I SA/Sz 681/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. P. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem NSA O/Z w Szczecinie z 7 grudnia 2000r. o sygn. akt SAB/Sz 67/2000 p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Skargą z dnia 16 października 2003 r., następnie uzupełnioną pismami z dnia: 28 lutego 2004 r., 8 lipca 2005 r., 27 lutego 2007 r., 12 września 2007 r. oraz 21 kwietnia 2008 r., skarżący Z.P. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2000 r. o sygn. akt SAB/Sz 67/2000 oddalającym skargę Z.P. na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w przedmiocie wydania decyzji określającej brak obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu świadczeń emerytalnych. Ustawowe podstawy wznowienia postępowania sądowego, określone w przepisie art. 273 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący sprecyzował przede wszystkim w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 28 lutego 2004 r. wskazując, że ww. wyrok z dnia 7 grudnia 2000 r. "wydany i oparty został na dokumentach podrobionych, sfałszowanych, sfabrykowanych, zaocznych zawierających w swej treści oszustwa, matactwa i poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne i uzyskany został za pomocą przestępstw przy rażącym naruszeniu i złamaniu treści przepisów prawa materialnego art. 231 § 1 k.k., art. 233 § 1, § 6 k.k., art. 239 § 1 k.k." Ponadto, na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. skarżący poinformował Sąd, że zainicjował postępowanie karne w Prokuraturze Rejonowej w sprawie podrobienia decyzji ustalających jego prawo do emerytury oraz niedopełnienia obowiązku w sprawie objęcia skarżącego ustawowym obowiązkiem zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych. W tej sytuacji, Sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia zainicjowanego przez skarżącego postępowania karnego. Do pisma z dnia 22 sierpnia 2009 r. skarżący załączył prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie IV Wydziału Karnego Odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 9 lutego 2009 r. o sygn. akt IV K 207/09 w przedmiocie umorzenia postępowania z oskarżenia subsydiarnego Z.P. przeciwko E.W. i M.G. o czyny z art. 271 kk. Po podjęciu postępowania, na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r., skarżący podtrzymał skargę o wznowienie postępowania oraz wnioski dowodowe zawarte w pismach: z dnia 8 lipca 2005 r., a dnia 27 lutego 2007 r. i z dnia 24 marca 2007 r. o dopuszczenie jako dowodu dalszej dokumentacji dot. jego zwolnienia ze służby wojskowej, a nadto z dnia 27 lipca 2007 r. o przesłuchanie w charakterze świadków Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego oraz pełnomocnika tego Biura na okoliczność ustalenia jego prawa do emerytury wojskowej, a także o dopuszczenie dowodu z akt IPN, na okoliczność zarejestrowania osób pełniących funkcje Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego i radcy prawnego w tym Biurze, jako agentów, współpracowników albo kolaborantów wojskowych lub cywilnych służb bezpieczeństwa PRL. Dodatkowo, skarżący w pismach z dnia 12 września 2007 r. i z dnia 14 września 2007 r. oraz na rozprawach w dniu 13 września 2007 r. oraz w dniu 4 listopada 2009 r. złożył wnioski o zasądzenie od Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego na jego rzecz poniesionych wydatków. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga Z.P. o wznowienie postępowania sądowego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wskazywane przez skarżącego ustawowe podstawy do wznowienia postępowania sądowego nie wystąpiły. Sąd, po przeprowadzeniu oceny wstępnej skargi, przewidzianej w przepisie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającej na weryfikacji formalnej skargi pod kątem wystąpienia przesłanek procesowych, terminowości oraz dochowania przez skarżącego warunków formalnych przewidzianych dla skargi o wznowienie postępowania, uznał, że skarga spełnia warunki formalne, co wyraził m.in. w postanowieniu z dnia 27 września 2007 r. umarzającym postępowanie sądowe w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Natomiast, w wyniku przeprowadzonej – na rozprawie w dniu 4 listopada 2009r. – oceny, czy wskazywane przez skarżącego podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione, Sąd uznał, że podstawy takie w sprawie nie wystąpiły. Skarżący, jako podstawy wznowienia postępowania sądowego, wskazywał - określone w przepisie art. 273 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - podstawy, tj. wydanie orzeczenia opartego na dokumencie podrobionym lub przerobionym (pkt 1) oraz uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (pkt 2). Okolicznością potwierdzającą, że orzeczenie, tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2000 r. o sygn. akt SAB/Sz 67/2000 oddalający skargę Z.P. na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w przedmiocie wydania decyzji określającej brak obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu świadczeń emerytalnych, został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym oraz, że wyrok ten uzyskany został za pomocą przestępstwa byłby – zgodnie z przepisem art. 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – prawomocny wyrok skazujący, którego skarżący w sprawie nie przedstawił, ani na taki wyrok nie powołał się. Przedstawione zaś przez skarżącego prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie IV Wydziału Karnego Odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 9 lutego 2009 r. o sygn. akt IV K 207/09 w przedmiocie umorzenia postępowania z oskarżenia subsydiarnego Z.P. przeciwko E.W. i M.G. o czyny z art. 271 kk, nie jest orzeczeniem, o jakim mowa jest w przepisie art. 274 ww. ustawy, tj. prawomocnym wyrokiem skazującym. Żadna z przyczyn wyłączających możliwość wszczęcia postępowania, określonych w przepisie art. 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. że postępowanie karne nie może być wszczęte lub, że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów, także nie została przez skarżącego w sprawie wykazana. W tej sytuacji, skoro żadna ze wskazywanych przez skarżącego podstaw do wznowienia postępowania w sprawie nie wystąpiła, to Sąd – na podstawie przepisu art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – postanowił skargę odrzucić, gdyż instytucja wznowienia postępowania sądowego jest instytucją wyjątkową, a jako taka - może być oparta tylko na ściśle określonych podstawach. Wniosek dowodowy skarżącego dnia 27 lipca 2007 r. o przesłuchanie w charakterze świadków Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego oraz pełnomocnika tego Biura na okoliczność ustalenia jego prawa do emerytury wojskowej, a także o dopuszczenie dowodu z akt IPN, na okoliczność zarejestrowania osób pełniących funkcje Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego i radcy prawnego w tym Biurze, jako agentów, współpracowników albo kolaborantów wojskowych lub cywilnych służb bezpieczeństwa PRL, Sąd oddalił, na podstawie przepisu art. 106 § 3 ww. ustawy, stanowiącego, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, bowiem dowód z przesłuchania świadków jest niedopuszczalny, a dowody z akt IPN nie byłyby dowodami uzupełniającymi z dokumentów. Pozostałe zaś wnioski dowodowe o dopuszczenie, jako dowodu dalszej dokumentacji dot. zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, Sąd uznał za bezprzedmiotowe, gdyż dokumenty te składają się na akta sądowe i stanowią podstawę wydawanych przez Sąd orzeczeń. Sąd nie wydał orzeczenia w przedmiocie wniosków skarżącego o zasądzenie od Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego na jego rzecz poniesionych wydatków, gdyż przepis art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Tymczasem, w sprawie tej Sąd skargi skarżącego o wznowienie postępowania sądowego nie uwzględnił.