I SA/Sz 724/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu [...]r. J. L. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu wcześniej nabytego w celu budowy stacji paliw. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że w [...]r. podatnik zbył jedną z czterech działek stanowiących jego współwłasność (wraz z synem). Przy sprzedaży wyliczono podatek VAT, który został zapłacony. Od czasu tej sprzedaży podatnik stał się podatnikiem VAT, dokonał zgłoszenia rejestracyjnego i co miesiąc wystawia deklaracje VAT 7 z podatkiem zerowym, gdyż jako osoba fizyczna nie dokonuje innych transakcji objętych podatkiem VAT. Podatnik zadał pytanie czy był zobowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu powyższej sprzedaży oraz czy jest zobowiązany do składania zerowych deklaracji VAT-7. Zdaniem podatnika nie był on obowiązany do zapłaty podatku VAT, gdyż okazjonalna sprzedaż poza działalnością gospodarczą nie może być opodatkowana, co potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt [...]. W uzupełnieniu wniosku podatnik wyjaśnił, że w/w niezabudowaną działkę (nr [...]) wraz z pozostałymi niezabudowanymi działkami (nr [...], nr [...], [...] oraz nr [...]), położonymi w Świnoujściu, zakupił od Miasta Ś. w latach [...] w celu zainwestowania środków finansowych z zamiarem budowy stacji paliw, z którego to zamiaru później zrezygnował. Przedmiotową działkę sprzedał z przeznaczeniem pod budowę stacji paliw, którą zrealizowali nabywcy, a co do pozostałych działek nie ma sprecyzowanych planów. Ponadto podatnik od [...]r. jest współwłaścicielem [...]-tu wydzielonych działek rolno-pastwiskowych w jednym kawałku o obszarze [...] ha położnych w Ż., które nie są terenami budowlanymi. Działki te podatnik nabył na podstawie umowy o zwolnienie z długu, bez związku z działalnością gospodarczą. Podatnik jest też właścicielem działki budowlanej w Szczecinie, którą nabył w [...]r. pod budowę własnego domu, lecz zamiaru tego nie zrealizował. Dyrektor Izby Skarbowej w B.y, działając w imieniu Ministra Finansów, w dniu [...]r., udzielił interpretacji indywidualnej uznając stanowisko podatnika za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, po przytoczeniu art. 5 ust.1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 15 ust.1 i 2 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podkreślił, że dla rozstrzygnięcia kwestii czy sprzedaż przedmiotowej działki podlega opodatkowaniu podatkiem VAT istotne znaczenie ma to, czy czynności tej można przypisać znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15ust.2 ustawy o VAT przez podatnika tego podatku (art. 15 ust.1). Żeby stać się podatnikiem VAT wystarczy wykonać czynność, o której wyżej mowa nawet jednorazowa ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy. Pojęcie częstotliwości należy rozumieć jako zakładające powtarzalność czynności. Z przedstawionych przez podatnika okoliczności wynika, że przedmiotowa działka przeznaczona była pod zabudowę. Celem nabycia nieruchomości było zainwestowanie środków finansowych i wybudowanie stacji paliw. Podane okoliczności wskazują jednoznacznie na zamiar wykorzystania przedmiotowej nieruchomości w sposób ciągły w celach zarobkowych. Nie można bowiem twierdzić o osobistej własności nieruchomości, gdy w istocie jej przeznaczeniem jest późniejsza sprzedaż bądź inna forma gospodarczego wykorzystania. W konsekwencji organ uznał, iż przedmiotowa sprzedaż jest sprzedażą dokonaną przez podmiot, który planował posiadane prawo do nieruchomości związać z działalnością gospodarczą. Stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, by zamiar budowy stacji paliw miał na celu zaspokojenie potrzeb osobistych. I dlatego zapłata podatku VAT oraz dokonana rejestracja podatnika VAT były zgodne z prawem. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podatnik zarzucił, że wydana interpretacja jest niezgodna z przepisami VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1997r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG). Zgodnie z przepisami unijnymi opodatkowanie transakcji sporadycznych jest możliwe tylko wtedy -wywodzi skarżący - gdy ustawodawca krajowy wprowadził takie opodatkowanie w wewnętrznym systemie prawnym. Polska ustawa o VAT, zdaniem podatnika, regulacji takiej nie zawiera. Podatnik zarzucił ponadto naruszenie art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie interpretacji rozszerzającej oraz naruszenie art. 15 ust.2 ustawy o VAT poprzez nieprawidłowe uznanie, że incydentalna sprzedaż nieruchomości niezwiązanej z działalnością gospodarczą podlega opodatkowaniu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał dotychczasowe swoje stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, że pojęcie podatnika VAT określone w art. 15 ust.1 ustawy o VAT odpowiada pojęciu podatnika VAT określonemu w art. 4 ust.1 VI Dyrektywy. Również definicja działalności gospodarczej określona w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT odpowiada definicji określonej w art. 4 ust.2 VI Dyrektywy z tą różnicą, że art. 15 ust. 2 przewiduje nadto, iż z działalnością gospodarczą mamy do czynienia również wtedy, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Ten dodatkowy zapis zgodny jest z art. 4 ust.3 VI Dyrektywy, który przewiduje, iż państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością określoną w ust. 2, w tym dostawę działek budowlanych. Organ powołał się również na orzeczenia ETS potwierdzające jego stanowisko. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. L. wniósł o uchylenie w całości wydanej interpretacji zarzucając, że narusza VI Dyrektywę Rady UE z 17 maja 1997r., art. 15 ust.2 ustawy o VAT oraz art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił przebieg postępowania oraz ustalony stan faktyczny, a następnie w całości i dosłownie przytoczył argumentację przedstawioną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej interpretacji, obrót nieruchomościami gruntowymi co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, albowiem z mocy art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów, a grunty – wg dyspozycji art. 2 pkt 6 tej ustawy – są towarem. Czynności te są opodatkowane gdy są dokonywane przez podatników. Podatnikami w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy o VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielne działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust.2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (...) również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Według prawa unijnego, z mocy art. 4 ust.2 VI Dyrektywy Rady (obowiązującej w 2006r.) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi (...). Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych i niematerialnych do celów zarobkowych. Zgodnie zaś z art. 4 ust.3 VI Dyrektywy państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust.2 w szczególności (...) dostawę działek budowlanych. Jak wynika porównania przytoczonych przepisów, istnieje zgodność art. 15 ustawy o VAT z przepisami prawa unijnego, co organ w zaskarżonej interpretacji prawidłowo i dokładnie wyjaśnił. Nie zachodzi więc naruszenie VI Dyrektywy Rady. W okolicznościach faktycznych sprawy organ zasadnie przyjął, że decydujące znaczenie dla opodatkowania przedmiotowej sprzedaży miał zarobkowy charakter dokonanej czynności i jej związek z działalnością gospodarczą. Skarżący wskazał, że przedmiotowa działka przeznaczona była pod zabudowę, a celem nabycia było zainwestowanie środków finansowych i zamiar wybudowania stacji paliw. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego o przeznaczeniu zakupionej nieruchomości na cele osobiste, gdyż w momencie zakupu skarżący zakładał gospodarcze wykorzystanie działki. Zatem zasadnie organ uznał, że dokonana sprzedaż była sprzedażą dokonaną przez podmiot, który planował posiadane prawo do nieruchomości związać z działalnością gospodarczą, oraz że zamiar budowy stacji paliw nie miał na celu zaspokojenie potrzeb osobistych. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...]r. sygn. akt I [...] jak również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z [...]r. sygn. akt [...] i z [...]r. sygn. akt [...]). Zarzut naruszenia art. 15 ust.2 ustawy o VAT jest więc bezzasadny. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż zaskarżona interpretacja wydana została w oparciu o przepisy prawa podatkowego zgodne z prawem wspólnotowym. Art. 124 Ordynacji podatkowej nie miał w sprawie zastosowania. Reasumując zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.