I SA/Sz 689/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. O. na interpretację indywidualną Burmistrza z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów podatkowych oddala skargę. Wnioskiem z dnia 20 marca 2009 r. skarżący K.O. zwrócił się do Burmistrza M. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z zakresu podatku od nieruchomości. K.O. zadał następujące pytanie: czy w rozumieniu przepisów art. 6 ust. 6, 7 i 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierających zwrot: "z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową" osoby fizyczne będące właścicielami wyodrębnionych własnościowych lokali mieszkalnych lub wykorzystywanych na inne cele niż mieszkaniowe są podatnikami podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, czy jedynie ciąży na nich obowiązek podatkowy solidarnie na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy, z zastrzeżeniem ust. 5. Przedstawiając własne stanowisko, K.O. wskazał, że nie są (ww. osoby) podatnikami podatku od nieruchomości, a jedynie ciąży na nich obowiązek podatkowy solidarnie, wg przysługującego udziału w nieruchomości wspólnej określonego - zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy - od łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi oraz od gruntu i części budynku stanowiących współwłasność, w zakresie części ułamkowej określonej w myśl art. 3 ust. 5 ustawy, opłacanego na zasadach obowiązujących osoby prawne, tj. zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy przez zarząd lub zarządcę nieruchomości wspólnej; w przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej – [...] - przez prezesa "M". Interpretacją indywidualną z dnia [...] Nr [...], wydaną w formie postanowienia, Burmistrz M. stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu tej interpretacji indywidualnej organ na wstępie wyjaśnił, że należy rozróżnić regulacje dotyczące elementów podatku, a w szczególności obowiązku podatkowego, przedmiotu tego obowiązku, tj. zobowiązania do zapłaty podatku z tytułu majątku podlegającego opodatkowaniu oraz podmiotu biernego tegoż obowiązku - podatnika zobowiązanego do uiszczania podatku. Następnie, organ wskazał, że zgodnie z art. 4 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. W odniesieniu do podatku od nieruchomości, samo prawo własności nieruchomości lub jej posiadanie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego (na poparcie swojego stanowiska organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 467/08). Dalej organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 1991 r., Nr 9, poz. 31 ze zm.) określa przedmiot opodatkowania, stanowiąc w art. 2 ust. 1 pkt 2, że podatkowi od nieruchomości podlegają nieruchomości, takie jak budynki lub ich części; z tytułu posiadania lokali mieszkalnych lub lokali wykorzystywanych na inne cele niż mieszkalne w budynku trwale związanym z gruntem, powstaje po stronie podatnika obowiązek podatkowy. Odnosząc się do natomiast do spornej kwestii, tj. określenia podmiotu istniejącego obowiązku podatkowego, organ wyjaśnił, że - zgodnie z art. 7 Ordynacji podatkowej - podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. W art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca określił kategorie podmiotów, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Na gruncie tego przepisu, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, (...) będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi grantów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego ( ..). Zgodnie z art. 3 ust. 4 i 5 ustawy, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5, zgodnie z którym: jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Według organu, poza zakresem regulacji, określającym ww. elementy podatku, jest przepis art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który statuuje zasadę rozliczenia podatku, sposób jego powstania i opłacania. Przepis ten nie określa zaś, jak wskazał we wniosku podatnik, podmiotu obowiązku podatkowego, który został określony w art. 7 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W art. 6 ustawy zostały wskazane dwa sposoby rozliczania podatku od nieruchomości: 1. osoby fizyczne mają obowiązek złożenia organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych zawierających niezbędne dane do wymiaru podatku; z przepisu art. 6 ust. 7 wynika, że podatek od nieruchomości od osób fizycznych wymierzany jest za dany rok w drodze decyzji, a podatek płatny jest w ratach proporcjonalnych w terminach kwartalnych, 2. osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, (...) są obowiązane do składania (...) organowi podatkowemu (...) deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy (...) i wpłacać obliczony w deklaracji podatek bez wezwania w ratach miesięcznych. Następnie, organ wskazał, że - stosownie do art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Zgodnie z tym uregulowaniem, podatek od nieruchomości stanowiącej współwłasność osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej rozliczany jest przez osoby fizyczne w sposób właściwy, według zasad, dla osób prawnych, a wskazany w art. 6 ust. 9 ustawy (tj. składanie deklaracji, a nie informacji; rozliczanie miesięczne na podstawie deklaracji bez wezwania, nie zaś kwartalnie na podstawie decyzji). Z przepisu tego wynika, że reguluje on zasadę rozliczania, sposób wykonywania zobowiązania podatkowego przez podatnika, nie określa zaś podmiotu, na którym ciąży obowiązek podatkowy. Według organu, ta regulacja wyłącza nieruchomości, w skład której wchodzą lokale ogółu właścicieli, tworzących wspólnotę mieszkaniową, która nie jest profesjonalnym podmiotem prawnym, a ułomną osobą prawną, jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej i jest traktowana przez ustawodawcę w sposób mniej rygorystyczny. Do wspólnoty mieszkaniowej odnosi się również pojęcie: "osoba ustawowa", do której znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy o osobach prawnych. Ustawodawca uregulował tę konstrukcję prawną odmiennie, niż pozostałe instytucje tworzące zespoły osób, a za takim stanowiskiem przemawiają uregulowania zawarte w art. 6, 17 i 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U z 1994 r., Nr 85, poz. 388 ze zm.). Wynika z nich przede wszystkim odrębność wspólnoty w stosunku do jej członków oraz jej podmiotowość (organ wskazał, że takie stanowisko przedstawił Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 26 czerwca 2008 r., sygnatura V ACa 196/08). W przepisie art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w sformułowaniu: "z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową" wskazano sposób rozliczenia właścicieli lokali, którzy tworzą wspólnotę mieszkaniową. Zgodnie z tym przepisem, właściciele lokali, które wchodzą w skład określonej nieruchomości i których ogół tworzy wspólnotę mieszkaniową są podatnikami podatku od nieruchomości jako właściciele lokali, stanowiących odrębną własność i są rozliczani tak jak osoby fizyczne, zgodnie z wyżej wskazanymi zasadami. Ustanowienie odrębnej własności lokalu powoduje, że stają się one odrębną nieruchomością również w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podatnikiem jest właściciel tego typu nieruchomości, z wyjątkiem dotyczącym lokali stanowiących własność Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Właściciele nieruchomości lokalowych mają ułamkowo określony udział w tzw. nieruchomości wspólnej, która obejmuje grunt oraz wszelkie części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Współwłaścicielami nieruchomości wspólnej są właściciele lokali i oni są podatnikami od nieruchomości. Prawo własności tej nieruchomości przysługuje tylko właścicielom lokali, a nie wspólnocie, co prowadzi do obciążenia ich podatkiem od nieruchomości na zasadach określonych w art. 3 ust. 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, jeśli w nieruchomości ustanowiona jest odrębna własność lokali, obowiązek podatkowy od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym części ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Właściciel nieruchomości lokalowej jest więc zobowiązany płacić podatek od lokalu i podatek od części ułamkowej nieruchomości wspólnej. Wspólnota mieszkaniowa, rozumiana jako ogół jej członków, może być podatnikiem podatku od nieruchomości jedynie w przypadku wynajęcia przez nią lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Wyodrębnienie własności lokalu w budynku skutkuje tym, że podatek od części tego budynku i gruntu stanowiącego współwłasność należy ustalać na takich zasadach, że odnosi się powierzchnię użytkową lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku i tak ustaloną proporcję stosuje się do powierzchni wspólnych części budynku i gruntu. Reasumując, organ stwierdził, że nie można podzielić stanowiska podatnika, przedstawionego we wniosku, zgodnie z którym właściciele lokali, tworzących wspólnotę mieszkaniową, nie są podatnikami podatku od nieruchomości, a jedynie ciąży na nich obowiązek podatkowy solidarnie wg przysługującego udziału w nieruchomości wspólnej (...) w zakresie części ułamkowej określonej w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, płaconego na zasadach obowiązujących osoby prawne. Organ podkreślił, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości samo prawo własności nieruchomości lub jej posiadanie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. Właściciele lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową są podatnikami podatku od nieruchomości, gdyż - na mocy art. 3 tej ustawy - ciąży na nich obowiązek podatkowy i rozliczają się wg reguł przyjętych w art. 6 ust. 11 ustawy. W interpretacji tej pouczono, że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia, za pośrednictwem organu podatkowego, który je wydał. Interpretację tę doręczone stronie w dniu 24 kwietnia 2009 r. K.O. zgodnie z pouczeniem, pismem z dnia 23 maja 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z pominięciem wymogu uprzedniego wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 9 lipca 2009 r. odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skarżący - błędnie pouczony przez Burmistrza M. - wniósł skargę do Sądu, nie dopełniając wymogu uprzedniego wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Brak wyczerpania tego środka przez stronę skarżącą skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną, a w konsekwencji , obligowało Sąd do jej odrzucenia. Jednocześnie Sąd wskazał, że - zgodnie z art. 214 Ordynacji podatkowej - błędne pouczenie strony co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie. Strona, która nie ponosi winy w niedokonaniu lub nieterminowym dokonaniu czynności procesowej, może wystąpić (we wniosku skierowanym do Burmistrza M. w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia) o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Burmistrz M., po rozpatrzeniu wniosku K.O., postanowieniem z dnia [...], przywrócił termin do wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 23 lipca 2009 r. K.O. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa z uwagi na uznanie jego stanowiska przez Burmistrza M., a w szczególności wykładni zapisu: "z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową" za nieprawidłowe, bez faktycznego i prawnego uzasadnienia. Jednocześnie podatnik wniósł o: – uzasadnienie celu zapisu zastrzeżenia: "z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową" przez ustawodawcę w przepisach art. 6 ust. 6, 7 i 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; – wyjaśnienie, czy w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nieruchomość stanowiąca współwłasność osób tworzących wspólnotę mieszkaniową stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali, wyodrębnionych wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi, ciąży solidarnie na wspólnocie mieszkaniowej i wraz z podatkiem od gruntu oraz części budynku, stanowiących współwłasność, opłacany jest na zasadach obowiązujących osoby prawne przez wspólnotę mieszkaniową jako jednostkę organizacyjną nieposiadająca osobowości prawnej w myśl art. 33 K.c. z zastrzeżeniem art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; – uzasadnienie, w oparciu o art. 2 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, czy każdy wyodrębniony samodzielny lokal mieszkalny staje się odrębną nieruchomością; – uwzględnienie w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanu formalno-prawnego, ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego podatnikowi i jego małżonki w oparciu o przedstawiony akt notarialny i przywołane obowiązujące przepisy prawa uzasadniające stanowisko podatnika. Dalej, w uzasadnieniu wezwania K.O. wskazał, że jako na właścicielu wyodrębnionego lokalu mieszkalnego w nieruchomości stanowiącej odrębny przedmiot opodatkowania, stanowiący współwłasność osób tworzących wspólnotę mieszkaniową na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ciąży na nim obowiązek podatkowy od nieruchomości, solidarnie od łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi oraz od gruntu i części budynku stanowiących współwłasność - na zasadach określonych w art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - opłacany w ramach opłat na koszty zarządu nieruchomością wspólną i wpłacane do gminy na zasadach obowiązujących osoby prawne, jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, tj. zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 331 K.c. Następnie, K.O. przedstawiając "stan formalno-prawny ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i jego nabycia" powołał się na umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży, zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 18 kwietnia 2001 r., art. 2 ust. 1 i 3 , art. 6 z ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007 r., a także na art. 2 ust. 5 i 6 z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Nadto, podatnik wskazał, że organ podatkowy z naruszeniem przepisów prawa ustala osobom tworzącym wspólnotę mieszkaniową podatek od nieruchomości od wyodrębnionych lokali, zawyżając kwoty podatku od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność przez to, że wylicza go częścią ułamkową zwaną udziałem w nieruchomości wspólnej, określanej zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o własności lokali, zamiast na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych, gdyż organ nie rozróżnia tych określeń, dlatego też załączył do pisma "odtworzenie obrazowe" tej różnicy. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Burmistrz M. pismem z dnia 30 lipca 2009 r. odmówił zmiany swojego stanowiska. W skardze z dnia 2 września 2009 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. interpretację indywidualną Burmistrza M., K.O. wniósł o jej uchylenie, podnosząc iż narusza ona przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Ponadto, wniósł o zobowiązanie Burmistrza M. jako organu podatkowego do wydania nowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność osób tworzących wspólnotę mieszkaniową w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Skarżący zażądał także zwrotu opłaty poniesionej z tytułu złożenia wniosku o interpretację oraz zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Burmistrz M., bez podstawy prawnej, zobowiązał go do złożenia informacji o nieruchomości od wyodrębnionego własnościowego lokalu mieszkalnego, części gruntu i nieruchomości wspólnej, podczas gdy przepis art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia go z tego obowiązku, jako osobę tworzącą wspólnotę mieszkaniową. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ podatkowy ustalając w drodze decyzji podatek od nieruchomości, od wyodrębnionego własnościowego lokalu mieszkalnego i pomieszczeń przynależnych do lokalu oraz części gruntu i budynku stanowiących współwłasność, określając ich powierzchnie do opodatkowania według wielkości udziału w nieruchomości wspólnej, postąpił niezgodnie z przepisem art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według skarżącego, Burmistrz M. nie miał upoważnienia ustawowego do dokonania tej czynności na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz, bez umocowania ustawowego, wzywał go do złożenia korekty informacji o nieruchomości, którą złożył w dniu 7 czerwca 2001 r. w Urzędzie Miejskim po nabyciu wyodrębnionego własnościowego lokalu mieszkalnego, tj. w czasie obowiązywania przepisu art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie, skarżący wskazał, że jako właściciel wyodrębnionego własnościowego lokalu mieszkalnego nie posiada innego aktu kupna aniżeli ten, który posiada Gmina, ponadto nie jest w posiadaniu żadnych danych o nieruchomości wspólnej. Dane o nieruchomości wspólnej zawiera deklaracja na podatek od nieruchomości, na podstawie której zarząd - zarządca nieruchomości wspólnej przy ul. [...] - opłacał podatek od nieruchomości wspólnej za lata 2005-2007, który to podatek nie był uiszczany od powierzchni wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Za te ostatnie lokale, podatek opłacali ich właściciele na podstawie decyzji Burmistrza. Dalej, podniósł, że do wymienionej deklaracji dołączony był załącznik, który poza powierzchnią gruntu i powierzchni użytkowej całego budynku zawierał część ułamkową, o której mowa w przepisie art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w jakiej ciąży na właścicielach obowiązek podatkowy od nieruchomości wspólnej na podstawie przepisu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. W ocenie skarżącego, Burmistrz M. z naruszeniem przepisów prawa ustalił powierzchnię do opodatkowania częścią ułamkową zwaną "udziałem w nieruchomości wspólnej", wyliczaną w myśl przepisu art. 3 ust. 3 o własności lokali, która to część jest większa od części ułamkowej wyliczonej w myśl przepisu art. 3 ust. 5 o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący podkreślił, iż ustawodawca w żadnym przepisie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołał się do "udziału". Następnie, skarżący zarzucił, że organ podatkowy nie uznał nieruchomości w której wyodrębniono własność lokali, stanowiącej współwłasność osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, jako odrębnego przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy. Organ podatkowy składane deklaracje i wpłacane kwoty zwraca do zarządu nieruchomości wspólnej – "M" Sp. z o.o. (jako dowód załączył pismo Burmistrza M. z dnia 25 stycznia 2009 r.). W ocenie skarżącego, bezprawne jest ustalanie w drodze decyzji na rok podatkowy podatku od części gruntu w sytuacji, gdy art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje podatku od części gruntu, ustalanie obszaru części gruntu w nieruchomości do opodatkowania przy pomocy posiadanego udziały w nieruchomości wspólnej jest niezgodne z prawem geodezyjnym, a części powierzchni pomieszczeń budynku winne być określane na podstawie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 5 ww. ustawy. W dalszej części uzasadnienia skargi, K.O. wskazał, że - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5, art. 6 ust. 6, ust. 7, 11 ustawy - podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości, w której wyodrębniono własność lokali, a jej właściciele z mocy art. 6 ustawy o własności lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową, nieruchomość staje się ich współwłasnością i stanowi odrębny przedmiot opodatkowania (art. 3 ust. 4 o podatkach i opłatach lokalnych), jest wspólnota mieszkaniowa jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, na zasadach obowiązujących osoby prawne (art. 6 ust. 6 i 11 o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 311K.c.), tj. na podstawie art. 6 ust. 9 o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący podkreślił, iż jego stanowisko jest zgodne z uchwałą 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007 r., a osoby tworzące wspólnotę mieszkaniową nie składają Burmistrzowi M. informacji o nieruchomości, zaś Burmistrz nie ma prawa ustalać im w drodze decyzji podatku od nieruchomości. Według skarżącego, organ podatkowy nie zauważył, że na mocy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw zostały wprowadzone zasadnicze zmiany dotyczące również wspólnot mieszkaniowych i osób je tworzących. Zmieniona ustawa nie zawiera przepisu, na mocy którego nieruchomość, w której wyodrębniono własność lokali nie może stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania (nieaktualny przepis poprzedniej ustawy - art. 2 ust. 6); przepis obowiązujący, tj. art. 3 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, z zastrzeżeniem ust. 5. Reasumując, skarżący wskazał, że w art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadzono w ustępach 6, 7 i 11 zapis: "z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową", co oznacza, że osoby tworzące wspólnotę mieszkaniową nie składają organowi podatkowemu informacji o nieruchomości (ust. 6); organ podatkowy nie ustala im w drodze decyzji podatku od nieruchomości (ust.7); nie składają deklaracji na podatek od nieruchomości i nie opłacają podatku, a obowiązek ten ciąży na wspólnocie mieszkaniowej jako jednostce organizacyjne niemającej osobowości prawnej (ust. 1). Końcowo skarżący zarzucił, że w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego organ podatkowy nie dokonał wykładni przepisów art. 6 ust. 6, 7 i 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. zwrotu: "z wyjątkiem osób tworzących wspólnotą mieszkaniową", jak również nie przedstawił uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz M. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w indywidualnej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że w przepisach art. 14b §2 – §5 Ordynacji podatkowej wskazano, że wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2), a składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§3), ponadto wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej; w razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (§4); nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej (§5). Z powyższego uregulowania wynika, że podatnik powinien we wniosku przedstawić wyczerpująco zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w co do oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Ponadto, powinien złożyć oświadczenia o treści wskazanej w § 4 art. 14b Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe uregulowania, należy wskazać, że z przedstawionego przez podatnika zaistniałego stanu faktycznego, w sposób bardzo lakoniczny, lecz według składu orzekającego w sprawie, wystarczający do wydania interpretacji indywidualnej przez organ podatkowy, któremu z urzędu znane są wszystkie elementy zaistniałego w sprawie zdarzenia faktycznego, gdyż organ podatkowy dysponuje dokumentami koniecznymi do corocznego dokonywania wymiaru podatku od nieruchomości skarżącemu podatnikowi, w tym wypisem z aktu notarialnego, obejmującym umowę nabycia przez podatnika lokalu mieszkalnego (wraz z pomieszczeniem przynależnym oraz budynkiem gospodarczym i udziałem ułamkowym części we wspólnych częściach budynku mieszkalnego i we własności działki) oraz wypisami z rejestru gruntów i kartoteki budynków oraz lokali, z których wynika, że nieruchomością gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym, położonym przy ul. [...], w którym skarżący posiada lokal mieszkalny, zarządza wspólnota mieszkaniowa. Nadto, z dalszych dokumentów załączonych do sprawy przez podatnika, wynika, że wspólnotę tę tworzą właściciele wszystkich (sześciu) wyodrębnionych w tym budynków lokali mieszkalnych, których udziały ułamkowe do części wspólnych zostały określone w umowach nabycia tych lokali. Ponadto, według składu orzekającego w sprawie, okoliczność, że skarżący podatnik nie złożył w postępowaniu toczącym się w sprawie udzielenia interpretacji podatkowej wymaganych ww. oświadczeń, w tym oświadczenia - pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania - że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz, że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej, a organ podatkowy nie wezwał go do usunięcia tych naruszeń na podstawie przepisu art. 14h w związku z przepisem art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, nie stanowiła podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z takim naruszeniem przepisów postępowania, które obligowałyby Sąd do jej uchylenia, bowiem - skoro organ podatkowy uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe - to niezłożenie przez podatnika ww. oświadczeń nie wywoła jakichkolwiek negatywnych dla niego konsekwencji w zakresie objętym ww. oświadczeniami. Także, według składu orzekającego w sprawie, wadliwa forma wydanej interpretacji, tj. forma postanowienia, której to formy przepisy Rozdziału 1a Ordynacji podatkowej zatytułowanego: "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", nie przewidują, gdyż interpretacja podatkowa jest odrębnym aktem niebędącym aktem władczym administracji publicznej, nie stanowi takiego naruszenia, które miałoby wpływ na treść wydanej interpretacji, ani negatywnie wpływało na uprawnienia skarżącego podatnika. Przechodząc dalej do kontroli merytorycznej zaskarżonej przez podatnika interpretacji indywidualnej, skład orzekający w sprawie nie znalazł podstaw do uznania jej za wydaną z naruszeniem prawa. W szczególności interpretacja ta nie narusza wskazywanych przez podatnika przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), prawidłowo bowiem organ podatkowy wyjaśnił, że wspólnota mieszkaniowa, w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym, co wymaga podkreślenia, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, na podstawie przepisu art. 3 ust. 4 tej ustawy, jak też nie ciąży na niej – na podstawie przepisu art. 6 ust. 11 ustawy – obowiązek składania deklaracji na podatek od nieruchomości i opłacania podatku na zasadach obowiązujących osoby prawne. Także, wbrew zarzutom skargi, organ podatkowy dokonał wykładni przepisów art. 6 ust. 6, 7 i 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym również zwrotu: "z wyjątkiem osób tworzących wspólnotą mieszkaniową" i przedstawił uzasadnienie swojego stanowiska. Słusznie organ ten podniósł, że w przepisie art. 3 ust. 4 ww. ustawy podatkowej - stanowiącym, że: jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 - zawarte zastrzeżenie, odsyłające do treści ust. 5, przewiduje wyjątek i określa sposób opodatkowania takich przedmiotów opodatkowania, jak grunt oraz części budynku stanowiące współwłasność, gdy wyodrębniono własność lokali. W przepisie tym wskazano bowiem, że: jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Ponadto, organ podatkowy prawidłowo także zinterpretował przepis art. 6 ust. 11 ustawy podatkowej - stanowiący, że: jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne – wywodząc, że przepis ten nie ma zastosowania do osób fizycznych tworzących wspólnotę mieszkaniową, a określony w tym przepisie tryb składania deklaracji i sposób opłacania podatku nie dotyczy tych osób. Osoby tworzące wspólnotę mieszkaniową, będące osobami fizycznymi – na podstawie przepisów art. 6 ust. 6 i ust. 7 ustawy, stanowiących, że: osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, zobowiązane są złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru (... - ust. 6), a podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (...- ust. 7) - składają organowi podatkowemu informację o nieruchomościach, zaś ten organ wydaje tym podatnikom decyzję ustalającą podatek (wymiarową). Wskazując na taki ww. sposób opodatkowania osób fizycznych tworzących Wspólnotę Mieszkaniową - ul. [...], Burmistrz M. nie naruszył prawa. Z przedstawionego bowiem przez podatnika zaistniałego stanu faktycznego w sprawie, który jest dla organu wiążący, uzupełnionego informacjami posiadanymi przez organ podatkowy z urzędu, a nadto informacjami załączonymi przez podatnika także do akt sprawy, wynikało, że ww. Wspólnotę Mieszkaniową tworzą osoby fizyczne, do których należy własność nabytych przez nie wydzielonych (wszystkich 6) lokali mieszkalnych oraz pomieszczeń przynależnych (w tym budynku gospodarczego należącego do skarżącego) i współwłasność ułamkowa części gruntu oraz wspólnych części budynku. Dodatkowo, z informacji tych wynika, że wszystkie te części ułamkowe (łącznie: 10.000) należą już do osób fizycznych. A zatem, w budynku tym nie ma wolnych lokali stanowiących własność Gminy lub Skarbu Państwa, którymi to lokalami zarządzałaby ww. Wspólnota Mieszkaniowa. W tej sytuacji, zgodnie z prawem, organ podatkowy stwierdził, że stanowisko skarżącego podatnika przedstawione we wniosku o interpretację jest nieprawidłowe, bowiem Wspólnota Mieszkaniowa - ul. [...] (ta konkretna, a nie inna) nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, tj. od części gruntu oraz wspólnych części budynku, jak również nie ciąży na niej obowiązek składania deklaracji na podatek od nieruchomości. Argumenty podnoszone przez skarżącego w skardze w kwestii wadliwego ustalenia przez organ podatkowy w decyzji wymiarowej wielkości części ułamkowej gruntu oraz wspólnych części budynku, podlegających opodatkowaniu, nie była i nie mogła być przedmiotem wniosku o interpretację, dlatego są one bez znaczenia dla oceny prawidłowości udzielonej w sprawie interpretacji indywidualnej. Na marginesie należy jednak wskazać, że ta wielkość wynika jasno z umowy nabycia przez skarżącego nieruchomości lokalowej oraz z wypisów z rejestru gruntów i kartoteki budynków oraz lokali prowadzonych, będących w posiadaniu organu podatkowego.