I SA/Sz 710/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w przedmiocie niedopuszczalności zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. G. K. w piśmie z dnia 13 lipca 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w przedmiocie niedopuszczalności zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, stosownie do pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając swój wniosek, Dyrektor wskazał m.in., że strona skarżąca przedmiotem skargi uczyniła zarzuty przedstawione w uzasadnieniu zażalenia, w związku z tym odpowiedź na skargę jest w istocie powtórzeniem uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu przez Sąd. Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedza badanie dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ustawodawca określił na jakie akty i czynności służy skarga do sądu, stanowiąc w art. 3 § 2 p.p.s.a., że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3); Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu nie służy skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2016 r. nadano tytuł natychmiastowej wykonalności postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem organu odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2017 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K., działający jako wierzyciel, wystawił przeciwko zobowiązanemu tytuły wykonawcze, obejmujące zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane okresy rozliczeniowe 2014 r., określone decyzją organu pierwszej instancji. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., działający jako organ egzekucyjny, przekazał pismo zobowiązanego z dnia 20 marca 2017 r. wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska do zgłoszonego zarzutu. Wierzyciel postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017 r. rozstrzygnął o niedopuszczalności zarzutu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela. Zobowiązany nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego i wniósł skargę do sądu na postanowienie z dnia 18 kwietnia 2017 r. o niedopuszczalności zarzutu zobowiązanego, a zatem na postanowienie, które na mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., wyłączone zostało z kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2014/16, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego stwierdzić należy, że pomimo błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu – skargę należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.