I SA/Sz 623/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: "Kolegium") zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. znak [...], po rozpoznaniu zażalenia M. K., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta (zwany dalej: "Prezydentem") z dnia 19 maja 2014 r. znak [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych oznaczonych numerami: [...] i [...]oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Prezydent Miasta, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, po uprzednim doręczeniu upomnienia nr [...] z dnia 28 października 2013 r. wystawił wobec M. K. w dniu 20 lutego 2014 r. dwa tytuły wykonawcze, tj.: 1) nr [...] obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w dniach 30 kwietnia 2010 r., 17 maja 2010 r., 19 lipca 2010 r. i 4 października 2010 r. pojazdu o nr rej. [...]w kwocie łącznej należności głównej wynoszącej [...] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł.; 2) nr [...] obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w dniach 10 maja 2011 r. i 24 października 2011 r. pojazdu o nr rej. [...] w kwocie łącznej należności głównej wynoszącej 100,00 zł; Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel w ww. tytułach wykonawczych wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2013.260 ze zm.) zwanej dalej: "u.d.p." i dwie uchwały Rady Miasta : Nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. oraz Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r. Odpisy tych tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 22 kwietnia 2014 r. Strona pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wniosła następujące zarzuty: 1) nieistnienia obowiązku wynikającego z ww. tytułów wykonawczych, 2) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu Strona podniosła, że w dniu 22 kwietnia 2014 r. otrzymała wskazane wyżej tytuły wykonawcze, zaś w dniu 31 października 2013 r. upomnienie nr [...], w odpowiedzi na które wskazała jego bezzasadność oraz wniosła o wykazanie istnienia obowiązku objętego wezwaniem wraz z przedstawieniem dowodów, że we wskazanych w upomnieniu miejscach, datach i godzinach samochód o nr rej. [...] parkował w Strefie w miejscu do tego przeznaczonym. Organ dowodu takiego nie przedłożył. W ocenie strony istotnym dowodem w sprawie byłaby dokumentacja fotograficzna, której organ nie udostępnił. Strona podniosła, że "nie można uznać za istotny dowód w postaci kwitów pracowników Strefy Płatnego Parkowania. Jak również niedopuszczalnym jest wystawienie tytułu wykonawczego i wszczęcie na jego podstawie egzekucji na "domniemaniu", że korzystałem z miejsca parkingowego w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczenia opłaty." Następnie strona wniosła o przedstawienie dokumentacji fotograficznej na okoliczność parkowania pojazdu w Strefie oraz uznała, że wystawienie tytułu wykonawczego i prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. znak [...], uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez stronę oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał m.in., co do zarzutu nieistnienia obowiązku, że: - strona wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz.1015 ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a.") powinna okazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn zaś w przedmiotowej sprawie strona nie przedstawiła takich okoliczności; - obowiązek wnoszenia opłaty z tytułu płatnego parkowania w strefie, jak również obowiązek wnoszenia opłaty dodatkowej w przypadku niewniesienia opłaty za parkowanie, wynika wprost z przepisów obowiązującego prawa - ustawy o drogach publicznych oraz wskazanych w treści postanowienia uchwał Rady Miasta a zobowiązanie z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie powstaje z mocy prawa; w konsekwencji podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymusowego wykonania tego obowiązku stanowi art. 3 § 1 u.p.e.a. - integralną część ww. uchwał stanowią załączniki z wykazem ulic wchodzących w obszar strefy płatnego parkowania; - fakt pozostawienia pojazdu o nr rej. [...] udokumentowany został w strefie płatnego parkowania przez wykonujących swoje obowiązki inspektorów, poprzez umieszczenie zawiadomienia za wycieraczką szyby samochodu; wkładane za wycieraczkę zawiadomienia o nieopłaconym postoju nie są mandatem karnym, lecz dokumentują jedynie fakt nieuiszczenia opłat, informując równocześnie korzystającego z miejsca postojowego o powstałym z mocy prawa obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, przy czym zawiadomienie obowiązku takiego nie nakłada jak i nie wymaga doręczenia "za potwierdzeniem odbioru" zaś kopie zawiadomień, które są drukami ścisłego zarachowania mogą być udostępnione do wglądu w siedzibie Biura Strefy Płatnego Parkowania; - Prezydent wskazał, że strona otrzymując zawiadomienie o nieopłaconym postoju, miała prawo wyjaśnić zaistniałą sytuację, jednak w żadnym z przypadków tego nie uczyniła; - Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt nieistnienia obowiązku, zatem organ odniósł się do jej twierdzeń, badając ich zasadność w zestawieniu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (zawiadomienia o nieopłaconym postoju, upomnienie, tytuły wykonawcze) uznając, iż wniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności egzekucji organ I instancji podał, iż przeprowadzone przez organ egzekucyjny badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje w szczególności ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony oraz czy doręczone zostało w sprawie upomnienie. Jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji lub nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji. W niniejszej sprawie taka przesłanka nie miała miejsca, wobec czego należało uznać ten zarzut również za nieuzasadniony. Na postanowienie Prezydenta strona wniosła zażalenie do Kolegium, które uzupełniła pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. W wyniku rozpoznania zażalenia strony Kolegium postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko, Kolegium przytoczyło podstawę prawną rozstrzygnięcia i wskazało, że w okresie objętym postępowaniem egzekucyjnym powołane uchwały były w obrocie prawnym, a ich niezgodności z prawem nie stwierdził Wojewoda Zachodniopomorski w ramach sprawowanego przez siebie nadzoru. Kolegium podkreśliło, że zaskarżanie uchwał (kwestionowanie ich zgodności z prawem) może odbywać się w ramach prawem przewidzianych, a wynikających z treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Kwestionowanie zgodności z prawem uchwał nie jest możliwe w trybie art. 33 u.p.e.a. W konsekwencji przyjął, że skoro zarzut strony o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej sformułowany został wyłącznie przez pryzmat zakwestionowania zgodności z prawem uchwał Rady Miasta , to oczywistym jest, że jako taki nie zasługiwał na uwzględnienie. Kolegium wskazało, że dla wykazania powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, który powstaje z mocy prawa, zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, znajdujące się w aktach sprawy, są wystarczającym środkiem dowodowym, albowiem wpisuje się w nich konkretne dane dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, numeru rejestracyjnego i marki pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok). Dane te, w ocenie Kolegium, nie są obszerne ani szczegółowe, nie pozostawiają również sfery dowolności na ich interpretację. Kolegium podniosło, że z zawiadomień włączonych do akt sprawy wynika, że ww. pojazd zaparkowany był albo bez ważnego biletu, albo w pojeździe znajdował się wprawdzie bilet opłaty parkingowej, jednakże nie odpowiadał on czasowi korzystania z miejsca parkingowego. W ocenie Kolegium zawiadomienia, wystawione przez inspektorów Strefy Płatnego Parkowania nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do faktu, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] faktycznie znajdował się w czasie i miejscach wymienionych w wystawionych zawiadomieniach, przy czym nie została wniesiona opłata za parkowanie tego pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania. Kierując się zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania Kolegium wskazało, że trudno przyjąć, aby zawiadomienia zostały wystawione, gdyby kontrolujący nie widzieli przedmiotowego pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania bez dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie w Strefie. Tym samym przyjąć należy, iż obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej faktycznie powstał. Kolegium wskazało ponadto że żaden przepis prawa nie nakazuje doręczenia tych zawiadomień za potwierdzeniem odbioru, albowiem dokumentują one jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, informując zarazem korzystającego z miejsca w strefie płatnego parkowania o powstałym z mocy prawa obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, obowiązku tego jednak nie nakładając. Domaganie się przez zobowiązanego okazania dokumentacji fotograficznej, potwierdzającej udokumentowany zawiadomieniami fakt pozostawienia pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczenia prawem wymaganej opłaty, Kolegium uznało za bezzasadne, albowiem obowiązek sporządzania takiej dokumentacji nie wynika z przepisów prawa. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Kolegium podniosło, że skoro strona, formułując zarzut nieistnienia obowiązku, na jego poparcie nie przedstawiła żadnego dowodu, zaś organ I instancji w aktach sprawy dowody na powstanie obowiązku zgromadził, to w tych okolicznościach uznać należy, iż obowiązek określony w ww. tytułach wykonawczych faktycznie powstał. W odniesieniu do argumentacji odnoszącej się do oznaczenia miejsc w strefie płatnego parkowania Kolegium podniosło, że zarzuty, jako sformalizowany środek prawny, mogą być wniesione w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego - o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela - jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem). Tym samym wskazana argumentacja strony, jako podniesiona dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, a więc po ustawowo określonym siedmiodniowym terminie do wniesienia zarzutów, jest spóźniona i jako taka nie może zostać merytorycznie rozpatrzona. Niezależnie od powyższego Kolegium, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA ie z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 512/104), wskazało, że: "Strefę płatnego parkowania stanowi wydzielony obszar (art. 13b ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych). Zatem na całym wydzielonym obszarze stanowiącym strefę płatnego parkowania, tj. na wszystkich drogach publicznych znajdujących się na tym obszarze istnieje obowiązek uiszczania opłaty za parkowanie pojazdu. Natomiast pojęcie "wyznaczone miejsce" należy rozumieć jako miejsce wyznaczone do parkowania na drodze publicznej (art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 2 w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych), co nie oznacza, że jeżeli pojazd zostanie zaparkowany na drodze publicznej, ale w miejscu nieprzeznaczonym do parkowania, to korzystający nie ma obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji korzystający dodatkowo naraża się na inny rodzaj odpowiedzialności, np. karnej." Jak wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podniesiono, że kontrolerzy Strefy Płatnego Parkowania dokonują kontroli wnoszenia opłat w granicach strefy, przy czym obowiązki swoje realizują nie tylko zgodnie z obowiązującym prawem, ale także po uprzednim przeszkoleniu. Kolegium przyjęło, że strona miała świadomość konieczności uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu, bowiem na sześć przypadków wystawienia zawiadomień o braku wniesienia opłaty w pięciu z tych zawiadomień wpisano, iż za szybą pojazdu znajdował się bilet opłaty, przy czym przekroczony został czas parkowania, opłacony przez kierującego pojazdem. Fakt ujawnienia za szybą pojazdu biletów opłaty jednoznacznie wskazuje na to, że osoba kierująca pojazdem stosowną opłatę (co do zasady) wniosła, a więc uznała, że pojazd znajduje się w strefie płatnego parkowania i z tego tytułu należy wnieść opłatę. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. postanowienie Kolegium, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o kosztach, zaskarżonemu postanowieniu zarzucając: - naruszenie art. 45.1 Konstytucji RP, art. 35 i art. 36 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nie załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, w sposób bezstronny i dążąc do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności, zaniechanie dopuszczenia dowodów w sprawie, dotyczących nieistnienia obowiązku po stronie zobowiązanego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w tym zakresie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 5 k.c. poprzez niezastosowanie przepisów k.p.a. i nie podjęcia prowadzenia postępowania dowodowo-wyjaśniającego w postępowaniu wszczętym po wniesieniu zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, - naruszenie art. 13b ust.1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem działanie Prezydenta jako zarządcy drogi polegające na błędnym przyjęciu, że opłata za parkowanie pojazdu samochodowego obowiązuje w każdym miejscu strefy płatnego parkowania , gdy natomiast zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych i wolą ustawodawcy opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący wniósł o podpuszczenie dowodu z dokumentacji fotograficznej miejsca postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, znajdującej się w aktach organu I instancji oraz podtrzymał wszystkie twierdzenia, wnioski i zarzuty podnoszone w zarzutach w postępowaniu egzekucyjnym i zażaleniu. W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący podniósł, że Kolegium nie udowodniło, że samochód skarżącego stał na miejscu postojowym wyznaczonym jako płatne miejsce w strefie płatnego parkowania, a tym samym nie wykazało istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, bowiem w sytuacji podjęcia przez organ administracji działań o charakterze represyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawić żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, że dowód w postaci "zawiadomienia" wystawionego przez inspektora strefy płatnego parkowania nie jest wystarczający, albowiem żaden przepis nie zabraniał Prezydentowi wydania zarządzenia lub regulaminu w sprawie zasad i procedur obowiązujących w strefie płatnego parkowania w zakresie dokumentowania postoju pojazdów w jej granicach. Skarżący wskazał dowód na nieistnienie obowiązku, lecz organ I i II instancji nie uwzględniły wniosku. Z dołączonych do skargi pism jednoznacznie wynika, że organowi egzekucyjnemu znana była argumentacja skarżącego. W ocenie skarżącego materiał dowodowy w takim przypadku powinien być skrupulatnie zebrany i kompletny, albowiem z zasady wyrażonej w art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. wynika, że organ ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien je rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności przy czym organ nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu mającego znaczenie dla sprawy, tym bardziej wnioskowanego przez stronę. Ponadto, jak wskazał skarżący, zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Postępowanie odwoławcze trwało od maja 2014 r. do 23 marca 2015 r., co umożliwiało w okolicznościach sprawy podjęcie dodatkowego postępowania lub zlecenia przeprowadzenia postępowania organowi, który wydał postanowienie. W dalszej części skargi Skarżący podniósł, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej (opłata za parkowanie i opłata dodatkowa powstają z mocy prawa), a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty i powołując się na orzecznictwo sądowe uznał, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu. W tym wypadku, pomimo ogólnej zasady wynikającej z treści art. 29 pa r. 1 zd. 2 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, przyjąć należy, w ocenie Skarżącego, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem w sytuacji kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika, zagwarantowana Konstytucją Rzeczpospolitej Polski. Skarżący wskazał również, że dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego fundamentalne znaczenie ma zasada z art. 7 k.p.a., rozwinięta w innych przepisach ( art. 75-86, art. 136 k.p.a.), zobowiązująca organ administracji do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zaś stosownie do art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zasada ta oznacza, że organ poprzez włączenie określonego środka dowodowego do postępowania wyjaśniającego ma na celu uzyskanie określonego źródła dowodowego, czyli dowodu istnienia lub nieistnienia określonego faktu, albo prawdziwości lub nieprawdziwości określonego twierdzenia o tym fakcie. Dlatego zgodnie z art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. organ w toku postępowania wyjaśniającego zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, następnie po ich rozpatrzeniu wydać decyzję administracyjną. Wniesienie zatem zarzutów przez skarżącego wszczęło postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowo-wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów k.p.a. czego, w ocenie skarżącego nie uczynił pozbawiając tym samym skarżącego prawa do obrony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazał skarżący w dalszej części uzasadnienia podniósł zarzuty w oparciu o k.p.a. i ustawę o drogach publicznych, które to ustawy są źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polski. Co nie oznacza, że przedmiotowa uchwała Rady Miasta w części nie jest sprzeczna z ustawą o drogach publicznych, na dowód czego załączył pismo Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 lipca 2014 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o jej oddalenie uznając, że skarga jest niezasadna. W dniu 29.09.2015 r. skarżący nadesłał pismo p.: "Załącznik do protokołu rozprawy w dniu 30 września 2015 r.", w treści którego m.in. podtrzymał dotychczasowe zarzuty, podniósł zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP, wskazał, że załączone do skargi pismo Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 lipca 2014 r. bezzasadnie nie zostało uznane przez Kolegium za dowód w sprawie oraz podniósł, że stosowany przez zarządcę drogi "sposób pobierania opłat" nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa naruszając tym samym zasadę praworządności państwa demokratycznego. W ocenie Skarżącego wystawiane "zawiadomienia" nie mogą stanowić dowodu w sprawie, albowiem nie mają oparcia w przepisach prawa. Skarżący powołując się na art. 2, art. 7, art. 32.1 i art. 87 Konstytucji RP podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej bądź postanowienia polega na badaniu jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. Sąd, działając na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a., zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Sz 623/15 i I SA/Sz 624/15. Ponadto Sąd postanowił o oddaleniu wniosku skarżącego, zawartego w treści skargi, o dopuszczenie dowodu z dokumentacji fotograficznej miejsca postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, znajdujące się w aktach organu I instancji. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżony akt, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa w podanym wyżej stopniu. Wskazać należy, na co zasadnie zwrócił uwagę organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a. zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1 – 10). Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela – jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem). W zarzutach wniesionych w przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił nieistnienie obowiązku wynikającego z tytułów wykonawczych objętych zakresem postępowania oraz niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wyłącznie z powodu nieudowodnienia przez organ administracyjny okoliczności, że skarżący parkował samochód nr rej. [...] w "Strefie w miejscu do tego przeznaczonym", w tym w szczególności nie przedłożenia skarżącemu dokumentacji fotograficznej na powyższą okoliczność. Dopiero w zażaleniu z dnia 11 czerwca 2014 r. i skardze złożonej w przedmiotowej sprawie skarżący powołał dodatkowe zarzuty naruszenia przepisów prawa przez organ administracji. W rozpoznawanej sprawie organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta, będący równocześnie wierzycielem egzekwowanej należności, zatem nie powstała konieczność – przewidziana w art. 34 § 1 u.p.e.a. zwracania się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądowym (vide: uchwała NSA z 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06, publ. w ONSAiWSA 2007/5/112; wyrok NSA z 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08, publ. LEX nr 549015), zasadnie więc organ egzekucyjny wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., bez uzyskania stanowiska wierzyciela. Przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów, wobec czego - w związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionych przez wierzyciela tytułach wykonawczych, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania – wskazać należy, że obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2013.260, ze zm.), zwanej dalej: "u.d.p.". Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką może ustalić rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., pobiera się stosownie do treści art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3 u.d.p.). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p.). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.) - jak ma to miejsce w przypadku [...] Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inspektora SPP (działającego z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w 6 przypadkach, w okresie od 30 kwietnia 2010 r. do 24 października 2011 r. - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem, w ocenie Sądu, dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwał Rady Miasta a nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, w ocenie Sądu, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna [...] zł powiększona o koszty egzekucji i kosztami upomnienia stanowi konsekwencję stwierdzenia przez powołanych do tego inspektorów SPP braku poniesienia w 6 przypadkach opłaty za parkowanie należącego do skarżącego samochodu osobowego marki S. nr rejestracyjny [...] w strefie płatnego parkowania. Niesporne jest również, że wierzyciel (Prezydent Miasta ) wzywał zobowiązaną do uiszczenia ww. kwoty, a wobec niedokonania zapłaty, wystawił wobec niej tytuły wykonawcze i skutecznie je doręczył, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne, występując w nim w roli organu egzekucyjnego. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, w pierwszej kolejności należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie jest bowiem uzasadnione naruszenie przez organy art. 13b ust.1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt.1 u.d.p. oraz w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem działanie Prezydenta jako zarządcy drogi polegające na błędnym przyjęciu, że opłata za parkowanie pojazdu samochodowego obowiązuje w każdym miejscu strefy płatnego parkowania . W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się stanowisko, które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w całości podziela, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie istnieje na całym wydzielonym – zgodnie z art. 13b ust. 2 u.d.p. - obszarze stanowiącym strefę płatnego parkowania, tj. na wszystkich drogach publicznych znajdujących się na tym obszarze. Tak więc za miejsce postojowe należy uważać każde miejsce, które może być lub faktycznie wykorzystywane jest przez użytkowników jako miejsce parkowania pojazdów samochodowych. Natomiast pojęcie "wyznaczone miejsce" należy traktować jako kwestię techniczną i rozumieć jako miejsce wyznaczone do parkowania na drodze publicznej (art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 2 w zw. z art. 1 u.d.p.), co wcale nie oznacza, że jeżeli pojazd zostanie zaparkowany na drodze publicznej, ale w miejscu nieprzeznaczonym do parkowania, to korzystający nie ma obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji korzystający dodatkowo naraża się na inny rodzaj odpowiedzialności, np. karnoadministracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2014r. sygn. akt II GSK 1769/12, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II GSK 1135/14, opublikowane na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Tym samym Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego podniesionych w uzupełnieniu skargi, tj. w piśmie z dnia 29 września 2015 r. w zakresie naruszenia art. 13 f ust. 1, art. 13b ust. 1 i art. 13b ust. 1 pkt 6 u.o.d.p. poprzez niedopełnienia obowiązku określenia przez Radę Miasta w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania poprzez nie określenie "sposobu pobierania opłaty dodatkowej" za korzystanie z wyznaczonych miejsc do parkowania pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania i brak właściwego oznakowania wyznaczonych miejsc strefy płatnego parkowania. Na mocy Uchwały Nr XV/411/07 Rady Miasta z dnia 19 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta oraz sposobu ich pobierania zmienionej uchwałą Rady Miasta Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r., uchwałą Rady Miasta Nr XXIV/638/08 z dnia 28 lipca 2008 r., uchwałą Rady Miasta Nr XXX/760/08 z dnia 18 grudnia 2008 r., uchwała Rady Miasta nr XLIII/1079/10 z dnia 25 stycznia 2010 r. oraz uchwałą Rady Miasta nr X/199/11 z dnia 25 lipca 2011 r. a następnie na mocy uchwały Rady Miasta Nr XX/564/12 z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta oraz sposobu ich pobierania Rada Miasta, działając na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b i art. 13 f u.d.p. uchwaliła stawki opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania i sposób ich zapłaty oraz stawkę opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie w ww. strefie jednocześnie wskazane zostały strefy płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta . W ocenie Sądu Skarżący nie został pozbawiony możliwości wniesienia opłat dodatkowych w przedmiotowej sprawie, albowiem w zawiadomieniach o nieopłaconym postoju (skarżący nie kwestionuje ich doręczenia) został w sposób szczegółowy poinformowany o miejscu i czasie, w którym opłaty te powinien uiścić. Również treść upomnienia z dnia 28 października 2013 r. nie pozostawia wątpliwości, ze skarżący nie został pozbawiony możliwości uiszczenia opłaty dodatkowej. W odniesieniu zaś do zarzutu niewłaściwego oznaczenia wyznaczonych miejsc strefy płatnego parkowania, zauważyć należy, że zarzut ten nie został podniesiony przez skarżącego w treści zarzutów wniesionych w przedmiotowej sprawie a opłata pobierana jest za parkowanie pojazdu na całym terenie wyznaczonej ww. uchwałami strefy płatnego parkowania a nie tylko w jej wyznaczonych miejscach jak zarzuca skarżący a ponadto skarżący w 5 na 6 ww. przypadków parkowania bez wniesienia opłaty za pełny czas postoju uiścił opłatę w zaniżonej wysokości, co uzasadnia stwierdzenie, że skarżący nie posiadał wątpliwości co do granic strefy płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta . W ocenie Sądu skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa (brak w tym zakresie postępowania administracyjnego) przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, poprzez postawienie zarzutu. W tym wypadku, pomimo ogólnej zasady wynikającej z treści art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym przyjąć należy, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem, kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika. W świetle dokumentów dołączonych do sprawy akt administracyjnych nie można uznać, że w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania, ze względu na to, że organy egzekucyjne nie wykazały istnienia obowiązku podlegającego egzekucji i nie przeprowadziły wszelkich niezbędnych czynności aby istnienie tego obowiązku wykazać doprowadzając do zaniechania dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności, niedopuszczenia dowodów w sprawie dotyczących nieistnienia obowiązku po stronie skarżącego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w tym zakresie, tj. art. 7, art.8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. (poprzez zaniechanie dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności, zaniechanie dopuszczenia dowodów w sprawie, dotyczących nieistnienia obowiązku po stronie zobowiązanego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w tym zakresie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy), art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 5 k.c. (poprzez niezastosowanie przepisów k.p.a. i nie podjęcia prowadzenia postępowania dowodowo-wyjaśniającego w postępowaniu wszczętym po wniesieniu zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy), art. 136 k.p.a. (poprzez nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie). W kontekście podniesionych zarzutów należy stwierdzić, że kontrolerzy SPP wprawdzie nie sporządzili fotografii (nie zostały one udostępnione skarżącemu ani nie znajdują się w aktach sprawy), które potwierdziłyby zajście zdarzenia, jakim był postój pojazdu skarżącego w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczenia opłat, jednak sporządzane przez inspektorów Strefy (działających z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienia o nieopłaconym postoju w SPP - jak to w sprawie miało miejsce w 6 przypadkach (w okresie od 30 kwietnia 2010 r. do 24 października 2011 r.) - których oryginały umieszczane były za wycieraczką pojazdu, stanowią dokumenty (dowody), potwierdzające nieuiszczenie opłat, a zarazem stanowią dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłat. Dołączone do akt sprawy dokumenty potwierdzają nieopłacone przez skarżącego postoje, ze wskazaniem numeru rejestracyjnego, marki pojazdu, daty i godziny oraz miejsca postoju przy czym, jak wynika z zapisu w pozycji uwagi, w pięciu na sześć zawiadomień o nieopłaconym postoju w SPP wskazane zostało, że Skarżący uiścił należną opłatę za parkowanie jednakże bilet postojowy wykupiony został na czas krótszy aniżeli rzeczywisty postój pojazdu skarżącego w strefie płatnego parkowania. Przepisy u.d.p., ani uchwała Rady Miasta nie ustanawiały obowiązku przedstawiania zobowiązanemu fotografii. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że w okresie od 30 kwietnia 2010 r. do 24 października 2011 r. inspektorzy SPP wypisali 6 zawiadomień o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że nie widzieli takiego pojazdu na terenie Strefy lub widzieli w nim ważny bilet potwierdzający opłacenie postoju. Kopie zawiadomień są drukami ścisłego zarachowania i mogą być udostępnione do wglądu w siedzibie Biura SPP. W zawiadomieniu wpisuje się konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok). Dane te nie pozostawiają sfery dowolności na ich interpretację. Wynikało z nich w konkretnej sprawie, że pojazd należący do zobowiązanego każdorazowo był zaparkowany bądź bez biletu bądź z biletem wykupionym na czas krótszy aniżeli rzeczywisty czas postoju. Nie jest to zatem sytuacja niejasna, mogąca wywoływać spory np. co do sposobu zakreślenia biletu, upływu jego ważności, umieszczenia biletu w określonym miejscu, bądź sposobu, który nie pozwalałby na odczytanie jego treści. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem, że w sprawie nie wykazano skarżącemu, iż jego samochód był zaparkowany w SPP bez biletu bądź z biletem opłaconym na czas krótszy od czasu rzeczywistego postoju. Zestawienie 6 zawiadomień wystawionych przez uprawnionych do tego inspektorów SPP, w którym wpisano markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanego, pozwalają na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Posiadając takie dowody wierzyciel mógł zasadnie uznać (działając w granicach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a.), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia opłat parkingowych w miejscach i czasie wskazanych w zawiadomieniach. W związku z powyższym nie można uznać za przekonujące gołosłownych twierdzeń skarżącego, iż nie parkował swego pojazdu na terenie SPP. Oznaczałoby to, iż wszystkie zawiadomienia inspektorów SPP nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, czyli są dokumentami fałszywymi. Brak jest logicznych podstaw do takiego stwierdzenia, tym bardziej, iż skarżący w żaden sposób takich okoliczności nie uprawdopodobnił. Należy jeszcze raz podkreślić, że sporządzanie dokumentacji fotograficznej przez inspektorów SPP nie wynikało z wymogu prawnego, w szczególności z ww. uchwał Rady Miasta . Tym samym również zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia art. 45.1 Konstytucji RP, art. 35 i art. 36 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nie załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, w sposób bezstronny i dążąc do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli nie znalazły w przedmiotowej sprawie uzasadnienia. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.