I SA/Sz 639/09

Dnia 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. K. W., wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o przyznanie prawa pomocy, który w dniu 1 lutego 2010 r. uzupełniła na urzędowym formularzu PPF, wnosząc o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżąca, wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, obrazujących jej rzeczywisty stan majątkowy i rodzinny oraz możliwości płatnicze, w piśmie z dnia 5 marca 2010 r., złożyła oświadczenie, że wycofuje skargę na opisaną na wstępie decyzję oraz wnosi o umorzenie postępowania o sygn. I SA/Sz 639/09. Postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 639/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca nie wniosła zażalenia na postanowienie Sądu. Zarządzeniem z dnia 17 maja 2010 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto Sąd poinformował stronę, że wzywając ją do uiszczenia ww. wpisu, zważył, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 5 marca 2010 r., jednakże wobec tego, że uwzględnienie cofnięcia skargi i wniosku o umorzenie postępowania w sprawie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, to w rozpoznawanej sprawie będzie mogło nastąpić dopiero po uiszczeniu wpisu od skargi. Odpis zarządzenia Sądu doręczono stronie skarżącej w dniu 31 maja 2010 r. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie uiściła wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 31 maja 2010 r., stąd siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia Sądu upływał 7 czerwca 2010 r., który to dzień nie był sobotą, ani dniem ustawowo wolnym od pracy. We wskazanym terminie wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Na marginesie wskazać należy, że, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Podkreślić jednak trzeba, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zaś w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą. Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie zasadne jest odrzucenie skargi, a nie umorzenie postępowania, skoro skarga nie została opłacona. W tych okolicznościach, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.