I SA/Sz 616/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.), dalej zwanej : "O.p.", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. Nr [...] uchylającą, w wyniku wznowienia z urzędu postępowania podatkowego, decyzję ostateczną ustalającą J. K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. i ustalającą J. i J. K. zobowiązanie na kwotę [...] zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 216 § 1, art. 243 § 1, art. 241 § 1 i art. 244 § 1 O.p., Burmistrz Miasta wznowił wobec J. K. postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Uzasadniając wznowienie postępowania organ ten wskazał, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. wynikający z decyzji ostatecznej z dnia [...] r. został dokonany na podstawie złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Wobec tego, że organ ustalił, że podatnicy J. K. i J. K., będąc współwłaścicielami działki nr [...] w obrębie [...] oraz działki nr [...] w obrębie [...] , zaniżyli faktyczną powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na tej działce oraz J. K. - powierzchnię użytkową garaży na działce nr [...] uznał, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi podatkowemu, tj., że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Odrębnym postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 216, art. 217 § 1 i art. 165 § 2 O.p., organ wszczął wobec J. K. postępowanie wskazując, że będąc od dnia [...] r. współwłaścicielką nieruchomości zabudowanej, położonej na działce nr [...] przy ul. [...] obręb [...] , oraz od 22 kwietnia 2005 r. nieruchomości niezabudowanej działka nr [...] obręb [...] , zobowiązana była do złożenia stosownej informacji na potrzeby podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Burmistrz Miasta wydał w dniu [...] r. wobec J. K. i J. K. nakaz płatniczy nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. w kwocie [...] zł za grunty rolne, grunty i budynki związane z prowadzoną przez podatnika - J. K. - działalnością gospodarczą (Wytwórnia [...] "S.") oraz za budowle. Do podstawy opodatkowania organ I instancji przyjął powierzchnię [...] ha gruntów rolnych, powierzchnię [...] m² budynków związanych z działalnością gospodarczą, wartość budowli w kwocie [...] zł oraz powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą – [...] m². Organ orzekł na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.), art. 1, 3, 4, 6 i 6a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. nr 136, poz. 969 ze zm.), uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. W odrębnym nakazie organ ustalił podatek co do działki [...] będącej własnością J. K. W odwołaniu od decyzji organu I instancji małżonkowie K. zarzucili bezpodstawne naliczenie podatku od magazynu-kontenera, konstrukcji stalowej, magazynu opakowań oraz od całości działki w związku z jej ogrodzeniem i utwardzeniem. W uzasadnieniu wskazali na okoliczności i argumenty, świadczące ich zdaniem o nieistnieniu ww. przedmiotów opodatkowania i ich nieużytkowaniu przez podatników. W kwestii magazynu-kontenera podnieśli, że został on zlikwidowany w dniu 12 grudnia 2002 r., przedstawiając jako dowód w sprawie protokół likwidacji nr 1/2002 i odpowiednie adnotacje w ewidencji środków trwałych. Wyjaśnili, że kontener został zdemontowany, a płyty zostały zezłomowane, zaś kontrolujący błędnie uznali za magazyn-kontener stojącą zabudowę przyczepy. Odnośnie do konstrukcji stalowej wskazali, że fizycznie nie istnieje od 2002 r., gdyż została zezłomowana i wywieziona poza teren zakładu. Ponadto małżonkowie nie zgodzili się z naliczeniem podatku od nieruchomości od całości działki powołując się na umowę użyczenia gruntów Wytwórni [...] "S.". W kwestii ogrodzenia i utwardzenia przejazdów uznanych przez organ za budowle wskazali, że działka stanowi współwłasność małżonków, została ogrodzona i utwardzona w ciągach dojść i dojazdu do poszczególnych obiektów. Elementy te stanowią współwłasność małżonków, nie zostały wybudowane przez Wytwórnię, ani też nie pozostają w związku z działalnością gospodarczą. Za bezpodstawne uznali opodatkowanie wszystkich gruntów jako związanych z działalnością gospodarczą, dodając że za działkę nr [...] opłacają już podatek rolny. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy nakaz płatniczy Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] , ustalający J. K. i J. K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2010 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, którego zastosowanie uwarunkowane jest spełnieniem przesłanek z art. 240 O.p. Następnie, odnosząc się do ustaleń faktycznych sprawy, stwierdził, że organ I instancji wydał prawidłową decyzję opartą na materiale dowodowym stanowiącym dokumenty urzędowe, ustalenia własne organu w wyniku przeprowadzonych 20 grudnia 2011 r. oględzin przedmiotu opodatkowania. Zdaniem Kolegium, zasadne było opodatkowanie wszystkich znajdujących się na działce [...] budynków użytkowych, w tym magazynu opakowań, gdyż są to budynki istniejące i użytkowane, a więc związane z działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy przyjął, na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie – dokumentów związanych z zezwoleniem na budowę obiektów na potrzeby Wytwórni [...] , że ich budowa musiała rozpocząć się najpóźniej w 1995 r., a także na podstawie ewidencji budynków prowadzonej przez Starostę oraz zapisów w księgach wieczystych, że sporne budynki zostały ujawnione w 2006 r. w tej ewidencji i księgach wieczystych. Powołując się na przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także o zapisy w ewidencji gruntów i budynków, protokół z oględzin sporządzony w dniu 20 grudnia 2011 r. i materiał fotograficzny z oględzin Kolegium wskazało, że sporne budynki istnieją, pomimo zapisów w protokole likwidacyjnym nr 1/2002 r. z dnia 12 grudnia 2002 r., zaś cała działka nr [...] będąca gruntem rolnym, stanowiąca współwłasność małżonków, zajęta jest na działalność gospodarczą i z tych powodów podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w podwyższonej stawce. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. K. powtórzył zarzuty i argumentację podniesione w odwołaniu. Do skargi dołączył dziennik budowy, dokumentację fotograficzną, protokół likwidacyjny nr 1/2002, umowę kupna sprzedaży konstrukcji stalowej, fakturę za demontaż tej konstrukcji, umowę użyczenia gruntów, odpis zwykły z księgi wieczystej urządzonej dla działki nr[...] , dwie faktury VAT dotyczące przyczepy samochodowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego czy organ podatkowy prawidłowo ostatecznie ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za 2010 r. J. i J. K. z tytułu posiadanych gruntów rolnych, budynków, budowli i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Według podatników, doszło do zawyżenia zobowiązania poprzez przyjęcie do opodatkowania budowli na działce nr [...] obręb [...] (magazynu opakowań i konstrukcji stalowej), które ich zdaniem faktycznie nie istniały, a także poprzez przyjęcie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w podwyższonej stawce całości działki [...] , w sytuacji gdy – pomimo ogrodzenia i utwardzenia placu - stanowi ona prywatną własność niezwiązaną z działalnością gospodarczą podatników i opłacany od niej jest podatek rolny. Istota tak zarysowanego sporu sprowadza się zatem do dokonanych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Analiza prawnych aspektów sprawy wymaga zatem przytoczenia treści regulacji zawartej w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym sprawy, tj. w 2010 r. I tak zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. "podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, bądź jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wynika, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Należy także wskazać, że po myśli art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Stosownie zaś do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne zobowiązane są złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia o którym mowa w jego ust. 3. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (ust. 7 art. 6). Z kolei zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art.1a ust.3 u.p.o.l. W świetle powyższej regulacji, na gruncie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, który to stan faktyczny Sąd przyjął, należało podzielić stanowisko organów podatkowych przyjęte w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim, Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy, aby organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe wobec J. K. oraz wznowił postępowanie podatkowe wobec J. K. zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] . Nie ulega bowiem wątpliwości, że J. i J. K. byli współwłaścicielami nieruchomości – działki nr [...] obręb [...] od 20 listopada 2001 r. oraz działki nr [...] obręb [...] od 22 kwietnia 2005 r. Bezspornie, wobec niezłożenia przez J. K. pisemnej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l., organ podatkowy był uprawniony i zobligowany do wszczęcia postępowania w sprawie wymiaru podatku podatniczce za 2010 r. Za zasadne należy uznać także wznowienie postępowania wobec J. K., w sytuacji gdy organ ustalił, w oparciu o przeprowadzone w dniu 20 grudnia 2001 r. oględziny, że podatnik nie ujawnił w sporządzonej w dniu 28 października 2011 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2011 wszystkich budowli znajdujących się już w 2010 r. na działce nr [...] związanych z działalnością gospodarczą. W konsekwencji za prawidłowe należało uznać stanowisko organu podatkowego, że okoliczności stwierdzone podczas przedmiotowych oględzin stanowiły okoliczności nowe i nieznane organowi w dniu wydania decyzji z dnia [...] r., w rozumieniu art. 245 § 1 pkt 5 O.p., uprawniające do orzekania w sprawie podatku za 2010 r. Zdaniem Sądu, w sprawie prawidłowo została wydana decyzja ustalająca wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego skierowana do obojga współposiadaczy (współwłaścicieli) nieruchomości. Nieruchomość bowiem, która stanowi współwłasność jest odrębnym przedmiotem opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, co wynika z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Odnosząc się do części decyzji, która dotyczy podatku z tytułu budowli znajdujących się na działce nr[...] , Sąd stwierdził, że podatek został ustalony zgodnie z faktami wynikającymi ze zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo przyjął, że budowle w postaci magazynu-kontenera i konstrukcji stalowej istniały od początku 2010 r., co oznacza, że z tą chwilą powstał co do nich obowiązek podatkowy na mocy ww. art. 6 ust. 1 u.p.o.l. W badanej sprawie, organ I instancji w ramach postępowania dowodowego przeprowadził oględziny, sporządzając protokół z dnia 20 grudnia 2011 r. oraz dokumentację fotograficzną. Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt sprawy organ podatkowy dysponował także dokumentacją urzędową, którą poddał wnikliwej analizie, tj. ewidencją budynków prowadzoną przez Starostę, założoną dla spornej nieruchomości w 2006 r. oraz księgą wieczystą [...] dla działki nr [...] . Przeprowadził także własne ustalenia na podstawie dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę obiektów na potrzeby działalności gospodarczej J. K. pochodzące z 1993 r. Odniósł się także do dziennika budowy, na podstawie którego ustalił, że budynek magazynu opakowań istniał w 2003 r. jako obiekt budowlany trwale związany z gruntem, spełniający cechy o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a dalsze prace były robotami wykończeniowymi. Zbadano także ewidencję środków trwałych Wytwórni [...] S., w której figurowały obie sporne budowle. Organ odwoławczy odniósł się także do przedkładanego protokołu likwidacyjnego konstrukcji stalowej z dnia 12 grudnia 2002 r., uznając ten dowód za niewiarygodny. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie zostało w sposób przekonujący udowodnione, w oparciu o bogaty materiał dowodowy (protokół oględzin, dokumentację fotograficzną, dokumentu urzędowe oraz dokumenty przedłożone przez podatnika), że sporne budowle istnieją i są użytkowane. Zdaniem Sądu, w tej sytuacji należało uznać, że stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, z zachowaniem ogólnych reguł wynikających z art. 120 i nast. O.p. oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów, jak i uprawnień stron w postępowaniu podatkowym, tj. zasad z art. 180 i nast., art. 200 O.p. Organy podatkowe dokonały jednoznacznych, i wiarygodnych ustaleń oraz w sposób obiektywny i logiczny wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów, należycie motywując stanowisko w uzasadnieniu decyzji. Podatnik, biorąc czynny udział w postępowaniu nie wykazał za pomocą innych wiarygodnych dowodów, że jego twierdzenia, co do tego, iż magazyn istniał dopiero od października 2011 r. oraz o likwidacji konstrukcji stalowej, są prawdziwe. Słusznie jego oświadczenia składane w tym zakresie uznano za gołosłowne, a dokumenty za niewiarygodne i pozostające w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Na ocenę sprawy nie mogą mieć wpływu argumenty powołane w skardze, jak i załączone do niej dokumenty, przede wszystkim z tego względu, iż znaczna ich część znajduje się w aktach sprawy i podlegała ocenie organów podatkowych. Odmienna ich ocena przez skarżącego nie przesądza, że ocena organów jest błędna. Zawarte w zaskarżonej decyzji wnioski, że sporne budowle – magazyn opakowań, konstrukcja stalowa fizycznie istniały, znajduje swoje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy, który został poddany całościowej analizie. Zdaniem Sądu, skarżący negując w dalszym ciągu ustalenia organów, nie podważył ich skutecznie jak też wniosków z nich wynikających. Nie przedłożył bowiem żadnych konkretnych środków dowodowych, świadczących o tym, że sporna nieruchomość jest niezabudowana, które mogłyby podważyć w szczególności dokumentację fotograficzną z oględzin obiektów jak i dokumenty urzędowe, leżące u podstaw decyzji. W szczególności nie może mieć żadnego znaczenia prawnego załączony do skargi wydruk z księgi wieczystej KW nr [...] , dotyczący stanu prawnego spornej nieruchomości stanowiącej działkę [...] na rok 2012 r., z którego wynika jedynie, że założenie tej księgi nastąpiło w wyniku odłączenia części nieruchomości z innej księgi wieczystej. Zdaniem Sądu nie świadczy to jednak o tym, że księga KW nr [...] – jak twierdzi skarżący - nie dotyczy nieruchomości należącej do skarżącego, a co za tym idzie skutecznie nie podważa ustaleń organów podatkowych odnośnie działki [...]. W tym miejscu należy też wskazać, że zarówno ten dokument, jak i umowa kupna-sprzedaży konstrukcji stalowej, faktury za demontaż części stalowych, które według skarżącego nie mogły posłużyć do budowy łącznika pomiędzy halą produkcyjną a magazynem opakowań (uznanego przez organy za budowlę powstałą ze spornej konstrukcji stalowej w oparciu o zapis poz. 40 ewidencji środków trwałych) są to dokumenty nowe, przedłożone na etapie skargi, które, zdaniem Sądu, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wymaga zaakcentowania, że sądy administracyjne powołane zostały do kontrolowania (oceny) działalności administracji publicznej, a nie do zastępowania organów administracji w procesach administrowania. Sąd na skutek zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działalność tego organu. Sąd nie ma więc uprawnień ani do ustalania na nowo stanu faktycznego, ani do przeprowadzania postępowania dowodowego, ani też do dokonywania własnej oceny dowodów, zwłaszcza gdy – jak wskazano wyżej – Sąd przyjął i uznał za prawidłowe ustalenia dokonane w postępowaniu podatkowym. W postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów (art. 106 P.p.s.a.), ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w skardze o braku chęci organu do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wszechstronne wyjaśnienie sprawy jest bowiem możliwe tylko przy aktywnej postawie podatników, a także wówczas gdy w odpowiednim czasie, dokumentują prawidłowo oni zdarzenia mające wpływ na wysokość ich zobowiązań. W świetle zatem powyższych spostrzeżeń nie można również, zdaniem Sądu, zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 122 i art. 187 O.p.. Zebrany w sprawie materiał ani bowiem nie wskazuje na naruszenie prawa przez organy ani też nie daje podstaw do twierdzenia, że postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób naruszający zaufanie do tych organów w stopniu dającym podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Brak też konkretnych argumentów przemawiających na rzecz tezy, iż doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny wyrażonej w art. 191 O.p.. Z wcześniejszych spostrzeżeń wynika bowiem, że oceny dokonanej w sprawie przez organy podatkowe nie można uznać za dowolną zwłaszcza, że mieści się ona w granicach określonych ostatnio wspomnianym przepisem. Wobec powyższego, w ocenie Sądu wymiar podatku od spornych budowli został ustalony prawidłowo i nie budzi zastrzeżeń Sądu, gdyż organ podatkowy wyliczając wysokość podatku uwzględnił wartość budowli podaną przez podatnika, a także dane wynikające z ewidencji środków trwałych Wytwórni [...] S. Zdaniem Sądu, prawidłowo również organ podatkowy ustalił obojgu małżonkom podatek od gruntów rolnych wchodzących w skład działki nr [...] tj. od pow. [...] m kw. (przyjęta z ewidencji gruntów) według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do kwestii opodatkowania gruntów rolnych, to wskazać trzeba, że ustawodawca w sposób szczególny traktuje grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ale także art. 2 ust. 2 i art. 5 ww. ustawy. Art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) stanowiący o stawkach podatkowych wskazuje, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,77 zł od 1 m2 powierzchni (w roku 2010). Jeśli chodzi o grunty, które co do zasady nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a zatem co do gruntów rolnych i leśnych (i które jako takie oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków), mogą one jednak podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w sytuacji gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Wynika z tego, że nawet tego rodzaju grunty mogą być wyłączone z opodatkowania podatkiem rolnym (leśnym), jeżeli będąc w posiadaniu przedsiębiorcy są zajęte (a nie tylko związane) na potrzeby prowadzonej działalności. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym poglądem, związanym z interpretacją ww. przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz 5 ust. 1 pkt 2 lit b u.p.o.l., a który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje, podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych w ewidencji jako użytki rolne jest posiadanie ich przez przedsiębiorcę oraz fakt ich faktycznego zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nim czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej (np. wyrok NSA z 12.04.2012 r., sygn. akt II FSK 1771/10). Pojęcie gruntu "zajętego na działalność gospodarczą" należy rozumieć szeroko, a więc chodzi tu nie tylko o grunt zajęty bezpośrednio pod budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą, lecz także wszystkie te grunty, które są funkcjonalnie związane z tą działalnością, choćby tylko służyły, pomagały w jej wykonywaniu. Oznacza to, że takie okoliczności faktyczne jak np. podjęcie przez właściciela-przedsiębiorcę czynności zmierzających do zmiany przeznaczenia gruntów w planie przestrzennym, prace melioracyjne, wytyczanie drogi, utwardzenie i ogrodzenie terenu, umożliwiających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, tj. w działalności gospodarczej, w efekcie doprowadzi do opodatkowania gruntu rolnego podatkiem od nieruchomości w podwyższonej stawce. Zgodnie z omawianym stanowiskiem, bowiem to sposób faktycznego wykorzystywania sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów, decyduje o tym, czy będą one objęte podatkiem rolnym, czy też podatkiem od nieruchomości. Na podstawie ustaleń dokonanych w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (oględziny obiektu) organy podatkowe przyjęły, że będące współwłasnością J. i J. K. grunty rolne faktycznie zajęte są na działalność gospodarczą. Chodziło o tę część gruntów, która została ogrodzona i utwardzona. Organy podatkowe uznały, że ogrodzony i utwardzony plac wchodzi w skład nieruchomości gruntowej związanej z działalnością gospodarczą i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższych rozważań Sąd zgadza się z taką ich klasyfikacją i opodatkowaniem ich najwyższą stawką, uznając, że na ocenę tę nie mogą mieć wpływu odmienne twierdzenia skarżącego, które nie zostały poparte żadnymi konkretnymi dowodami świadczącymi o innych okolicznościach faktycznych. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącego co do pominięcia jego oświadczenia o tym, że ogrodzenie i utwardzenie placu należy do prywatnej własności skarżącego i jego żony. Jak wynika z decyzji oświadczenie to poddane zostało analizie i uznane za pozostające w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Natomiast co do umowy użyczenia, jakkolwiek w zaskarżonej decyzji brak jest do niej odniesienia, jednak uchybienie to w ocenie Sądu nie miało wpływu na wynik sprawy. Okoliczność, że działka jest współwłasnością małżonków, jeden ze współmałżonków prowadzi działalność gospodarczą oraz że całość działki jest zajęta na działalność gospodarczą została dowiedziona protokołem oględzin i dokumentacją fotograficzną. Ustalenie to doprowadziło organ do wymierzenia podatku od gruntu rolnego związanego z działalnością gospodarczą, co znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach ustawy podatkowej (art. 1 a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.), bowiem to przepisy prawa, a nie wola stron umowy użyczenia decydują o opodatkowaniu nieruchomości. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 188 O.p. i wynikającej z niego zasady, iż żądanie przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić. W kwestii zapłaconego przez podatników podatku rolnego od całości spornej działki wskutek decyzji z dnia [...] r., następnie uchylonej po wznowieniu postępowania, należy wyjaśnić, że podatek ten będzie ewentualnie rozliczony na poczet ustalonego zobowiązania w nowej decyzji. W ocenie Sądu, słusznie także organy podatkowe uznały, że status przedsiębiorcy, choćby w odniesieniu tylko do jednego ze współwłaścicieli, uzasadnia obciążenie podwyższoną stawką podatkową (na zasadach zobowiązania solidarnego) wszystkich współwłaścicieli. Należy wyjaśnić, że stanowisko to wynika z przyjętych reguł opodatkowania współwłaścicieli, przypisywanych istocie prawa współwłasności, która wyraża się w tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 kodeksu cywilnego). Organ podatkowy wymierza zatem podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednym nakazie płatniczym, ustalając jedną stawkę podatku, bowiem jeżeli nawet tylko jeden ze współwłaścicieli nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą, przyjmuje się, że cała nieruchomość ma związek z tą działalnością. Reasumując, zważywszy na treść przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1 u.p.o.l., zdaniem Sądu uzasadnione jest twierdzenie wyrażone w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji prawidłowo określił podatnikowi podatek od nieruchomości za rok 2010. Sąd uznał – jak wykazano wyżej - że organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowią naruszenia prawa. Argumenty skarżącego zaś, stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów podatkowych, że w 2010 r. na działce nr [...] istniały budowle w postaci magazynu opakowań i konstrukcji stalowej, a całość działki rolnej była zajęta na działalność gospodarczą. Konsekwencją takich ustaleń było prawidłowe przyjęcie, że nieruchomość (budowle i grunt rolny) należy do kategorii nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zastosowanie najwyższej stawki podatkowej. Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako niezasadną należało oddalić.