I SA/Sz 619/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika wyznaczonego z urzędu – adwokata P. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia z dnia 18 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a: odmówić przyznania adwokatowi P. K. wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Skarżąca K. K. w piśmie z dnia 21 czerwca 2011 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz ze skargą na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 maja 2011 r. nr [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 2 września 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Wobec tego, Okręgowa Rada Adwokacka w .S, jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata M. A. –D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 619/11 oddalił skargę. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że opłata za udzieloną pomoc prawną nie została uiszczona. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 420/12 oddalił skargę kasacyjną. Zwrotu akt sądowych wraz z odpisem wyroku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonano 11 października 2013 r. Pismem z dnia 28 maja 2013 r. adwokat P. K. wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej z urzędu oświadczając, że działał w sprawie jako pełnomocnik substytucyjny, a oświadczenie o nieopłaconej pomocy z urzędu zostało złożone przez pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną. Z przesłanych za pismem z dnia 8 listopada 2013 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny dokumentów wynika, że w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 maja 2013 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 420/11 uczestniczył adwokat T. S. pełnomocnik substytucyjny P. K.. Adwokat P. K. został wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej przez Okręgową Radę Adwokacką w W. (pismo z dnia 8 maja 2013r.) do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na wniosek adwokata M.. A.– D. (na podstawie art. 253 p.p.s.a), o czym powiadomiono Naczelny Sąd Administracyjny (pismo z dnia 8 maja 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tego przepisu wynika zatem, iż oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona i zachodzi prawna podstawa do poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 146, z 2009 r., poz. 1188 ze zm.). Odnosząc przytoczoną regulację do okoliczności sprawy, wskazać należy, że z akt sądowych wynika, iż adwokata P. K. dla strony skarżącej wyznaczono po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji, po sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. Wyznaczenie adwokata P. K. nastąpiło w związku z koniecznością podjęcia czynności przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu poza siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przez właściwą Okręgową Radą Adwokacką w W. na podstawie art. 253 p.p.s.a. Adwokat P. K. nie był pełnomocnikiem substytucyjnym adwokat M. A.-D.. Katalog czynności adwokata w postępowaniu przed sądem drugiej instancji za które przysługuje wynagrodzenie, o którym mowa w § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ma charakter zamknięty. Opłaty na rzecz kolejnego pełnomocnika z urzędu, pełnomocnika wyznaczonego przez organy samorządu adwokackiego w celu realizacji tego samego postanowienia sądu administracyjnego o przyznaniu prawa pomocy, jest aktualne jedynie w zakresie czynności adwokackich jeszcze niewykonanych przez poprzednika – co ma miejsce w niniejszej sprawie wobec udziału pełnomocnika w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, uczestniczył adwokat T. S. pełnomocnik substytucyjny P. K., co wynika z protokołu rozprawy z dnia 21 maja 2013 r. Na rozprawie został złożony wniosek o przyznanie kosztów postępowania według norm przewidzianych. Wniosek nie zawiera wymaganego oświadczenia, stosownie do § 20 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak materialny w zakresie uzasadnienia wniosku, nie podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji wniosek nie zawierający takiego oświadczenia nie może odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze, iż w niniejszej sprawie adwokat P. K. nie złożył stosownego oświadczenia, Sąd, na podstawie art. 250, art. 253 p.p.s.a. w zw. z § 20 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzekł jak w sentencji.