I SA/Sz 732/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. w sprawie ze skargi M. Polska-Zachód Spółka z o.o. poprzednia nazwa "T. Z." Spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. o d d a l a skargę M. Polska – Z. Spółka z o.o. z siedzibą w M. ( poprzednie nazwy: T. Polska – Z. spółka z o.o. z siedzibą w S., T. Z. Spółka z o. o. z siedzibą w S. ) w złożonej 16 stycznia 2003 r. deklaracji na podatek od nieruchomości na 2003 rok zadeklarowała budowle o powierzchni 1.640.632,20 m ². 24 września 2003 r. Spółka skorygowała powyższą deklarację wykazując brak jakichkolwiek przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, składając jednocześnie żądanie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 rok. W uzasadnieniu tego żądania Spółka wskazała, że składając pierwotnie deklarację dokonała błędnej kwalifikacji posiadanych składników majątkowych przyjmując, że stanowią one podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2003 roku. W związku z wątpliwościami organu co do zasadności złożonej przez Spółkę korekty deklaracji, postanowieniem z 2 października 2003 r. Burmistrz W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2003 r. i następnie decyzją z [...] roku, nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 926 ze zm. ), art. 2, art.3 ust. 1 pkt 1, art. 4 , art. 5, art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. ) oraz § 1 uchwały Nr II/4/2001 Rady Miejskiej w Wolinie z 7 grudnia 2002 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości ( Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 95, poz. 2217 ) określił T. Polska – Z. Spółce z o.o. z siedzibą w S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że prowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że Spółka od 1 stycznia 2003 roku do dnia wydania decyzji jest właścicielem położonej na terenie gminy W. budowli, którą stanowi trakt światłowodowy, sieć światłowodowa i powołując się na przepis art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 /w ustawy oraz § 1 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w W. stwierdził, że na Spółce, jako właścicielu wymienionej wyżej budowli, ciążył obowiązek uiszczenia podatku od nieruchomości do 15 dnia każdego miesiąca roku 2003, w równych ratach w wysokości po [...] zł każda. Organ podatkowy powołał się przy tym na opinię biegłego, z której wynika, że trakty światłowodowe i sieci światłowodowe jako środki trwałe są budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku od nieruchomości za 2003 rok zgodnie z wnioskiem, o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia odwołania oraz o pociągnięcie pracownika organu do odpowiedzialności określonej w art. 142 w związku z art. 139 i 140 ustawy Ordynacja podatkowa, T.- Z. Spółka z o.o. wskazała, że decyzja ta narusza w sposób rażący art. 123, 187 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem odwołującej się Spółki organ podatkowy naruszył wyżej wskazane przepisy prawa nieuwzględniając w toku postępowania wnioskowanego przez nią dowodu w postaci wyjaśnień z 23 stycznia 2004 r. i nieustosunkowując się w uzasadnieniu decyzji do tego dowodu w sprawie. Strona zarzuciła, że organ podatkowy nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego oraz że naruszył przepisy art. 139 § 1 i art. 140 Ordynacji podatkowej uchybiając terminom załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie zgadzając się z podjętym przez organ rozstrzygnięciem Spółka wskazała, że jest w posiadaniu kabla światłowodowego podwieszonego w 100 % na dzierżawionych słupach energetycznych wysokiego napięcia przebiegających na terenie gminy W., będących przedmiotem własności Spółki Energetyka S. S.A., które to słupy stanowią budowle. Powołując się na przepis art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, spółka podniosła, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest więc, jej zdaniem, właściciel tych słupów stanowiących budowle i nie może być nim, jak wskazano, właściciel urządzenia takiego jak przewód telekomunikacyjny ( kabel światłowodowy ), podwieszonego na tychże słupach. Urządzeń takich nie można, zdaniem Spółki, zakwalifikować do budowli w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego; stanowią one jedynie urządzenie techniczne nie będące budowlą. Na poparcie swego stanowiska powołano się na decyzje innych organów podatkowych podjęte w analogicznych stanach faktycznych, t. j. dotyczących takich samych środków trwałych odwołującej się Spółki znajdujących się na terenie właściwości miejscowej innych organów podatkowych, w których to decyzjach stwierdzono nadpłaty podatku od nieruchomości. Do odwołania dołączono kserokopię dowodu nadania pisma z 23 stycznia 2004 r., kopię umowy dzierżawy infrastruktury zawartą pomiędzy T. Polską Z. Spółką z o.o. a Energetyką S. S.A. wraz z aneksem oraz wskazane wyżej decyzje Burmistrza Miasta i Gminy T., Burmistrza Miasta M., Burmistrza K. P., Burmistrza B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. ) oraz art. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. ), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Przywołując przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wyjaśnienie pojęcia budowla zawarte w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który to przepis znajduje zastosowanie na mocy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy stwierdził, że skoro przepisy prawa budowlanego nakazują kwalifikować jako budowlę każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, t.j. między innymi sieci uzbrojenia terenu, to cała sieć telekomunikacyjna będąca własnością podatnika stanowi budowlę w rozumieniu prawa budowlanego. Podwieszenie trakcji światłowodowej na trakcji elektrycznej jest tylko technicznym rozwiązaniem poprowadzenia przewodów światłowodowych pomiędzy określonymi zakończeniami sieci telekomunikacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że argumentacja prezentowana przez podatnika nie uwzględnia faktu, że światłowód podwieszony na trakcji energetycznej jest jednym z elementów sieci telekomunikacyjnej i nie może być postrzegany w oderwaniu od całości tej sieci. Powołując się na przepis art. 2 pkt 23 ustawy z 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm. ) organ ten dodał, że sieci telekomunikacyjne stanowią zarówno urządzenia telekomunikacyjne, jak i linie telekomunikacyjne zestawione i połączone w sposób umożliwiający przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną. Wykazując, że sieć telekomunikacyjna będąca przedmiotem własności podatnika jest siecią techniczną, a więc budowlą, w rozumieniu prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na sporządzoną 7 stycznia 2004 r. opinię biegłego rzeczoznawcy z zakresu prawa budowlanego, zgodnie z którą trakty światłowodowe i sieci światłowodowe są budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów art. 139 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że jest on bezzasadny, gdyż w przedmiotowej sprawie organ zobowiązany był do wstrzymania się od wydania decyzji do czasu zapoznania się strony ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Skoro zatem strona złożyła wyjaśnienia w sprawie w odpowiedzi na zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego dopiero 29 stycznia 2004 r., to termin załatwienia sprawy określony postanowieniem z 24 listopada 2003 r. nie został dotrzymany bez winy organu. Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa wobec umożliwienia podatnikowi czynnego udziału w toku postępowania, nie naruszono również przepisu art. 187 tejże ustawy. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, wydanie orzeczenia określającego brak zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 rok oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, Spółka zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. ) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, z naruszeniem przepisów art. 122, 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. ) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przepisów art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji oraz brak powołania podstawy prawnej. Skarżąca zarzuciła nadto sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału. Spółka wskazała w uzasadnieniu skargi, że nie jest na terenie Gminy W. właścicielem żadnej nieruchomości, ani żadnego obiektu budowlanego, a jedyny składnik majątku Spółki znajdujący na terenie Gminy W. to kabel światłowodowy, który nie jest ani nieruchomością, ani obiektem budowlanym. Powołując się na przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, (...), 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa (...), skarżąca Spółka wskazała, że nie spełnia żadnego ze wskazanych w tym przepisie przesłanek, i stwierdziła, że nie jest podatnikiem podatku pod nieruchomości na terenie Gminy W. Spółka, powołując się na wyrażoną w przepisie art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane definicję pojęcia obiektu budowlanego, zgodnie z którą przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury, po uprzedniej szczegółowej analizie znaczenia wskazanych pojęć, wskazała, że skoro samo urządzenie ( kabel ), czy zespół urządzeń ( instalacja ) nie jest obiektem budowlanym, to nie może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka dodała, że właścicielem słupa będącego obiektem budowlanym jest inny podmiot i to on jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Spółka podkreśliła, że użytego w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, zawierającego definicję budowli, zwrotu "sieci techniczne" nie można odnosić do jakichkolwiek sieci technicznych, ale tylko i wyłącznie do sieci technicznych w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. Zdaniem spółki przenoszenie pojęcia "sieć telekomunikacyjna" w rozumieniu ustawy z 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne na grunt ustawy – Prawo budowlane i, w konsekwencji, na grunt podatków i opłat lokalnych oraz utożsamianie pojęcia "sieć techniczna" z pojęciem "sieć telekomunikacyjna", nie znajduje podstaw w żadnym przepisie obowiązującego prawa. Zakres zastosowania i cele ustawy Prawo telekomunikacyjne są określone w tejże ustawie i z przepisów to określających nie wynika, jak wskazano w uzasadnieniu skargi, iżby ustawa ta miała służyć celom podatkowym. Niewskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu, który nakazywałby w sposób rozszerzający interpretować przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez stosowanie w procesie jej wykładni przepisów innej ustawy, do której to ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła, stanowi zdaniem skarżącej, naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Dodatkowo Spółka powołała się w uzasadnieniu skargi na definicję "obiektu budowlanego" zawartą w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zgodnie z którą: " przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będących wynikiem prac budowlanych" i wskazała, że odnosząc tę definicję do stanu niniejszej sprawy można by jedynie uznać, że posiadany przez spółkę kabel stanowi element składowy obiektu budowlanego, czemu jednak spółka zaprzeczyła. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wnosząc o jej oddalenie podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty organów administracji publicznej (art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Skarga nie jest zasadna, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy fakt wydzierżawienia przez Skarżącą od zakładu energetycznego w celu podwieszenia sieci światłowodowej ma znaczenie dla opodatkowania skarżącej podatkiem od nieruchomości, czy też nie. Skarżąca bowiem podnosi, że ta okoliczność powoduje, iż nie jest ona właścicielem budowli w rozumieniu przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. ). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, (...), 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...) ( art. 3 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy ). Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a zawiera definicję pojęć w niej użytych. W pkt 2 tego przepisu wskazuje, że "budowla" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm. ) zawiera definicję obiektu budowlanego określając, że pod tym pojęciem rozumie się: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznym, b ) budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. W pkt 3 tego artykułu zawarta jest definicja budowli. Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, naziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń ) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Definicja budowli określona w prawie budowlanym sprowadza się przede wszystkim do przykładowego ich wyliczenia, Brak jest w tym przepisie opisowej definicji budowli. Definicji wyliczonych we wskazanym wyżej przepisie przykładowo budowli poszukiwać należy więc w innych ustawach. Ustawa z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm. ) regulująca sprawy dotyczące między innymi inwentaryzacji i ewidencji sieci uzbrojenia terenu ( vide: art.1 pkt 4 tej ustawy ), w art. 2 pkt 11 wskazuje, że przez sieci uzbrojenia terenu – rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki, itp. Dane zawarte w ewidencji grudniów i budynków stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Nie powinno ulegać wątpliwości, że przewody sieci światłowodowej są siecią uzbrojenia terenu w rozumieniu wskazanej wyżej ustawy. Również w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych ( PKOB ) ( Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm. ) wydanego na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z 9 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej ( Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm. ) wśród obiektów budowlanych nie będących budynkami wymienia się linie telekomunikacyjne ( sekcja 2, dział 22 ). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca Spółka jest właścicielem środka trwałego określonego jako trakt światłowodowy, sieć światłowodowa, które to sieci są, jak wynika z zawartej z Energetyką Szczecińską S.A. umowy, podwieszone na konstrukcjach wsporczych linii elektroenergetycznych będących własnością E.S.S.A. ( umowa – k. 61 akt ). Skoro znajdujący w sprawie zastosowanie na mocy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przepis art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane wskazuje, że przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury wskazując wprost, że budowlą jest taki obiekt budowlany jak sieci techniczne, sieci uzbrojenia terenu, to uznać należy, że organy podatkowe trafnie zakwalifikowały posiadane przez podatnika sieci światłowodowe, trakt światłowodowy jako budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i zasadnie określiły Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na podstawie cytowanego wyżej przepisu art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że posiadany przez skarżącą światłowód podwieszony na trakcji energetycznej jest jednym z elementów sieci telekomunikacyjnej, przez którą to sieć, jak wynika z definicji zawartej w przepisie art. 2 pkt 23 ustawy z 21 lipca 2000 r. ( Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm. ) - Prawo telekomunikacyjne, rozumie się urządzenia telekomunikacyjne i linie telekomunikacyjne, zestawione i połączone w sposób umożliwiający przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektryczną. Dla oceny zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma więc znaczenia, wbrew zarzutom skargi, fakt podwieszenia przewodu światłowodowego na słupach będących własnością Zakładu Energetycznego. Zdaniem Sądu organy podatkowe prowadząc postępowanie podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Uznając, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy pierwszej instancji powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu wydania opinii w przedmiocie tego czy środek trwały: "trakt światłowodowy S. S. – Ś. i sieć światłowodowa Miasta R.– K. P. – T. jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego", w której to opinii ( k. 28 i n. akt ) stwierdzono, że wskazane środki trwałe są w rozumieniu prawa budowlanego budowlami. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącej Spółki, że organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy naruszając przepis art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz przepis art. 187 § 1 tej ustawy nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Niezasadny jest również, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej ( § 1 pkt 4 ), uzasadnienie faktyczne i prawne ( § 1 pkt 6 ), uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa ( § 4 ). Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza więc prawa. Skargę jako niezasadną należało zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalić. /-/M.Dożynkiewicz /-/M.Jaździński /-/A.Polańska