I SA/Sz 686/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; zwanej dalej "u.p.e.a."), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia[..], którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku małżonków [...] na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] wystawionych przez Burmistrza, obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2003-2007. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że odpisy ww. tytułów wykonawczych wysłano na adres zamieszkania zobowiązanych - za pośrednictwem poczty - w dniu [...] r. wraz z zawiadomieniami o zajęciach rachunków bankowych w [...] Pismem z dnia [...] r. [...], na podstawie art. 33 pkt 1 oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., podniósł zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutu. W związku z powyższym Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego [...], występujący w sprawie jako organ egzekucyjny, pozyskał od Burmistrza, będącego wierzycielem, informację, że należności objęte tytułami wykonawczymi nr od [...]). Organ poinformował również zobowiązanego, że pismo z dnia [...] r., z uwagi na uchybienie terminu, nie może być rozpoznane w trybie przewidzianym dla zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, i - o ile w terminie 7 dni nie zostanie to zakwestionowane przez zobowiązanego - będzie potraktowane jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zobowiązany złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę postanowienia organu egzekucyjnego i umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec [...], z uwagi na naruszenie: art. 59 § 1 pkt 2, art. 23 § 5 i art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; zwanej dalej "o.p."). Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, stwierdzając, że w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie zachodzi żadna z okoliczności, uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy powołał brzmienie art. 59 § 1, art. 2 § 1 pkt 1 oraz art. 3 § 1 u.p.e.a. i wskazał, że z akt sprawy wynika, iż obowiązki objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi wynikają z pięciu decyzji wymiarowych w zakresie podatku od nieruchomości (tj. decyzji: z dnia [...]), wydanych przez Burmistrza [...] wobec właścicieli nieruchomości - małżonków [...]. Egzekucja jest zatem dopuszczalna i nie ma podstaw do stwierdzenia błędu co do osoby zobowiązanego. Egzekwowane należności są wymagalne i nie przedawniły się, co zostało potwierdzone przez wierzyciela pismem z [...] r. Przywołując art. 70 § 1 o.p., organ wyjaśnił, że 5-letni okres przedawnienia w odniesieniu do obowiązków wymienionych w tytułach wykonawczych obejmujących zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2003-2007 upływał z dniem [...] r., jednakże uległ on przerwaniu na skutek wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 70 § 4 o.p. Jak bowiem wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu [...] r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego w [...] Zawiadomienia o ww. zajęciach wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanym w dniu [...] r. w trybie art. 43 k.p.a., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru. Następnie zastosowano środki egzekucyjne w postaci: – zajęcia świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pobieranego przez [...]- zawiadomienie z dnia [...] r. w trybie art. 43 k.p.a., – zajęcia rachunku bankowego Organ odwoławczy stwierdził również, że brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych zarzutów naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1 o.p., poprzez uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu oraz naruszenia art. 70 § 4 o.p. poprzez uznanie, że wobec zobowiązanego zastosowano środek egzekucyjny, o którym został on zawiadomiony, w sytuacji, gdy o czynnościach egzekucyjnych zawiadomiona została jedynie dłużniczka solidarna – [...]. Organ wyjaśnił, że przesyłka zawierająca zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia [....] r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych - rzeczywiście zaadresowana na oboje małżonków - została odebrana w dniu [...] r. przez dorosłego domownika – [....], która zobowiązała się doręczyć przesyłkę adresatom, czyli również . Tym samym brak jest podstaw do uznania, że o dokonanej czynności została zawiadomiona jedynie [...] Powołując się na brzmienie art. 26 § 5 u.p.e.a., organ stwierdził także, że - wbrew zarzutom zażalenia - doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co nastąpiło w dniu [...] r., bowiem w tej dacie doszło zarówno do doręczenia zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych (w trybie art. 43 k.p.a.) jak i do doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia z dnia [....] r. o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego. Odnosząc się zaś do podnoszonej w zażaleniu kwestii związanej z koniecznością odrębnego doręczenia korespondencji dla każdego z dłużników solidarnych, organ odwoławczy zauważył, że zobowiązany nie wykazał, aby naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik postępowania, a jedynie takie naruszenie mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego. Jednocześnie organ zauważył, że nawet gdyby przyjąć, że zarzuty dotyczące sposobu doręczenia korespondencji są zasadne, to nadal brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych, gdyż w toku postępowania egzekucyjnego zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego należącego do zobowiązanego w [...]. Zawiadomienie z dnia [....] r. o przedmiotowej czynności zostało skierowane do [...]i doręczono je w trybie art. 43 k.p.a. dorosłemu domownikowi zobowiązanego, tj. [....]. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy podzielił stanowisko zobowiązanego, że organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela w kwestii przedawnienia. Uznał jednak, że uwzględnienie tego zarzutu nie może wywierać skutku w postaci uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego, ponieważ mimo błędnego uzasadnienia, rozstrzygnięcie tego organu jest prawidłowe. W skardze [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu aktowi skarżący zarzucił: 1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez stwierdzenie, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, a tym samym nie zachodzą wskazane w ww. przepisie okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania; b) art. 26 § 5 u.p.e.a. (omyłkowo wskazano art. 23 § 5 u.p.e.a.), poprzez uznanie, że postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego [...]zostało skutecznie wszczęte; c) art. 27c u.p.e.a., poprzez uznanie, że w przypadku wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków, tytuł wykonawczy doręcza się łącznie dla obojga małżonków jedną przesyłką; 2) art. 70 § 1 o.p., poprzez uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie zostało przedawnione; 3) art. 70 § 4 o.p., poprzez uznanie, że wobec zobowiązanego [...]zastosowana środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony. W uzasadnieniu skarżący przytoczył okoliczności wydania oraz zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie ustalenia solidarnie wysokości zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2003-2007, wskazując, że pomimo zawieszenia biegu terminu przedawnienia wszystkie ww. zobowiązania podatkowe obciążające [...]uznać należy za przedawnione przed dniem [...] r., kiedy to organ podatkowy wniósł do Sądu Rejonowego wniosek o wpisanie hipoteki, celem zabezpieczenia roszczeń przysługujących mu od zobowiązanych w tej dacie. Skarżący zakwestionował także twierdzenia organu odwoławczego, dotyczące skuteczności wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec [...], podjęcia czynności egzekucyjnych i zawiadomienia go o ich treści, wskazując, że odpisy tytułów wykonawczych zostały skutecznie doręczone tylko, będącej dłużnikiem solidarnym, [...]i tylko ona została zawiadomiona o podjętych czynnościach, co wynika z treści zwrotnych potwierdzeń odbioru jak również ze sposobu adresowania przesyłek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 01.10.2014 r. pełnomocnik skarżącego, podtrzymując skargę, oświadczył, że doręczanie korespondencji dla skarżącego odebranej przez gbyło nieskuteczne, gdyż osoba ta jest wprawdzie córką [...], ale wyszła za mąż i od 2006 r. nie zamieszkuje wspólnie ze skarżącym, a zatem nie była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji w rozumieniu art. 43 k.p.a. Pełnomocnik organu wniósł natomiast o oddalenie skargi, wskazując, że argument dotyczący niewłaściwego odbioru korespondencji przez [...]nie był podnoszony w toku postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany zarzutami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, jakkolwiek w części nieprawidłowo uzasadnione, nie narusza prawa w sposób nakazujący wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Na wstępie Sąd zauważa, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 u.p.e.a. Stosownie do przepisów u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku wystąpienie określonych w ustawie okoliczności rodzi obowiązek umorzenia postępowania, w drugim zaś, zaistnienie przesłanek wskazanych w ustawie, jedynie uprawnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na podstawie art. 59 § 1 ww. u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się (obligatoryjnie) w przypadkach w nim wskazanych, tj.: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W myśl art. 59 § 4 u.p.e.a., postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Z powyższego wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne (vide: Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2011, s. 617). W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jako przeszkody w prowadzeniu tego postępowania, skarżący wskazywał przedawnienie zobowiązań podatkowych, których postępowanie dotyczyło, oraz niewszczęcie wobec niego postępowania, a to z uwagi na brak skutecznego doręczenia mu zarówno odpisów tytułów wykonawczych, jak i zawiadomień o dokonywanych zajęciach wierzytelności. Wobec tak zarysowanej problematyki w pierwszej kolejności zasadne jest odniesienie się przez Sąd do kwestii sposobu doręczania korespondencji w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd orzekający w sprawie podziela przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko, że z uwagi na brzmienie art. 1a pkt 20, art. 26 § 5 oraz art. 27c u.p.e.a., wystawienie tytułu wykonawczego na oboje małżonków, nie pozwala jednak traktować ich jako jednego zobowiązanego i w takiej sytuacji - pomimo że obowiązek określony w decyzjach nałożono solidarnie na obojga - zachowują status stron postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że korespondencja powinna być doręczana każdemu z nich osobno, chociażby zamieszkiwali pod tym samym adresem. Wynika to z art. 40 § 1 k.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie na mocy odesłania z art. 18 u.p.e.a. W myśl tego przepisu pisma doręcza się stronie (zobowiązanemu), a gdy działa przez pełnomocnika - temu przedstawicielowi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.03.2010 r., sygn. akt II OSK 579/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 09.12.2010 r., sygn. akt II SA/Gd 551/10 – wskazane wyroki oraz powołane dalej orzeczenia dostępne w internetowej bazie CBOSA). Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie tytuły wykonawcze z dnia [...] r., nr od [...], zostały wystawione na oboje małżonków zobowiązanych solidarnie do uiszczenia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2003-2007. Oboje małżonkowie byli zatem odrębnymi zobowiązanymi i, w myśl art. 40 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., korespondencja zawierająca odpisy tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia z dnia [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem powinna być doręczana każdemu z nich z osobna. Wobec tego, zaadresowanie przesyłek do skarżącego i jego małżonki wspólnie, podczas gdy występowali oni jako odrębne osoby zobowiązane, było nieprawidłowe. To wszystko nie daje jednak Sądowi podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Powyższa okoliczność nie dowodzi bowiem, że postępowanie egzekucyjne nie zostało wobec skarżącego skutecznie wszczęte, ani że nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2003-2007. Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z treści tego przepisu wynika, że do wszczęcia postępowania egzekucyjnego dochodzi na skutek jednej z alternatywnie występujących przesłanek. Nie jest natomiast niezbędne ziszczenie się obu warunków z art. 26 § 5 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie spełniony został warunek z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., albowiem w dniu [...] r. doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności (bankowi.) zawiadomienie z dnia [...] r. o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego. Tym samym, doręczenie przez organ egzekucyjny zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, o którym mowa w art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., nie było już warunkiem koniecznym dla skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stąd nawet ww. wadliwość czynność doręczenia odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności nie mogła prowadzić do zniweczenia czynności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. To bowiem, z uwagi na ziszczenie się warunku z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., stało się skuteczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30.11.2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1632/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.12.2006 r., sygn. akt I FSK 427/06). Przechodząc do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2003-2007, których wysokość ustalona została decyzjami na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie jednak do treści art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że 5-letni okres przedawnienia w odniesieniu do obowiązków wymienionych w tytułach wykonawczych obejmujących ww. zobowiązania podatkowe upływał z dniem [...] r. Skarżący uważa, że w tej dacie nastąpiło wygaśnięcie zobowiązań podatkowych, albowiem nie został on skutecznie zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uznania zasadności stanowiska skarżącego. Jak bowiem wynika z akt niniejszej sprawy, w toku postępowania egzekucyjnego zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego należącego do zobowiązanego w [...]. Zawiadomienie z dnia [...] r. o przedmiotowej czynności zostało skierowane wyłącznie do [...]i doręczono je w trybie art. 43 k.p.a. dorosłemu domownikowi zobowiązanego, tj. B.K. Przedmiotowy środek egzekucyjny został zatem zastosowany przed upływem terminu przedawnienia i - w konsekwencji - doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia. Jednocześnie wskazać należy, że bez wpływu na powyższą ocenę pozostać musi twierdzenie skarżącego, że doręczenie adresowanej do niego przesyłki, którą odebrała [...], było nieskuteczne, gdyż jakkolwiek jest ona jego córką, to jednak wyszła za mąż i od 2006 r. nie zamieszkuje wspólnie ze skarżącym, a zatem nie jest ona osobą, o której mowa w art. 43 k.p.a. Stwierdzić bowiem należy, że okoliczność ta nie była wskazywana na żadnym etapie prowadzonego postępowania, jej zgłoszenie nastąpiło dopiero na rozprawie, a skarżący nie przedstawił przy tym żadnego dowodu potwierdzającego (lub choćby uprawdopodobniającego) ten fakt. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że odbiór przesyłki przez [...]nie był jednorazowym zdarzeniem. Przesyłki adresowane do zobowiązanych były wydawane do rąk [...], jako "pełnoletniego domownika", w dniach [...] r. (k. 5A akt adm.), [....] r. (ZPO dołączone do k. 16 akt adm.) i [....] r. (k. 26A akt adm.). Ponadto, ze sporządzonego w dniu [....] r. protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego [...]wynika, że [....] jest "członkiem rodziny zobowiązanego wspólnie z nim zamieszkującym" (k. 29 akt adm.). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że nietrafny jest zarzut skarżącego co do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 26 § 5 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1 i § 4 o.p., oraz że zasadnie odmówiono skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na aprobatę nie zasługuje także zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 27c u.p.e.a., poprzez uznanie, że w przypadku wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków, tytuł wykonawczy doręcza się łącznie dla obojga małżonków jedną przesyłką. Przepis ten stanowi, że: "Jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków". Nie reguluje ona zatem w ogóle kwestii doręczania korespondencji kierowanej do zobowiązanego. W tym zakresie, zgodnie z brzmieniem art. 18 u.p.e.a., odpowiednie zastosowanie mają przepisy k.p.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.