I SA/Sz 737/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Elżbieta Dziel po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (Dyrektor Izby, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (Naczelnik US, organ I instancji) z 16 sierpnia 2024 r. znak: 3208-SEE.7113.652.2024 (3208-SEE.7113.21.2024.ML) odmawiające W. B. (zobowiązany, strona, skarżący) umorzenia prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika US: 1) nr SM [...] z 14 listopada 2014 r.; 2) nr SM [...] z 14 stycznia 2015 r.; 3) nr SM [...] z 6 października 2015 r.; 4) nr SM [...] z 6 października 2015 r. a także 5) nr [...] z 14.10.2021 r; Prezydenta Miasta S. - nr [...] z 24.05.2022 r.; Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. - nr [...] z 18.06.2021 r.; Burmistrza Miasta i Gminy D.: 1) nr [...] z 01 marca 2021 r.; 2) nr [...] z 21 stycznia 2022 r.; 3) nr [...] z 28 października 2022 r.; 4) nr [...] z 27 lutego 2023 r.; 5) nr [...] z 27 kwietnia 2023 r.; 6) nr [...] z 20 lipca 2023 r.; 7) nr [...] z 9 stycznia 2024 r.; Burmistrza K. : 1) nr [...] z 22 kwietnia 2024 r.; 2) nr [...] z 23 lipca 2021 r.; 3) nr [...] z 14 sierpnia 2023 r.; Urzędu Miasta i Gminy w N. - nr [...] z 11 lutego 2020 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – K.p.a.) w zw. z art. 17 i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505, ze zm. – u.p.e.a.), art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 – u.p.e.a.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm. – ustawa zmieniająca), § 2 ust. 2 pkt 1 zarządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie zasad rachunkowości i planów kont dla organów podatkowych podległych Ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w zakresie poboru i rozliczenia podatków, opłat, wpłat z zysku przedsiębiorstw państwowych, jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także innych niepodatkowych należności budżetowych, do których poboru, ustalania lub określania są uprawnione organy podatkowe (Dz. Urz. MFFiPR z 2021 poz. 139 – zarządzenie w sprawie zasada rachunkowości), § 3 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie poboru i rozliczenia pieniędzy odebranych, zajętych albo uzyskanych przez pracownika obsługującego organ egzekucyjny podległy Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. Urz. MF z 2018 r. poz. 5 ze zm. – zarządzenie w sprawie poboru). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Naczelnik US w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego na poczet zaległości zobowiązanego, przeprowadził egzekucję z nieruchomości gruntowej objętej księgą wieczystą nr [...] i dokonał sprzedaży działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości B. gmina K. . 19 grudnia 2023 r. Dyrektor Izby wydał postanowienie utrzymujące udzielenie przybicia tej nieruchomości na rzecz licytanta dokonane postanowieniem Naczelnika US z 12 października 2023 r. Sprawa egzekucji z nieruchomości zakończyła się wydaniem przez Dyrektora Izby 21 czerwca 2024 r. postanowienia utrzymującego w przedmiocie przyznania własności nieruchomości na rzecz M. P.. Na to postanowienie zobowiązany wniósł skargę do sądu administracyjnego – na dzień wydawania postanowienia sprawa oczekiwała na rozpoznanie. Pismem z 20 marca 2024 r. Naczelnik US wydał na wniosek zobowiązanego informację o zaległościach objętych postępowaniem egzekucyjnym według stanu na 19 marca 2024 r. Pismem z 8 kwietnia 2024 r. zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Powołał się na wykonanie obowiązku w związku z dokonaną 8 kwietnia 2024 r. wpłatą własną na poczet egzekwowanych zaległości. 9 maja 2024 r. Urząd Skarbowy w K. przesłał pełnomocnikowi zobowiązanego informację o okolicznościach, które miały wpływ na ocenę terminu przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., 2008 r., 2009 r. i 2010 r. Postanowieniem z 4 czerwca 2024 r. znak: 3208-SEE.7113.652.2024 (3208-SEE.7113.12.2024.ML) Naczelnik US odmówił umorzenia prowadzonego wobec zobowiązanego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 16 lipca 2024 r. znak; 3201-IEE[1].7192.19.2024.2 Dyrektor Izby uchylił w całości postanowienie Naczelnika US z 4 czerwca 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wymienionym postanowieniem z 16 sierpnia 2024 r. Naczelnik US ponownie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez zobowiązanego zażalenia, Dyrektor Izby ocenił, że Naczelnik US prawidłowo przywołał treść art. 59 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. i rozpoznał sprawę w oparciu o wymienione w tym przepisie przesłanki. Według organu z bezspornych okoliczności sprawy wynika, że niezależnie od przeprowadzonej w trybie egzekucyjnym sprzedaży nieruchomości, zobowiązany dokonał wpłaty własnej - po ostatecznym udzieleniu przybicia a przed uzyskaniem od nabywcy licytacyjnego zapłaty reszty ceny nabycia - na wszystkie zaległości, które były objęte postępowaniem egzekucyjnym. Następnie, po dokonaniu wpłaty zobowiązany zakwestionował wymagalność części z tych zaległości, z uwagi na przedawnienie. 8 kwietnia 2024 r. zobowiązany dokonał wpłaty i w tym samym dniu złożył wniosek o umorzenie postępowania. Pierwotnie zobowiązany argumentował konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego okolicznością zapłaty. Następnie powołał się na przedawnienie należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach: nr SM [...] z 14 listopada 2014 r.; nr SM [...] z 14 stycznia 2015 r.; nr SM [...] z 6 października 2015 r.; nr SM [...] z 6 października 2015 r. Organ ocenił, że w świetle art. 59 u.p.e.a. zarzut niespełnienia wymogów tytułu wykonawczego nie może odnieść skutku w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby stwierdził, że Naczelnik US szczegółowo przedstawił – w odniesieniu do każdego z czterech kwestionowanych przez zobowiązanego tytułów wykonawczych - jakie zdarzenia skutkowały uznaniem, iż zaległości za lata 2007-2010 były wymagalne na dzień wpłaty. Pełnomocnik zobowiązanego został zapoznany z dokumentami, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Według organu zobowiązany błędnie wywiódł, po przywołaniu wszystkich numerów tytułów wykonawczych, że to one skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań za lata 2007-2010, bowiem wystawienie czy doręczenie odpisów tytułów wykonawczych pozostaje bez wpływu na bieg terminu przedawnienia. Organ wskazał jednocześnie, że zarzuty zobowiązanego dotyczące przedawnienia zostały sformułowane na tyle ogólnie, że nie sposób doszukać się zarzucanych naruszeń i ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Dyrektor Izby przytoczył treść art. 70 i art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (O.p.), a następnie przedstawił ustalenia w odniesieniu do poszczególnych tytułów wykonawczych: I. Tytuł wykonawczy nr SM [...] z 14 listopada 2014 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r.: - termin płatności przypadał w 2008 r. i upływałby z końcem 2013 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 16 października 2013 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu do 29 maja 2018 r. Prowadzone przed sądami administracyjnymi postępowanie w zakresie decyzji dotyczącej tego podatku (od 26 listopada 2014 r. do 29 maja 2018 r.) zawierało się w okresie zawieszenia, stąd nie ma znaczenia dla oceny przedawnienia. Zatem 5 letni termin przesunął się na 14 sierpnia 2018 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 2 m-ce i 15 dni, - 14 czerwca 2018 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego - nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 14 sierpnia 2018 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 15 czerwca 2018 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 15 czerwca 2023 r. - nie uwzględniając nawet wskazanych przez organ pierwszej instancji okresów zawieszenia spowodowanych odroczeniem terminu płatności – gdyby przed upływem tak ustalonego terminu nie wystąpiło kolejne zdarzenie, które przerwało jego bieg, - 28 stycznia 2020 r. dokonano zajęcia nieruchomości (doręczone zobowiązanemu 31 stycznia 2020 r.), w wyniku czego od 1 lutego 2020 r. na nowo rozpoczął się bieg kolejnych 5 lat do upływu terminu przedawnienia. Przed upływem tych 5 lat zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. II. Tytuł wykonawczy nr SM [...] z 14 stycznia 2015 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r.: - termin płatności przypadał w 2009 r., a termin przedawnienia upływałby z końcem 2014 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 12 listopada 2014 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia do 29 maja 2018 r. Zatem 5 letni termin przesunął się na 18 lipca 2018 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 1 m-c i 19 dni, - 14 czerwca 2018 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 14 sierpnia 2019 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 15 czerwca 2018 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 15 czerwca 2023 r. - nie uwzględniając nawet wskazanych przez organ pierwszej instancji okresów zawieszenia, spowodowanych odroczeniem terminu płatności – gdyby przed upływem tak ustalonego terminu nie wystąpiło kolejne zdarzenie, które przerwało jego bieg, - 28 stycznia 2020 r. dokonano zajęcia nieruchomości (doręczone zobowiązanemu 31 stycznia 2020 r.), w wyniku czego od 29 stycznia 2020 r. na nowo rozpoczął się bieg kolejnych 5 lat do upływu terminu przedawnienia. Przed upływem tych 5 lat zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. III. Tytuł wykonawczy nr SM [...] z 6 października 2015 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r.: - termin płatności przypadał w 2010 r., a termin przedawnienia upływałby z końcem 2015 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 11 maja 2013 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu do 29 maja 2018 r. Zatem 5 letni termin przesunął się na 19 stycznia 2019 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 7 m-cy i 20 dni, - 17 stycznia 2019 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 19 stycznia 2019 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 18 stycznia 2019 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 18 stycznia 2024 r., gdyby przed upływem tego terminu nie wystąpiły kolejne zdarzenia, - w okresach od 25 stycznia do 30 kwietnia 2019 r.; od 3 czerwca do 31 grudnia 2019 r.; od 14 lutego do 31 grudnia 2020 r.; od 11 lutego do 31 grudnia 2021 r. odroczono zobowiązanemu płatność zobowiązania, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia łącznie przez okres 949 dni. W konsekwencji termin przedawnienia przesunął się na 25 sierpnia 2026 r.; - przed upływem tak wyznaczonego okresu zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. IV. Tytuł wykonawczy nr SM [...] z 6 października 2015 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r.: - termin płatności przypadał w 2011 r., a termin przedawnienia upływałby z końcem 2016 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 12 czerwca 2015 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karno-skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu do 29 maja 2018 r. Zatem 5 letni termin przesunął się na 19 grudnia 2019 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 18 m-cy i 19 dni, tj. 568 dni, - 17 stycznia 2019 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 19 grudnia 2019 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 18 stycznia 2019 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 18 stycznia 2024 r., gdyby przed upływem tego terminu nie wystąpiły kolejne zdarzenia, - w okresach od 25 stycznia do 30 kwietnia 2019 r.; od 3 czerwca do 31 grudnia 2019 r.; od 14 lutego do 31 grudnia 2020 r.; od 11 lutego do 31 grudnia 2021 r. odroczono zobowiązanemu płatność zobowiązania, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia łącznie przez okres 949 dni. W konsekwencji termin przedawnienia przesunął się na 25 sierpnia 2026 r.; - przed upływem tych 5 lat zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. Organ zaznaczył, że za każdym razem organ podatkowy spełnił warunek, o którym mowa w art. 70c O.p., tj. powiadomił zobowiązanego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, odpowiednio: zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. - pismem z 5 grudnia 2013 r.; zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. - pismem z 9 grudnia 2014 r.; zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. i za 2010 r. – pismem z 26 czerwca 2015 r. Pismem z 22 września 2019 r. organ zawiadomił zobowiązanego o rozpoczęciu dalszego biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do należności za lata 2007 r., 2008 r., 2009 r., i 2010 r. Organ podkreślił, że decyzje wymiarowe, które dotyczą zobowiązań za lata 2007 i 2008 podlegały nadto kontroli sądów administracyjnych i przedawnienie nie zostało stwierdzone (wyroki w sprawach I SA/Sz 1475/14 i II FSK 234/16 za 2007 r.; wyroki w sprawach I SA/Sz 494/15 i II FSK 236/16 za 2008 r.). Organ wskazał, że na tę ocenę nie ma również wpływu okoliczność, że ostatecznie zapadł wyrok uniewinniający z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt [...] w sprawie karno-skarbowej. Wyrok ten świadczy wyłącznie o tym, że zgromadzone dowody nie przesądzają o winie zobowiązanego, co nie jest tożsame z uznaniem, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało charakter instrumentalny. Odnosząc się do czynności egzekucyjnych związanych z pobraniem należności u zobowiązanego organ wyjaśnił, że z czynności pobrania pieniędzy nie sporządza się protokołu, nie ma również zastosowania art. 67 § 1 u.p.e.a., który zawiera zastrzeżenie odnoszące się do art. 68 u.p.e.a. Obowiązki poborcy w przypadku egzekucji z pieniędzy sprowadzają się do wezwania do zapłaty i wystawienia pokwitowania dokonanej zapłaty. Dyrektor Izby wskazał, że zgodnie z zarządzeniem w sprawie zasad rachunkowości pokwitowania z kwitariuszy przychodowych służą do udokumentowania wygaśnięcia zobowiązania Niewypełnione pokwitowanie z kwitariusza przychodowego jest drukiem ścisłego zarachowania i podlega ewidencjonowaniu. Zatem pokwitowanie potwierdza wykonanie obowiązku w pokwitowanej części. Według Dyrektora Izby nie ma wątpliwości, że miała miejsce zapłata gotówki przez zobowiązanego na wezwanie poborcy, czyli że zastosowano środek egzekucyjny, który przerywa bieg terminu przedawnienia. Kwitariusze przychodowe wskazują kiedy, w jakiej kwocie i na poczet jakich należności dokonano pobrania (podano numery tytułów wykonawczych): z 14 czerwca 2018 r. nr [...] na kwotę [...]zł - dotyczył pobrania na tytuły wykonawcze [...], SM [...], [...]; z 17 stycznia 2019 r. nr [...] na kwotę [...]zł - dotyczył pobrania na tytuły wykonawcze [...], [...] Treść wystawionych pokwitowań odbioru pieniędzy pozwala uznać, że zastosowano środek egzekucyjny, o którym zawiadomiono podatnika. Wskazanie na kwitariuszach numerów tytułów wykonawczych dało podatnikowi wiedzę w odniesieniu, do którego z zaległych zobowiązań podatkowych, środek ten został zastosowany. Organ podkreślił, że wygaśnięcie z powodu przedawnienia pozostałych zaległości objętych postępowaniem egzekucyjnym nie zostało przez zobowiązanego zakwestionowane. Dyrektor Izby wyjaśnił, że zapłata zobowiązań do organu egzekucyjnego po wszczęciu postępowania egzekucyjnego nie została wymieniona jako przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego w art. 59 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.. Postępowanie egzekucyjne może zakończyć się bądź w wyniku zapłaty, bądź w wyniku umorzenia postępowania. Zobowiązany zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby w całości. Według skarżącego postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem następujących przepisów prawa: 1. art. 107 § 1 K.p.a w związku z art. 70 § 4 O.p. poprzez błędną wykładnię tychże przepisów, polegającą na tym, że postanowienie Naczelnika US, jak również postanowienie Dyrektora Izby nie spełnia wymogów przewidzianych w wymienionych przepisach, a co za tym idzie, nie wskazuje konkretnych dowodów i okoliczności, które miałyby istotny wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia. Skarżący wniósł o szczególne zwrócenie uwagi na dokumenty, które służyły przerwaniu lub zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w szczególności, tj.: 1) nr SM [...] z 14.11.2014 r.; 2) nr SM [...] z 14.01.2015 r.; 3) nr SM [...] z 06.10.2015 r.; 4) nr SM [...] z 06.10.2015 r.; 5) nr [...] z 14.10.2021 r; nr [...] z 24.05.2022 r.; [...] z 18.06.2021 r.; 1) nr [...] z 01.03.2021 r.; 2) nr [...] z 21.01.2022 r.; 3) nr [...] z 28.10.2022 r.; 4) nr [...] z 27.02.2023 r.; 5) nr [...] z 27.04.2023 r.; 6) nr [...] z 20.07.2023 r.; 7) nr [...] z 09.01.2024 r.; 1) nr [...] z 22.04.2024 r.; 2) nr [...] z 23.07.2021 r.; 3) nr [...] z 14.08.2023 r.; nr [...] z 11.02.2020 r. - na okoliczność, który z niniejszych tytułów wykonawczych skutkował przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007, 2008, 2009 oraz 2010 oraz do których tytułów wykonawczych zastosowano środek egzekucyjny, który skutkował przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Według skarżącego organ podatkowy wskazuje szereg dokumentów (kwitariuszy przychodowych), którymi rzekomo przerwał bieg terminu przedawnienia - są to kwoty rzędu [...] zł na wielomilionowy dług, które według organu miały być wpłacone przez dłużnika tj. skarżącego, który nie potwierdza przedmiotowych wpłat; 2. art. 59 § 1, § 2a, 3) u.p.e.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na tym, że Naczelnik US w sposób nieuprawniony (bez żadnego tytułu prawnego pokrył zobowiązania z majątku osobistego skarżącego, tj. nieruchomości położonej na W. C. w B. ) na rzecz A. K., która przejęła całe zobowiązanie po zmarłej A. B. w drodze spadku - zgodnie z postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. sygn. sprawy [...]. Działaniem tym US w sposób nieuprawniony oraz bezprawny przyjął środki pieniężne od licytanta M. P., który to środkami pieniężnymi pokrył dług ciążący na A. K. - nie mając przy tym żadnego tytułu prawnego do takich działań; 3. art. 70c O.p. poprzez to, że organ podatkowy błędnie (a w ocenie skarżącego w żaden sposób) zawiadomił podatnika o zawieszeniu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek wszczęcia postępowania karno-skarbowego. Skarżący nie otrzymał na żadnym etapie postępowania zawiadomienia o zawieszeniu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Skarżący zauważył, że organ wskazał liczne środki egzekucyjne, które miały zostać zastosowane w celu przerwania biegu terminu przedawnienia. Z informacji nie wynika jednak, w jaki sposób została zrealizowana czynność egzekucyjna - wskazano tylko "egzekucja z pieniędzy", "egzekucja z nieruchomości" - nie podając szczegółów oraz nie wskazując okoliczności właściwego zawiadomienia skarżącego oraz jakich pieniędzy dotyczą lub nieruchomości - przedmiotowe zajęcia egzekucyjne. Skarżący nie ma też wiedzy, w jaki sposób urząd skarbowy rozksięgował dokonywane przez skarżącego wpłaty, ponieważ z postanowienia w żaden sposób to nie wynika. Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o umorzenie postępowania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej w dalszej części p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy istniały w sprawie podstawy do umorzenia na wniosek strony postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnić zatem należy, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony z dnia 8 kwietnia 2024 r. Jak wskazuje się natomiast powszechnie w orzecznictwie, w świetle art. 61 § 1 K.p.a (stosowanego odpowiednio w egzekucji administracyjnej z mocy art. 18 u.p.e.a.) nie może budzić wątpliwości, że organ jest związany żądaniem wniosku, który prowadzi do wszczęcia postępowania w sprawie, a jednocześnie określa przedmiot sprawy (tak np. wyrok NSA z 21 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 3279/19) Bezspornie natomiast podstawą wniosku o umorzenie postępowania z dnia 8 kwietnia 2024 r. był art. 59 u.p.e.a. Wskazać zatem należy, że z dniem 30 lipca 2020 r. m.in. art. 59 § 1 u.p.e.a. został zmieniony na podstawie art. 1 pkt 31 lit. a ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 ze zm.). Powołana ustawa o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw w art. 13 ust. 1 stanowi, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tak jak w rozpatrywanej sprawie) stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie ma sporu, że postępowanie egzekucyjne którego umorzenia domaga się strona zostało wszczęte wcześniej, tj. przed dniem 30 lipca 2020 r. Zatem, prawidłowo organ przywołał w niniejszym postanowieniu treść przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. a także rozpoznał sprawę w oparciu o wymienione w tym przepisie przesłanki. Dalej więc wskazać należy, że zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) postępowanie egzekucyjne umarza się: 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8. Jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9. na żądanie wierzyciela; 10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Odnosząc się zatem do pierwotnie podniesionego zarzutu strony, że to zapłata należności dokonana po wszczęciu postępowania egzekucyjnego winna skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego – którą to jako jedyną okoliczność Strona podniosła w pierwszym piśmie z 8 kwietnia 2024 r., inicjującym postępowanie w trybie art. 59 u.p.e.a. - zasadnie organ uznał o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z tego powodu. Zapłata bowiem zobowiązań do organu egzekucyjnego po wszczęciu postępowania egzekucyjnego nie została wymieniona w art. 59 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) jako podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazuje się powszechnie w literaturze i orzecznictwie przesłanką umorzenia postępowania egzekucyjnego określoną w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a zatem jeszcze przed podjęciem pierwszej czynności egzekucyjnej. Nie stanowi natomiast przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wykonanie obowiązku już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, czyli w toku tego postępowania (por. np. Kijowski Dariusz Ryszard (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, opublikowano: LEX 2015). Jako kolejną przesłankę uzasadniającą umorzenie egzekucji strona podniosła w toku postępowania wywołanego wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2024 r. przedawnienie zobowiązań za lata 2007, 2008, 2009 i 2010. Sąd zauważa, że nie było to przedmiotem pierwotnego wniosku, ale mając na uwadze iż organ odwoławczy uchylił pierwsze postanowienie Naczelnika US na skutek zażalenia w którym strona wskazała na kwestię przedawnienia ww. zobowiązań, Sąd uznał, że strona rozszerzyła zakres pierwotnego wniosku, zaś na skutek uchylenia postanowienia organu I instancji rozszerzony wniosek, z uwzględnieniem kwestii przedawnienia został rozpoznany przez organy obu instancji. Wskazać zatem należy, że oceniając powyższą kwestię prawidłowo organ odwoławczy przytoczył treść art. 70 i art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (O.p.), a następnie przedstawił ustalenia w odniesieniu do poszczególnych tytułów wykonawczych, wyjaśniając iż: I. W odniesieniu do tytułu wykonawczego nr SM [...] z 14 listopada 2014 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r.: - termin płatności przypadał w 2008 r. i upływałby z końcem 2013 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 16 października 2013 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu do 29 maja 2018 r. Prowadzone przed sądami administracyjnymi postępowanie w zakresie decyzji dotyczącej tego podatku (od 26 listopada 2014 r. do 29 maja 2018 r.) zawierało się w okresie zawieszenia, stąd nie ma znaczenia dla oceny przedawnienia. Zatem 5 letni termin przesunął się na 14 sierpnia 2018 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 2 m-ce i 15 dni, - 14 czerwca 2018 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego - nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 14 sierpnia 2018 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 15 czerwca 2018 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 15 czerwca 2023 r. - nie uwzględniając nawet wskazanych przez organ pierwszej instancji okresów zawieszenia spowodowanych odroczeniem terminu płatności – gdyby przed upływem tak ustalonego terminu nie wystąpiło kolejne zdarzenie, które przerwało jego bieg, - 28 stycznia 2020 r. dokonano zajęcia nieruchomości (doręczone zobowiązanemu 31 stycznia 2020 r.), w wyniku czego od 1 lutego 2020 r. na nowo rozpoczął się bieg kolejnych 5 lat do upływu terminu przedawnienia. Przed upływem tych 5 lat zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. II. W odniesieniu do tytułu wykonawczego nr SM [...] z 14 stycznia 2015 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r.: - termin płatności przypadał w 2009 r., a termin przedawnienia upływałby z końcem 2014 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 12 listopada 2014 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia do 29 maja 2018 r. Zatem 5 letni termin przesunął się na 18 lipca 2018 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 1 m-c i 19 dni, - 14 czerwca 2018 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 14 sierpnia 2019 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 15 czerwca 2018 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 15 czerwca 2023 r. - nie uwzględniając nawet wskazanych przez organ pierwszej instancji okresów zawieszenia, spowodowanych odroczeniem terminu płatności – gdyby przed upływem tak ustalonego terminu nie wystąpiło kolejne zdarzenie, które przerwało jego bieg, - 28 stycznia 2020 r. dokonano zajęcia nieruchomości (doręczone zobowiązanemu 31 stycznia 2020 r.) w wyniku czego od 29 stycznia 2020 r. na nowo rozpoczął się bieg kolejnych 5 lat do upływu terminu przedawnienia. Przed upływem tych 5 lat zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. III. W odniesieniu do tytułu wykonawczego nr SM [...] z 6 października 2015 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r.: - termin płatności przypadał w 2010 r., a termin przedawnienia upływałby z końcem 2015 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 11 maja 2013 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu do 29 maja 2018 r. Zatem 5 letni termin przesunął się na 19 stycznia 2019 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 7 m-cy i 20 dni, - 17 stycznia 2019 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 19 stycznia 2019 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 18 stycznia 2019 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 18 stycznia 2024 r., gdyby przed upływem tego terminu nie wystąpiły kolejne zdarzenia, - w okresach od 25 stycznia do 30 kwietnia 2019 r.; od 3 czerwca do 31 grudnia 2019 r.; od 14 lutego do 31 grudnia 2020 r.; od 11 lutego do 31 grudnia 2021 r. odroczono zobowiązanemu płatność zobowiązania, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia łącznie przez okres 949 dni. W konsekwencji termin przedawnienia przesunął się na 25 sierpnia 2026 r.; - przed upływem tak wyznaczonego okresu zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. IV. W odniesieniu do tytułu wykonawczego nr SM [...] z 6 października 2015 r. - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r.: - termin płatności przypadał w 2011 r., a termin przedawnienia upływałby z końcem 2016 r., - przed jego upływem, tj. w okresie od 12 czerwca 2015 r. do 29 maja 2018 r. prowadzone było postępowanie karno-skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu do 29 maja 2018 r. Zatem 5 letni termin przesunął się na 19 grudnia 2019 r. - po rozpoczęciu dalszego biegu z 30 maja 2018 r. należało doliczyć 18 m-cy i 19 dni, tj. 568 dni, - 17 stycznia 2019 r. zastosowano egzekucję z pieniędzy. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego nastąpiło w okresie przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na 19 grudnia 2019 r. i skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Od 18 stycznia 2019 r. zgodnie z art. 70 § 4 O.p. rozpoczął się na nowo bieg terminu przedawnienia. Nowy termin przedawnienia upływałby z 18 stycznia 2024 r., gdyby przed upływem tego terminu nie wystąpiły kolejne zdarzenia, - w okresach od 25 stycznia do 30 kwietnia 2019 r.; od 3 czerwca do 31 grudnia 2019 r.; od 14 lutego do 31 grudnia 2020 r.; od 11 lutego do 31 grudnia 2021 r. odroczono zobowiązanemu płatność zobowiązania, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia łącznie przez okres 949 dni. W konsekwencji termin przedawnienia przesunął się na 25 sierpnia 2026 r.; - przed upływem tych 5 lat zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty z 8 kwietnia 2024 r., co czyni zarzut przedawnienia nieuzasadnionym. Sąd zwraca tu też uwagę na trafność spostrzeżenia organu, iż decyzje wymiarowe, które dotyczą zobowiązań za lata 2007 i 2008, a w których w obu instancjach organy uznały, że wystąpił skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, oraz że mogły procedować w przedmiocie tych zobowiązań - podlegały kontroli sądów administracyjnych i w prawomocnych wyrokach sądów przedawnienie nie zostało stwierdzone – co sądy były zobowiązane badać z urzędu. Były to w wyroki w sprawach I SA/Sz 1475/14 i II FSK 234/16 za 2007 r. oraz w sprawach I SA/Sz 494/15 i II FSK 236/16 za 2008 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie zaś do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Tym samym nie ma obecnie podstaw aby kwestionować prawidłowość spełnienia warunku, o którym mowa w art. 70c O.p., tj. prawidłowego powiadomienia zobowiązanego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do lat 2007 i 2008. Zakwestionowanie na obecnym etapie prawidłowości zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do lat 2007 i 2008 stanowiłoby naruszenie oceny prawnej zawartej w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, co jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że dodatkowo organ wyjaśnił, że za każdym razem organ podatkowy spełnił warunek, o którym mowa w art. 70c O.p., tj. powiadomił zobowiązanego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, odpowiednio: zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. - pismem z 5 grudnia 2013 r.; zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. - pismem z 9 grudnia 2014 r.; zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. i za 2010 r. – pismem z 26 czerwca 2015 r. Pismem z 22 września 2019 r. organ zawiadomił zobowiązanego o rozpoczęciu dalszego biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do należności za lata 2007 r., 2008 r., 2009 r., i 2010 r. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajdują się też pisma zawiadamiające pełnomocnika strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia za lata 2008, 2009, 2010 w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego wraz z dowodami ich doręczenia. Jednak jak wskazano wcześniej, w odniesieniu do lat 2007, 2008 wobec istnienia prawomocnych wyroków, które nie stwierdziły przedawnienia, powyższe okoliczności pozostają bez znaczenia dla oceny sprawy. Nadto po upływie okresu zawieszenia, o którym mowa w art. 70 § 1 pkt 1 O.p. pismem z 22.09.2019 r. organ zawiadomił także pełnomocnika strony o rozpoczęciu dalszego biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do należności za lata 2007 r., 2008 r., 2009 r., 2010 r. Organ przedstawił istotne dla oceny kwestii przedawnienia fakty z postępowania karnego skarbowego, rzutujące na wystąpienie okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia i spełnił warunek, o którym mowa w art. 70c O.p. Sądy zaś, jak wskazano nie zakwestionowały działania organów podatkowych w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Wobec przeprowadzonej przez sądy oceny legalności decyzji w tym co do skuteczności zawieszenia biegu terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych które dotyczyły lat 2007 i 2008 r. z uwagi na prawomocność zapadłych wyroków, poprzez powagę rzeczy w nich osądzonych (art. 170 i art. 171 oraz 153 p.p.s.a.) nie ma jakichkolwiek podstaw do podważenia okresu zawieszenia, spowodowanego postępowaniem karnym skarbowym. W odniesieniu do wszystkich lat organ dodatkowo wyjaśnił szczegółowo dlaczego doszło do zawieszenia, na jaki okres i wskazał właściwe dowody znajdujące się w aktach sprawy. Trafnie wyjaśniono, że na ocenę kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie ma również wpływu fakt, że ostatecznie zapadł wyrok uniewinniający z 20.04.2017 r. sygn. akt [...]. Postępowanie karne skarbowe i postępowanie podatkowe, którego zgodność z prawem podlega kontroli sądów administracyjnych, to dwa odrębne postępowania, które mają inne cele i prowadzone są w oparciu o inne reguły. Wyrok uniewinniający świadczy wyłącznie o tym, że zgromadzone dowody nie pozwalają na wydanie wyroku skazującego, co nie jest tożsame z uznaniem, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało charakter instrumentalny. Prawidłowo też podkreślił w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy, że Naczelnik US w postanowieniu pierwszoinstancyjnym przedstawił wszystkie zdarzenia, które obrazowały prowadzenie postępowania karnego skarbowego, odroczenie zapłaty, prowadzenie postępowania sądowego wydanie decyzji dotyczącej zaległości za poszczególne lata, a także zastosowane środki egzekucyjne oraz, że wszystkie te zdarzenia mają odzwierciedlenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy nie powielał tych treści, ale skoncentrował się na przedstawieniu tych, które były istotne dla oceny przedawnienia i je uzasadnił. Organ wskazał też ze szczegółami, że pełnomocnik strony został zapoznany z dokumentami, które stanowią podstawę rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że podczas prowadzonego postępowania zażaleniowego dokumenty te zostały poddane analizie i ocenie łącznie z innymi zgromadzonymi materiałami w aktach sprawy. Wobec takiego stanu rzeczy, zasadnie organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów stanowiących tytuły wykonawcze. Istotnie bowiem, błędnie wywiódł pełnomocnik, po przywołaniu wszystkich numerów tytułów wykonawczych, że to one skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań za lata 2007 r., 2008 r., 2009 r. i 2010 r., bowiem wystawienie a nawet doręczenie odpisów tytułów wykonawczych pozostaje bez wpływu na bieg terminu przedawnienia. Organ odwoławczy przedstawił, które z zastosowanych środków egzekucyjnych miały wpływ na ocenę biegu terminu przedawnienia. Organ wyjaśnił zarazem zasadnie, że zarzuty strony dotyczące przedawnienia zostały sformułowane na tyle ogólnie, że nie sposób było doszukać się zarzucanych naruszeń i ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 § 4 O.p. w związku z zakwestionowaniem dokumentów związanych z pobraniem należności u zobowiązanego, które skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia, należy wskazać że Sąd nie uznał tego zarzutu za trafny. U.p.e.a. w 1a pkt 12 lit a) tiret pierwsze, wymienia egzekucję z pieniędzy jako środek egzekucyjny. Jednocześnie zgodnie z art. 68 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. (albowiem te przepisy mają zastosowanie do oceny legalności zastosowanej egzekucji z pieniędzy w dniach:14.06.2018 r. i 17.01.2019 r.) w myśl § 1 jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy. Pokwitowanie to wywiera ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela. Za pokwitowaną należność pieniężną organ egzekucyjny ponosi odpowiedzialność wobec wierzyciela. W myśl § 2 do czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1, nie stosuje się przepisów art. 53. Prawidłowa jest zatem konkluzja organu, iż wynika z tego, że z czynności pobrania pieniędzy nie sporządza się protokołu, nie ma również zastosowania art. 67 § 1, który już na początku zawiera zastrzeżenie odnoszące się do art. 68 u.p.e.a. Obowiązki poborcy w przypadku egzekucji z pieniędzy sprowadzają się do wezwania do zapłaty i wystawienia pokwitowania dokonanej zapłaty. Trafnie też wskazano że § 2 ust. 2 pkt 1 zarządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie zasad rachunkowości i planów kont dla organów podatkowych stanowi, że pokwitowania z kwitariuszy przychodowych służą do udokumentowania wygaśnięcia zobowiązania. Jednocześnie wagę tego dokumentu podkreśla fakt, że niewypełnione pokwitowanie z kwitariusza przychodowego jest drukiem ścisłego zarachowania i podlega ewidencjonowaniu (§ 3 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów w sprawie poboru i rozliczenia pieniędzy). Zatem pokwitowanie potwierdza wykonanie obowiązku w pokwitowanej części. Jak zauważył organ, w aktach sprawy znajduje się zarówno kwitariusz przychodowy z 14.06.2018 r. nr [...] na kwotę [...]zł (k. 111), jak i kwitariusz przychodowy z 17.01.2019 r. nr [...] na kwotę [...]zł (k. 117). W toku postępowania te dokumenty zostały stronie udostępnione do wglądu wraz z zestawieniami obrazującymi sposób rozliczenia uzyskanych kwot. W uznaniu Sądu zasadne jest stanowisko, że brak podstaw do podważenia wiarygodności tych dokumentów, które stanowią druki ścisłego zarachowania. Nie ma wątpliwości, że miała miejsce zapłata gotówki przez zobowiązanego na wezwanie poborcy, czyli że zastosowano środek egzekucyjny, który przerywa bieg terminu przedawnienia. Kwitariusze przychodowe wskazują kiedy, w jakiej kwocie i na poczet jakich należności dokonano pobrania (podano numery tytułów wykonawczych). Kwitariusz z 14.06.2018 r. nr [...] na kwotę [...]zł - dotyczył pobrania na tytuły wykonawcze [...], SM [...], [...], natomiast kwitariusz z 17.01.2019 r. nr [...] na kwotę [...]zł - dotyczył pobrania na tytuły wykonawcze [...], SM [...]. Zatem treść wystawionych pokwitowań odbioru pieniędzy - zgodnie z art. 68 § 1 zdanie pierwsze u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie - pozwala uznać, że zastosowano środek egzekucyjny, o którym zawiadomiono podatnika. Wskazanie na kwitariuszach numerów tytułów wykonawczych dało podatnikowi wiedzę w odniesieniu do którego z zaległych zobowiązań podatkowych, środek ten został zastosowany. Od tego zależy bowiem jego wiedza na temat sytuacji prawnej, w jakiej się znajduje, w szczególności czy doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego. Z treści wskazanych pokwitowań skarżący taką wiedzę mógł nabyć. Formułowane na obecnym etapie zarzuty, które opierają się na stwierdzeniu, że skarżący nie otrzymał kopii kwitariuszy, należy uznać za gołosłowne w kontekście wywodów organu, które jednoznacznie obrazują, że zaprzeczenie wpłat gotówki poborcy skarbowemu nie zostało uprawdopodobnione, by można je było uznać za wiarygodne. Trafna jest przy tym konkluzja organu, że egzekucja z pieniędzy nie była dotychczas przez skarżącego kwestionowana. Co szczególnie istotne, zgodnie z otrzymaną informacją - uwzględniającą częściowe pobrania gotówki – skarżący dnia 8 kwietnia 2024 r. dokonał wpłaty własnej do organu egzekucyjnego. Wpłata ta w całości pokryła zaległości skarżącego. W konsekwencji zgodzić należy się także z organem, że zarzuty sformułowane na obecnym etapie postępowania są wyrazem tego, że intencją jaka przyświecała stronie przy wpłacie z 8 kwietnia 2024 r. było odwrócenie skutków licytacji przeprowadzonej w marcu 2023 r. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że kwestie związane z rozliczeniem uzyskanych kwot wykraczają poza ramy tej sprawy (której ramy wyznaczył wniosek strony), a której przedmiotem jest zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nie rozliczenie uzyskanych kwot. W odrębnym bowiem trybie procedowany jest podział kwot uzyskanych z egzekucji z nieruchomości, w związku ze złożoną skargą na tę czynność egzekucyjną. Trafne jest stanowisko organu, że przedstawienie rozliczeń rachunkowych w postanowieniu, którego przedmiotem jest ocena przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego - zwłaszcza, gdy takich zdarzeń jak w tej sprawie było wiele - nie było celowe i nie było konieczne. Niezrozumiałe jest też twierdzenie pełnomocnika strony o "instrumentalności" rozksięgowania kwot na poszczególne tytuły wykonawcze. Żaden przepis nie przewiduje bowiem aby takie rozksięgowanie mogło mieć instrumentalny charakter ani z takim "instrumentalnym" rozksięgowaniem nie łączy jakichkolwiek sankcji. Natomiast zupełnie poza zakresem wniosku strony była poruszona dopiero w skardze do Sądu kwestia naruszenia art. 59 § 1, § 2, §2a, 3 u.p.e.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., związana z rzekomą okolicznością pokrycia przez Naczelnika US w sposób nieuprawniony z majątku osobistego skarżącego zobowiązania A. K.. Strona nie przedstawiła żadnych okoliczności i dowodów na powyższe twierdzenie w toku całego postępowania, ograniczając się jedynie do ww. zarzutu podniesionego w skardze. Co więcej także w uzasadnieniu skargi brak jakiegokolwiek nawiązania do podniesionego zarzutu. Nie może on zatem być uwzględniony na obecnym etapie i skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Sąd zauważa, że strona dowolnie na kolejnych etapach multiplikuje zarzuty i podnosi kolejne kwestie nie objęte wnioskiem o umorzenie postępowania, do których organy obu instancji nie miały możliwości się odnieść. Takie postępowanie strony de facto na dalszych etapach postępowania modyfikujące wniosek, nie czyni jednak wadliwymi rozstrzygnięć, wydanych na skutek wniosku strony i w jego zakresie. W związku z tym trafnie wskazał organ, że wygaśnięcie z powodu przedawnienia pozostałych zaległości objętych postępowaniem egzekucyjnym nie zostało przez Stronę zakwestionowane w żadnym z pism kierowanych organów i nie ma też obecnie żadnych podstaw aby obecnie stwierdzić iż miało to miejsce. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało uzasadnione w sposób umożliwiający weryfikację zarówno ustalonego w sprawie stanu faktycznego, jak i prawnej jego subsumcji, a organ odwoławczy odniósł się do zarzutów zażalenia, wyjaśniając, z jakiego powodu uznał, że postanowienie organu I instancji nie narusza prawa, w tym wskazywanego przez stronę art. 107 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.