I SA/Sz 634/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. D. i A.M. Spółki Jawnej P. R. I. "P." w likwidacji z siedzibą w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Sz. z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy umorzenia Przedsiębiorstwu Robót Inżynieryjnych "P" spółka jawna A. Dz. i A. M. w likwidacji z siedzibą w Sz., kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. przedstawił następujący stan faktyczny: Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Sz., będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadził egzekucję administracyjną do majątku Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych "P" spółka jawna A. Dz. i A. M. w likwidacji, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], obejmujących zaległość z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za okresy X, XI 2007 r., składki na FP i FGŚP za III-XI 2007 r. W trakcie postępowania organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] Podjęte czynności egzekucyjne doprowadziły do powstania kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 26 stycznia 2009 r. likwidator Spółki – A. Dz. wniósł o umorzenie kosztów egzekucyjnych, powołując się na okoliczność niewykonywania przez Spółkę działalności gospodarczej od półtora roku, brak aktywów oraz bezskuteczność egzekucji. Ponadto, wnioskodawca wskazał, że w wyniku zawartej w dniu 15 grudnia 2008 r. ugody pomiędzy wspólnikami Spółki, zobowiązał się do całkowitej spłaty należności względem ZUS-u. Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych wskazując, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 64e § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu, nie zachodzi przesłanka nieściągalności, gdyż z protokołu przeprowadzonej w Spółce inwentaryzacji wynika, że na dzień 31 grudnia 2007 r. posiadała ona ruchomości o wartości księgowej [...] zł, w tym samochody marki [...] r. i [...] z 2002 r. W trakcie postępowania dłużnik nie wykazał również, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez uszczerbku dla swojej sytuacji materialnej, albowiem jak ustalono Spółka nie posiada żadnych innych – poza składkami ZUS – zaległych zobowiązań. W ocenie organu, z uwagi na to, że prowadzone jest postępowanie likwidacyjne Spółki, a Spółka dysponuje majątkiem ruchomym, nadal istnieje możliwość wyegzekwowania należnych kosztów egzekucyjnych. Zdaniem organu, umorzenie kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie byłoby także sprzeczne z interesem publicznym. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej Sz. Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. utrzymując mocy zaskarżone postanowienie na wstępie wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter fakultatywny. Oznacza to, że decyzję co do umorzenia, bądź odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych, prawodawca pozostawił uznaniu organu egzekucyjnego, który może umorzyć te koszty, ale nie musi. W ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono przesłanki ważnego interesu publicznego przemawiającej za umorzeniem kosztów egzekucyjnych, gdyż to w interesie publicznym jest, aby koszty egzekucyjne powstałe na skutek braku płatności należnych zobowiązań, zostały poniesione przez dłużnika, a nie przez budżet. Jak wskazał organ "ważny interes publiczny" jest pojęciem, które należy oceniać na tle wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa z wyeliminowaniem sytuacji, w których rezultatem braku dobrowolnej zapłaty należności jest obciążenie Skarbu Państwa w postaci kosztów egzekucji. W ocenie organu odwoławczego interes publiczny należy również rozumieć jako zapewnienie wpływu należnych dochodów do budżetu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z którego wypłacane są świadczenia dla uprawnionych członków społeczeństwa. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu egzekucyjnego, że Spółka posiadając majątek, którego wartość księgowa na dzień 31 grudnia 2007 r. wynosiła [...] zł w tym dwa samochody [...] r. i [...] r., nie znajduje się sytuacji, w której zapłata należnych kosztów egzekucyjnych spowoduje znaczny uszczerbek dla jej sytuacji finansowej. Tym samym, okoliczność, że Spółka jest w stanie likwidacji, nie świadczy jeszcze o nieściągalności dochodzonego obowiązku (kosztów egzekucyjnych). Powołując się na ustawowy obowiązek uiszczania kosztów egzekucyjnych, organ podkreślił, iż zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielania niektórych ulg w ramach pomocy de minimis umorzenie kosztów egzekucyjnych stanowi pomoc publiczną w ramach pomocy de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L .379 z 28.12.2006, str. 5). Pomocy de minimis nie stosuje się do podmiotu znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu ust. 9 - 11 Wytycznych wspólnotowych, dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzacje zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE C 244 z dnia 1.10.2004r.). Skoro Spółka jest w likwidacji, wobec powołanych uregulowań, brak jest podstaw do udzielenia pomocy de minimis poprzez umorzenie kosztów egzekucyjnych. Nie zachodzi zatem w ocenie organu przesłanka, o której mowa w art. 64 e § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w zażaleniu odnośnie do braku podstawy do naliczenia kosztów egzekucyjnych, organ wyjaśnił, że dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Zawiadomienia te zostały skierowane do centrali Banku [...] na adres ul. [...]. Fakt, że dłużnik posiadał rachunek bankowy w oddziale tego banku znajdującego się w Sz. przy ul. [...] nie jest, zdaniem organu, podstawą do kwestionowania istnienia kosztów egzekucyjnych. Z pisma Banku [...]. z dnia 15 czerwca 2005 r. wynika, że Bank obsługuje zajęcia egzekucyjne z rachunków bankowych klientów w sposób centralny. Jednostką zajmującą się tym procesem w imieniu wszystkich oddziałów B. [...]. jest Departament Usług Centralnych. W związku z powyższym zarzut w przedmiocie braku podstaw do naliczenia kosztów egzekucyjnych jest, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie trafny. Za nieuzasadniony argument uznał organ podnoszoną przez stronę kwestię źródła finansowa spłaty zaległych należności z majątku osobistego likwidatora. Jak wskazał organ likwidator ma prawo prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania, a wobec czynności podjęte przez likwidatora uważa się za czynności likwidacyjne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Likwidator Spółki – A. Dz. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji zarzucając im naruszenie art. 64 w związku z art. 80 § 1, art. 64 e ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 7, 77, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na wstępie uzasadnienia skargi strona zakwestionowała podstawę obciążenia Spółki kosztami egzekucyjnymi przyjmując, że zajęcie rachunku bankowego Spółki zostało dokonane z naruszeniem art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem strony przepis ten nakazuje organowi egzekucyjnemu dokonanie zajęcia rachunku we właściwym oddziale banku, co oznacza, że nie wystarczy przesłanie zawiadomienia o zajęciu rachunku do centrali banku. O skuteczności zajęcia, a tym samym i powstania obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych decyduje więc skierowanie zawiadomienia do właściwego oddziału banku, tj. do jednostki organizacyjnej banku, w której prowadzony jest rachunek. Z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 80 § 1 ww. ustawy, strona podważyła zasadność argumentacji organów obu instancji, co do braku przesłanek do umorzenia kosztów egzekucyjnych. W ocenie strony, organy popadły w sprzeczność przyjmując z jednej strony, że niezakończenie postępowania likwidacyjnego stanowi przesłankę uzasadniająca odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych (gdyż Spółka posiada majątek), z drugiej zaś strony wskazują, że postępowanie likwidacyjne jest podstawą odmowy udzielenia Spółce rat w spłacie zadłużenia. Sprzeczności w argumentacji strona upatruje również w tym, że, zdaniem organów, Spółka posiada możliwości płatnicze (ma majątek), a zatem nie spełnia przesłanek z art. 64 e ustawy, jednakże z uwagi na to, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych, dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, nie ma prawa do skorzystania z ulgi w postaci objęcia zadłużenia układem ratalnym. Jak podkreśliła strona skarżąca wszystkie płatności dotyczące zadłużenia Spółki były dokonywane z rachunku osobistego wspólnika i nie ma przy tym żadnego znaczenia, że wspólnik ten jest jednocześnie likwidatorem Spółki. Jej zdaniem należy odróżnić czynności dokonywane przez daną osobę w imieniu własnym, od czynności wykonywanych przez tę osobę jako likwidator. Strona przyjęła, że organy obu instancji błędnie zinterpretowały fakt dokonywania wpłat przez osobę trzecią jako okoliczność świadczącą o tym, iż Spółka nie poniesie znacznego uszczerbku majątkowego w przypadku zaspokojenia kosztów egzekucyjnych. Skarżący podkreślił, iż spłata zadłużenia nastąpiła z majątku osobistego wspólnika, właśnie dlatego, że Spółka od prawie 2 lat nie prowadzi działalności, a jedyny jej majątek stanowią ruchomości o wartości księgowej [...] zł. Skarżący wskazał, że koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł są porównywalne z aktualną wartością zbywczą całego majątku Spółki, i że w następstwie tego trudno uznać, iż całkowita jego sprzedaż na pokrycie kosztów egzekucyjnych nie stanowi przesłanki - uszczerbku finansowego, o której mowa w art. 64 e pkt 1 a także pkt 3 ustawy, tj. niewspółmierność wydatków związanych ze ściągnięciem należnych kosztów egzekucyjnych. W konkluzji skargi, skarżący wskazał, iż uznaniowy charakter umorzenia kosztów egzekucyjnych jest podstawą do skorzystania przez organ z tej instytucji, tym bardziej, że w rozpoznawanej sprawie następuje dobrowolna spłata istniejącego zadłużenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.), zawsze jednak jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 20.11.1997 r. SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp.1998, nr 5, s.36). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 64 § 1 w związku z art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej ustawą egzekucyjną, jak również polemika co do słuszności stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia odnośnie do znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu art. 71a i 86a ww. ustawy, pozostaje poza zakresem rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu, podnoszone przez skarżącego zarzuty co do zasadności naliczenia kosztów egzekucyjnych powinny być zgłoszone w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a nie na etapie postępowania w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Zarzuty te nie odnoszą się bowiem bezpośrednio do przedmiotu zaskarżonego postanowienia, wydanego przez organ egzekucyjny. Zakresem postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych nie mogą być objęte środki zaskarżenia podlegające rozstrzygnięciu w odrębnym trybie (wyroki NSA z dnia 22 grudnia 1997 r. I SA/Gd 665/97, Lex Nr 32912 oraz z dnia 19 lutego 1999 r. I SA/Łd 126/97, ONSA 2000/1/29). Z tej przyczyny kwestionowanie przez stronę skarżącą wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych nie może być przedmiotem rozpoznania w sprawie o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Zarówno wysokość jak i prawidłowość naliczenia kosztów egzekucyjnych jest bowiem przedmiotem odrębnego postępowania, wszczętego na wniosek zobowiązanego (art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej). Jak wynika z akt sprawy skarżący z tego prawa nie skorzystał. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych jest art. 64e § 1 i § 2 pkt 1 i 2 ustawy egzekucyjnej. Koszty egzekucyjne, co do zasady obciążają zobowiązanego (art. 64c § 1), a zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych (art. 64 § 8). W art. 64e § 2 pkt 1-3 ustawy egzekucyjnej, wyliczono (w sposób wyczerpujący) przypadki, w których organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części koszty egzekucyjne. I tak, organ egzekucyjny może z urzędu lub na wniosek, umorzyć koszty egzekucyjne, gdy stwierdzi nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku, lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1), lub za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2), lub ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). Rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów ma charakter uznaniowy. Z tego względu odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno, gdy wystąpiły, jak i gdy nie wystąpiły w sprawie przesłanki ich umorzenia. Mając na uwadze fakt, że sądy administracyjne mają wyłącznie uprawnienia kasatoryjne i nie mają uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy podkreślić, że w przypadku orzeczeń wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje takie podlegają natomiast badaniu, co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (podobnie NSA w wyroku z 1 czerwca 1994 r., III SA 1734/93, publ. Wspólnota 1994/42/16). Zadaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy egzekucyjne obu instancji rozważały argumenty Spółki w odniesieniu do przesłanek wymienionych w art. 64e § 2 pkt 1 -3 ustawy egzekucyjnej. Nie ma racji skarżący twierdząc, że organy dokonując oceny sytuacji Spółki pod kątem spełnienia przesłanki z pkt 1, tj. nieściągalności kosztów egzekucyjnych lub znacznego uszczerbku finansowego popadły w sprzeczność przyjmując z jednej strony, że niezakończenie postępowania likwidacyjnego stanowi przesłankę uzasadniająca odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych (gdyż Spółka posiada majątek), z drugiej zaś strony wskazują, że postępowanie likwidacyjne jest podstawą odmowy udzielenia Spółce rat w spłacie zadłużenia. Jak wynika z treści obu postanowień, organy przyjęły, że nie zachodzą przesłanki, o których mowa ww. pkt 1, gdyż Spółka posiada majątek, którego wartość księgowa na dzień 31 grudnia 2007 r. wynosiła [...] zł, w tym dwa samochody [...] r. i [...] r. Tym samym, uznały, że brak jest podstaw do uznania, że zachodzi przesłanka nieściągalności kosztów egzekucyjnych. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego odnośnie tego, że organy obu instancji błędnie zinterpretowały fakt dokonywania wpłat przez osobę trzecią jako okoliczność świadczącą o tym, iż Spółka nie poniesie znacznego uszczerbku majątkowego w przypadku zaspokojenia kosztów egzekucyjnych. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy podał jedynie, że fakt dokonywania spłaty przez byłego wspólnika będącego jednocześnie likwidatorem Spółki, nie ma znaczenia w sprawie, gdyż "nie jest istotne źródło finansowania zaległości Spółki (...). Celem likwidatora-wspólnika spółki jest zakończenie bieżących interesów spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku". Organy jako argumentację odmawiającą uznania zaistnienia przesłanki z pkt 1 wskazały natomiast oprócz majątku Spółki także to, że w trakcie postępowania ustalono, iż Spółka nie posiada żadnych innych – poza składkami ZUS – zaległych zobowiązań. W ocenie organów, dłużnik nie wykazał zatem, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez uszczerbku dla swojej sytuacji materialnej. Za błędny należy uznać zarzut skarżącego, że takie okoliczności jak: toczące się postępowanie likwidacyjne Spółki oraz odmowa prawa do skorzystania z ulgi w postaci objęcia zadłużenia układem ratalnym, zostały błędnie zinterpretowane przez organy jako przesłanki odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Organy wskazały na fakt prowadzenia postępowania likwidacyjnego Spółki, jednakże podkreśliły, że Spółka dysponuje majątkiem ruchomym, co oznacza, iż nadal istnieje możliwość wyegzekwowania należnych kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny wyraził wręcz stanowisko, że nie kwestionuje braku możliwości jednorazowej spłaty kosztów egzekucyjnych, ale przyjął, że sytuacja materialna Spółki (istnienie majątku) wyklucza przesłankę z pkt 3, tj. że ściągnięcie kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Odnośnie do podniesionego przez stronę zarzutu nieuwzględnienia faktu ubiegania się przez Spółkę o układ ratalny, należy wyjaśnić, iż organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia [...] r. wskazał, iż Spółka w dniu 10 grudnia 2008 r. wystąpiła z kolejnym wnioskiem o udzielenie układu ratalnego, i że sprawa jest w toku. Sąd zauważa, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku zaniechania dochodzenia należnych kosztów egzekucyjnych ze względu na złożenie przez podatnika wniosku o odroczenie terminu płatności czy też o rozłożenia na raty zaległości. Zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić nieuwzględnienia przesłanki z art. 64e § 2 pkt 2 ustawy, gdyż organy przyjęły, że umorzenie kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie byłoby sprzeczne z interesem publicznym. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że to w interesie publicznym jest, aby koszty egzekucyjne powstałe na skutek braku płatności należnych zobowiązań, zostały poniesione przez dłużnika, a nie przez budżet. Zdaniem organu, "ważny interes publiczny" jest pojęciem, które należy oceniać jako wyeliminowanie sytuacji, w których rezultatem braku dobrowolnej zapłaty należności jest obciążenie Skarbu Państwa w postaci kosztów egzekucji. W jego ocenie interes publiczny należy również rozumieć jako zapewnienie wpływu należnych dochodów do budżetu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z którego wypłacane są świadczenia dla uprawnionych członków społeczeństwa. Sąd uznał, że zaprezentowana przez organy ocena przesłanek z art. 64e § 2 pkt 1-3 ustawy egzekucyjnej i braku ich spełnienia przez Spółkę, nie przekracza granic uznania administracyjnego, i że rozważania w tym zakresie znalazły się w uzasadnieniu postanowienia, w którym przedstawiono przesłanki, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygniecie o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Z akt sprawy wynika, iż organy egzekucyjne obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie w kierunku ustalenia stanu faktycznego sprawy, tzn. ustalenia sytuacji materialnej Spółki, a następnie dokonano ich analizy i oceny w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Uznając, iż zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozważania organu I instancji. Wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony nie może oznaczać, iż przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić. .