I SA/Sz 649/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. 1. W dniu 5 października 2015 r. do Ministra Finansów (dalej przywoływany jako: "Organ") wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. We wniosku zaprezentowano następujący stan faktyczny. S. E.-P. Sp. z o.o. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Z wypisu KRS i umowy Spółki wynika, że osobą kierującą Spółką jest zarząd w osobie prezesa. Skarżąca w przyszłości zamierza ustanowić pełnomocnictwo w postaci prokury samoistnej dla osoby, która została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa skarbowe. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: - Czy karalność prokurenta Spółki (szczególnego rodzaju pełnomocnika) może być przyczyną do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego? - Czy prokurent w świetle obowiązujących przepisów może być uznawany przez Urząd Celny za osobę kierującą działalnością Spółki w myśl przepisów ustawy o podatku akcyzowym? Zdaniem Skarżącej, prokurenta nie można uznać za osobę, która posiada uprawnienia do kierowania działalnością spółki. W konsekwencji udzielając w ocenie Skarżącej przyjąć należy, że powołanie na stanowisko prokurenta (szczególnego pełnomocnika) osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo skarbowe nie będzie stanowiło podstawy prawnej do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. 2. W dniu 15 kwietnia 2015 r. Minister Finansów wydał indywidualną interpretację znak [...] uznając stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. 3. Pismem złożonym na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej przywoływana jako: "P.p.s.a."), Skarżąca wezwała Organ do usunięcia naruszenia prawa. 4. W odpowiedzi na ww. wezwanie Organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione www. interpretacji indywidualnej, stwierdzając jednocześnie brak podstaw do zmiany interpretacji. 5. W dniu 18 stycznia 2016 r. Skarżąca wniosła skargę na ww. interpretację wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, - zasądzenie kosztów postępowania Wskazanemu aktowi zarzucono naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.p.a.") poprzez przyjęcie, że karalność prokurenta Spółki może być w każdym przypadku przyczyną do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, niezależnie od faktycznego zakresu działania prokurenta oraz że może on zostać w każdym wypadku uznany za osobę kierującą działalnością Spółki w myśl przepisów ustawy o podatku akcyzowym. 6. Odpowiadając na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 7. W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.", zbadanie prawidłowości interpretacji lub zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa procesowego. Stosownie do - obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. - art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Koreluje z tym nowe brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Poza tym, zgodnie z obecnym brzmieniem art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w zakresie powodującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. 8. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Organ dopuścił się błędu wykładni art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przyjmując, że karalność prokurenta spółki może być przyczyną cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego oraz że prokurent może być uznawany przez Urząd Celny za osobę kierującą działalnością spółki w myśl przepisów u.p.a. W zaskarżonej interpretacji Organ stwierdził, że prokurent z tytułu pełnionej prokury może być uznany za osobę kierującą działalnością, co z kolei stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. 9. Odnosząc się do zagadnienia, które było przedmiotem interpretacji - czy instytucja prokury zawiera w sobie prerogatywy dające prokurentowi możliwość kierowania działalnością przedsiębiorstwa, należy podzielić stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji, iż odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a. stanowi, iż Naczelnik Urzędu Celnego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jeśli został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48 z zastrzeżeniem ust. 3 u.p.a. Z kolei art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a. stanowi, iż zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który (...) jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby nieskazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe; 10. Instytucja prokury została określona w art. 1091 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Zakres prokury został doprecyzowany w dalszych przepisach. I tak na podstawie 1091 § 2 nie można ograniczyć prokury ze skutkiem wobec osób trzecich, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei art. 1093 i 1094 stanowią, że do zbycia przedsiębiorstwa, do dokonania czynności prawnej, na podstawie której następuje oddanie go do czasowego korzystania, oraz do zbywania i obciążania nieruchomości jest wymagane pełnomocnictwo do poszczególnej czynności; oraz że prokura nie może być przeniesiona. Prokurent może ustanowić pełnomocnika do poszczególnej czynności lub pewnego rodzaju czynności. Jak podkreśla się w doktrynie, prokura obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Jak wskazuje U. Promińska, zakres umocowania prokurenta jest szeroki. Prokura łączy w sobie pełnomocnictwo procesowe w rozumieniu art. 88 k.p.c. i pełnomocnictwo do czynności pozasądowych, bez względu na to, czy mają one charakter czynności zwykłego zarządu, czy przekraczają ten zakres (umocowanie nie obejmuje jedynie tych czynności pozasądowych, które są enumeratywnie wskazane w art. 1093 oraz 1096 k.c.). Jedynym kryterium wyznaczającym zakres prokury jest związek czynności pozasądowej i sądowej z prowadzeniem przedsiębiorstwa (por. U. Promińska, komentarz do art. 1091 k.c. w: P. Księżak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna. LEX 2014). Termin "przedsiębiorstwo" jest użyty w znaczeniu funkcjonalnym i oznacza działalność gospodarczą. Chodzi o ciągłą i zorganizowaną działalność zarobkową bez względu na jej rodzaj. Prokurent może dokonywać w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy takich samych czynności, jakich może dokonywać sam przedsiębiorca. Umocowanie obejmuje więc czynności związane z działalnością gospodarczą, a jego zakres pozostaje bez związku z przedmiotem działalności przedsiębiorcy udzielającego prokury. Oznacza to jednocześnie, że prokura nie obejmuje czynności związanych z osobą przedsiębiorcy. Prokura jest instytucją ze sfery reprezentacji i jest związana z obrotem. Nie obejmuje zatem umocowania do czynności prawnych w zakresie stosunków wewnętrznych przedsiębiorcy i związanych z jego ustrojem. Poza zakresem prokury pozostają więc takie czynności, jak np. zwoływanie posiedzeń organów przedsiębiorcy, zgłaszanie wniosków o wpis do rejestru danych dotyczących przedsiębiorcy (np. zmiany umowy, statutu, zmiany w składzie zarządu,) lub zakończenia jego działalności (w szczególności zgłaszanie wniosku o otwarcie likwidacji albo o ogłoszenie upadłości). Prokura obejmuje dwie sfery czynności związanych z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy. Umocowanie do czynności sądowych obejmuje reprezentowanie przedsiębiorcy w sprawach sądowych przed wszystkimi sądami powszechnymi i administracyjnymi wraz z dokonywaniem wszelkich czynności procesowych, m.in. wnoszenie pozwów, cofnięcie powództw, uznawanie i zrzekanie się roszczeń, zawieranie ugód, wnoszenie środków odwoławczych, ustanawianie i odwoływanie pełnomocników procesowych. Prokurent może udzielić pełnomocnictwa procesowego – także dalszego – osobom wymienionym w art. 87 § 2 k.p.c. (uchwała SN z dnia 24 lipca 2013 r., III CZP 45/13, Biul. SN 2013, nr 7, s. 10). Prokurent może zawierać: umowy o arbitraż, porozumienia w postępowaniu polubownym, umowy prerogacyjne lub derogacyjne w zakresie jurysdykcji krajowej. W zakres umocowania wchodzi reprezentacja przedsiębiorcy przed właściwymi urzędami, np. Urzędem Patentowym RP, Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, przed organami samorządu terytorialnego i administracji rządowej oraz przed urzędami skarbowymi. Umocowanie do czynności pozasądowych rozciąga się, z zastrzeżeniem art. 1093, 1095 i 1096, na wszystkie czynności materialnoprawne pozostające w związku z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy. Należą do nich zwłaszcza czynności handlowe związane z normalnym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, takie jak: umowy sprzedaży, dostawy lub kontraktacji wytworzonych towarów, umowy sprzedaży (kupna) maszyn, urządzeń, surowców, umowy o świadczenie usług w charakterze przyjmującego zamówienie albo zamawiającego, umowy o dzieło, zlecenia, umowy najmu rzeczy (por. wyrok SN z dnia 30 kwietnia 1997 r., II UKN 82/97, OSNP 1998, z. 7, poz. 217) i dzierżawy rzeczy lub praw. Prokura obejmuje także umocowanie do udzielania i zaciągania pożyczek lub kredytów, udzielania poręczenia (por. wyrok SA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 1992 r., I ACr 111/92, OG 1992, nr 4, poz. 73), wystawiania weksli i czeków (orzeczenie SN z dnia 10 października 1935 r., C II 354/35, OSN(C) 1935, nr 11, poz. 453), zawierania umów przelewu lub umów o przejęcie długu, dokonywania czynności prawnych związanych z wykonywaniem lub ochroną własności przemysłowej (por. U. Promińska, op. cit. i cytowana tam literatura). Z zakresu prokury nie są wyłączone czynności nabycia przedsiębiorstwa lub nieruchomości, jak też mające na celu zniesienie ustanowionych na nich obciążeń bądź wydzierżawiania nieruchomości Umocowanie prokurenta obejmuje także czyny stanowiące przejaw woli, takie jak: wezwanie (art. 455 k.c.), wyznaczenie terminu (art. 561 § 2 k.c.), zawiadomienie (art. 499 k.c.). Prokurent, jako pełnomocnik przedsiębiorcy, jest uprawniony do odbioru oświadczeń woli. Zakres prokury wynika z ustawy. Przedsiębiorca nie może ograniczyć prokury ze skutkiem wobec osób trzecich, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 1091 § 2). Podkreślić należy, że przepis art. 1091 § 2 ma charakter bezwzględny (por. także K. Pietrzykowski, komentarz do art. 1091, w: Kodeks cywilny. Komentarz, C.H. Beck, wyd. 8, 2015 r.). Wola przedsiębiorcy nie może wyłączyć jego obowiązywania. Ograniczenie zakresu umocowania prokurenta nie wywiera skutku wobec osób trzecich, a więc w sferze zewnętrznej. Ograniczenie to jest jednak dopuszczalne na płaszczyźnie stosunku wewnętrznego łączącego przedsiębiorcę z prokurentem i leżącego u podstawy prokury. 11. Powyżej zaprezentowana analiza wskazuje, że prokura nie jest zwykłym pełnomocnictwem do reprezentowania przedsiębiorstwa, chociaż niewątpliwie zawiera w sobie ten zakres. Zakres prokury jednoznacznie wskazuje, że umożliwia ona prokurentowi kształtowanie relacji zewnętrznych przedsiębiorstwa. Uprawnionym zatem wydaje się być pytanie, czy powyższe upoważnia do stwierdzenia, że prokurent kieruje działalności firmy. Nie budzi wątpliwości, że przy interpretacji przepisów w pierwszej kolejności należy się kierować wykładnią językową, traktując pozostałe zasady wykładni, w tym wykładnię systemową i funkcjonalną, a także historyczną, jako subsydiarne (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r. (FPS 14/99, ONSA z 2000r. Nr 3, poz. 92). W kontekście brzmienia art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a. zasadnicze znaczenie ma to, jak należy odczytać pojęcie "kierować". Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, termin "kierować" oznacza: 1). prowadzić lub wysyłać kogoś, coś gdzieś 2). zwracać coś w którąś stronę lub jakąś stroną ku komuś, czemuś 3). zwracać się lub adresować coś do kogoś, czegoś 4). regulować czynność lub ruch czegoś za pomocą jakiegoś urządzenia 5). zarządzać kimś, czymś, stać na czele czegoś lub wskazywać komuś sposób postępowania 6). być przyczyną działania, postępowania (WSJP, źródło internetowe: www. sjp.pwn.pl). Z kolei termin "zarządzać", to inaczej zawiadywać, prowadzić administrować, gospodarować, menedżerować (WSJP, tamże). Mając na uwadze wyżej zakreślony zakres prokury, w kontekście analizy językowej terminu "kierować" i "zarządzać", można stwierdzić, że prokurent może zarządzać (brać udział w zarządzaniu) działalnością (lecz tylko w przypadku gdy w stosunkach wewnętrznych pomiędzy nim a mocodawcą jego kompetencje nie będą ograniczone w tym zakresie). Nie budzi jednak wątpliwości, że prokurent wpływa na działania lub przebieg wydarzeń albo spraw mocodawcy, w szczególności w relacji z podmiotami zewnętrznymi. Podnieść należy, że w art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a. mowa jest o "kierowaniu działalnością". Przy czym w kontekście powyższych uwag przyjąć należy, że chodzi tu o działalność gospodarczą przedsiębiorcy. Podnoszono bowiem, iż jedynym kryterium wyznaczającym zakres prokury jest związek czynności pozasądowej i sądowej z prowadzeniem przedsiębiorstwa, zaś termin "przedsiębiorstwo" jest użyty w znaczeniu funkcjonalnym i oznacza działalność gospodarczą. Chodzi o ciągłą i zorganizowaną działalność zarobkową bez względu na jej rodzaj. Prokurent może dokonywać w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy takich samych czynności, jakich może dokonywać sam przedsiębiorca. Prokura bowiem jest instytucją ze sfery reprezentacji i jest związana z obrotem. 12. Także z perspektywy interpretacji celowościowej omawianego przepisu, rację należy przyznać Organowi. Jak wynika z art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a., działalnością podmiotu prowadzącego skład podatkowy nie może kierować osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe. Co do zasady są to przestępstwa, które są popełnione w relacji z podmiotami zewnętrznymi. Zatem przyjąć można, iż celem prawodawcy było aby w kierowaniu działalnością podmiotu prowadzącego skład podatkowy, w szczególności w zakresie jego relacji zewnętrznych, brały udział wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii. Jak wskazano powyżej uprawnienia prokurenta w relacjach z osobami zewnętrznymi ograniczone są wyłącznie ustawowo i dotyczą szczególnych przypadków. Natomiast prokurent reprezentuje mocodawcę jak i może podejmować decyzję w zakresie kształtowania stosunków mocodawcy z organami podatkowymi, kontrahentami handlowymi, klientami, instytucjami finansowymi itd., a zatem we wszystkich tych dziedzinach w których wymagana jest niekaralność. 13. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, iż prokurent jest osobą, której przepisy prawa dają możliwość kierowania działalnością przedsiębiorstwa przynajmniej w relacji z podmiotami trzecimi. Natomiast to jaki będzie rzeczywisty wkład konkretnego prokurenta w działalność określonego przedsiębiorstwa i czy ten wkład można uznać za kierowanie pozostaje oczywiście zagadnieniem odrębnym, zależnym od wewnętrznego, indywidualnego ukształtowania relacji w danym przedsiębiorstwie. Podnieść jednocześnie należy, iż zagadnienie to nie było przedmiotem ani pytań Spółki ani też przedmiotem interpretacji. 14. Końcowo i niejako na marginesie rozważań wskazać należy, iż w sprawie tej zastosowanie mają przepisy Rozdziału 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 zwanej dalej: "O.p."). w ramach którego, w świetle art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, o czym stanowi § 2 powołanego przepisu. Wynika stąd, że prawidłowa (zgodna z prawem) interpretacja indywidualna powinna się składać przynajmniej z dwóch zasadniczych elementów. Pierwszym z nich jest wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. Wykonanie tego obowiązku zamyka się w zasadzie stwierdzeniem: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe", albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe", przy czym organ udzielający interpretacji powinien zważyć, czy stanowisko to jest prawidłowe w pełnym zakresie. Tylko wtedy bowiem może odstąpić od obowiązku uzasadnienia prawnego. W przeciwnym razie organ powinien określić, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe. Oznacza to, że w tym wypadku konieczne jest zamieszczenie w interpretacji jej uzasadnienia prawnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 września 2010 r., sygn. I SA/Gd 474/10). Konieczne jest wtedy przedstawienie w interpretacji stanowiska, które według organu jest prawidłowe oraz dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego, które będzie wyczerpująco uzasadniało po względem prawnym to stanowisko, negując tym samym zdanie podatnika w konkretnej części jego wniosku. Drugim elementem jest właśnie uzasadnienie prawne, gdzie wytłumaczona jest prawidłowa wykładnia przepisu prawa podatkowego Na tym polega specyfika formy działania nazwanej przez ustawodawcę interpretacją przepisów prawa podatkowego. Wyjaśnienia również wymaga, iż zgodnie z treścią art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, iż zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie jest zdeterminowany przez przede wszystkim przedstawionym przez stronę zaistniałym stanem faktycznym albo zdarzeniem przyszłym, jak i stanowiskiem strony. Rolą organu wydającego interpretację jest zatem przyjęcie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów, nie zaś próby jego weryfikacji albo domniemanie takich czy innych intencji strony (vide wyroki np.: NSA z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 157/08, Lex nr 515946; WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 496/09, Lex nr 507644). Należy pamiętać, iż istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). W stosunku do przedstawionych we wniosku okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Finalne wnioski co do zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego będą więc zawsze warunkowane przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Podkreślenia także wymaga, że organ interpretacyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego, co wynika z istoty postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. 15. Przenosząc powyższe na grunt sprawy wskazać należy, iż Skarżąca spytała czy karalność prokurenta Spółki może być przyczyną do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego oraz czy prokurent może być uznawany przez Urząd Celny za osobę kierującą działalnością Spółki w myśl przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Pytania Spółki dotyczyły zatem zaistnienia pewnej ewentualności (prawdopodobnej sytuacji) na gruncie określonych przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Odpowiadając na tak zadane pytania Organ nie badał, czy potencjalny prokurent Spółki - skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa skarbowe - jest osobą kierującą jej działalnością czy też nie, lecz to czy w instytucję prokury wpisane jest kierowanie działalnością przedsiębiorstwa prowadzącego skład podatkowy. A jeśli tak, to czy przesłanka taka na gruncie art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a. może stanowić dla właściwego organu podstawę do cofnięcia pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Natomiast na tle zadanego pytania drugiego Organ stwierdził, że prokurent jest osobą, która faktycznie kieruje lub ma teoretyczną, prawną możliwość kierowania przedsiębiorstwem, które jest przedmiotem prokury - w szczególności w dziedzinach, w których wymagana jest niekaralność w celu uzyskania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Sąd w tym miejscu podkreśla, że w zaskarżonej interpretacji nie rozstrzygano czy działalnością Skarżącej rzeczywiście będzie kierował ustanowiony przez nią prokurent, gdyż zakres postawionego przez Skarżącą pytania tego nie dotyczył. Jak wskazano powyżej, ustalenie czy prokurent faktycznie kieruje działalnością wykraczałoby poza zakres interpretacji indywidualnej. 16. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem prawa, a zatem wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi, Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.