I SA/Sz 709/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. obecnie: O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w W. obecnie: O. S.A. z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Burmistrz D. P. (dalej przywoływany jako: "Organ I instancji"), postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok, celem opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu zależnym [...] , a których właścicielem jest T. P. S. A. z siedzibą w W. (aktualnie: "O. P. S. A. z siedzibą w W.") - zwana dalej: "Skarżącą". 2. Decyzją Nr [...] z dnia 7 lutego 2012 r. Organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 r., która to decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. 3. Prowadząc postepowanie podatkowe Organ I instancji wezwał Skarżącą do przedłożenia wykazu środków trwałych podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w roku 2007. Skarżąca przedłożyła wyciąg z ewidencji środków trwałych na płycie CD, obejmujący obszar województwa z. (m.in.), na którym położone są środki trwałe znajdujące się na terenie miasta D. P. Z uwagi na to, że dane zawarte na nośniku CD nie zawierały w każdym przypadku nazwy miejscowości, gdzie położony jest dany środek trwały, Organ nie miał możliwości zweryfikowania danych ze złożoną deklaracją, jak też korektą deklaracji na rok 2007, złożoną 14 września 2007 r. 4. Pismami z dnia 25 maja 2012 r., 25 czerwca 2012 r., 24 września 2012 r., 6 listopada 2012 r., Organ I instancji wzywał Skarżącą do wyjaśnienia dotyczącego środków trwałych, w tym które z nich leżą na obszarze gminy D. P. 5. Pismem z dnia 6 listopada 2012 r. Organ wezwał Skarżącą do złożenia wykazu i wartości środków trwałych, które były opodatkowane przez Skarżącą podatkiem od nieruchomości w roku 2007 r. (w pierwszej deklaracji i korekcie). 6. Odpowiadając na wezwanie, Skarżąca wyjaśniła, że wykaz zostanie przesłany do Organu w terminie do 27 listopada 2012 r., jednak terminu tego nie dochowała. 7. W piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. Organ poinformował Skarżącą, że do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2007 zostanie przyjęta wartość budowli wynikająca ze złożonej deklaracji podatkowej w dniu 15 stycznia 2007 r. 8. Organ I instancji wydał w dniu [...] r. decyzję znak [...], w której określił Skarżącej podatek od nieruchomości za rok 2007 w wysokości [...] zł. Organ powołując się na brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 i art. 3 ust. 1 u.p.o.l., art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm. – zwanej dalej: "p.b.") omówił ww. przepisy i wskazał, że do obiektów budowlanych zaliczone zostały również sieci uzbrojenia terenu, zaś przywołując art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przyjął, że przewody sieci t. są siecią uzbrojenia terenu. Powiązanie tego rodzaju poszczególnych elementów – przewody wraz z osprzętem, jak i kanalizacja, w której znajdują się przewody - bezwzględnie wskazuje na to, że jest to jeden obiekt budowlany - budowla. W ocenie Organu I instancji, skoro budowlą na potrzeby podatku od nieruchomości są linie t., Skarżąca powinna określić i podąć ich wartość, co w świetle art. 4 ust. 5 u.p.o.l. stanowi podstawę opodatkowania. Wobec faktu, że Skarżąca nie przedłożyła wykazu i wartości środków trwałych, zarówno wykazanych w deklaracji jak i w korekcie deklaracji, Organ przyjął za podstawę opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości wartości zawarte w deklaracji na 2007 r. 9. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżonej decyzji zarzucając: – naruszenie art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l. z powodu braku ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu oraz opodatkowanie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które w sposób oczywisty nie są, zdaniem Skarżącej, budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Na poparcie swoich twierdzeń przywołała orzeczenia sądów administracyjnych. 10. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej: "Organem II instancji") wydało w dniu 22 marca 2013 r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że przedmiotem zaskarżonej decyzji było określenie wysokości podatku od nieruchomości za 2007 rok. Organ uznał, że linie t., z którymi kanalizacja kablowa tworzy budowlę jako całość techniczno-użytkowa, są przedmiotem opodatkowania jako część budowli na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem Organu II instancji, Organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w granicach dla niego dostępnych i ustalił wartość linii t. w sposób nie wzbudzający wątpliwości, tym samym nie podzielił zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Zdaniem Organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie Organ podatkowy wyczerpał wszystkie możliwości ustalenia wartości linii t. Z uwagi na brak prawidłowej współpracy Skarżącej, która dysponuje dokładnymi danymi o ilości, wielkości i wartości początkowej linii t. z podziałem na poszczególne gminy, Organ podatkowy samodzielnie dokonał wyodrębnienia budowli TP SA znajdujących się na terenie D. P. W ocenie Organu II instancji, Organ podatkowy I instancji w toku sprawy nie naruszył przepisów postępowania. 11. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła Organowi naruszenie: – art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l. poprzez wydanie decyzji podatkowej po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. po przedawnieniu zobowiązania podatkowego; – art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez brak ustalenia jakich konkretnie obiektów nie zadeklarowała Skarżąca; – art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez nieustalenie podstawy opodatkowania od budowli, w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu dowodu, tj, ewidencji środków trwałych, pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; – art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie; – art. 4 ust. 7 u.p.o.l. poprzez niepowołanie biegłego, w sytuacji gdy podatnik nie określił wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż jej zdaniem, obciążono podatkiem od nieruchomości linie t. kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo, że nie stanowiły one dla Skarżącej budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Na poparcie swoich twierdzeń przywołała orzeczenia sądów administracyjnych. 12. W odpowiedzi na skargę, Organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. 13. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r., WSA w Szczecinie zawiesił postępowanie sądowe w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez SKO w K. z dnia 22 marca 2013 r., w zaskarżonej skargą. 14. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r. WSA w Szczecinie (sygn. akt I SA/Sz 1098/13 skargę oddalił. 15. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w W. umorzył postepowanie kasacyjne w związku z cofnięciem skargi kasacyjnej. 16. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r. WSA w Szczecinie podjął z urzędu postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. 17. Istota sporu koncentruje się na kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowli, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 u.p.b., linii kablowych przesyłających sygnał t. należących do Skarżącej, położonych we wnętrzu kanalizacji. Jednak na wstępie wywodu należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu przedawnienia. 18. Bezsporną okolicznością jest, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest zobowiązanie podatkowe skarżącej Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 rok. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010, Nr, 95, poz. 613 ze zm.), obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Okoliczności, o których tu mowa, zostały określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, zarówno w przepisach dotyczących podmiotów, jak i przedmiotów opodatkowania. W myśl regulacji zawartej w art. 6 u.p.o.l., osoby prawne są obowiązane samodzielnie obliczać podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, a następnie wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy za poszczególne miesiące - w terminie do 15 - go dnia każdego miesiąca, a za styczeń do 31 stycznia. Zatem, skoro zobowiązanie podatkowe osób prawnych z tytułu podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, tj. z chwilą zaistnienia określonych okoliczności, z którymi przepisy prawa podatkowego wiążą powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), to w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia określony w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. 19. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności zbadanie daty upływu terminu przedawnienia w podatku od nieruchomości za 2007 rok - który upływał z dniem 31 grudnia 2012 r. prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja Organu odwoławczego została wydana w dniu 22 marca 2013 r., natomiast decyzja Organu I instancji została wydana w dniu 4 stycznia 2013 r., a zatem obie decyzje zostały wydane już po upływie terminu przedawnienia. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentów świadczących o przerwaniu bądź zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. 20. Wskazać należy, że w odniesieniu do zobowiązań podatkowych powstających z mocy samego prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), sam upływ terminu przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego bez względu na to, czy postępowanie podatkowe się toczy, czy też nie, czy znajduje się w fazie przed organem pierwszej, czy drugiej instancji, czy wreszcie decyzja stała się ostateczna. Zachodzi wówczas konieczność umorzenia tego postępowania (zob: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.02.2010 r., sygn. akt II FSK 1594/08 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Przy czym, określony w art. 70 § 1 O.p. pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega wydłużeniu w przypadku wystąpienia okoliczności mających wpływ na jego bieg - stosownie do art. 70 § 2, § 3, § 4 i § 6 O.p. Jak wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie 5 - letni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki w podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upływał z dniem 31 grudnia 2012 r. 21. W uzasadnieniu decyzji Organu I instancji wskazano, że podatek od nieruchomości za 2007 rok w kwocie [...] zł został zapłacony. Podobne okoliczności, a mianowicie, zapłata kwoty podatku przed upływem terminu przedawnienia i upływ terminu przedawnienia, były przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 3 grudnia 2012 r. wydanej w sprawie o sygn. akt I FPS 1/12 w związku z pytaniem sformułowanym w postanowieniu NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie sygn. akt I FSK 174/11, a mianowicie: "czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej)?". NSA w powołanej wyżej uchwale wskazał, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazano, że w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej przewidziane zostały różne sposoby wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, a to zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 przez zapłatę zobowiązania podatkowego, jak również zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 na skutek przedawnienia. Kwestie przedawnienia uregulowano w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że każde zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, a instytucja ta stanowi jedną z form wygasania zobowiązaniowych stosunków prawnych. Po upływie terminu przedawnienia wierzyciel nie może skutecznie domagać się od dłużnika spełnienia zobowiązania, a instytucja ta służy zachowaniu pewności obrotu. Przedawnienie zobowiązań podatkowych dotyczy roszczeń majątkowych i uwzględniane jest z urzędu, jego zaś skutkiem jest wygaśnięcie zobowiązań. Podatnik w procesie samoobliczenia swojego zobowiązania podatkowego z różnych względów może zadeklarować i w konsekwencji wpłacić podatek w innej wysokości niż faktycznie istniejące, powstałe z mocy prawa zobowiązanie podatkowe. W związku z tym, zobowiązanie podatkowe, stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wygaśnie w całości tylko wówczas, gdy podatnik wpłaci podatek w takiej samej lub w wyższej kwocie niż wynikający ze zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa. W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe przestaje istnieć. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego nie biegnie dalej. Odmienna sytuacja zachodzi, gdy podatnik wpłaca kwotę podatku mniejszą niż rzeczywista wysokość zobowiązania podatkowego. W tym przypadku następuje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w części zapłaconej. Natomiast w pozostałym zakresie zobowiązanie nadal istnieje. Dalej biegnie termin przedawnienia w stosunku do pozostałej części zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa i rzeczywista jego wielkość nie jest pewna. W związku z tym nie wiadomo, czy zobowiązanie podatkowe wygasło w całości lub w części, a zatem, czy istnieje zobowiązanie podatkowe w pewnym zakresie. Dlatego też organ podatkowy jest uprawniony do weryfikacji samoobliczenia podatnika. Sytuacja zmienia się po upływie terminu przedawnienia przewidzianego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, nie ma już bowiem żadnych wątpliwości, że zobowiązanie wygasło w całości. Nawet bowiem, gdy zapłacony podatek był w niższej wysokości niż wynikający z mocy prawa, a zatem nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w części (art. 59 § 1 pkt 1 O Ordynacji podatkowej), to w pozostałej istniejącej części wygasł na skutek przedawnienia. Z momentem upływu terminu przedawnienia nie ma zatem wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe wygasło w całości. Nie istnieje już stosunek prawny, nie ma zatem konieczności weryfikowania treści zobowiązania podatkowego. Nadto, przedawnienie, które pełni funkcje gwarancyjne i stabilizacyjne, we wszystkich gałęziach prawa jest instytucją zastrzeżoną na korzyść dłużnika. Szczególnie jest to istotne w prawie podatkowym. Oznacza to, że podatnik może powoływać się na dobrodziejstwa płynące z instytucji przedawnienia. Takiego uprawnienia nie posiada zaś organ podatkowy, który nie może czerpać korzyści z faktu, że w terminie przedawnienia nie zdołał wydać ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. 22. Odnosząc powyższe stanowisko do rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że Sąd w pełni podziela zaprezentowany w cytowanej uchwale pogląd odnośnie procesowych konsekwencji upływu okresu przedawnienia skutkujących bezskutecznością orzekania w sprawie. Podkreślić też należy za poglądem wyrażonym w uchwale, że bezprzedmiotowość postępowania dotyczy orzekania w sprawie, tj. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku a nie fazy postępowania. Dlatego też w przypadku stwierdzenia na etapie postępowania odwoławczego przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej. Jeśli bowiem zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej) należy wyeliminować z obrotu prawnego nieostateczną decyzję organu pierwszej instancji określającą to zobowiązanie. Umorzenie wyłącznie postępowania odwoławczego, bez uchylenia decyzji, wywołałoby jedynie taki skutek, że decyzja organu pierwszej instancji określająca zobowiązanie podatkowe, które już wygasło, zyskałaby przymiot ostateczności, co pozostawałoby w sprzeczności z istotą przedawnienia. Art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej daje możliwość organowi odwoławczemu uchylenia decyzji organu pierwszej instancji umorzenia postępowania w sprawie. Przepis ten winien być zastosowany m.in. w sytuacji, gdy przedawnienie zobowiązania zostanie stwierdzone przez organ odwoławczy. Ponieważ przyczyny umorzenia postępowania zostały wskazane tylko w art. 208 Ordynacji podatkowej (w innych przepisach zostały wskazane tylko przypadki, w których postępowanie kończy przez jego umorzenie) i przedawnienie zobowiązania zostało wskazane jako jedna z przesłanek bezprzedmiotowości postępowania skutkująca umorzeniem postępowania, wyjaśnienia wymaga, że nie stanowi ona podstawy do umorzenia postępowania w każdym przypadku, w szczególności nie stanowi podstawy umorzenia postępowania odwoławczego. Daje natomiast organowi odwoławczemu możliwość umorzenia postępowania w sprawie ze względu na przedawnienie zobowiązania na etapie postępowania odwoławczego, oczywiście po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie opowiada się za poglądem akceptowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie (np. Ordynacja podatkowa Komentarz S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat,M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2014, s. 274, że umorzenie samego postępowania odwoławczego nie wyeliminuje z obrotu prawnego decyzji określającej zobowiązanie, które wygasło. Decyzja nie wygasa ani na skutek przedawnienia, ani na skutek umorzenia postępowania odwoławczego, nie staje się też bezprzedmiotowa. Zastosowanie trybu określonego w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w sposób prosty i szybki prowadzi do eliminacji z obrotu prawnego takiej decyzji i zakończenia postępowania w sprawie, co koreluje z ustanowioną w art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą szybkości postępowania. Realizując normy prawne art. 125 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Umorzenie postępowania odwoławczego, a następnie ewentualne wszczęcie i prowadzenie postępowania, np. w trybie art. 258 § 1 pkt 1 O.p., w sytuacjach takich jak występująca w niniejszej sprawie, zbędnie wydłuża czas, w jakim decyzja może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego oraz zbędnie pochłania czas organu podatkowego. Zastosowanie art. 258 § 1 pkt 1 O.p. jest uzasadnione wówczas, gdy nie zostało wniesione odwołanie od decyzji określającej zobowiązanie, które uległo przedawnieniu (sprawa nie była rozpoznawana w trybie odwoławczym). 23. W ponownym postępowaniu Organ odwoławczy, uwzględniając powyższe uwagi, winien zastosować powołaną uchwałę NSA z dnia 3 grudnia 2012 r. (sygn. akt I FPS 1/12), odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w kontekście zapłaty podatku od nieruchomości za 2007 r. i wydać stosowne rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. 24. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2007 rok jest przedwczesne na tym etapie postępowania, wobec konieczności odniesienia się w pierwszej kolejności do zagadnień związanych z przedawnieniem zobowiązania podatkowego i bezprzedmiotowością postępowania w sprawie. 25. Wszystkie wymienione w uzasadnieniu wyroki dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. 26. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.