II GSK 420/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Innowacyjno – Handlowego "P." Spółki z o.o. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2946/10 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Innowacyjno – Handlowego "P." Spółki z o.o. w P. na informację Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia dowołania od negatywnego rozpatrzenia protestu dotyczącego oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. pozostawił bez rozpatrzenia skargę P. I. – H. "P." Spółki z o.o. w P. na informację Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013. Uzasadniając pozostawienie skargi bez rozpatrzenia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej: ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, z tym że skarga wnoszona jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 tej ustawy bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 cyt. ustawy. Skarga podlega opłacie sądowej. Sąd I instancji podniósł, że wskazany przepis określa minimalne warunki, jakie musi spełniać dokumentacja załączona do wniosku, by można ją uznać za kompletną. Wniosek o dofinansowanie oraz informacja w przedmiocie oceny projektu powinny być złożone w oryginale, zaś wniesiony środek odwoławczy oraz informacja o wynikach procedury odwoławczej mogą być kopiami, z zastrzeżeniem, że wniosek o dofinansowanie może być wygenerowany elektronicznie i opatrzony podpisem strony. Sąd podkreślił, że informacja w przedmiocie oceny projektu zawarta jest w piśmie kierowanym do strony, wskutek czego posiada ona oryginał informacji i zgodnie z przepisem art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ma obowiązek dołączenia do skargi informacji w oryginale. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca załączyła do skargi kserokopie wniosku o dofinansowanie, informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, informacji w przedmiocie oceny projektu oraz kopii odwołania i protestu. W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, iż skarga nie została wniesiona wraz z kompletną dokumentacją, spełniającą wymogi określone w art. 30c ust. 2 powołanej ustawy. W konsekwencji spowodowało to uznanie, iż skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest kompletna. Powołując się na treść art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Sąd I instancji stwierdził, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono również, iż zgodnie z ustawą o prowadzeniu polityki rozwoju, nie ma możliwości wezwania do uzupełnienia skargi niekompletnej, a zatem nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Ponieważ ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie posługuje się pojęciem "skargi niekompletnej" użytym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w przypadku braków w zakresie kompletności skargi nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 49 p.p.s.a. Zastosowanie zaś znajduje przepis z ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowiący, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Sąd I instancji, po dokonaniu oceny załączonych do skargi dokumentów, uznał je za niekompletne z uwagi na fakt, iż są one kserokopiami. Skargę kasacyjną od postanowienia wniosło P. I. – H. P. Spółka z o.o. w P., zaskarżając je w całości i żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania celem merytorycznego rozpoznania skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. W myśl przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 30e z.p.p.r. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające w szczególności na obrazie następujących przepisów prawa: a) naruszenie art. 30d ust. 3 w związku z art. 30b ust. 4 z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało pozostawieniem skargi bez rozpoznania, mimo zaistnienia przesłanek zobowiązujących sąd do merytorycznego jej rozpoznania; b) naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e z.p.p.r. i w związku z art. 30d ust. 3 z.p.p.r. oraz w związku z art. 30b ust. 4 z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie polegające na niewezwaniu strony do uzupełnienia braków skargi w zakresie jej kompletności, pomimo błędnego pouczenia w tym zakresie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało pozostawienie wniesionej przez stronę skargi bez rozpoznania, jako niekompletnej; c) naruszenie art. 30c ust. 5 w związku z art. 30d ust. 3 z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na pozostawieniu przez sąd I instancji skargi strony bez rozpoznania, pomimo zaistnienia przesłanek z art. 30d ust. 3 z.p.p.r. zobowiązujących WSA w Warszawie do jej merytorycznego rozpoznania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem pozbawiło skarżącego merytorycznego rozstrzygnięcia wniesionej skargi; d) naruszenie art. 30d ust. 3 w związku z art. 30b ust. 4 z.p.p.r. oraz § 32 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U.03.169.1546) w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e z.p.p.r., poprzez niezastosowanie art. 30d ust. 3 z.p.p.r., wynikające z niedostrzeżenia podczas wstępnego badania, że pouczenie zawarte w informacji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2010 r. było błędne (niepełne), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało pozostawienie wniesionej skargi bez rozpoznania i pozbawiło stronę prawa do sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji publicznej; e) naruszenie art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 30e z.p.p.r. oraz w związku z art. 30d ust. 3 z.p.p.r. w związku z art. 30c ust. 1 i 4 z.p.p.r., polegające na niedokonaniu przez WSA w W. merytorycznej oceny zgłoszonych przez stronę w skardze zarzutów pod względem legalności zaskarżonych aktów z zakresu administracji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pozbawiło skarżącą prawa do przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem dokonanej przez organy administracyjne oceny wniosku skarżącej o dofinansowanie; f) naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe niezastosowanie art. 30d ust. 3 z.p.p.r., co pozbawiło stronę prawa do sądu, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy; g) naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 155 p.p.s.a. w związku z art. 30e z.p.p.r. oraz w związku z art. 30b ust. 4 z.p.p.r., poprzez niezastosowanie art. 135 i art. 155 p.p.s.a., mimo zaistnienia przesłanek do wydania tzw. postanowienia sygnalizacyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania; II. w oparciu o przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e z.p.p.r. naruszenie prawa materialnego, polegające w szczególności na obrazie następujących przepisów prawa: naruszenie art. 30b ust. 4 z.p.p.r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że WSA w W. uznał, iż pouczenie o następującej treści: "Jednocześnie uprzejmie informuję, że na podstawie art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) oraz § 23 Procedury Odwoławczej w ramach PO IG stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni kalendarzowych od daty otrzymania niniejszego pisma.", zawiera wszystkie niezbędne elementy prawidłowego pouczenia, o którym mowa w naruszonym przepisie, a tym samym, że zawiera ono także te elementy, które zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyrażonym m.in. w następujących orzeczeniach: postanowieniu z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 266/09, postanowieniu z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II GSK 811/09 oraz postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 roku, sygn. akt II GSK 568/09 warunkują skuteczne wniesienie skargi - w tym pouczenie co do kompletności skargi, bezpośredniości jej wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz rodzaju, wysokości i sposobu uiszczenia opłaty sądowej, a w konsekwencji uznał, że udzielone skarżącemu pouczenie w piśmie z dnia 30 listopada 2010 r. nie stanowiło podstawy zastosowania art. 30d ust. 3 z.p.p.r., mimo iż powyższych elementów przedmiotowe pouczenie w rzeczywistości nie zawierało; naruszenie art. 30c ust. 2 z.p.p.r., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że przepis ten definiuje minimalne warunki, jakie musi spełniać skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego, aby spełniony został ustawowy wymóg jej kompletności. Warunki te, zdaniem WSA w W. wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zostaną spełnione poprzez załączenie do skargi kompletu dokumentów obejmujących, jak wskazuje przepis art. 30c ust. 2 z.p.p.r., "wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej", przy czym wniosek o dofinansowanie wraz z informacją dotyczącą oceny projektu muszą być złożone w oryginale. Należy wskazać, iż ustawa w sposób wyraźny i jasny nie określa, iż wniosek o dofinansowanie oraz informacja o ocenie projektu muszą być oryginałami. Jednocześnie WSA w W. powołuje się na postanowienie NSA z dnia 30 września 2010 roku, sygn. akt II GSK 1051/10, podając, iż dopuszczalne jest złożenie zamiast oryginału wniosku o dofinansowanie, jego wydruku opatrzonego podpisem strony. Minimalność wymagań ustawowych, na które wskazuje WSA w W., nie przystaje jednakże do dopuszczalności złożenia wtórnie wygenerowanego dokumentu wniosku, którego skutki mogą zostać wprawdzie zrównane z mocą oryginału (choć ustawa nie reguluje tejże kwestii), ale który to wydruk oryginałem wniosku z pewnością nie jest. Nadto, WSA w W. stwierdza, iż konieczność złożenia, określonych dokumentów w oryginałach wynika z tego, że strona jest w ich posiadaniu, co znajduje odzwierciedlenie jedynie w odniesieniu do informacji o ocenie projektu, jednakże nie odnosi się już do wniosku o dofinansowanie, który znajduje się w instytucji wdrażającej, a nadto nie jest przekonujące wobec tego, że strona skarżąca dysponuje również oryginałem informacji o rozpatrzeniu odwołania, którego to dokumentu złożenia w oryginale przedmiotowy przepis, zdaniem Sądu, nie wymaga. Zatem, dokonując wewnętrznie sprzecznej, a co najmniej niespójnej logicznie, wykładni przepisu art. 30c ust. 2 z.p.p.r. w zakresie kompletności skargi, WSA w W. dopuścił się jego materialnego naruszenia polegającego na jego błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem zarówno przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jak i przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżący pozbawiony został możliwości sądowej kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracji publicznej - instytucji PO IG. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że przepisy dotyczące skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz skargi kasacyjnej wprowadzone ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w sposób daleko idący modyfikują przepisy p.p.s.a. w zakresie m.in. skróconego terminu do wniesienia tychże środków odwoławczych, bezpośredniości ich wniesienia do odpowiedniego sądu administracyjnego, terminu dla rozstrzygnięcia skutecznie wniesionej skargi. Nakładają one jednocześnie na stronę aplikującą o unijne dofinansowanie projektu szczególne obowiązki - obostrzone (krótsze terminy na sporządzenie środków zaskarżenia, wymóg kompletności skargi) w stosunku do obowiązków skarżącego na podstawie przepisów p.p.s.a. Niedopełnienie któregokolwiek z obowiązków nałożonych na stronę skarżącą w oparciu o przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jest obarczone niezwykle dotkliwym dla strony odwołującej się ostatecznym skutkiem prawnym w postaci pozostawienia skargi bez rozpoznania. W ocenie kasatora, niezwykle doniosłą kwestią jest zatem prawidłowe i wyczerpujące pouczenie strony przez instytucję rozpatrującą odwołanie od rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dofinansowanie, zgodnie z art. 30b ust. 4 w zw. z art. 30c ust. 2 z.p.p.r. W przypadku negatywnego rozstrzygnięcia odwołania przewidzianego w ramach systemu realizacji programu operacyjnego, strona powinna zostać w szczególności pouczona o możliwości wniesienia środka zaskarżenia w terminie 14 dni od daty otrzymania informacji w przedmiocie odwołania, konieczności jego bezpośredniego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, która obejmuje wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji dotyczącej rozpatrzonego odwołania, a także o podleganiu skargi opłacie sądowej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, pouczenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zawarte w piśmie z dnia 30 listopada 2010 r., nie zawierało danych określonych przepisami art. 30b ust. 4 w zw. z art. 30c ust. 2 z.p.p.r. W szczególności nie zawierało informacji w przedmiocie wymogu kompletności skargi, ani też nie wskazywało w sposób dokładny, że do skargi należy dołączyć oryginał informacji o ocenie wniosku wraz z oryginałem samego wniosku o dofinansowanie (co w przepisie art. 30c ust. 2 zppr nie jest wyraźnie określone), lub ewentualnie wydrukowany ponownie wniosek, opieczętowany i podpisany przez skarżącego wraz z oświadczeniem, iż odpowiada on wnioskowi ocenianemu przez PARP. W związku z powyższym, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. naruszył prawo materialne, tj. art. 30b ust. 4 z.p.p.r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem wbrew treści przepisu art. 30b ust. 4 w zw. z art. 30c ust. 2 z.p.p.r. uznał, iż pouczenie zawarte w informacji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego było prawidłowe, a w konsekwencji nie zastosował względem skarżącego dyspozycji z art. 30d ust. 3 z.p.p.r. Strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, iż obostrzone wymogi ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wymagają zachowania daleko większej ostrożności i uwagi nie tylko przez stronę wnioskującą o dofinansowanie, ale także przez instytucje. A zatem, z uwagi na treść przepisu art. 30d ust. 3 z.p.p.r., dyspozycji art. 30c ust. 5 nie podlega skarga, która wprawdzie jest obarczona uchybieniami, ale strona ją wnosząca została błędnie pouczona na podstawie art. 30b ust. 4 o procedurze i warunkach jej skutecznego wniesienia. Kasator podniósł, iż Sąd I instancji powinien był w ramach wstępnego badania wniesionej skargi, w przypadku stwierdzenia, że materiał dowodowy nie jest kompletny, wezwać stronę w trybie art. 49 ust. 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braków skargi w określonym zakresie. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób niekonsekwentny i niespójny dokonał wykładni przepisu art. 30c ust. 2 z.p.p.r. w zakresie kompletności skargi. Jego zdaniem, w kwestii minimalnych wymogów kompletnej skargi nie ma bezwzględnego wymogu oryginalności załączanych dokumentów, a kompletność skargi powinna być rozumiana jako konieczność załączenia do niej wszystkich wymienionych w art. 30c ust. 2 z.p.p.r. dokumentów. Kompletność skargi w zakresie dokumentów odnosi się przede wszystkim do ich rodzaju a nie formy. Skarżący podniósł, iż załączył do WSA wszystkie dokumenty, jednakże były to kopie. Sformułowanie lub redakcja powołanego przepisu jest niezgodna z zasadami prawidłowej legislacji wynikającej z państwa prawa, gdyż jest on nieczytelny i niejasny zarówno dla strony, jak i dla sądów administracyjnych, o czym świadczy niejednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzuca ona Sądowi I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania w stopniu, w ocenie kasatora, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej, jakkolwiek oparte na różnych podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., w istocie wiążą się z wykładnią i stosowaniem przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera podstawowe reguły odnoszące się do rozdziału funduszy strukturalnych Unii Europejskiej. Proces rozdziału tych środków pomiędzy poszczególne państwa członkowskie odbywa się na podstawie przepisów prawa wspólnotowego, natomiast rozdział ich w ramach poszczególnych państw odbywa się w zasadzie na podstawie przepisów prawa krajowego. Kwestie związane z ukształtowaniem procedury rozdziału środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności należą do kompetencji państw członkowskich w zakresie, w jakim nie zostały one uregulowane przepisami prawa wspólnotowego. Jak już wcześniej wskazano na gruncie prawa krajowego podstawowym aktem prawnym w tym zakresie jest ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wprowadzając prawo do kwestionowania skargą informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, ustawodawca równocześnie wprowadził zasadę że skarga, kompletna i opłacona, musi być wniesiona bezpośrednio do sądu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez wnioskodawcę informacji o wynikach rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero w przypadku spełnienia tych przesłanek, skarga zostanie rozpatrzona przez sąd w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia (art. 30c ust. 2, 4 i 5). Natomiast wniesienie skargi niekompletnej, bez uiszczenia opłaty powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, stosownie do treści art. 30c ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Pojęcie skargi kompletnej zostało zdefiniowane w art. 30c ust. 2 omawianej ustawy i jest to skarga z kompletną dokumentacją obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej udzielonych przez właściwą instytucje. Wprowadzając te specjalne wymogi ustawodawca jednocześnie nałożył na właściwą instytucję obowiązek pouczenia w informacji o wynikach procedury odwoławczej o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W rozpoznawanej sprawie sporne jest zarówno to, czy skarżąca Spółka wniosła skargę niekompletną, jak i to, czy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego dopełnił ustawowych obowiązków, o których mowa w art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach polityki rozwoju. W gruncie rzeczy na zarzucie zaniechania wypełnienia obowiązków ustawowych w zakresie prawidłowego pouczenia przez właściwą instytucję zbudowana jest pierwsza grupa zarzutów skargi kasacyjnej. Jak wskazano powyżej kwestią sporną w niniejszej sprawie, podnoszoną przez autora skargi kasacyjnej, jest ocena prawidłowości pouczenia dokonanego przez instytucję. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pouczenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zawarte w informacji z dnia [...] listopada 2010 r. odpowiada prawu i wymogom określonym w art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Podanie przez instytucję, że wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c powołanej ustawy należy uznać za wystarczające. Tym bardziej stanowisko to jest zasadne, jeżeli zwróci się uwagę na fakt, iż całe postępowanie o dofinansowanie projektu jest postępowaniem wnioskowym, w którym z założenia wymaga się od strony dokładności oraz należytej staranności w kompletowaniu dokumentów, przedkładanych na różnych etapach tego postępowania. W świetle powyższego za niezasadne należy uznać wszystkie zarzuty opierające się na założeniu, że pouczenie instytucji było błędne, a zatem nieusprawiedliwiony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 30d ust. 3 poprzez jego niezastosowanie. Na marginesie warto zauważyć, że przepis art. 30d ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 30c ust. 5 ww. ustawy. A zatem, nawet jeśliby przyjąć, że w sprawie brak było prawidłowego pouczenia, właściwym środkiem obrony praw strony byłby wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, tj. wniesienia skargi kompletnej, natomiast sąd administracyjny i tak musiałby zastosować normę wynikającą z dyspozycji art. 30c ust. 5 pkt 2 w sytuacji niekompletności skargi. W obrębie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji również naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skarżąca wykładając przytoczony przepis uważa, że wniesienie skargi niekompletnej obliguje sąd administracyjny do zastosowania art. 49 § 1 p.p.s.a. Nie zauważa jednak, że przepis art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znosi stosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a w stosunku do skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie może, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 tej ustawy. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. W związku z powyższymi uregulowaniami zawartymi w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istota zagadnienia objętego zarzutem skargi kasacyjnej sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy "skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obejmuje swą definicją "warunki formalne pisma", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne", lecz pojęciem "skarga niekompletna ", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. "Skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy. Należy również zauważyć, że skarga o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania wymienione w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy (art. 47 § 1 p.p.s.a.) – jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków. W związku z powyższym należy uznać, że nie ma racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji powinien wezwać Spółkę do uzupełnienia skargi niekompletnej, ponieważ - co już wyżej wskazano - braki w zakresie niekompletności skargi nie podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. W kwestii naruszenia prawa materialnego strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Tak skonstruowany zarzut nie jest usprawiedliwiony, gdyż nie można czynić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzutów z przepisów, które w swej istocie są adresowane do instytucji i regulują sposób postępowania właśnie organów administracji publicznej, a nie sądów administracyjnych. Sąd I instancji, nie mógł zatem naruszyć normy, której w rzeczywistości nie stosuje na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż jest ona skierowana do organów. Z kolei wobec kategorycznej treści art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sąd mógł jedynie w rozpoznawanej sprawie pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Odnośnie drugiego zarzutu przedstawionego w ramach tej podstawy kasacyjnej skarżąca Spółka wskazała na naruszenie art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że przepis ten definiuje minimalne warunki, jakie musi spełniać skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego, aby został spełniony ustawowy wymóg jej kompletności. Istota tego zarzutu sprowadza się w zasadzie do tego, czy za kompletną dokumentację można uznać kserokopie wymaganych dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że strona powinna posiadać swoje egzemplarze wniesionych środków odwoławczych (kopie, drugie egzemplarze), kopie załączników dołączonych do wniosku oraz swój egzemplarz wniosku. Jeżeli wniosek zostałby wygenerowany elektronicznie, bądź powielony na kserokopiarce, a następnie poświadczony za zgodność z oryginałem przez prezesa skarżącej Spółki albo adwokata, czy radcę prawnego, miałby on przymiot kompletnego dokumentu wskazanego w tym przepisie. Wskazać też należy, że wniosek jest dokumentem pochodzącym od strony, a strona podpisując go i dołączając do skargi, jako dokument tej samej treści, co dokument złożony organowi w toku konkursu, składa oświadczenie, że jest to dokument tej samej treści co dokument oceniany przez organ, ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności tego oświadczenia. W rozpoznawanej sprawie złożone do Sądu I instancji kserokopie wniosku oraz innych dokumentów załączonych do skargi nie zostały w jakikolwiek sposób poświadczone za zgodność z oryginałem, co skutkowało pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja zaprezentowana w skardze kasacyjnej nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem Sąd I instancji zasadnie uznał, że wniesiona skarga nie zawiera kompletnej dokumentacji i w związku z tym prawidłowo zastosował normę art. 30c ust. 5 pkt 2 pozostawiając tę skargę bez rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną na postawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.