżąca w toku prowadzonych wobec niej postępowań podatkowych zmieniała swojej wyjaśnienia, dostosowując je do okoliczności. Organy oceniły wyjaśnienia skarżącej na podstawie zebranego materiału dowodowego i dały wiarę tym najwcześniej złożonym w dniu 18 czerwca 2013 r., gdyż korespondowały one z zeznaniami J. [...] i oświadczeniami dyrektora firmy [...], a także zapisami umowy z dnia 18 października 2012 r. Umowa to dotyczyła zakupu towarów przez firmę skarżącej na rzecz firmy [...] od firm znajdujących się na terenie Europy, w której strony w kwestii zapłaty umówiły się w ten sposób, że za towary firma [...] płacić miała skarżącej uzgodnioną cenę, bezpośrednio na jej rzecz lub też część ceny jej należnej przekazywana być miała przez firmę [...] bezpośrednio na rachunek kontrahenta od którego towar został nabyty. Drugiej umowie z dnia 25 października 2012 r. organy odmówiły waloru wiarygodności. Z materiału dowodowego wynikało, że wewnątrzwspólnotowe dostawy piwa i wina zostały zrealizowane w oparciu o numer NIP-UE nadany skarżącej. Skarżąca przyznała, że wiedziała o tym, iż firma [...] nie ma numeru NIP-UE. Skarżąca świadomie podjęła współpracę na określonych warunkach z firmą [...] i firmą [...]. Świadomie udostępniła firmie [...] dane rejestrowe swojej firmy, dowodu osobistego i swój numer NIP-UE. Nie sposób zaakceptować stanowiska skarżącej o bezprawnym wykorzystaniu jej numeru NIP-UE przez inny podmiot. Skarżąca dobrowolnie zrezygnowała i z własnej inwencji przekazała firmie [...] uprawnienia związane z dokonywaniem zamówień w firmie [...]. Nie interesowała się losem zamówionym towarów. Przed zawarciem umowy skarżąca nie podjęła żadnych działań w celu identyfikacji firmy [...], opierając się wyłącznie na osądzie J. [...]. Z akt nie wynikało, żeby skarżąca starała się wyjaśnić okoliczności dostaw i dalszy los towarów z firmą [...], nie podjęła także kroków w celu wyciągnięcia wobec firmy [...] konsekwencji prawnych. Skarżąca nie przedstawiła dowodów na okoliczność uiszczenia przez firmę [...] należnego podatku od towarów i usług po opuszczeniu towarów [...] składów podatkowych. Skarżąca w toku postępowania powoływała się na swoją dobrą wiarę. Organy podatkowe prawidłowo wskazały, odwołując się do stosownych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, że strona nie działa w dobrej wierze. Trybunał stwierdził, że podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku VAT, dla celów szóstej dyrektywy powinien zostać uznany za osobę biorącą udział w tym oszustwie, bez względu na to, czy czerpie on korzyści z odsprzedaży dóbr. W rzeczywistości w takiej sytuacji podatnik pomaga sprawcom oszustwa i staje się w konsekwencji jego współsprawcą. Trybunał podkreślił, że wykładnia taka, utrudniająca przeprowadzanie stanowiących oszustwo transakcji, będzie stanowić przeszkodę w ich realizowaniu. Trybunał uznał, że w sytuacji, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku VAT, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego. W ocenie organów, wnioski płynące z powołanych wyroków Trybunału można sprowadzić do następującej konkluzji: jeżeli podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku VAT, dla celów Dyrektywy 112 powinien zostać uznany za osobę biorącą udział w tym oszustwie, gdyż pomaga sprawcom oszustwa i staje się w konsekwencji jego współsprawcą. O tym, że skarżąca nie działa w dobrej wierze świadczyły, zdaniem organów, okoliczności nawiązania i przebiegu współpracy z firmą [...] oraz sposób zawierania transakcji. Okoliczności te powinny wzbudzić w skarżącej, co najmniej wątpliwości co do legalności spornych transakcji. Z akt wynikało, że skarżąca nie miała bezpośredniego kontaktu z przedstawicielami firmy [...] (tylko mejlowy); wiedziała, że firma [...] nie posiadała NIP- UE, który uprawniałby ją do dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych; wiedziała, że towar z terytorium [...] dostarczany był do [...] składu podatkowego, z którego był rozprowadzany na terytorium Unii Europejskiej (strona wskazała terytorium [...]); skarżąca posiadała doświadczenie w zakresie handlu wewnątrzwspólnotowego (sprowadzała towary z W.) oraz znajomość konstrukcji podatku od towarów i usług; przekazała firmie [...] własne dokumenty rejestrowe i kserokopię dowodu osobistego. Ponadto prawidłowo organy przyjęły za okoliczność obciążającą skarżącą zniszczenie dokumentów dotyczących spornych transakcji otrzymywanych od firmy [...] i [...]. Profesjonalnie działający przedsiębiorca zabezpiecza wszystkie dokumenty związane z zawieranymi transakcjami dla bezpieczeństwa obrotu i celów dowodowych w ewentualnych postępowaniach cywilnych czy podatkowych. Organy prawidłowo wskazały, że w wyniku dostaw dokonanych przez [...] firmę na rzecz firmy skarżącej doszło do przeniesienia na stronę prawa do dysponowania towarami jak właściciel, gdyż towary te zostały przetransportowane na terytorium państwa członkowskiego [...]) innego niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu ([...]) - na rzecz nabywcy. Skarżąca - jako nabywca towaru - uzyskała władztwo nad towarem, które przejawiło się w zleceniu przetransportowania ich z terytorium [...] do [...] oraz zbyciu tych towarów na rzecz nieustalonych kontrahentów. Skarżąca posłużyła się dla celów wewnątrzwspólnotowych dostaw polskim numerem identyfikacyjnym, czyli numerem nadanym przez państwo członkowskie inne, niż państwo członkowskie, na którego terenie towary znajdowały się w chwili zakończenia ich transportu. W konsekwencji zatem miejscem opodatkowania spornych transakcji jest Polska, mimo że fizycznie towar nie znajdował się na terytorium Polski - na zasadach określonych w art. 25 ust. 2 pkt 1 p.t.u. Skarżąca twierdziła, że była jedynie pośrednikiem między firmą [...] a [...]. Nie wyjaśniła jednak na czym miałaby polegać usługa pośrednictwa. Skoro skarżąca zaprzeczyła aby otrzymywała dyspozycje od firmy [...] to jak mogła składać zamówienia na towary na podstawie zawartej umowy pośrednictwa. To raczej firma [...] mogła być pośrednikiem skarżącej w realiach sprawy, w imieniu skarżącej zamawiać towary w firmie [...] i w jej imieniu płacić za towary. W ocenie Sądu, kto bezpośrednio zamawiał towary w firmie [...] jak doszło do kontaktu z firmą [...] kto płacił za zamówione towary miało drugorzędne znaczenie dla rozpoznania sprawy. Do zwalczenia ustalenia, że to skarżąca dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, nie może przyczynić się jej zarzut związany z zaniechaniem żądania od [...] podmiotu wyciągów bankowych mających potwierdzić przelewy od skarżącej czy też zaniechania żądania dowodów na przebieg i efekty trójstronnego spotkania w firmie [...]. Wskazać należy, że choć skarżąca podnosi zarzuty dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego to formuje je w sposób ogólny, nie precyzuje na czym miałyby polegać uchybienia organów podatkowych i w jaki sposób wpłynęły one na wynik sprawy. Negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe skarżąca nie przedstawia w istocie żadnych konkretnych przeciwdowodów, skupiając się na własnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd zgodził się z organami, że informacje przesłane przez [...] i [...] administrację podatkową stanowią dokumenty urzędowe, zaś skarżąca, choć przeczy tym informacjom nie przedstawiła żadnego wiarygodnego przeciwdowodu, który mógłby skutecznie informacje te podważyć. Podkreślić należy, że z art. 9 ust. 1 p.t.u., wynika, iż warunkiem uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest spełnienie następujących przesłanek: 1) nabycie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel; 2) przemieszczenie towarów będących przedmiotem transakcji dostawy z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego; 3) państwem członkowskim, z którego towar jest wysyłany lub transportowany, jest państwo, na którego terytorium następuje rozpoczęcie wysyłki lub transportu tego towaru; 4) towar jest transportowany przez dostawcę, nabywcę lub podmiot trzeci działający na rzecz dostawcy lub nabywcy. W oparciu o powołany przepis stwierdzić należy, że kwestia wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru i kwestia zapłaty związanej z takim nabyciem to dwie odrębne okoliczności. Co więcej zasadnym jest stwierdzenie, iż nawet brak zapłaty nie niweczy skutku w postaci nabycia towaru. Sąd uznał zarzut uchybienia w postaci zaniechania żądania od firmy [...] wyciągów bankowych był niezasadny. Także zarzut zaniechania żądania od [...] firmy dowodów na przebieg spotkania w jej siedzibie był niezasadny. Wskazać należy, że istotą sporu w niniejszej sprawie nie stanowiły okoliczności uczestniczenia skarżącej lub jej pracowników bądź ich nieuczestniczenia w tym spotkaniu. Następstwem ustalenia, że skarżąca dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów było uznanie przez organy za nierzetelne ksiąg podatkowych skarżącej (ewidencji zakupu i sprzedaży prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług) za badany okres w części niewykazania w nich transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez firmę [...]. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby przyjęte ustalenia. Wskazać należy, że nierzetelność ksiąg jest kategorią obiektywną, niezależną od zeznań świadków. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skarżącej za niezasadne. W toku postępowania podatkowego nie doszło do naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego ani procesowego. Wskazać należy, że w myśl art. 180 § 1 o.p. podatkowa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten nadaje moc dowodową wszystkim dowodom, co wskazuje, że ustawa Ordynacja podatkowa nie przewiduje żadnej hierarchii dowodów. Tym samym ustawodawca dopuścił możliwość korzystania w toku postępowania podatkowego z wszelkich dowodów, poza wyraźnie wskazanymi wyjątkami, a więc także z materiałów dowodowych pozyskanych w toku innych postępowań. Nie ma więc przeszkód, aby organ podatkowy korzystał z materiałów dowodowych zebranych w innych postępowaniach, co ewidentnie wynika z utrwalonej już w tym zakresie linii orzecznictwa. Podnieść przy tym można, że informacje przekazane przez administracje podatkowe innych państw członkowskich Unii Europejskiej mają walor dokumentu urzędowego stosownie do art. 194 § 1 o.p., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego skarżąca wywodzi inne wnioski niż organy podatkowe, nie świadczy o tym, iż organy naruszyły przepisy postępowania. Odnośnie oddalenia przez Sąd wniosku o przeprowadzenie dowodu z przedłożonego protokołu kontroli, wskazać należy, że choć odnosił się do podobnego stanu faktycznego dotyczył innej osoby. Stanowisko wyrażone w tym protokole przez organ podatkowy (wskazać należy, że był to inny organ I instancji niż w niniejszej sprawie), nie podlegało ocenie Sądu w toczącej się sprawie. W związku z powyższymi rozważaniami, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.