I SA/Sz 646/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpatrzeniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji producentów rolnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] wraz ze skargą złożyła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 roku, poz. 718), zwanej dalej: "p.p.s.a." wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek, wskazała, że wykonanie decyzji organu, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji uchylającej czynność materialno-techniczną polegającą na wpisaniu skarżącej do ewidencji oraz odmawiającą wpisu do tej ewidencji prowadzi do powstania po stronie skarżącej daleko idących negatywnych skutków. Przede wszystkim, uchylenie wpisu skarżącej do ewidencji skutkuje niemożnością posługiwania się przez nią w obrocie prawnym wpisem do ewidencji oraz nadanym jej numerem identyfikacyjnym. Powoduje to nie tylko niemożność korzystania z pomocy unijnej, ale również niemożność korzystania z form prawnych działania podmiotów na europejskim rynku rolnym, przeznaczonych dla producentów rolnych mogących wykazać się wpisem do ewidencji czy chociażby niemożność zgłaszania swych produktów rolnych do systemu ich certyfikacji. Powyższe naraża skarżącą na wysokie straty finansowe oraz powoduje zablokowanie jej działalności na rynku rolnym, a tym samym w niniejszej sprawie zachodzi po stronie skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji należy rozumieć w ten sposób, że szkoda może, ale nie musi mieć charakteru materialnego. Podstawą natomiast wstrzymania zaskarżonego aktu, może być wyłącznie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej (a nie jakiejkolwiek) szkody. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki są to natomiast takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym, nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 51/12). Fakt wykonania decyzji dotyczący uchylenia wpisu do ewidencji producentów rolnych automatycznie nie świadczy o spełnieniu wskazanych przesłanek. W rozpoznawanej sprawie istota problemu sprowadza się zatem do oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącą na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby okazało się, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na ocenę czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 998/14 – LEX nr 1500173). W ocenie Sądu wniosek Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona ograniczyła się bowiem w tym zakresie do twierdzeń, że realizacja zaskarżonej decyzji, wobec braku możliwości posługiwania się w obrocie prawnym wpisem do ewidencji oraz nadanym jej numerem identyfikacyjnym, spowoduje nie tylko niemożność korzystania z pomocy unijnej, ale również niemożność korzystania z form prawnych działania podmiotów na europejskim rynku rolnym, przeznaczonych dla producentów rolnych mogących wykazać się wpisem do ewidencji czy chociażby niemożność zgłaszania swych produktów rolnych do systemu ich certyfikacji. Powyższe naraża skarżącą na wysokie straty finansowe oraz powoduje zablokowanie jej działalności na rynku rolnym, a tym samym w niniejszej sprawie zachodzi po stronie skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę majątkową. Twierdzenia te są zbyt ogólnikowe i nieznajdujące oparcia w materiałach zgromadzonych w aktach sprawy. Dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczający sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony, skoro skarżąca podnosi, że zaistniałe okoliczności narażają ja na wysokie straty finansowe. Lakoniczne uzasadnienie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (Postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14, LEX nr 1519096). Zauważyć należy, że Spółka funkcjonuje w obrocie gospodarczym już od 2011 roku (w tym też roku uzyskała wpis do ewidencji), a zatem nie powinna mieć trudności ze zebraniem stosownych dokumentów, uzasadniających jej wniosek. Tymczasem w rozpoznawanym przypadku wnioskodawczyni nie wykazała, że jej sytuacja jest na tyle szczególna, że w jej konkretnym przypadku - prawem przewidziane skutki decyzji - spowodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku bliżej nieokreślonymi poważnymi komplikacjami i brakiem możliwości uzyskania jakiegokolwiek dofinansowania w przyszłości nie świadczy o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka nie wykazała wysokości własnych posiadanych środków, nie podała w jakiej (dokładnie) kwocie ponosi straty finansowe, ani nie dowiodła, że brak dopłat unijnych uniemożliwi jej prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Spółka powołując się na niemożność korzystania z pomocy unijnej czy z form prawnych działania podmiotów na rynku europejskim, nie wskazała we wniosku czy – a jeśli tak – to o korzystanie z jakich form prawnych działalności ubiegała się na europejskim rynku rolnym, nie przedłożyła na tę okoliczność żadnych dokumentów. Nie wskazała jakie towary, w jakiej ilości i na jaki europejski rynek rolny wprowadzała. Podnosząc brak możliwości zgłaszania swoich produktów rolnych do systemów ich certyfikacji, nie wykazała we wniosku, że posiada stosowne certyfikaty (ewentualnie czy istnieje realna groźba ich utraty), Spółka nie wykazała nawet, że ubiegała się o przyznanie jej certyfikatów. Reasumując wskazać należy, że sąd podejmujący rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania wykonania decyzji musi mieć możliwość dokonania analizy argumentów i podnoszonych przez wnioskodawcę okoliczności w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w konkretnej sprawie - celem oceny choćby prawdopodobieństwa zaistnienia prawem przewidzianych przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 199/12). Na marginesie zauważyć należy, że walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.