I SA/Sz 626/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi "N" Spółki z o.o. z siedzibą w A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. o d d a l a skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 160/04 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] wydaną w trybie wznowienia postępowania, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej określającej "N" Spółce z o.o. z/s w A. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ podatkowy, wznawiając postępowanie z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie dokonał oceny przedłożonych przez Spółkę dowodów z punktu widzenia tego, czy są to nowe dowody, a więc nieznane organowi z postępowania podatkowego, czy też strona dokonuje jedynie odmiennej oceny okoliczności faktycznych, stanowiących w jej ocenie przesłankę wznowienia postępowania. Według Sądu, organ podatkowy nie ustalił ponadto, czy przesłanka na którą powołuje się Spółka faktycznie wystąpiła i, czy ma ona wpływ na wydane przez organ rozstrzygnięcie. Sąd stwierdził, iż organ podatkowy nie ustalił także, w jakiej dacie zaistniały okoliczności wskazane przez stronę, co ma zasadnicze znaczenie w sprawie z uwagi brzmienie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 powołanej ustawy. Data zaistnienia wskazanych przez Spółkę okoliczności nie musi być bowiem równoznaczna z ich "wyjściem na jaw". Mając na uwadze wskazany powyżej wyrok, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji wydaną w trybie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał na potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, celem rozstrzygnięcia wątpliwości zaistniałych w ustalonym w postępowaniu podatkowym stanie fatycznym. Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia [...] o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] określającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r., odmówił jej uchylenia. Organ ten uznał bowiem, że przywołane przez Spółkę, jako podstawa wznowienia postępowania, nowe okoliczności i dowody w sprawie, dotyczące transakcji pomiędzy tą Spółką, a firmą "W", były przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym. Z ustaleń organu wynika, iż działalność gospodarcza Spółki polegała na świadczeniu usług hodowli norek i obróbki skór na rzecz podmiotu powiązanego, tj. "W" oraz produkcji paszy (karmy) polegającej na mieszaniu komponentów zakupionych od tegoż podmiotu powiązanego oraz od krajowych dostawców. W toku postępowania zwykłego Spółka nie kwestionowała faktu, iż transakcje sprzedaży paszy realizowane z podmiotem powiązanym zawierały cenę znacznie odbiegającą od cen stosowanych wobec podmiotów niezależnych. W wyjaśnieniach złożonych w tym postępowaniu Spółka wskazała, iż firma "W" była głównym odbiorcą paszy, organizowała i koordynowała dostawy. Zastosowanie cen niższych od cen sprzedaży paszy spowodowane było przyjęciem określonej strategii zysku, polegającej na jego realizacji poprzez cenę świadczonych usług hodowlanych, a nie cenę sprzedaży karmy. Z kolei we wniosku o wznowienie postępowania, Spółka stwierdziła, iż kupno, a następnie sprzedaż paszy temu samemu podmiotowi powiązanemu, miało charakter techniczny i stanowiło rodzaj refaktury. Przy transakcji dotyczącej refakturowania karmy dla norek, Spółka osiągała przychody nie z transakcji kupna karmy od firmy "W" po [...] i następnie sprzedaży jej temu samemu podmiotowi po [...], a z czynności polegających na hodowli norek (umowa o opiekę), należących do firmy "W", znajdujących się w obiektach Spółki. W ocenie Spółki, odpady rybne były konfekcjonowane na podstawie umowy o opiekę, tak aby stanowiły paszę, jednakże zakres tychże usług, miał charakter wyłącznie techniczny. Dlatego też, po przeanalizowaniu wspólnie z kontrahentem intencji zawartych umów, w tym umowy o opiekę z dnia [...] uznano, iż transakcja kupna i sprzedaży paszy na rzecz podmiotu powiązanego, nie miała miejsca. W istocie bowiem, Spółka uznała, iż firma "W" sama dostarczała sobie paszę celem wykarmienia własnych norek, zaś Spółka jedynie paszę konfekcjonowała. Przyjęcie i wystawienie faktury za paszę było zatem spowodowane błędem popełnionym przez osoby odpowiedzialne za prowadzenie spraw księgowych, które z powodu problemów językowych miały utrudniony kontakt z niewładającym językiem polskim zarządem Spółki. Taka ocena okoliczności faktycznych, dokonana przez Spółkę, stanowiła z kolei podstawę do dokonania w dniu [...] korekty faktury Nr [...] oraz sporządzenia nowej wersji bilansu za 1998 r. na dzień 30 kwietnia 2001 r. Według Dyrektora Izby Skarbowej, przytoczone okoliczności świadczą o tym, iż Spółka dokonała jedynie odmiennej oceny przebiegu transakcji na skutek problemów wewnątrzorganizacyjnych i nieznajomości języka polskiego przez Zarządu Spółki, co z kolei nie wyczerpuje znamiona przesłanki, o której mowa jest w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, organ ten podniósł, iż "okolicznością faktyczną" nie jest sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią. Według tego organu, pomimo trwającego 1,5 roku postępowania podatkowego Spółka nie zweryfikowała zapisów księgowych i dopiero negatywne skutki, jakie wynikły z tych transakcji w postaci zaniżenia podstawy opodatkowania, spowodowały twierdzenie Spółki, iż owe transakcje nie miały miejsca w ogóle. Dlatego też, zdaniem organu podatkowego, dokonana przez Spółkę po upływie dwóch lat od zakończenia roku podatkowego, interpretacja umowy zawartej pomiędzy Spółką, a firmą "W", nie mieści się w katalogu przesłanek, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie wskazując, iż w spornej sprawie istotny jest fakt, że kontrahenci nie zawarli umowy sprzedaży karmy dla norek, a więc o obiektywny fakt nieistnienia przez cały 1998 r. obowiązku wystawiania faktur dokumentujących taką sprzedaż i konieczność ustalenia podatku w innej kwocie. Polemizując ze stanowiskiem organu podatkowego, Spółka podniosła, iż nowe fakty, okoliczności powołane przez Spółkę niweczą całkowicie poprzednio przyjmowane w postępowaniu podatkowym dowody, co w konsekwencji należy traktować, nie - jak przyjął to organ podatkowy - "interpretację starego dowodu", lecz nowe zdarzenie zaistniałe po dniu wydania decyzji ostatecznej, skutkujące wznowieniem postępowania. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołując się w pierwszej kolejności na reguły postępowania podatkowego, zwłaszcza postępowania dowodowego zmierzające do ustalenia stanu faktycznego, a następnie, jako kolejny etap - dokonania przypisania faktów uznanych za udowodnione pod określoną normę prawną oraz na zasadę trwałości decyzji, organ podatkowy dokonał analizy powołanych przez Spółkę okoliczności, mających stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Wskazując na następującą chronologię zdarzeń: - [...] Spółka zawarła umowę o opiekę z firmą "W", - [...] Spółka wystawiła fakturę VAT Nr [...] dotyczącą sprzedaży karmy dla norek, która była przedmiotem kontroli prowadzonej przez organ podatkowy, - [...] Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję określającą Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 1998 r. - [...] w wyniku złożonego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, - [...] Inspektor Kontroli Skarbowej wydał ponownie decyzję określającą Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 1998 r., - [...] organ odwoławczy wydał decyzję reformatoryjną, określając zobowiązanie Spółce w innej wysokości. - [...] Spółka dokonała korekty faktury z 1998 r. dokumentującej sprzedaż karmy dla norek, - [...] Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż przedstawiony przebieg wypadków świadczy jedynie o dostosowaniu zdarzeń do stanu prawno-podatkowego sprawy. Zdaniem tego organu, decyzje wymiarowe obu instancji podejmowane były w oparciu o występujący stan faktyczny, wynikający z dokumentów źródłowych, natomiast Spółka, po ponad 2 latach od zakończenia postępowania kontrolnego, dokonała na skutek korekty faktury, zmiany stanu istniejącego w 1998 r., która to okoliczność nie wypełnia żadnej z przesłanek, o których mowa jest w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Według tego organu, cechą konieczną wychodzących na jaw okoliczności faktycznych (i dowodów) jest to, aby istniały podczas wydania decyzji podatkowej, gdyż warunkiem ich ujawnienia jest to, by istniały właśnie wówczas. Wskazana zaś przez Spółkę okoliczność nie spełnia tych wymagań, albowiem powstała po wydaniu decyzji ostatecznej i tworzy stan faktyczny, niepodważany przez Spółkę na żadnym z etapów postępowania kontrolnego i podatkowego. Dlatego też, zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej, powstała po wydaniu ostatecznej decyzji, może być ewentualnie podstawą do wystąpienia w trybie nadzwyczajnym, z żądaniem uchylenia lub zmiany decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Dalej, w uzasadnieniu decyzji organ ten zwrócił uwagę na to, iż Spółka błędnie uznaje, iż nowym faktem niweczącymi poprzednie dowody jest wystawienie faktury korygującej po wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Dla organu podatkowego oczywiste jest, iż analiza intencji stron zawierających umowę o opiekę z dnia 1 lipca 1998 r. jest niczym innym jak dostosowaniem "okoliczności" i "stanu faktycznego" do wynikającej z decyzji ostatecznej normy prawnej. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, powołując się na argumenty analogiczne jak w odwołaniu, wskazując jednocześnie, iż wznowienie postępowania jest dopuszczalne w dwóch przypadkach: gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności, które nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie w wyniku jego zaniedbań oraz z innych powodów. W ocenie skarżącej Spółki, w sprawie nie chodziło jej o dokonanie zmiany stanu faktycznego istniejącego od 1998 r., lecz o przyjęcie rzeczywistego stanu faktycznego istniejącego od 1998 r. W ocenie Spółki, skoro okoliczności te zaistniały przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały dopiero po jej wydaniu, to sytuacja ta objęta jest zakresem zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zasadności zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy zaznaczyć, iż przedmiotem postępowania sądowego jest zaskarżona przez Spółkę decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], wydana w trybie wznowieniowym, odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na niezaistnienie przesłanek, o których mowa jest w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sądowa kontrola tej decyzji sprowadza się zatem do zbadania, czy organ podatkowy dokonał prawidłowych ustaleń i oceny prawnej w zakresie ustawowych przesłanek wznowienia. Z uwagi na specyfikę nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznej, jakim jest wznowienie postępowania uregulowane przepisami działu IV rozdziału 17 Ordynacji podatkowej, sądowa kontrola zgodności z prawem wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej rozstrzygnięcia nie może zatem prowadzić do weryfikacji ostatecznej decyzji wymiarowej, w przedmiocie której postępowanie zostało wznowione. W rozpoznawanej sprawie Spółka "N", żądając wznowienia postępowania, powołała się na przesłankę wskazaną w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z treści tego przepisu wynika zatem, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji. W skardze Spółka podnosi, iż nową okolicznością faktyczną w sprawie jest brak umowy z firmą "W" na sprzedaż karmy dla norek. Według Spółki, okoliczność ta istniała zarówno w 1998 r., jak i w czasie wydania decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, iż po ponownym przeanalizowaniu intencji towarzyszących zawieraniu umów z tym kontrahentem, w tym umowę o opiekę, uznano, iż wola stron zawierających umowę była taka, aby zakupując, a następnie sprzedając paszę temu samemu podmiotowi, nadawać transakcjom charakter techniczny, co stanowić miało rodzaj refaktury. Przyjęcie i wystawienie faktury za paszę było zatem spowodowane błędem popełnionym przez osoby odpowiedzialne za prowadzenie spraw księgowych, co z kolei skutkowało wystawieniem w dniu [...] korekty faktury VAT Nr [...]. Na wstępie należy zauważyć, iż wystawienie przez Spółkę korekty faktury VAT jest niczym innym jak następstwem dokonanej przez nią odmiennej oceny intencji zawartych z kontrahentem umów. Zdarzenie to, jak już wskazano, miało miejsce w dniu 30 kwietnia 2001 r., a więc po dniu 9 kwietnia 2001 r., w którym organ podatkowy wydał decyzję ostateczną określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Logiczne jest zatem, że skoro przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wprowadza warunek istnienia dowodu w dniu wydania decyzji, to skorygowana faktura VAT nie może stanowić "nowego dowodu" w sprawie, gdyż dowód ten nie istniał jeszcze w chwili wydania przez organ podatkowy decyzji wymiarowej. W kontekście podniesionych w skardze zarzutów, według składu orzekającego w sprawie, problemem prawnym wymagającym oceny jest wykładnia przytoczonego przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w części obejmującej pojęcie "nowych okoliczności faktycznych". Spółka uznaje bowiem, iż dokonana przez nią odmienna interpretacja umów zawartych w 1998 r. stanowi właśnie "nową okoliczność" w sprawie. Ponieważ ustawodawca nie definiuje pojęcia "nowych okoliczności faktycznych", zdaniem składu orzekającego w sprawie, pojęcie to należy rozumieć w znaczeniu języka potocznego, jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia dopiero co zaistniałe w sensie fizycznym, dotychczas niewystępujące. Przykładowo, może to być zapłata podatku, wystawienie, czy otrzymanie faktury VAT, złożenie deklaracji podatkowej, bądź brak tych zdarzeń. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały na nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1454/00, OSP z 2001 r., Nr 2, poz. 21 - t. 1). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku (opubl. w ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123), przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć należy tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Okolicznością faktyczną nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 1800/93, ONSA z 1995 r. Nr 3, poz. 114). W ocenie Sądu, organ podatkowy słusznie uznał, iż przedstawione przez Spółkę wyjaśnienia i argumenty świadczą jedynie o próbie dostosowania zdarzeń do stanu prawno-podatkowego, jaki zaistniał po wydaniu decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Do wniosków takich prowadzi zarówno analiza złożonego przez Spółkę żądania wznowienia postępowania, w którym Spółka uwypukliła korzyści finansowe z jego pozytywnego rozpatrzenia, cyt.: "w razie jego uwzględnienia, spowodowałoby to zmniejszenie przychodów strony o [...] i odpowiednie zmniejszenie podatku", jak i analiza treści skargi, w której Spółka wskazała, na dokonaną przez Spółkę odmienną ocenę zawartych umów, cyt.: "dopiero po ponownym przeanalizowaniu intencji umowy zawartej z formą "W". W rezultacie więc, wyjaśnienia złożone przez Spółkę wskazują, iż podmiot ten, będąc świadomy negatywnych dla siebie konsekwencji w postaci określenia wysokości zobowiązania w wyższej kwocie niż wykazana, po dacie wydania decyzji ostatecznej, dokonał odmiennej oceny dokumentów, będących przedmiotem badania organu kontrolnego i podatkowego. Przeprowadzone więc przez Spółkę wnioskowanie, w żadnym razie nie może być podstawą do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W skardze Spółka podnosi, iż podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie nowych okoliczności, przy czym nieistotne, według Spółki, jest to, że ujawnione okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy z innych powodów. Z poglądem tym trudno się zgodzić. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż błędna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego w żadnym wypadku nie jest podstawą do wznowienia postępowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 10.02.1998 r. sygn. akt I SA 1164/97, LEX Nr 44633 oraz Guzek L. "Wznowienie postępowania podatkowego M. Podat. 2001/8/19 - t.9). Należy bowiem rozróżnić proces myślowy, jakim jest wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, od posiadania wiedzy o określonych faktach. Oczywiste jest to, że aby fakty i dowody stanowiły podstawę wznowienia postępowania, muszą istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej, a ich nowość polegać ma na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. Oznacza to, iż warunkiem koniecznym do uznania okoliczności faktycznych lub dowodów za nowe jest to, by organ orzekający w postępowaniu zwykłym nie posiadał wiedzy na temat potencjalnego dowodu, czego nie można stwierdzić w rozpoznawanej sprawie. Organ podatkowy zarówno na etapie postępowania kontrolnego jak i podatkowego niewątpliwie posiadał wiedzę dotyczącą transakcji pomiędzy skarżącą Spółką, a firmą "W", zwłaszcza dostawy paszy dla norek będących własnością firmy "W". Ocena zawartych umów i podatkowe konsekwencje tej oceny, były główną przyczyną sporu pomiędzy Spółką, a organem. Z decyzji ostatecznej wydanej w dniu [...] jak również z odwołania Spółki wniesionego pismem z dnia [...] wynika, że podnoszone przez nią okoliczności, dotyczące przebiegu transakcji pomiędzy Spółka, a firmą "W", były badane. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, Spółka - kwestionując podwyższenie przychodów o kwotę [...] uzyskanych z transakcji sprzedaży karmy na rzecz podmiotu powiązanego tj. firmy "W" - dowodziła, iż transakcja sprzedaży miała charakter techniczny, a skarżąca Spółka, będąc opiekunem norek należących do firmy W", otrzymywała karmę dla tychże norek. W tymże odwołaniu Spółka podniosła, iż z dostawy karmy w ilości [...] otrzymanej od firmy "W", część, tj. [...] przeznaczono na wyżywienie norek będących własnością kontrahenta. Koszty zużycia tych [...] karmy, skarżąca Spółka refakturowała po cenie [...] za kg fakturą [...]. Oznacza to, iż argumenty dotyczące oceny zawartych umów i transakcji podnoszone przez Spółkę we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w skardze na decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej, nie są niczym innym, jak powtórzeniem zarzutów podnoszonych na etapie postępowania podatkowego. Przedstawione zatem przez Spółkę okoliczności nie można uznać za nowe i nieznane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Ponieważ, organy podatkowe dokonały oceny ww. dokumentów i uznały, że dokumenty te nie są nowymi dokumentami podatkowymi i były znane organom podatkowym w dniu wydawania decyzji ostatecznej, to odmienna ich ocena przez Spółkę nie uzasadnia żądania uchylenia decyzji ostatecznej. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywiste jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych, które w rozpoznawanej sprawie musiałby sprowadzić się do oceny konkretnych umów cywilno-prawnych w kontekście podatkowym. Nowe okoliczności oraz nowe dowody w sprawie, jako przesłanka wznowienia postępowania, ściśle są związane z zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w przepisie art. 191 Ordynacji podatkowej, którą to oceną, dokonaną w postępowaniu wymiarowym, organ podatkowy jest związany. W tej sytuacji, skoro - jak wykazano to w sprawie - nie doszło do ujawnienia nowych okoliczności i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, to brak było podstaw do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Dlatego też, zaskarżoną decyzję należało ocenić jako nienaruszającą przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a skargę, jako nieuzasadnioną - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – oddalić.